บทที่ 82 เปลี่ยนวิชาบ่มเพาะ ย้ายบ้านใหม่

สมาชิกสโมสรข้ามกาลอวกาศทุกคน ล้วนไม่อาจประมาทได้เลยแม้แต่น้อย

ทุกคนต่างกุมทรัพยากรของโลกหลายใบไว้ในมือ ต่อให้ตอนนี้จะตกอับไปบ้าง อย่างเถียนหงที่ยังต้องรับมือกับการกวาดล้างของทหารทางการ

แต่ขอแค่ไม่รนหาที่ตาย การจะผงาดขึ้นมาย่อมเป็นเรื่องของเวลาเท่านั้น

“พี่เจียงครับ” อู๋หยางเกาหัวอย่างเก้อเขิน เห็นได้ชัดว่ามีเรื่องอยากขอร้อง

เจียงต๋ามองอีกฝ่ายด้วยความขบขัน ยังเป็นเด็กหนุ่มอยู่จริงๆ นั่นแหละ!

ถ้าเปลี่ยนเป็นพวกไต้สุ่ยเอ๋อร์หรือเจียงหง ต้องการอะไรก็คงเอ่ยปากตรงๆ ไปแล้ว จะมามัวเหนียมอายอยู่ทำไม

มันก็แค่การแลกเปลี่ยนที่ยุติธรรมเท่านั้น

“ว่ามาสิ ต้องการอะไรล่ะ” เจียงต๋าเอ่ยถามอย่างเป็นกันเอง

“ทองคำครับ” อู๋หยางเปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจัง

จากนั้นก็ถอนหายใจออกมา “ตอนนั้นทองคำ 100 ตันที่พี่เจียงให้ผมมา ส่วนใหญ่ก็เอาไปสร้างขวานทองคำเพื่อติดอาวุธให้ลูกน้องหมดแล้ว ตอนนี้ผมใกล้จะเลื่อนขั้นเป็นเจ้าเกาะระดับทอง แท่นบูชาทหารก็จะเลื่อนขั้นเป็นระดับทองตามไปด้วย ถึงตอนนั้นต้องใช้ทองคำจำนวนมหาศาลมาถมหลุมนี้แน่ ผมเลยต้องเตรียมตัวไว้ล่วงหน้าครับ”

เจียงต๋าครุ่นคิด ดูท่าคงต้องติดต่อเฉินซิงเสียที

ถ้าพูดถึงเรื่องหาทองคำ ก็ต้องเป็นโลกวันสิ้นโลกของเฉินซิงเท่านั้น

เพียงแต่ ปืนเลเซอร์ที่เฉินซิงต้องการ…

แม้การบูรณะโรงงานเครื่องจักรกล 403 จะยังไม่เสร็จสมบูรณ์ แต่ก็สร้างอาคารโรงงานเสร็จไปแล้วหนึ่งหลัง สามารถผลิตปืนเลเซอร์ออกมาฉุกเฉินได้ชุดหนึ่ง

คราวก่อนที่ส่งแอนดรอยด์ไปสังหารหวังฝานที่ประเทศโปหลัวในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ปืนเลเซอร์ที่ใช้ก็ผลิตขึ้นมาชั่วคราวเช่นกัน

ครั้งนั้นผลิตออกมา 200 กระบอก แอนดรอยด์เอาไปแค่ 50 กระบอก ที่เหลืออีก 150 กระบอกสามารถส่งให้เฉินซิงไปก่อนได้

“ได้สิ ครั้งนี้ต้องใช้ทองคำสักเท่าไรล่ะ” เจียงต๋าถาม

“ขออีกสักหนึ่งร้อยตันแล้วกันครับ” อู๋หยางเอ่ยอย่างระมัดระวัง จำนวนนี้มันค่อนข้างมหาศาลจริงๆ เขาจึงกลัวว่าเจียงต๋าจะลำบากใจ

