บทที่ 81 ค่ายทหาร

วิลล่าริมแม่น้ำหวงผู่

ภายในบ้าน

เจียงต๋าลูบหลังมือของลูกสาวที่วางอยู่บนไหล่เบาๆ พลางเอ่ยว่า "เอาละ ดึกมากแล้ว ไปนอนพักเถอะ เคล็ดวิชาลมปราณที่พ่อให้ไปก็ศึกษาดูให้ดี ไม่เข้าใจตรงไหนค่อยมาถาม ศึกษาจนเข้าใจแจ่มแจ้งแล้วค่อยเริ่มฝึกนะ"

แม้จะรู้สึกสบายใจกับฝีมือนวดของลูกสาวตัวดี แต่เวลานี้ก็ดึกเกินไปแล้ว

พรุ่งนี้เธอยังต้องไปบริษัทอีก

ความกตัญญูของลูกสาว ไว้ค่อยเสพสุขวันหลังก็ยังไม่สาย

"รับทราบค่ะ!" เจียงซือหนานส่งเสียงตอบรับ ก่อนจะเดินแกมกระโดดขึ้นชั้นบนไป ดูท่าทางอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

…

เจียงต๋านั่งอยู่คนเดียวในห้องนั่งเล่นสักพัก จิบชาเซียนไปถ้วยหนึ่ง แล้วจึงเดินขึ้นชั้นบนกลับเข้าห้องของตน

หลังจากล้างหน้าล้างตาเสร็จ เขาก็นั่งขัดสมาธิลงบนเบาะรองนั่งเตรียมเดินลมปราณฝึกวิชา

ทว่าเพิ่งจะนั่งลงได้ไม่นาน สโมสรข้ามกาลอวกาศก็มีความเคลื่อนไหว มีคนติดต่อเขาเข้ามา

เมื่อเปิดดูรายชื่อเพื่อน ก็พบว่าเป็นอู๋หยางที่ส่งข้อความมา

ถ้าว่ากันตามตรง ในบรรดาทั้งหมด เขาติดต่อกับอู๋หยางบ่อยที่สุดแล้ว

เพราะเจียงต๋าจะส่งแร่โลหะไปให้ชุดหนึ่งทุกสองสามวัน เพียงแต่ทุกครั้งหลังส่งมอบของเสร็จก็รีบแยกย้าย ไม่ค่อยได้พูดคุยอะไรกันมากนัก

"ติดต่อมากลางดึกแบบนี้ โลหะไม่พอใช้อีกแล้วหรือไง" เจียงต๋ารู้สึกสงสัย นึกไปแล้วอู๋หยางก็ยังติดหนี้ก้อนโตกับเขาอยู่อีกก้อน

ทองคำ 100 ตันที่เขาแลกเปลี่ยนมาจากเฉินซิงคราวก่อน เขาเทให้อู๋หยางไปจนหมดเกลี้ยง

นั่นมันทองคำ 100 ตันเชียวนะ! หากแปลงตามวิธีคำนวณของโลกเกาะ ก็เท่ากับ 100,000 หน่วย

(หมายเหตุ: 1 หน่วย เท่ากับ 1 กิโลกรัม)

ถ้าตีมูลค่าบนดาวสีน้ำเงิน ราคาทองคำปัจจุบันอยู่ที่กรัมละ 420 หยวน 100 ตันเท่ากับ 100 ล้านกรัม ก็ปาเข้าไปถึง 42,000 ล้านหยวนเลยทีเดียว

…

ณ พื้นที่แลกเปลี่ยน บนเกาะขนาดเล็ก

ร่างของเจียงต๋าปรากฏขึ้น และเห็นอู๋หยางยืนรออยู่

อู๋หยางในยามนี้ดูองอาจผึ่งผายและฮึกเหิมอย่างยิ่ง

ช่วงนี้อู๋หยางพัฒนาไปได้สวย กลิ่นอายความจนกรอบไร้อนาคตเลือนหายไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงกลิ่นอายความน่าเกรงขามในฐานะเจ้าดินแดนคนหนึ่ง

