บทที่ 83 คว้าอ่าวจื่อจิน พบเฉินซิงอีกครั้ง ชำระด้วยทองคำ

ที่ห้องอาหารในวิลล่า เมื่อได้ยินข้อเสนอของเจียงต๋า เจียงซือหนานก็อดกะพริบตาปริบๆ ไม่ได้ พ่อคิดอะไรอยู่นะ?

แค่ย้ายสถาบันวิจัยไปอ่าวจื่อจินยังไม่พอ ยังจะเตรียมย้ายทั้งบ้านทั้งบริษัทตามไปด้วยอีกเหรอ?

จากนั้นเธอก็เริ่มคิดถึงความเป็นไปได้

ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงไม่ได้แน่

เพราะมันจะกระทบต่อการเติบโตของบริษัท

แต่เมื่อซือหนานเทคผงาดขึ้นมา เครือเจียงที่มีเทคโนโลยีหลักอยู่ในมือก็ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องทำเลสำนักงานจะห่างไกลความเจริญอีกต่อไป

มีคำกล่าวที่ว่า "ภูเขาไม่จำเป็นต้องสูง แค่มีเซียนสถิตก็เลื่องลือ"

เครือเจียงก็คือเซียนองค์นั้น ตราบใดที่เครือเจียงย้ายไป ต่อให้อ่าวจื่อจินจะกันดารแค่ไหน ย่อมรุ่งเรืองขึ้นมาได้อย่างแน่นอน

“ไม่มีปัญหาค่ะ” เมื่อคิดตกแล้ว เจียงซือหนานจึงพยักหน้าเห็นพ้อง

เจียงต๋าส่งเสียงรับคำในลำคอ พลางคิดจะวางผังอ่าวจื่อจินใหม่อีกรอบ อย่างน้อยก็ต้องมีผังอาคารสำนักงานของเครือและบ้านหลังใหม่ให้ชัดเจน

เขาตั้งใจจะสร้างคฤหาสน์ขึ้นมาสักหลังที่อ่าวจื่อจิน แล้วค่อยวางค่ายกลรวมวิญญาณให้ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด แบ่งที่ทำนาปลูกข้าววิญญาณ จัดการทำสวนสัตว์วิญญาณ สวนผลไม้วิญญาณ พวกนี้ต้องมีให้ครบทั้งหมด

“คงต้องแวะไปอ่าวจื่อจินสักรอบแล้ว” เจียงต๋าคิดในใจ

ด้านหนึ่งก็เพื่อไปกะผังบ้านใหม่

อีกด้านหนึ่ง ค่ายทหารที่แลกมาจากอู๋หยางก็ควรนำออกมาวางเสียที

จะให้ตั้งค่ายทหารไว้ที่วิลล่านี้คงไม่เหมาะ แต่วางไว้ที่อ่าวจื่อจินกลับลงตัวที่สุด

ในอนาคต อ่าวจื่อจินจะกลายเป็นฐานที่มั่นหลักของเขา

“จริงสิ เสี่ยวชี ช่วยให้คนไปซ่อมถนนขึ้นเขาแถวอ่าวจื่อจินทีนะ ทางมันพังไปหน่อย อย่าลืมขยายให้กว้างขึ้นด้วยล่ะ” เจียงต๋าหันไปบอกเจียงเสี่ยวชี “ใช้คนของเราไปซ่อมก็พอ”

คนของเราที่เขาหมายถึง ย่อมเป็นเหล่าแอนดรอยด์

“รับทราบค่ะ” เจียงเสี่ยวชีขานรับ

เจียงต๋าพูดต่อ “ซือหนาน ตอนนี้บริษัทพอจะดึงเงินทุนออกมาได้เท่าไหร่ พ่ออยากกว้านซื้อพื้นที่อ่าวจื่อจินทั้งหมด”

พื้นที่ส่วนใหญ่ของอ่าวจื่อจินเป็นที่ดินรกร้าง หมู่บ้านชาวประมงเล็กๆ ที่เหลืออยู่ก็ถูกเจียงต๋าจัดการเคลียร์ไปเกือบหมด ตอนนี้เหลือแค่คนเฒ่าคนแก่ไม่กี่คนเท่านั้น

ส่วนชาวบ้านคนอื่นต่างก็ขายบ้านและที่ดินให้เครือเจียง แล้วหอบเงินก้อนไปเสวยสุขในตัวเมืองกันหมดแล้ว

เจียงซือหนานนึกไม่ถึงว่าพ่อจะมีแผนการใหญ่ขนาดนี้ อ่าวจื่อจินทั้งอ่าว มีพื้นที่ตั้ง 5 ตารางกิโลเมตรเชียวนะ!

เธอครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “พ่อคะ ตอนนี้ธุรกิจไปได้สวยมาก ถ้าจะดึงเงินทุนออกมาสัก 10,000 ล้านก็ไม่มีปัญหาค่ะ”

“ไม่กระทบสภาพคล่องของบริษัทแน่นะ?” เจียงต๋าถาม

เจียงซือหนานหัวเราะ “พ่อคะ พ่อสบประมาทบริษัทเราเกินไปแล้ว ต่อให้ดึงออกไปอีก 10,000 ล้านก็แทบไม่สะเทือนหรอกค่ะ เพียงแต่ช่วงนี้เราโตเร็วมาก มีหลายโปรเจกต์จ่อคิวเปิดตัว เลยมีจุดที่ต้องใช้เงินเยอะหน่อยเท่านั้นเอง”

“เอาละ เสี่ยวชี เธอติดต่อหน่วยงานรัฐไปต่อรองราคานะ กว้านซื้อที่ดินที่เหลือทั้งหมดของอ่าวจื่อจินมาให้ได้” เจียงต๋าสั่งการ

พื้นที่ 5 ตารางกิโลเมตร คิดเป็น 7,500 หมู่ ต่อให้คำนวณที่หมู่ละ 1 ล้าน ก็แค่ 7,500 ล้าน เงินหมื่นล้านจึงเหลือเฟือ

อีกอย่าง ราคาหมู่ละ 1 ล้านนั่นคือคิดเผื่อไว้สูงมากแล้ว ยังต่อรองลงมาได้อีก ทางการนครโม่ตูก็น่าจะลดแลกแจกแถมให้อยู่บ้าง

อย่างไรเสีย การที่เครือเจียงยอมควักกระเป๋าหลายพันล้านซื้อที่ดินอ่าวจื่อจิน ย่อมต้องนำไปลงทุนก่อสร้างพัฒนาพื้นที่แน่นอน

เมื่อสร้างเสร็จ ทางการนครโม่ตูก็พลอยได้อานิสงส์ไปด้วย

อย่างน้อยที่สุด เจ้าหน้าที่เขตอิ๋นซานจะต้องพยายามผลักดันการซื้อขายที่ดินครั้งนี้ให้สำเร็จสุดตัวแน่ๆ

เพราะนี่คือผลงานชิ้นโบแดงเชียวล่ะ!

“พ่อคะ ทีมเจรจาของบริษัทคุยกับตัวแทนฝั่งตะวันตกมาหลายวันจนดัดนิสัยไปได้เยอะแล้ว คาดว่าอีกไม่กี่วันหนูคงต้องออกหน้าไปคุยเอง ถึงตอนนั้นพ่อจะไปด้วยกันไหมคะ?” เจียงซือหนานถาม

เจียงต๋าส่ายหน้า “ช่างเถอะ พ่อไม่ไปหรอก”

เจียงซือหนานจนใจ “พ่อคะ นั่นมันดีลระดับหลายหมื่นหลายแสนล้านเลยนะ! พ่อจะไม่ออกหน้าจริงเหรอคะ?”

ตลาดฝั่งยุโรปและอเมริกากว้างใหญ่เพียงใดกัน?

เมื่อรวมกับกำลังซื้ออันมหาศาล เอาแค่ค่าสิทธิบัตรเทคโนโลยีรายปีอย่างเดียวก็เป็นตัวเลขมหาศาลแล้ว

“ลูกจัดการเองเถอะ แต่ค่าสิทธิ์การใช้เทคโนโลยีต้องฟันให้สูงกว่าในประเทศเราหน่อยนะ ส่วนรายละเอียด ลูกลองชั่งน้ำหนักดูแล้วกัน” เจียงต๋ากล่าว

“ก็ได้ค่ะ” เจียงซือหนานจำต้องพยักหน้า

…

หลังมื้อเช้า เจียงซือหนานก็นั่งรถไปบริษัท

ส่วนเจียงต๋ากลับเข้าห้องนอน เชื่อมต่อกับสโมสรข้ามกาลอวกาศเพื่อติดต่อไปหาเฉินซิง

ราวครึ่งชั่วโมงถัดมา เฉินซิงก็ตอบกลับ

ร่างของเจียงต๋าวูบไหว ก่อนจะปรากฏตัวขึ้นบนลานกว้างอันทรุดโทรมในพื้นที่แลกเปลี่ยน

เจียงต๋า: “เธอมาแล้ว”

เฉินซิง: “ฉันมาแล้ว”

เจียงต๋า: “ไม่ได้เจอกันตั้งนาน”

เฉินซิง: “ไม่ได้เจอกันนาน”

เจียงต๋า: “เดือนกว่าแล้วสินะ?”

เฉินซิง: “หนึ่งเดือนกับอีกสี่วัน”

เจียงต๋า: “จำแม่นจังนะ”

เฉินซิง: “ฉันนับวันรอว่าเมื่อไหร่คุณจะส่งของต่างหาก”

ทั้งสองโต้ตอบกันคนละประโยคโดยไม่รู้สึกกระอักกระอ่วนเลยแม้แต่น้อย

พอได้ยินประโยคสุดท้ายของเฉินซิง เจียงต๋าก็รู้สึกกระดากใจขึ้นมาบ้าง อุตส่าห์รับปากว่าจะรีบจัดหาปืนเลเซอร์ให้ สุดท้ายกลับปล่อยให้เธอรอจนข้ามเดือน

ก็ช่วยไม่ได้นี่นา! โรงงานยังสร้างไม่เสร็จ จะเอาอะไรไปผลิตล่ะ?

