บทที่ 86 ซือหนานสละตำแหน่ง เตรียมวางค่ายกลรวมวิญญาณ

ห้องนั่งเล่นในวิลล่า

เมื่อได้ยินว่าเจียงซือหนานเริ่มเตรียมการเรื่องย้ายบริษัทแล้ว เจียงต๋าก็ส่ายหน้ายิ้มๆ "ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้นหรอกลูก ค่อยเป็นค่อยไปก็ได้"

"ค่ะ!"

เจียงซือหนานขานรับ พลางโยนกระเป๋า เปลี่ยนรองเท้า แล้วเดินไปทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างหมดสภาพ ก่อนจะพรูลมหายใจยาว

อยู่บ้านนี่สบายที่สุดจริงๆ

รู้สึกผ่อนคลายไปทั้งตัว

เวลาอยู่ที่บริษัท ต่อให้งานไม่ยุ่ง เธอก็ยังรู้สึกเหนื่อยอยู่ดี

แถมพออยู่ที่นั่นก็อยู่นิ่งไม่ค่อยได้ มักจะหาเรื่องทำนู่นทำนี่ตลอด

แต่พอกลับถึงบ้านแล้วมันต่างกัน

บ้านนี่แหละคือที่พักใจที่แท้จริง!

"คุณหนู ดื่มชาเย็นๆ สักหน่อยนะคะ" เจียงเสี่ยวชีถือแก้วชาเย็นเดินเข้ามา

"ขอบคุณนะเสี่ยวชี" เจียงซือหนานบอกขอบใจ ก่อนจะยกแก้วขึ้นดื่มอักๆ ไปหลายอึก

หน้าร้อนแบบนี้ ได้ดื่มชาเย็นสักแก้วใหญ่ มันช่างชื่นใจจริงๆ

พอดื่มไปเกินครึ่งแก้ว เจียงซือหนานก็วางแก้วลงแล้วหันไปพูดกับเจียงต๋า "พ่อคะ หนูว่าจะหาผู้จัดการมืออาชีพมารับช่วงตำแหน่งประธานซือหนานเทคต่อจากหนู พ่อคิดว่ายังไงคะ?"

เจียงต๋าหันไปมองลูกสาวด้วยความประหลาดใจ

ยัยหนูคนนี้เคยอยากจะเข้ามาคุมซือหนานเทคแทบตาย

เพิ่งนั่งเก้าอี้ประธานได้แค่ไม่กี่เดือน ก็คิดจะสละตำแหน่งแล้วหรือ?

เจียงซือหนานคล้ายจะมองความคิดของพ่อออก ใบหน้านวลจึงขึ้นสีระเรื่อ ที่ตอนนั้นเธออยากจะกุมอำนาจในซือหนานเทคให้ได้ ก็เพราะนังงูพิษจ้าวเชี่ยนไม่ใช่หรือไง?

เธอรู้ดีว่าจ้าวเชี่ยนจ้องจะฮุบซือหนานเทคอยู่ บริษัทนี้พ่อกับแม่ช่วยกันสร้างมาด้วยน้ำพักน้ำแรง เป็นหยาดเหงื่อแรงกายของพวกท่านตลอดครึ่งชีวิต อีกอย่าง การที่แม่ต้องจากไปก่อนวัยอันควรก็เพราะโหมงานหนักด้วย แล้วเธอจะทนเห็นซือหนานเทคตกไปอยู่ในมือของนังงูพิษนั่นได้ยังไง?

ทว่าตอนนี้จ้าวเชี่ยนกลายเป็นเจ้าหญิงนิทรานอนเป็นผักอยู่บนเตียง ความทะเยอทะยานนั้นของเธอจึงจางลงไปมาก

"พ่อคะ เดือนก่อนพ่อบอกเองไม่ใช่เหรอว่าจะให้หนูไปรับตำแหน่งประธานของเครือเจียง พอหนูย้ายไป ก็ต้องหาคนที่เหมาะสมมาดูแลซือหนานเทคแทนสิคะ!"