“ได้” เจียงต๋าพยักหน้าตกลง

อู๋หยางลังเลเล็กน้อยก่อนเอ่ย “พี่ครับ ทองคำ 100 ตันมันหาไม่ง่ายเลยใช่ไหมครับ พี่ก็เพิ่งช่วยผมหามาได้ตั้ง 100 ตันแล้ว… ถ้าเอาอีก 100 ตันมันจะมีปัญหาหรือเปล่า”

เขารู้ดีว่าในโลกของเจียงต๋า อีกฝ่ายมีสถานะไม่ธรรมดา

อย่างน้อยก็เป็นผู้ประกอบการระดับแถวหน้าคนหนึ่ง

แต่ทองคำมากมายขนาดนี้ เขาก็อดเป็นห่วงไม่ได้จริงๆ!

เพราะถึงอย่างไร ปริมาณทองคำสำรองของมหาอำนาจบางประเทศ ก็มีแค่พันกว่าตันเท่านั้นเอง

เจียงต๋ายิ้มพลางกล่าว “น้องลืมไปแล้วหรือไง ฉันยังมีเพื่อนที่อยู่อีกโลกหนึ่งซึ่งเป็นโลกวันสิ้นโลกอยู่นะ!”

อู๋หยางตบหน้าผากตัวเอง เออจริงด้วยแฮะ!

หลังวันสิ้นโลก มนุษย์ดิ้นรนเพียงเพื่อเอาชีวิตรอด โลหะมีค่าอย่างทองคำและอัญมณีในอดีตกลับไร้ค่าไปโดยปริยาย

น่าเสียดายที่ดวงของเขาไม่ค่อยดี ไม่เคยจับคู่ได้โลกวันสิ้นโลกเลย ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ต้องมารบกวนพี่เจียงแบบนี้

หลังจากนั้น อู๋หยางก็เล่าถึงโลกที่ตัวเองจับคู่ได้

อีกสองโลกที่อู๋หยางจับคู่ได้ โลกหนึ่งคือโลกยุทธ์ และอีกโลกคือโลกคนแคระ

เจียงต๋าประหลาดใจ โลกยุทธ์นี่มีเยอะจริงๆ

ไม่ว่าจะเป็นตัวเขาเอง หรือพวกไต้สุ่ยเอ๋อร์กับเจียงหง ต่างก็เคยจับคู่ได้โลกยุทธ์กันทั้งนั้น โดยเฉพาะเจียงหงที่จับคู่เจอโลกยุทธ์มากกว่าหนึ่งครั้งเสียอีก

ในทางกลับกัน โลกบำเพ็ญเซียนกลับมีน้อยมาก

เท่าที่รู้ตอนนี้มีเพียงเจียงหงคนเดียว และอีกโลกหนึ่งที่เถียนหงจับคู่เจอ ซึ่งมีวิชาเซียนและทายาทเทพโบราณ

สรุปได้ว่า โลกบำเพ็ญเซียนถือว่าค่อนข้างหายากทีเดียว

ส่วนโลกยุทธ์มีมากที่สุด

…

หลังจากคุยกันครู่หนึ่ง เจียงต๋ากับอู๋หยางก็แยกย้ายกัน

พอกลับมาถึงคฤหาสน์ เจียงต๋าคิดดูแล้วก็ตั้งใจว่าจะรอจนถึงวันพรุ่งนี้ค่อยติดต่อเฉินซิง เพราะวันนี้เขาต้องเปลี่ยนมาฝึก 《เคล็ดวิชาฮุ่นหยวนอี้ชี่》 เสียก่อน

เขานั่งขัดสมาธิลงบนเบาะรอง ทำจิตใจให้สงบปลอดโปร่ง แล้วค่อยๆ โคจร 《เคล็ดวิชาฮุ่นหยวนอี้ชี่》

เมื่อวิชาเริ่มโคจร ภายในร่างกายของเจียงต๋าก็เริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน

เนื้อ หนัง เส้นเอ็น กระดูก และอวัยวะภายในที่เคยผ่านการชำระล้างด้วย 《เคล็ดวิชาลมปราณขั้นพื้นฐาน》 มารอบหนึ่งแล้ว กลับถูกชำระล้างให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้นไปอีกขั้น