“เพิ่งรบเสร็จมาเหรอ?” เจียงต๋ามองชุดเกราะสีเงินบนร่างของเฉินซิงที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดสดๆ

“อืม” เฉินซิงตอบรับเสียงแผ่ว ในยุควันสิ้นโลก การเข่นฆ่าฟาดฟันถือเป็นกิจวัตรประจำวันไปแล้ว

เฉินซิงไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดในเรื่องนี้ จึงถามขึ้นว่า “ที่เรียกมาคราวนี้ จะส่งของแล้วใช่ไหม?”

พูดจบ เธอก็เดินไปทรุดตัวนั่งลงบนขั้นบันไดข้างอ่างน้ำพุ ใบหน้าสะสวยที่เย็นชาฉายแววเหนื่อยล้าอย่างปิดไม่มิด

ผู้หญิงตัวคนเดียวต้องดิ้นรนต่อสู้ในโลกาวินาศอันโหดร้าย ซ้ำยังต้องคุมกองกำลังขนาดไม่เล็ก เธอเหนื่อยสายตัวแทบขาด แต่ก็รู้ดีว่าตัวเองหยุดไม่ได้เด็ดขาด เพราะหากหยุดลงเมื่อใด ผลลัพธ์เพียงหนึ่งเดียวที่รออยู่ก็คือ… ความตาย

เจียงต๋าพยักหน้า “โรงงานผลิตอาวุธที่สร้างใหม่ยังไม่เสร็จดี แต่ฉันให้คนเร่งผลิตปืนเลเซอร์ออกมาก่อนล็อตหนึ่ง เธอลองตรวจดูสิ”

พูดจบ เจียงต๋าก็สะบัดมือ ปืนเลเซอร์ 150 กระบอกพลันปรากฏขึ้นบนพื้น

แววตาของเฉินซิงเป็นประกาย เธอรีบลุกขึ้นไปหยิบปืนเลเซอร์ขึ้นมาดูหนึ่งกระบอก

ปืนเลเซอร์ที่เจียงต๋าผลิต รูปลักษณ์ภายนอกถูกออกแบบมาให้ดูล้ำยุคสไตล์ไซไฟอย่างยิ่ง

แต่เฉินซิงไม่ได้สนใจเรื่องหน้าตา สำหรับเธอ ประสิทธิภาพการใช้งานต่างหากคือหัวใจสำคัญ

เธอเล็งปืนเลเซอร์แล้วลั่นไกใส่กำแพงที่อยู่ไม่ไกลทันที

ลำแสงเลเซอร์อานุภาพทำลายล้างสูงทะลวงหลอมละลายกำแพงจนแหว่งเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่ในพริบตา

“ใช้ได้ ทรงพลังมาก” เฉินซิงเอ่ยปากอย่างพึงพอใจ

“มีแค่นี้เหรอ?” เธอขมวดคิ้ว ปืนแค่ร้อยกว่ากระบอกนี้ มันไม่พอมือหรอกนะ!

หลังจากที่เจียงต๋าส่งเสบียงอาหารจำนวนมากมาให้ คนในค่ายของเธอก็เพิ่มขึ้นไม่น้อย กองกำลังนักรบก็ขยายใหญ่ขึ้นมาก

อาวุธแค่หยิบมือนี้ ย่อมไม่พอยาไส้

เจียงต๋าเอ่ยขึ้น “ขอเวลาสักหนึ่งเดือน อย่างมากที่สุดไม่เกินหนึ่งเดือน พ้นเดือนนี้ไป ล็อตแรกฉันจะส่งปืนเลเซอร์ให้เธอได้ 5,000 กระบอก หลังจากนั้นเธอต้องการเท่าไหร่ ฉันก็จัดให้ได้หมด จะติดอาวุธให้สักสองสามกองพลก็ไม่ใช่ปัญหา”

เมื่อได้ยินดังนั้น มุมปากของเฉินซิงก็ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เธอตั้งตารอคอยสิ่งที่เจียงต๋าเพิ่งวาดภาพไว้เหลือเกิน

“แล้วคุณต้องการอะไรล่ะ?” เฉินซิงถาม

ด่านต่อไปก็คือการเจรจาต่อรองราคา

เจียงต๋านิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง สบตากับเฉินซิงแล้วพูดขึ้นว่า “เธอเป็นผู้หญิงตัวคนเดียว ต้องปากกัดตีนถีบในโลกาวินาศอันโหดร้ายมันไม่ง่ายเลย เอาเป็นว่าฉันคิดราคาพิเศษให้ จ่ายเป็นทองคำแล้วกัน กระบอกละ 10 กิโลกรัม เป็นไง?”

เมื่อได้ยินว่าเจียงต๋ายอมให้จ่ายเป็นทองคำ เฉินซิงก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นประหลาดใจระคนดีใจ ทว่าสุดท้ายคิ้วเรียวสวยกลับขมวดมุ่น เธอเหลือบมองเจียงต๋าด้วยสายตาที่พูดอะไรไม่ออก