"แล้วที่สำคัญที่สุดเลยนะพ่อ พ่อไม่ได้จะให้หนูฝึกเคล็ดวิชาลมปราณขั้นพื้นฐานหรอกเหรอคะ? ทุกวันนี้หนูยุ่งจนหัวหมุน ไม่มีเวลาฝึกเลยเนี่ย!" เจียงซือหนานตัดพ้ออย่างกลัดกลุ้ม

เจียงต๋าปรายตามองลูกสาวแล้วดุอย่างไม่จริงจัง "ข้ออ้างเยอะจริงนะเรา คิดว่าได้เป็นประธานเครือเจียงแล้วจะสบายหรือไง? ถึงตอนนั้นเรื่องไม่ยิ่งเยอะกว่าเดิมเหรอ งานไม่ยิ่งล้นมือกว่านี้หรือไง?"

เจียงซือหนานฟังแล้วก็อดอุบอิบไม่ได้ "แต่พ่อก็ดูว่างออกจะตายไปนี่คะ!"

เจียงต๋า: "…"

ยัยลูกคนนี้ชักจะเอาไม่อยู่แล้ว

"ฮิๆ ตกลงนะคะพ่อ" เจียงซือหนานเกาะแขนเจียงต๋าแล้วเริ่มออดอ้อน

เจียงต๋าเหม่อไปชั่วครู่ คล้ายจะมองเห็นภาพซ้อนของเธอตอนเด็กๆ

ตอนนั้นเธอก็มักจะมาอ้อนเขาแบบนี้เสมอ

"ขอพ่อคิดดูก่อน" เจียงต๋าเริ่มนำข้อเสนอของลูกสาวมาพิจารณา

ว่าไปแล้วเขาก็ไม่ได้เข้าบริษัทใหญ่นานมากจริงๆ ในฐานะประธานกรรมการและประธานบริหารของเครือเครือเจียง ตัวเขาถือว่าว่างงานเกินไปหน่อย ในช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมานี้ เขาแวะเข้าไปที่ซือหนานเทคแค่ไม่กี่ครั้งเท่านั้น

ทว่าถึงเขาจะไม่ค่อยได้เข้าบริษัท แต่อำนาจในการควบคุมเครือบริษัทกลับไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย

ไม่นับรวมเรื่องที่มีเฮ่าตงหลายคนสนิทมือขวานั่งเก้าอี้ผู้จัดการทั่วไปคอยคุมงานอยู่

เจียงเสี่ยวชีในฐานะเลขาฯ ประธานก็ยังเป็นตัวแทนของเขาแวะไปตรวจงานที่บริษัทอยู่บ่อยครั้ง

นอกจากนี้ เขายังส่งพวกแอนดรอยด์เข้าไปรับตำแหน่งบริหารในบริษัทอีกหลายคน แม้ความคิดสร้างสรรค์ทางนวัตกรรมของแอนดรอยด์จะไม่ค่อยได้เรื่อง แต่ทักษะการบริหารจัดการนั้นเฉียบขาดไร้ที่ติ แผนกการลงทุนทางการเงินของเครือเจียงทำกำไรพุ่งสูงขึ้นเป็นประวัติการณ์ก็เพราะได้แอนดรอยด์พวกนี้เข้าไปช่วยดูแล

"ก็ได้ ตามใจลูกแล้วกัน" ในที่สุดเจียงต๋าก็พยักหน้าตกลง

"ฮิๆ คุณพ่อน่ารักที่สุดเลย" เจียงซือหนานยิ้มแก้มปริ

"แล้วมีคนที่เล็งไว้หรือยังล่ะ?" เจียงต๋าถาม

"เชียนสวินเป็นไงคะ?" แววตาของเจียงซือหนานเป็นประกายสดใส

"เชียนสวิน? หลิวเชียนสวินเพื่อนเล่นสมัยเด็กของลูกน่ะเหรอ?" เจียงต๋าทบทวนเส้นเรื่องเดิมของหวังฝานในหัว หลิวเชียนสวินคนนี้มีความสามารถด้านธุรกิจไม่เบาเลย ฝีมือสูสีกับลูกสาวของเขาแน่นอน