สิ่งเจือปนที่คราวก่อนยังไม่ถูกขจัดออกไป คราวนี้ไม่อาจหลบซ่อนได้อีก

นอกจากเนื้อ หนัง เส้นเอ็น กระดูก และอวัยวะภายในแล้ว แม้กระทั่งไขกระดูกก็ยังได้รับการชำระล้างด้วยเช่นกัน ทำให้ร่างกายของเขาโปร่งบริสุทธิ์ยิ่งขึ้น

ผ่านไปหนึ่งคืนเต็ม เจียงต๋าลืมตาขึ้นมา รู้สึกราวกับได้ผลัดกระดูกเปลี่ยนเอ็นใหม่

เขายกแขนขึ้นมาดู พบว่าผิวพรรณของตนดูเต่งตึงมีน้ำมีนวลขึ้นกว่าเดิม

เจียงต๋าถึงกับพูดไม่ออก ผิวพรรณนี่ชักจะเหมือนผู้หญิงเข้าไปทุกทีแล้ว

เมื่อสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงภายในร่างกาย เจียงต๋าก็อดทอดถอนใจไม่ได้ สมแล้วที่เป็นวิชาที่มุ่งตรงสู่วิถีแห่งเซียน เคล็ดวิชาลมปราณขั้นพื้นฐานเทียบไม่ติดเลยจริงๆ

เขายืนขึ้น ขยับแข้งขยับขาเพื่อควบคุมพละกำลังที่เพิ่มพูนขึ้นมาใหม่

ฝึกฝนอย่างหนักมาทั้งคืน แม้ระดับขั้นจะไม่ได้ก้าวหน้าขึ้นเลย แต่กำลังวังชากลับเพิ่มขึ้นมหาศาล

ได้ยินจากเจียงหงว่า ขีดจำกัดของขั้นชำระกายอยู่ที่หนึ่งหมื่นชั่งเท่านั้น แต่เจียงต๋าในตอนนี้ ต่อให้กำลังยังไม่ถึงหนึ่งหมื่นชั่ง ก็คงใกล้เคียงเต็มทีแล้ว

เขายังอยู่แค่ชำระกายระดับเจ็ดเท่านั้นเอง

อีกทั้งยังเปลี่ยนมาฝึก 《เคล็ดวิชาฮุ่นหยวนอี้ชี่》 ไม่เสร็จสมบูรณ์ด้วยซ้ำ

หากเขาเปลี่ยนมาฝึก 《เคล็ดวิชาฮุ่นหยวนอี้ชี่》 ได้โดยสมบูรณ์ และยกระดับพลังขึ้นไปถึงชำระกายระดับเก้า ก็สวรรค์เท่านั้นที่จะรู้ว่าพละกำลังจะพุ่งทะยานไปถึงขนาดไหน

…

หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เจียงต๋าก็ก้าวออกจากห้อง

ประจวบเหมาะกับที่เจียงซือหนานเพิ่งตื่นนอนพอดี

เมื่อเห็นพ่อของตน เจียงซือหนานก็ชะงักไป ดวงตากลมโตเป็นประกายกะพริบปริบๆ แทบไม่เชื่อสายตาว่านี่คือพ่อของตัวเองจริงๆ หรือ

“พ่อคะ พ่อ… ขาวขึ้นหรือเปล่าเนี่ย” เจียงซือหนานเอ่ยถามอย่างลังเล

“งั้นเหรอ” เจียงต๋ายิ้มพลางลูบศีรษะลูกสาว จากนั้นก็เดินลงบันไดไปพร้อมเอ่ยว่า “ถ้าลูกฝึกเคล็ดวิชาลมปราณสำเร็จ ลูกก็จะผิวขาวขึ้นเหมือนกันนะ”

“จริงเหรอคะ” เจียงซือหนานตาเป็นประกาย

แม้ว่าผิวพรรณของเธอจะขาวเนียนอยู่แล้ว แต่ใครเล่าจะไม่อยากให้ผิวตัวเองดูเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวลยิ่งขึ้นไปอีก