"พี่เจียง!" พอเห็นเจียงต๋า อู๋หยางก็ทักทายอย่างกระตือรือร้น

เขาเป็นคนที่รู้คุณคน แม้ว่าตอนนี้ตัวเองจะตั้งตัวได้แล้ว แต่เขาไม่เคยลืมเลยว่าตอนที่เพิ่งมาถึงโลกเกาะใหม่ๆ ในยามที่ไร้ที่พึ่งพิง ใครเป็นคนยื่นมือเข้าช่วย

หากไม่มีเจียงต๋า เกรงว่าเขาคงเอาชีวิตรอดได้ยากเย็น

ประชากรดาวสีครามของพวกเขาร่วมหมื่นล้านคน พอข้ามมายังโลกเกาะได้เพียงไม่กี่เดือน บัดนี้กลับเหลือรอดไม่ถึง 3,000 ล้านคนแล้ว

และถึงจะเป็นแบบนี้ ทุกๆ วันก็ยังมีคนล้มตายลดจำนวนลงไปเรื่อยๆ

อัตราการคัดทิ้งนี้ช่างโหดร้าย…

ถ้าไม่ได้เจียงต๋าคอยเกื้อหนุน อู๋หยางคงสติแตกไปนานแล้ว

"น้องชาย ไปเจอเรื่องดีอะไรมาหรือ ถึงได้ยิ้มหน้าบานขนาดนี้" เจียงต๋าเอ่ยทักอย่างอารมณ์ดี

"ฮ่าๆ! ผมเพิ่งไปเคลียร์ดันเจี้ยนมา แล้วได้ของดีมาอย่างหนึ่ง นี่ก็รีบนึกถึงพี่เจียงขึ้นมาทันทีเลยไงครับ" อู๋หยางหัวเราะร่า

อู๋หยางได้เป็นสมาชิกสโมสรมาสองเดือนกว่าแล้ว ผ่านการจับคู่มาสามครั้ง อีกสองโลกก็ช่วยเหลือเขาได้ไม่น้อย

แต่เขารู้สึกว่าเจียงต๋านี่แหละที่สนิทใจที่สุด

ส่วนเพื่อนอีกสองคนเป็นแค่ความสัมพันธ์ทางผลประโยชน์ล้วนๆ

บางทีอาจเป็นเพราะนี่คือครั้งแรกละมั้ง

ใครๆ ก็บอกว่าครั้งแรกย่อมฝังใจที่สุด ตอนที่อู๋หยางเพิ่งเข้าร่วมสโมสรข้ามกาลอวกาศ คนแรกที่ได้พบก็คือเจียงต๋า และคนที่ให้ความช่วยเหลือเขามากที่สุดก็คือเจียงต๋า เขาจึงรู้สึกสนิทสนมกับเจียงต๋ามากกว่าเป็นธรรมดา

"ของดีอะไรกันล่ะ" เจียงต๋าเริ่มสงสัย

อู๋หยางพลิกมือขวาขึ้นมา ก็มีแบบจำลองสิ่งปลูกสร้างชิ้นหนึ่งปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ

"นี่คือ…?" เจียงต๋าหรี่ตามองพิจารณาสิ่งของชิ้นเล็กนี้อย่างละเอียด

ทำไมดูไปแล้วเหมือนค่ายทหารเลยล่ะ

ใช่แล้ว ค่ายทหารที่ถูกย่อส่วนลงนับไม่ถ้วนเท่านั่นเอง

"นี่คือค่ายทหารครับ" อู๋หยางเฉลยคำตอบ ซึ่งตรงกับที่เจียงต๋าคิดไว้พอดี

อู๋หยางอธิบายเสริมว่า "ค่ายทหารนี้ หลังจากทำพันธสัญญาผูกมัดเป็นเจ้าของแล้ว จะสามารถเกณฑ์ทหารได้ ที่สำคัญคือไม่ต้องจ่ายต้นทุนอะไรเลย ทหารที่เกณฑ์ออกมาจะจงรักภักดีต่อเจ้าของค่ายทหารอย่างที่สุด แน่นอนว่าทหารที่เกณฑ์มาก็เหมือนคนจริงๆ ต้องใช้อาหารเลี้ยงดูครับ"

