บทที่ 84 เฉินซิงทุ่มทุนมหาศาล แลกเปลี่ยนดาบแสงเงิน 3,500 เล่ม

เจียงต๋าเต็มใจรับชำระด้วยทองคำ ซึ่งเป็นสิ่งที่เฉินซิงคาดไม่ถึงเลยจริงๆ เธอคิดว่าเขาจะจ้องฮุบผลึกเทวะของเธออีกเสียแล้ว

ผลึกเทวะเป็นทรัพยากรหลักในการเพิ่มความแข็งแกร่ง เธอจึงไม่อยากนำมาใช้จ่ายแลกของง่ายๆ

พอเจียงต๋าเสนอให้จ่ายเป็นทองคำได้ เธอก็ดีใจมาก

ติดอยู่แค่เรื่องราคานี่สิ…

ทองคำ 10 กิโลกรัมแลกกับปืนเลเซอร์หนึ่งกระบอก พอลองคิดคำนวณดูคร่าวๆ แค่ปืนเลเซอร์ 150 กระบอกนี้ ก็ต้องใช้ทองคำถึง 1,500 กิโลกรัมเข้าไปแล้ว

เมื่อดีดตัวเลขออกมา มุมปากสีแดงระเรื่อของเฉินซิงก็กระตุกทันที

พ่อค้าหน้าเลือดชัดๆ!

จริงอยู่ว่าทองคำในโลกของเธอไม่มีค่าอะไรมากนัก แต่มันก็ไม่ได้มีให้ใช้ไม่จำกัดเสียหน่อย!

ใช้ไปเท่าไรก็มีแต่จะร่อยหรอลงไปเท่านั้น

ถ้าแค่แลกเปลี่ยนกันจำนวนน้อยๆ ก็คงไม่เป็นไร

แต่ปืนเลเซอร์เป็นอาวุธที่ในอนาคตเธอต้องนำไปแจกจ่ายให้กองกำลังใต้บังคับบัญชาจำนวนมาก ถึงตอนนั้นคงต้องใช้เป็นหลักร้อย หลักพัน หรืออาจถึงหลักหมื่นกระบอก

ถ้าคิดตามราคาที่เจียงต๋าเรียก ปืนเลเซอร์หนึ่งหมื่นกระบอกก็ต้องใช้ทองคำมากถึง 100,000 กิโลกรัม

ขูดเลือดขูดเนื้อเกินไปแล้ว

"เป็นไปไม่ได้" เฉินซิงส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน

เจียงต๋ากะพริบตาปริบๆ "งั้นคุณลองเสนอราคามาสิ?"

เฉินซิงลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะกัดฟันหั่นราคาลงมา "มากสุดแค่ 1 กิโลกรัม"

"ตกลง" เจียงต๋าตบมือรับข้อเสนอทันที

เฉินซิง: "…"

นี่เราขาดทุนหรือเปล่านะ?

เธอลองคิดคำนวณอย่างละเอียดอีกรอบ ตามราคานี้ หากซื้อปืนเลเซอร์ 100,000 กระบอก ก็ใช้ทองคำแค่ 100 ตันเองนี่นา…

อืม! ไม่แพงเลยสักนิด

เจียงต๋าอมยิ้ม ในใจเขาก็กำลังดีดลูกคิดรางแก้วอยู่เช่นกัน

ทองคำ 1 กิโลกรัม เท่ากับ 1,000 กรัม

ราคาทองในดาวสีน้ำเงินปัจจุบันอยู่ที่ 420 หยวนต่อกรัม 1,000 กรัมก็มีมูลค่า 420,000 หยวน

ถึงเจียงต๋าจะไม่ค่อยรู้เรื่องธุรกิจค้าอาวุธสงครามเท่าไร แต่ก็พอรู้อยู่บ้างว่าสไนเปอร์ไรเฟิลตัวท็อปในตลาด ราคาก็ปาเข้าไปราวเจ็ดถึงแปดหมื่นดอลลาร์แล้ว

ปืนหลายๆ ชนิด ราคาแตะหลักหลายพันไปจนถึงหลายหมื่นดอลลาร์เป็นเรื่องปกติ

พอคิดคำนวณแบบนี้แล้ว ปืนเลเซอร์หนึ่งกระบอกแลกกับทองคำแค่ 1 กิโลกรัม ไม่แพงเลยจริงๆ!

