บทที่ 85 สมมุติว่า, บทสนทนา

ในพื้นที่แลกเปลี่ยน บนลานกว้างอันทรุดโทรม

เฉินซิงถอนหายใจพลางเอ่ยอย่างจนใจว่า "โลกที่ฉันสุ่มจับคู่เจอ ส่วนใหญ่เป็นสังคมยุคศักดินาโบราณ ถึงจะมีวิชาการต่อสู้บ้าง แต่มันแทบไม่มีประโยชน์กับฉันเลย สิ่งที่ฉันต้องการที่สุดยังคงเป็นเสบียงอาหาร แต่น่าเสียดาย…"

"ถ้าฉันจับคู่เจอมิตรสหายที่เป็นขุนนางหรือผู้มีอำนาจก็คงดี แต่มิตรสหายไม่กี่คนที่ฉันจับคู่ได้ คนที่มีฐานะสูงสุดก็เป็นแค่ซิ่วไฉ แถมยังเป็นซิ่วไฉยากจน ที่เหลือเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดา ไม่มีทางหาเสบียงอาหารจำนวนมากมาให้ฉันได้เลย"

"ฉันสามารถจ่ายทองคำหรือเงินล่วงหน้าเพื่อให้พวกเขาช่วยกว้านซื้อเสบียงให้ได้ แต่ในสังคมยุคศักดินา ทำแบบนั้นก็เท่ากับพาคนอื่นไปตาย"

เจียงต๋าพยักหน้า เรื่องนี้เป็นความจริง

ในยุคศักดินาที่สิทธิมนุษยชนแทบไม่มีหลักประกัน หากชาวบ้านธรรมดาจู่ๆ นำเงินก้อนโตที่ไม่รู้ที่มาที่ไปออกมาเที่ยวไล่กว้านซื้อเสบียงอาหาร มีหรือจะไม่ตกเป็นเป้าสายตา

พอตกเป็นเป้าแล้ว ชีวิตน้อยๆ ก็คงรักษาไว้ไม่ได้

เฉินซิงเหลือบมองเจียงต๋าแวบหนึ่งแล้วพูดต่อ "ต่อมา ฉันก็จับคู่เจอโลกเทคโนโลยีเข้าอีกโลกหนึ่ง แถมยังเป็นโลกเทคโนโลยีที่ทรัพยากรอุดมสมบูรณ์และกำลังการผลิตพัฒนาไปไกล ตอนนั้นฉันนึกว่าคราวนี้มั่นคงแล้ว ต่อไปคงไม่ขาดแคลนเสบียงอีก แต่น่าเสียดาย…"

พูดถึงตรงนี้ เฉินซิงก็ถอนหายใจอีกครั้ง "มิตรสหายในโลกเทคโนโลยีคนนั้นเป็นชายหนุ่มอายุราวๆ ยี่สิบปี นิสัยค่อนข้างใจร้อน พอฉันเสนอว่าจะใช้ทองคำแลกกับเสบียงอาหาร อีกฝ่ายก็ตอบตกลงทันที ท่าทางตื่นเต้นมากทีเดียว"

"เพราะอีกฝ่ายยังเป็นแค่นักศึกษา ไม่มีเงินทุนมากนัก ฉันเลยต้องจ่ายทองคำก้อนหนึ่งให้เขาล่วงหน้า ผลปรากฏว่า พอส่งมอบเสบียงชุดแรกจำนวนสิบตันเรียบร้อย… คนคนนั้นก็ขาดการติดต่อไปเลย"

เปลือกตาของเจียงต๋ากระตุกขึ้นมาทันที คงเผลอทำตัวเองหลุดโป๊ะจนโดนผู้มีอิทธิพลหรือพวกมิจฉาชีพเก็บไปแน่ๆ

เห็นเจียงต๋ากว้านซื้อเสบียงและโลหะจำนวนมหาศาลบนดาวสีน้ำเงินได้อย่างสงบราบรื่นแบบนี้