"ของดีนี่!" นัยน์ตาของเจียงต๋าเป็นประกาย ก่อนจะฉุกคิดขึ้นมาแล้วถามว่า "ถ้าค่ายทหารนี้ถูกศัตรูแย่งไป ทหารพวกนั้นจะแปรพักตร์ไหม"

"อ้าว! เรื่องนี้…" อู๋หยางถึงกับพูดไม่ออก คำถามของพี่เจียงนี่ช่างซอกแซกจริงๆ เคราะห์ดีที่เขาเคยหาข้อมูลเรื่องนี้มาแล้ว

อู๋หยางส่ายหน้า "ไม่หรอกครับ แค่เจ้าของค่ายทหารคิดในใจแวบเดียว ก็กำหนดความเป็นความตายของทหารได้แล้ว อีกอย่าง ค่ายทหารเมื่อผูกมัดเป็นเจ้าของแล้ว นอกจากจะถูกทำลายทิ้ง ก็ไม่มีทางถูกชิงไปได้แน่นอน"

"อย่างนี้นี่เอง" เจียงต๋าพยักหน้า

อู๋หยางกล่าวว่า "พี่เจียง ผมใช้ค่ายทหารนี้หักล้างหนี้ที่ติดค้างไว้ก่อนหน้านี้ ดีไหมครับ"

เจียงต๋าประหลาดใจ "ค่ายทหารนี้ไม่ใช่สิ่งที่นายกำลังต้องการอยู่หรอกเหรอ ไม่เก็บไว้ใช้เองล่ะ นี่มันช่วยให้นายปั๊มกองทัพเพิ่มได้รวดเร็วเลยไม่ใช่เหรอ"

อู๋หยางถอนหายใจออกมา "ตอนนี้ผมเป็นเจ้าเกาะระดับเงินแล้ว อีกก้าวเดียวก็จะเลื่อนเป็นระดับทอง ทหารที่ค่ายนี้เกณฑ์ออกมาได้ในตอนนี้ ที่แข็งแกร่งที่สุดก็แค่ระดับทองแดงเองครับ"

"ถึงแม้ค่ายทหารจะสามารถพัฒนาศักยภาพให้เติบโตได้ แต่สถานการณ์ของผมไม่มีเวลามาปล่อยให้มันค่อยๆ โตหรอก สู้เอามาแลกเปลี่ยนกับพี่เจียงดีกว่า"

เจียงต๋าเข้าใจในทันทีว่าอู๋หยางหมายถึงอะไร

เขาครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วถามว่า "ทหารที่เกณฑ์ออกมานี่ เป็นเผ่าพันธุ์มนุษย์ใช่ไหม"

เขารู้ดีว่าเผ่าพันธุ์ทหารในโลกเกาะมีสารพัดรูปแบบแปลกประหลาด อย่างทหารของอู๋หยางเองก็เป็นมนุษย์ปลาจักรกล

"เป็นมนุษย์ครับ" อู๋หยางตอบ

เจียงต๋าลูบคางพลางว่า "ถ้าเทียบมูลค่าแล้ว ค่ายทหารของนายนี่มีค่ามากกว่าโลหะที่ฉันให้นายไปเสียอีกนะ"

อู๋หยางถึงกับส่ายหัว "โธ่ พี่เจียงของผม! พวกเราที่ทำการค้าข้ามโลกแบบนี้ จะมาคำนวณมูลค่าสินค้าเหมือนพ่อค้าทั่วไปได้ยังไงกันครับ"