อันที่จริงต้นทุนการผลิตปืนเลเซอร์ไม่ได้สูงอะไรเลย รอให้โรงงานสร้างเสร็จแล้วผลิตออกมาจำนวนมาก ต้นทุนก็จะยิ่งถูกลงไปอีก

"เอาเถอะ เลิกคิดตัวเลขได้แล้ว คุณไม่ขาดทุนหรอก ราคานี้แฟร์สุดๆ แล้ว" เมื่อเห็นเฉินซิงยังคงยืนหน้านิ่วคิ้วขมวดคิดเลขไม่เลิก เจียงต๋าจึงเอ่ยอย่างจนใจ

เฉินซิงได้สติ ใบหน้าเย็นชาคลี่ยิ้มออกมาเล็กน้อย "ตกลง เอาตามราคานี้"

พูดจบ ดวงตาคู่สวยอันเย็นเยียบก็กะพริบเบาๆ พลางจ้องมองเจียงต๋า "ดูท่าทางแล้ว คุณคงต้องการทองคำมากสินะ? สนใจจะแลกเปลี่ยนดาบแสงเงินเพิ่มอีกสักล็อตไหมล่ะ? ฉันจ่ายเป็นทองคำให้"

เจียงต๋าไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว ทางฝั่งอู๋หยางกำลังต้องการทองคำอย่างเร่งด่วนจริงๆ

สำหรับน้องชายอย่างอู๋หยาง เจียงต๋าคาดหวังไว้สูงทีเดียว เขาหวังว่าเจ้าหนุ่มคนนี้จะสามารถก้าวขึ้นไปยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกเกาะได้

ลึกๆ ในใจเจียงต๋ามีลางสังหรณ์อย่างหนึ่งว่า ในฐานะสมาชิกของสโมสร วันข้างหน้าคงหนีไม่พ้นการต้องออกไปทำสงครามในนับพันโลก

การผูกมิตรกับสมาชิกในสโมสรไว้ให้มาก ย่อมมีแต่ได้ไม่มีเสีย

แน่นอนว่าเรื่องนี้ก็ต้องดูที่นิสัยคนด้วย

ถ้าไปผูกมิตรกับพวกงูเห่าเข้า… นั่นแหละถึงจะซวยของจริง

ยังดีที่เพื่อนสมาชิกที่เขาจับคู่เจอแต่ละคนล้วนมีนิสัยใจคอใช้ได้ ไม่ดูเป็นพวกกินบนเรือนขี้รดบนหลังคา

"ดาบแสงเงินหนึ่งเล่ม แลกทองคำ 100 กิโลกรัม กับแร่เงินอีก 100 กิโลกรัม คุณว่าไง?" เจียงต๋ายิ้มพลางถาม

"คุณเอาแร่เงินด้วยเหรอ?" เฉินซิงประหลาดใจ นึกว่าเจียงต๋าจะเอาแต่ทองคำเสียอีก

เจียงต๋าหัวเราะในคอแต่ไม่ตอบอะไร

จะให้เขาบอกได้ยังไงว่าดาบแสงเงินสร้างมาจากแร่เงินล้วนๆ?

การหลอมดาบแสงเงินต้องใช้แร่เงินจำนวนไม่น้อย แทนที่จะไปไล่กว้านซื้อในดาวสีน้ำเงิน สู้แลกเปลี่ยนเอาจากเฉินซิงโดยตรงเลยไม่ดีกว่าหรือ

"ไม่ได้ แพงเกินไป"

เฉินซิงส่ายหน้า เธอเองก็พอดูออกแล้วว่าเจียงต๋าไม่ได้เพิกเฉยต่อโลหะมีค่าอย่างทองและเงินเหมือนตอนเจอกันครั้งแรก