นั่นก็เป็นเพราะเขามีกลุ่มธุรกิจมูลค่าระดับหมื่นล้านคอยเป็นฉากบังหน้า

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีผู้ช่วยอย่างเจียงเสี่ยวชีและเหล่าแอนดรอยด์ การกักตุนเสบียงของเจียงต๋าก็ยิ่งสะดวกสบายขึ้นไปอีก

ด้วยพลังการประมวลผลอันน่าสะพรึงกลัวของพวกเจียงเสี่ยวชี สินค้าและเสบียงทุกชุดที่เข้าคลังล้วนผ่านการคำนวณมาอย่างรัดกุมรอบคอบ จะไม่สะดุดตาใครทั้งสิ้น และพร้อมรับการตรวจสอบทุกรูปแบบ

ในหัวของเจียงต๋าแอบลองตั้งสมมุติฐาน

หากเขาเป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ใช่ประธานของเครือเจียง หลังจากกลายเป็นสมาชิกของสโมสรข้ามกาลอวกาศแล้ว เขาจะสร้างเนื้อสร้างตัวในช่วงแรกอย่างไร?

คิดไปคิดมา เจียงต๋ารู้สึกว่า ตอนนั้นเขาคงต้องขอเบิกแอนดรอยด์ล่วงหน้าจากไต้สุ่ยเอ๋อร์สักสองสามตัว ให้แอนดรอยด์ใช้พลังการคำนวณระดับเทพไปทำกำไรในตลาดการเงินมาก่อนหนึ่งก้อน

จากนั้นค่อยนำเงินที่ได้มาไปกว้านซื้อเสบียงอาหารเพื่อทำข้อตกลงแลกเปลี่ยนกับไต้สุ่ยเอ๋อร์ สร้างเนื้อสร้างตัวกอบโกยทองคำก้อนแรก

แน่นอนว่า นี่ก็เป็นแค่การสมมุติ

เพราะไต้สุ่ยเอ๋อร์ไม่ใช่มิตรสหายคนแรกที่เขาจับคู่เจอเสียหน่อย

ลองจินตนาการดูสิ หากตนเองเป็นคนยากจน มีเงินเก็บติดบัญชีไม่ถึงหนึ่งหมื่น แล้วครั้งแรกจับคู่ไปเจอเจียงหง จะเอาอะไรไปแลกเปลี่ยนกับเขากันล่ะ?

เจียงต๋าสะบัดหัว ไล่ความคิดสมมุติไร้สาระพวกนี้ออกไป

"จริงสิ ช่วงนี้ฉันเตรียมจะกวาดล้างกองกำลังคู่อริกลุ่มหนึ่ง คุณอยากมาดูการต่อสู้ไหม?" จู่ๆ เฉินซิงก็เอ่ยถามขึ้นมา

เจียงต๋าถึงกับพูดไม่ออก มีคนชวนเขาไปดูการต่อสู้อีกแล้ว

คราวก่อนเป็นเถียนหง คราวนี้เป็นเฉินซิง

ทว่า เขาก็สนใจขึ้นมาจริงๆ

การต่อสู้ระหว่างผู้มีพลังเหนือมนุษย์ เขาเองก็ยังไม่เคยเห็นมาก่อน

อืม! คนที่มีพลังพิเศษและสมรรถภาพร่างกายแข็งแกร่งอย่างเฉินซิง ก็นับว่าเป็นผู้มีพลังเหนือมนุษย์ได้เหมือนกันใช่ไหมนะ?