"ใช่ค่ะ! พ่อยังจำเธอได้ใช่ไหมคะ เพื่อนบ้านเก่าของเราไง" เจียงซือหนานยิ้มร่า

เจียงต๋าพยักหน้า "จำได้สิ ตอนนั้นลูกชอบเดินตามก้นเขาต้อยๆ แต่พอโตขึ้นก็ไม่ค่อยได้เจอกัน อืม… เหมือนตอนลูกอยู่มัธยมต้น เธอเคยมาเที่ยวบ้านเราครั้งหนึ่งใช่ไหม? เป็นเด็กผู้หญิงที่หน้าตาสะสวยทีเดียว"

เจียงซือหนานพยักหน้าหงึกๆ "เชียนสวินสวยมากจริงๆ ค่ะ สวยสูสีกับหนูเลยแหละ ฮิๆ!"

"หลงตัวเองจริง" เจียงต๋าส่ายหน้าอย่างระอาปนเอ็นดู

ลูกสาวของเขาแม้จะหน้าตาดีมาแต่กำเนิด ทว่าหากเทียบกับหลิวเชียนสวินคนนั้นแล้ว ก็ยังถือว่าเป็นรองอยู่นิดหน่อย แต่หลังจากที่ลูกสาวได้ฉีดน้ำยาเสริมพันธุกรรม แถมยังได้กินเนื้อปลาปีศาจเข้าไป สภาพร่างกายจึงได้รับการฟื้นฟูปรับปรุง ผิวพรรณเปล่งปลั่งขึ้นมาก ระดับความสวยความงามจึงได้คะแนนเพิ่มขึ้นมาไม่น้อย

"ได้ยินมาว่าหนูเชียนสวินทำงานเก่งเอาเรื่อง ให้เธอลองมาทำดูก็ไม่เลว" เจียงต๋าตรึกตรองแล้วเอ่ยขึ้น

หลิวเชียนสวินคนนี้อุปนิสัยและคุณธรรมไว้ใจได้ อีกทั้งยังเป็นเพื่อนสนิทของลูกสาว ให้มาช่วยบริหารซือหนานเทคก็นับว่าเหมาะสมดี

"ขอบคุณค่ะพ่อ" เจียงซือหนานยิ้มหวานก่อนจะลุกเดินขึ้นชั้นบน เธอตั้งใจจะรีบเอาเรื่องนี้ไปบอกหลิวเชียนสวินเพื่อให้ลองพิจารณาดู

…

ราวสิบกว่านาทีต่อมา เจียงซือหนานก็เดินลงมาจากชั้นสอง

"พ่อคะ เชียนสวินบอกว่ากลางเดือนนี้จะกลับประเทศ ถึงตอนนั้นจะแวะเข้ามาดูค่ะ หนูว่าเธอตอบตกลงแน่นอน ซือหนานเทคของเราชื่อเสียงกระฉ่อนไปไกลทั้งในและต่างประเทศ อนาคตสดใสเห็นๆ เธอไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธเลยค่ะ" เจียงซือหนานเดินกระโดดดึ๋งๆ มาหาเจียงต๋าพลางเอ่ยขึ้น

เจียงต๋าส่งเสียงอืมในลำคอ

จากนั้น สองพ่อลูกก็เปลี่ยนหัวข้อมาคุยเรื่องความคืบหน้าในการเจรจากับคณะตัวแทนจากชาติตะวันตก

ซึ่งความจริงแล้วแทบไม่มีอะไรคืบหน้าเลย

เงื่อนไขที่เครือเจียงยื่นให้ ทางฝั่งตัวแทนตะวันตกไม่ยอมรับ

คณะตัวแทนชาติตะวันตกต้องการได้รับสิทธิประโยชน์ที่เท่าเทียมกับบรรดาบริษัทในหัวเซี่ย ซึ่งแน่นอนว่าซือหนานเทคไม่มีทางยอมตกลงด้วย