"งั้นคุณว่ามาสิ ให้ราคาเท่าไร" เจียงต๋าเอ่ย

"ทองคำ 30 กิโลกรัม บวกแร่เงิน 30 กิโลกรัม" เฉินซิงฟันราคาลงมาฮวบฮาบ

"ตกลง" เจียงต๋าตอบรับโดยแทบไม่ต้องเสียเวลาคิด

นี่เป็นดีลที่มีแต่ได้กับได้อยู่แล้ว ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเสนอราคามาเท่าไร เขาก็ฟันกำไรเละเทะทั้งนั้น

เฉินซิง: "…"

รู้สึกเหมือนตัวเองขาดทุนอีกแล้วสิเนี่ย

"เอาแบบนี้แล้วกัน เรามาปัดเป็นตัวเลขกลมๆ ดีกว่า ผมส่งดาบแสงเงินให้คุณ 3,500 เล่ม แล้วคุณจ่ายทองคำให้ผม 105,000 กิโลกรัม กับแร่เงินอีก 105,000 กิโลกรัม ตกลงไหม?" เจียงต๋าเสนอ

"ตกลง" เฉินซิงพยักหน้า

"งั้นเรานัดเวลาส่งของกันเลยไหม?" เจียงต๋าถาม

ลมหายใจของเฉินซิงเริ่มหนักหน่วงขึ้นเล็กน้อย หากได้ดาบแสงเงิน 3,500 เล่มนี้มา ขั้วอำนาจที่เป็นศัตรูกับเธอก็คงถึงเวลาถูกกวาดล้างให้สิ้นซากเสียที

"ทองคำกับแร่เงินฉันเตรียมไว้พร้อมแล้ว สินค้ามาถึงเมื่อไหร่ ก็ส่งมอบเงินของพร้อมกันได้ทันที" เฉินซิงกล่าว

เจียงต๋าชำเลืองมองเธอแวบหนึ่ง

เฉินซิงยิ้มน้อยๆ โดยไม่พูดอะไร ในฐานะสมาชิกสโมสรข้ามกาลอวกาศ เธอเคยจับคู่มาหลายโลก และโลกส่วนใหญ่ต่างก็ใช้ทองคำกับแร่เงินเป็นสกุลเงินหลักทั้งสิ้น

ดังนั้นทุกครั้งที่ออกไปสำรวจข้างนอก เธอจะสั่งการให้ลูกน้องขนโลหะมีค่าอย่างทองคำและแร่เงินกลับมาที่ฐานทั้งหมด

แม้พวกลูกน้องจะไม่ค่อยเข้าใจ แต่ด้วยอำนาจบารมีของเธอ จึงไม่มีใครกล้าเอ่ยปากซักถาม

นานวันเข้า ในคลังของเธอจึงมีทองคำ แร่เงิน รวมถึงอัญมณีมีค่าสารพัดชนิดกองพะเนินเป็นภูเขาเลากา

"เอาละ งั้นคุณรอผมสักครู่ อีกประมาณสองชั่วโมงค่อยมาส่งมอบของกัน"

พูดจบ เจียงต๋าก็ออฟไลน์ออกจากระบบไป

…

เมื่อกลับมาถึงวิลล่า เจียงต๋าเอ่ยทักทายเจียงเสี่ยวชีคำหนึ่ง ก่อนจะขับรถมุ่งหน้าไปยังคลังสินค้าที่เก็บแร่เงินไว้เพียงลำพัง

พอมาถึงคลังสินค้า เจียงต๋าก็หยิบ 【แม่แบบการสร้างดาบแสงเงิน】 ออกมา แล้วเริ่มใส่แร่เงินเข้าไปเพื่อผลิตดาบแสงเงินอย่างต่อเนื่อง

ผ่านไปราว 5 ชั่วโมง ในที่สุดดาบแสงเงิน 3,500 เล่มก็สร้างเสร็จสมบูรณ์

เจียงต๋าถอนหายใจยาว

การสร้างดาบแสงเงินไม่ได้เหนื่อยกายอะไรหรอก แต่มันน่าเบื่อตรงที่ต้องมานั่งทำท่าทางซ้ำๆ ไปมานี่แหละ