"ในสายตาผม สิ่งที่มีประโยชน์กับผมต่างหากถึงจะมีมูลค่าสูงที่สุด ถ้าไม่มีพี่เจียงคอยจัดหาทรัพยากรโลหะให้อย่างต่อเนื่อง ผมจะอัปเกรดได้เร็วขนาดนี้เหรอ"

"ผมยังคิดอยู่เลยว่าพี่เจียงเป็นฝ่ายเสียเปรียบด้วยซ้ำ ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้บนตัวผมยังไม่มีของดีอะไรติดอยู่เลย ผมยังอยากจะชดเชยส่วนต่างให้พี่เจียงเพิ่มอีกสักหน่อยด้วยซ้ำครับ"

"เฮ้อ ต้นท้อสวรรค์ของผมก็ยังไม่ออกผลเสียที ไม่อย่างนั้นคงได้เชิญให้พี่เจียงลองลิ้มรสชาติของท้อสวรรค์ในตำนานดูสักหน่อยแล้ว"

เจียงต๋ายิ้มบางๆ พลางตบไหล่อู๋หยางเบาๆ โดยไม่พูดอะไร

ดูเหมือนอู๋หยางจะยิ่งฮึกเหิมขึ้นมา เขาสะบัดมือเรียกขวานสีทองอร่ามตาออกมา 100 เล่มแล้วพูดว่า "พี่เจียง ขวานทองคำ 100 เล่มนี้ ผมแถมให้พี่ครับ"

เจียงต๋าพยักหน้ารับไว้โดยไม่เกรงใจ

อาวุธระดับทอง เทียบเท่ากับระดับจินตานของโลกบำเพ็ญเซียน นับว่ายอดเยี่ยมทีเดียว

"ขวานทองคำพวกนี้ มีต้นทุนการสร้างเท่าไหร่เหรอ" เจียงต๋าถามด้วยความอยากรู้

"ทองคำ 10 หน่วยต่อเล่มครับ" อู๋หยางตอบ

เจียงต๋าคำนวณในใจอย่างรวดเร็ว 10 หน่วยเท่ากับ 10 กิโลกรัม 100 เล่มก็คือ 1,000 กิโลกรัม ซึ่งเทียบเท่ากับทองคำ 1 ตัน

ฮื่อหือ…

อู๋หยางชักจะใจป้ำขึ้นเรื่อยๆ แล้ว

"ขวานทองคำนี้มีสองทักษะเหมือนกับดาบแสงเงินครับ นั่นก็คือ แสงขวาน กับ เจาะเกราะ ค่าความทนทานก็เท่ากันคือใช้ได้ 1,000 ครั้ง แต่สิ่งที่ต่างกันก็คือ ขวานทองคำมีอานุภาพทำลายล้างมหาศาล ดาบแสงเงินเทียบไม่ติดฝุ่นเลยครับ" อู๋หยางช่วยอธิบายอยู่ด้านข้าง

เจียงต๋าพยักหน้า ขวานทองคำพวกนี้เอาไปขายได้ราคางามแน่

ขวานที่มีพลังโจมตีเทียบเท่าระดับจินตานเชียวนะ! ฮื่อหือ ถ้าเอาไปให้เจียงหงละก็ หมอนั่นต้องตาลุกวาวแน่

นอกจากเจียงหงแล้ว ทางด้านเถียนหงก็น่าลองถามดูเหมือนกัน

แม้ตอนนี้เถียนหงจะยังอ่อนแอ ไร้ความสามารถในการควบคุมทรัพยากรในโลกของตัวเองโดยสิ้นเชิง แต่โลกที่หมอนั่นสุ่มจับคู่ได้แต่ละโลก ล้วนไม่ธรรมดาทั้งนั้น!