ทั้งสองฝ่ายจึงเปิดฉากต่อรองดึงเชิงกันไปมาในประเด็นนี้ เจียงซือหนานเองก็ไม่ได้รีบร้อน อยากจะดึงเวลาก็ดึงไปสิ! อย่างไรเสียฝ่ายที่ควรจะร้อนรนกระวนกระวายก็ไม่ใช่ฝั่งเธออยู่แล้ว

นี่คือความมั่นใจของการถือครองเทคโนโลยีหลักไว้ในมือ

"ท่านประธาน คุณหนูคะ ถึงเวลาอาหารเย็นแล้วค่ะ" เสียงของเจียงเสี่ยวชีดังแว่วมา สองพ่อลูกจึงลุกขึ้นแล้วเดินไปยังห้องอาหาร

…

หลังมื้อค่ำสิ้นสุดลง เจียงต๋าก็กลับเข้าห้องนอน

เขาอาบน้ำล้างหน้าเพื่อความสดชื่น จากนั้นจึงนั่งขัดสมาธิลงบนเบาะรองนั่งเพื่อฝึกฝนและโคจร 'เคล็ดวิชาฮุ่นหยวนอี้ชี่' ต่อไป

เขาต้องการทะลวงเข้าสู่ระดับฝึกปราณให้เร็วที่สุด

เมื่อก้าวเข้าสู่ระดับฝึกปราณแล้ว ก็จะสามารถเปิดจุดตันเถียนและฝึกปราณวิญญาณให้กลายเป็นพลังเวทได้ และเมื่อมีพลังเวท เขาก็จะสามารถร่ายคาถาเวทมนตร์ต่างๆ ได้ตามต้องการ

ถึงเวลานั้น แค่ใช้เวทชำระล้างเพียงครั้งเดียว ร่างกายก็สะอาดสะอ้านหมดจด ไม่จำเป็นต้องมาคอยเสียเวลาจัดการให้ยุ่งยากเหมือนตอนนี้อีก

"เวทมนตร์งั้นเหรอ… ช่างน่าตั้งตารอจริงๆ" เจียงต๋าพึมพำ

พูดถึงเรื่องเวทมนตร์ บนดาวสีน้ำเงินแห่งนี้ไม่มีมรดกสืบทอดวิชาเวทมนตร์ใดๆ อยู่เลย รอให้เขาบรรลุถึงระดับฝึกปราณเสียก่อน ก็คงต้องหาทางไปแลกเปลี่ยนกับเจียงหงเอา

เจียงต๋ารวบรวมสมาธิให้แน่วแน่ หลับตาลง แล้วเริ่มเดินลมปราณฝึกฝน

…

เวลาหนึ่งคืนผ่านพ้นไปอย่างเงียบเชียบ

เจียงต๋าไม่ได้นอนตลอดทั้งคืนอีกตามเคย

ก่อนหน้านี้ตอนฝึกเคล็ดวิชาลมปราณขั้นพื้นฐาน เขาฝึกฝนเพียงวันละสามชั่วโมงในตอนกลางคืน จากนั้นจึงเข้านอน

แต่หลังจากเปลี่ยนมาฝึกเคล็ดวิชาฮุ่นหยวนอี้ชี่ เขากลับโต้รุ่งติดต่อกันถึงสองคืนแล้ว

ยังดีที่เขาเป็นผู้บำเพ็ญเซียน จึงไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยแต่อย่างใด

"ได้เวลาวางค่ายกลรวมวิญญาณขนาดเล็กแล้วสินะ" เจียงต๋าลุกขึ้นยืน พลางล้างหน้าล้างตาและใคร่ครวญถึงสิ่งที่ต้องทำต่อไป

เขาเริ่มทำความเข้าใจ 'วิเคราะห์ค่ายกลเบื้องต้น' ได้พอสมควรแล้ว สามารถทดลองจัดวางค่ายกลรวมวิญญาณขนาดเล็กได้เสียที

ขอบเขตไม่จำเป็นต้องกว้างขวางอะไรมาก แค่ครอบคลุมทั่วทั้งวิลล่าหลังนี้ก็เพียงพอแล้ว