…

หลังจากคุยกันต่ออีกพักหนึ่ง เจียงต๋ากับเฉินซิงก็แยกย้าย

ออกจากพื้นที่แลกเปลี่ยน กลับสู่โลกความเป็นจริง

เจียงต๋าดูเวลา ก็บ่ายสามโมงกว่าแล้ว

เขาใช้ถุงเก็บของเก็บทองคำและเงินที่ได้จากการแลกเปลี่ยนกับเฉินซิงเอาไว้เรียบร้อย ก่อนจะก้าวเดินออกจากโกดัง แสงแดดค่อนข้างแยงตา

เจียงต๋ายกมือขึ้นบังแดดเล็กน้อย มุมปากเผยรอยยิ้มบางๆ

การแลกเปลี่ยนกับเฉินซิงในครั้งนี้ ช่วยแก้ปัญหาเรื่องทองคำได้แล้ว

อู๋หยางต้องการทองคำไม่ใช่น้อยๆ หากจะกว้านซื้อบนดาวสีน้ำเงิน แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังนับว่าเป็นเรื่องยากลำบากอยู่ดี

นั่นมันทองคำเชียวนะ!

เป็นทรัพยากรสำรองทางยุทธศาสตร์ของประเทศ

เจียงต๋าส่ายหน้า เลิกคิดฟุ้งซ่าน เขาคำนวณระยะทางจากตรงนี้ไปถึงคฤหาสน์วิลล่าแล้ว ก็ตัดสินใจไม่ขับรถ แต่จะเดินเท้ากลับบ้านแทน

เดินไปได้ครึ่งทาง เจียงเสี่ยวชีก็โทรเข้ามาบอกว่า ผู้นำระดับสูงของนครโม่ตูต้องการพบเพื่อพูดคุยกับเขา น่าจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับอ่าวจื่อจิน

เจียงต๋าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า "ฉันอยู่แถวถนนหนานเจีย เธอมารับฉันแล้วกัน"

"รับทราบค่ะ" เจียงเสี่ยวชีตอบรับแล้ววางสายไป

ไม่นาน เจียงเสี่ยวชีก็ขับรถมาถึง เจียงต๋าขึ้นรถแล้วมุ่งหน้าไปยังย่านอาคารบริหารราชการ

เมื่อก้าวเข้าสู่อาคารบริหารราชการนครโม่ตู เจียงต๋าก็ได้พบกับผู้นำระดับสูง

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เจียงต๋าได้พบกับท่านผู้นำ ทั้งสองฝ่ายจึงค่อนข้างคุ้นเคยกันดี

หลังพบหน้า ผู้นำระดับสูงได้กล่าวชื่นชมผลงานและความสำเร็จของเครือเจียงเป็นลำดับแรก ก่อนจะเริ่มเข้าสู่ประเด็นสำคัญ

"ประธานเจียง คุณทุ่มเงินก้อนโตซื้อที่ดินอ่าวจื่อจินทั้งหมดไป มีแผนการใหม่อะไรหรือเปล่า?" ผู้นำระดับสูงถามขึ้นด้วยรอยยิ้มอย่างอารมณ์ดี

เจียงต๋ายิ้มตอบ "ผมเหรอครับ! ผมวางแผนว่าจะย้ายบริษัทไปที่นั่นน่ะครับ"

ผู้นำระดับสูงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

เจียงต๋าเอ่ยต่อว่า "ท่านก็รู้นี่ครับว่า สถานที่ทำงานของเครือเจียงในปัจจุบันมันคับแคบเกินไปแล้ว พอบริษัทเติบโตขึ้น ขนาดองค์กรขยายใหญ่ขึ้น ยังไงก็ต้องเปลี่ยนสถานที่ทำงานใหม่อยู่ดี ผมเลยอยากจะหาที่ดินผืนใหญ่หน่อย ก้าวเดียวให้จบ แล้วสร้างอาคารสำนักงานแห่งใหม่ขึ้นมาเลยครับ"

ผู้นำระดับสูงถึงกับพูดไม่ออก การสร้างอาคารสำนักงานแห่งใหม่ มันจำเป็นต้องใช้ที่ดินตั้งห้าตารางกิโลเมตรเลยหรือไง!