คราวหน้าให้พวกแอนดรอยด์มาทำแทนดีกว่า

เที่ยวนี้เขาประมาทไปหน่อยจริงๆ

เมื่อติดต่อเฉินซิงได้แล้ว เจียงต๋าก็วางดาบแสงเงินทั้ง 3,500 เล่มลงตรงหน้าเธอ

ดาบ 3,500 เล่มที่วางกองพะเนินอยู่ด้วยกัน ช่างสร้างความตื่นตาตื่นใจทางสายตาได้ยอดเยี่ยมเหลือเกิน ยิ่งรู้ซึ้งถึงอานุภาพของดาบแสงเงินเป็นอย่างดี หัวใจของเฉินซิงก็ยิ่งเต้นระรัว

ดาบแสงเงิน 3,500 เล่ม สามารถปลดปล่อยพลังโจมตีรุนแรงได้ถึง 3,500,000 ครั้ง ต่อให้เป็นใครหน้าไหนจะไปต้านทานไหว?

"นี่คือทองคำ 105 ตัน กับแร่เงินอีก 105 ตัน"

เฉินซิงสะบัดมือเช่นกัน กองทองคำและแร่เงินที่ส่องประกายระยิบระยับจนแทบทำให้ตาพร่าพลันปรากฏขึ้นตรงหน้า

"ยินดีที่ได้ร่วมธุรกิจกันครับ" เจียงต๋ายื่นมือออกไปหาเฉินซิง

เฉินซิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยื่นมือมาจับทักทายกับเจียงต๋า

สัมผัสที่ได้รับกลับอบอุ่น

เจียงต๋าประหลาดใจไม่น้อย ทั้งที่ตัวเฉินซิงแผ่กลิ่นอายเย็นชาออกมาตลอดเวลา แต่มือกลับอบอุ่น ซึ่งผิดจากที่เขาคาดไว้ลิบลับ

ทั้งสองจับมือกันเพียงชั่วครู่ก็ปล่อย และไม่ได้รีบแยกย้ายจากกันไปไหน แต่เริ่มเปิดบทสนทนาพูดคุยเรื่อยเปื่อย

พวกเขาไม่เคยลืมเจตนารมณ์ดั้งเดิมของสโมสรข้ามกาลอวกาศ

ที่นี่คือสโมสร เป็นพื้นที่สำหรับผูกมิตรหาเพื่อนพ้อง

ไม่ใช่แค่พื้นที่สำหรับการซื้อขายของเพียงอย่างเดียว

ดังนั้น การมีปฏิสัมพันธ์กันตามความเหมาะสมจึงเป็นเรื่องที่จำเป็น

อันที่จริงเฉินซิงเองก็สัมผัสได้ว่า ในอนาคตตนเองอาจต้องก้าวข้ามไปสู่นับพันโลก ถึงตอนนั้น มิตรสหายในสโมสรนี่แหละที่จะเป็นที่พึ่งพาอาศัยได้ดีที่สุด

"คุณเคยจับคู่มาแล้วกี่ครั้งเหรอ?" เจียงต๋าเอ่ยถามด้วยความอยากรู้

"ถ้ารวมคุณด้วย ก็ 7 ครั้งแล้ว" เฉินซิงตอบ

"ถ้าอย่างนั้นคุณก็รุ่นพี่กว่าผมเยอะเลยสิ! แล้วทำไมตอนแรกถึงยังขาดแคลนเสบียงอยู่อีกได้ล่ะ?" เจียงต๋าถามต่อด้วยความแปลกใจ ลึกๆ รู้สึกสงสัยอยู่ไม่น้อย

หญิงสาวผู้เด็ดเดี่ยวและเย็นชาคนนี้ คงไม่ได้ดวงซวยซ้ำซ้อนเหมือนอย่างเถียนหงหรอกนะ?

จับคู่เจอตั้งหลายโลก แต่กลับไม่มีโลกไหนที่มีเสบียงอาหารอุดมสมบูรณ์เลยสักโลกเดียวเนี่ยนะ?