“จริงสิลูก” เจียงต๋าเอ่ย “ถ้าลูกฝึกเคล็ดวิชาลมปราณขั้นพื้นฐานได้คล่องแล้ว พ่อจะมีเซอร์ไพรส์ให้ด้วยนะ”

เจียงซือหนานได้ยินดังนั้นก็ยิ่งดีใจขึ้นไปอีก

ในใจแอบตัดสินใจแล้วว่า แต่ละวันคงต้องลดเวลาทำงานลงบ้าง เพื่อจะได้แบ่งเวลามาศึกษาเคล็ดวิชาลมปราณ

…

เมื่อลงมาถึงห้องนั่งเล่นชั้นหนึ่ง เจียงเสี่ยวชีก็เตรียมอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว

เจียงต๋ายกนมขึ้นจิบพลางครุ่นคิดในใจ คงถึงเวลาที่ต้องเตรียมปรับปรุงอาหารการกินเสียที

นี่ก็เริ่มบำเพ็ญเซียนแล้ว ขืนยังกินอาหารทางโลกพวกนี้อยู่ทุกวัน มันดูไม่ค่อยเข้าท่าเอาเสียเลย!

ข้าววิญญาณ พืชผักและผลไม้ที่มีไอปราณวิญญาณจากฝั่งเจียงหง รวมถึงสัตว์วิญญาณที่เลี้ยงไว้สำหรับเชือดกินเนื้อโดยเฉพาะ ก็น่าจะเอาเข้ามาสักชุดใหญ่!

ถ้าได้กินข้าววิญญาณ ผลไม้วิญญาณ และเนื้อวิญญาณอยู่ทุกวันแบบนั้น ระดับขั้นพลังย่อมพัฒนาได้เร็วยิ่งขึ้น

เพียงแต่…

เจียงต๋าส่ายหน้า ตอนนี้ยังทำไม่ได้

อย่างน้อยก็ต้องวางค่ายกลรวมวิญญาณให้เรียบร้อยเสียก่อน ไม่อย่างนั้นต่อให้ย้ายพืชวิญญาณมาปลูกที่นี่ นานวันเข้าไอปราณวิญญาณก็จะค่อยๆ สลายไปอยู่ดี

อีกอย่าง หากคิดจะสร้างแดนสวรรค์บนดินที่อบอวลไปด้วยไอปราณวิญญาณ คฤหาสน์ที่อาศัยอยู่นี้ใช้การไม่ได้หรอก มันเล็กเกินไป

เจียงต๋านึกถึงอ่าวจื่อจินขึ้นมา

ที่นั่นยอดเยี่ยมทีเดียวเชียวล่ะ!

“ซือหนาน อีกสักพักพวกเราย้ายบ้านไปอยู่อ่าวจื่อจินกันดีไหม” เจียงต๋ามองลูกสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแล้วเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

“ย้ายไปอ่าวจื่อจินเหรอคะ” เจียงซือหนานชะงักไป ก่อนจะขมวดคิ้ว “หนูเคยไปดูที่อ่าวจื่อจินมาแล้ว บรรยากาศที่นั่นดีจริงค่ะ แต่ว่า… มันไกลเกินไปหน่อยหรือเปล่าคะ ไปทำงานทุกวันคงต้องเสียเวลาบนถนนนานมากเลย”

ไม่ว่าจะเป็นเครือเจียงหรือซือหนานเทค อาคารสำนักงานต่างก็ตั้งอยู่ในเขตหวงผู่กันทั้งนั้น

ทุกวันนี้เธอนั่งรถแค่สิบกว่านาทีก็ถึงบริษัทแล้ว

แต่ถ้าหากย้ายไปอยู่อ่าวจื่อจินละก็ อย่าหวังเลยว่าจะใช้เวลาต่ำกว่าหนึ่งชั่วโมง และนั่นคือในกรณีที่รถไม่ติดด้วยซ้ำ

เจียงต๋ายิ้มพลางเอ่ย “แล้วถ้าพ่อจะย้ายทั้งกลุ่มบริษัทไปอยู่ที่อ่าวจื่อจินด้วยล่ะ”