"แน่นอนครับ การซื้อที่ดินผืนใหญ่ขนาดนั้น คงไม่ได้มีไว้แค่สร้างอาคารสำนักงานหรอกครับ สถาบันวิจัยทั้งหมดในเครือเจียงก็จะย้ายตามไปด้วย" เจียงต๋าเอ่ย

ผู้นำระดับสูงพยักหน้ารับ พลางครุ่นคิด

เขารู้ดีว่า ตอนนี้เครือเจียงได้รับใบอนุญาตผลิตอาวุธแล้ว ทั้งยังบรรลุข้อตกลงร่วมมือกับกองบัญชาการยุทธบริเวณภาคตะวันออก ขณะนี้กำลังสร้างโรงงานผลิตอาวุธขึ้นใหม่ที่อ่าวจื่อจิน

และตอนนี้ก็ยังมีแผนจะย้ายเครือเจียงทั้งหมดไปที่นั่นอีก

ดูท่าแล้ว ในอนาคตอ่าวจื่อจินคงจะกลายเป็นศูนย์กลางหลักของเครือเจียงอย่างแท้จริงสินะ!

"ฮ่าๆ! คุณทำแบบนี้ พวกที่เขตอิ๋นซานคงดีใจจนเนื้อเต้นกันหมดแล้วล่ะสิ แต่ฝั่งเขตหวงผู่คงจะพากันกลุ้มใจน่าดู" ผู้นำระดับสูงหัวเราะร่า

เจียงต๋ายิ้มรับโดยไม่พูดอะไร

การที่เขาย้ายรากฐานครั้งใหญ่ขนาดนี้ บรรดาผู้นำทางเขตหวงผู่ย่อมต้องรู้สึกไม่พอใจอยู่ลึกๆ เป็นธรรมดา

แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร

ก้าวมาถึงจุดนี้ได้แล้ว ไม่มีอะไรสามารถมาจำกัดขัดขวางการพัฒนาของเขาได้อีก

…

หลังจากสนทนากับผู้นำระดับสูงอยู่ราวครึ่งชั่วโมง เจียงต๋าก็ลุกขึ้นกล่าวลา

เขารู้ดีว่า ที่ผู้นำระดับสูงเรียกเขามาในครั้งนี้ ก็แค่อยากจะเข้าใจถึงยุทธศาสตร์การพัฒนาขั้นต่อไปของเครือเจียงเท่านั้น

ตกลงว่าจะเดินหน้าเข้าสู่วงการค้าอาวุธอย่างจริงจัง?

หรือว่าจะมุ่งเน้นพัฒนาอย่างลึกซึ้งในแวดวงแบตเตอรี่กันแน่?

เจียงต๋าเลือกเล่าเฉพาะส่วนที่พอจะเปิดเผยได้

สรุปคือผู้นำระดับสูงพึงพอใจมาก

เมื่อผู้นำระดับสูงพอใจ เรื่องหลังจากนี้ก็ไม่ต้องให้เขามานั่งกังวลแล้ว

เรื่องที่ดินของอ่าวจื่อจิน ก็แค่ไปเจรจากับพวกผู้นำทางเขตอิ๋นซานโดยตรงได้เลย ทางฝั่งนั้นย่อมยินดีต้อนรับอย่างเต็มใจแน่นอน

…

หลังจากออกจากย่านอาคารบริหารราชการและกลับมาถึงวิลล่าริมแม่น้ำหวงผู่ ก็เป็นเวลาเกือบห้าโมงเย็นแล้ว

ช่วงหนึ่งทุ่มเศษ เจียงซือหนานก็กลับมาถึง

เมื่อเห็นลูกสาวมีสีหน้าเหนื่อยล้าเล็กน้อย เจียงต๋าจึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง "วันนี้งานยุ่งเหรอ?"

เจียงซือหนานส่ายหน้า "ไม่เชิงยุ่งหรอกค่ะ ก็พ่อตั้งใจจะย้ายเครือบริษัทไปที่อ่าวจื่อจินไม่ใช่เหรอคะ? หนูเลยต้องเตรียมตัวล่วงหน้าไว้หน่อย จะได้ไม่วุ่นวายตอนถึงเวลาน่ะค่ะ"