บทที่ 80 กองทุนช่วยเหลือ ศึกษาค่ายกลอย่างลึกซึ้ง

โรงพยาบาลแห่งที่สอง นครโม่ตู

ภายในห้องพักผู้ป่วย แม่ลูกคู่หนึ่งกำลังกอดกันร้องไห้

ชายวัยกลางคนนั่งอยู่ข้างๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความขมขื่น เขาหยิบซองบุหรี่ออกมาหมายจะจุดสูบ แต่พอนึกขึ้นได้ว่าอยู่ที่โรงพยาบาล จึงจำใจเก็บกลับเข้ากระเป๋า แล้วก้มหน้ากุมขมับด้วยความทุกข์ระทม

ครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูกนี้ คือหลินจือ เด็กสาวที่กระโดดน้ำฆ่าตัวตาย กับพ่อแม่ของเธอ

"ลูกแม่! ทำไมถึงคิดสั้นแบบนี้… เฮ้อ!" ผู้เป็นแม่ตั้งท่าจะต่อว่าลูกสาวสักสองสามคำ แต่พอเห็นหน้าลูก เธอก็พูดไม่ออก ได้แต่กลืนคำพูดลงคอ

ในฐานะพ่อแม่ พวกเขารู้สึกละอายใจเหลือเกิน

หากจะโทษ ก็ต้องโทษที่พวกเขาไร้ความสามารถ ไม่อย่างนั้น ค่ารักษาพยาบาลหลักแสนจะบีบคั้นให้ลูกสาวคิดสั้นถึงขั้นไปหาที่ตายได้อย่างไร

"พ่อคะ แม่คะ หนูขอโทษค่ะ" เด็กสาวเอ่ยเสียงแผ่ว

"เฮ้อ! ลูกเอ๋ย พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันนะ ต่อไปอย่าคิดสั้นอีกเลย ค่าผ่าตัดหกแสนมันเยอะก็จริง แต่บ้านเราช่วยกันหาหน่อยก็พอไหว" ผู้เป็นพ่อเงยหน้าขึ้นพูดปลอบ

"แต่ว่า…" เด็กสาวอยากจะท้วง การจะรวบรวมเงินให้ครบหกแสนได้ อย่างแรกคือต้องขายบ้านที่บ้านเกิดทิ้ง

จากนั้นยังต้องไปบากหน้ากู้หนี้ยืมสินญาติพี่น้องอีกก้อนโต

ทำแบบนี้ ไม่เพียงแต่บ้านของเธอจะหมดเนื้อหมดตัว แต่ยังต้องแบกรับหนี้สินก้อนมหาศาล

ที่สำคัญคือ โรคของเธอไม่ได้มีโอกาสรักษาหายร้อยเปอร์เซ็นต์ ต่อให้การผ่าตัดสำเร็จ ในอีกหลายปีข้างหน้าก็ยังต้องเสียค่ายาปีละไม่น้อยอยู่ดี

พอนึกถึงตรงนี้ หลินจือก็รู้สึกปวดใจจนแทบขาดใจ

ความคิดอยากตายที่เพิ่งถูกเสียงดนตรีอันไพเราะของเจียงต๋ากดทับเอาไว้ เริ่มผุดขึ้นมาในใจอีกครั้ง

ถ้า… ถ้าเธอตายไป พ่อกับแม่ก็ไม่ต้องลำบากแล้วใช่ไหม?

อายุขนาดพ่อกับแม่ ถึงจะมีลูกคนที่สองแล้วจะอันตรายไปสักหน่อย แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

"ก๊อกๆ…"

ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

คนในครอบครัวทั้งสามหันไปมอง เห็นชายหญิงคู่หนึ่งในชุดสูทเนี้ยบ ทั้งสองคนดูอายุราวๆ สามสิบปี บุคลิกคล่องแคล่วกระฉับกระเฉง มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นชนชั้นหัวกะทิในแวดวงทำงาน

"สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าคือคุณหลินจือใช่ไหมคะ?"

ผู้หญิงที่แต่งตัวทะมัดทะแมงคนนั้นมองเด็กสาวบนเตียงคนไข้แล้วเอ่ยถาม

"ใช่… ใช่ค่ะ ไม่ทราบว่าพวกคุณคือ…" เด็กสาวอย่างไรก็ยังเป็นเด็กสาว พอเห็นคนทำงานที่มีบุคลิกโดดเด่นน่าเกรงขาม จึงยังรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง

พ่อแม่ของเธอก็มองแขกที่ไม่ได้รับเชิญทั้งสองคนด้วยความระแวดระวังเช่นกัน

หญิงสาวยิ้มพลางหยิบนามบัตรออกมาใบหนึ่งแล้วกล่าวว่า "สวัสดีค่ะ ฉันชื่อหยางหง เป็นเจ้าหน้าที่ของกองทุนช่วยเหลือภายใต้เครือเจียงค่ะ หลังจากทราบเรื่องของคุณหลินจือ ทางบริษัทจึงส่งพวกเรามาดูสถานการณ์ หากมีความจำเป็น ทางกองทุนช่วยเหลือจะให้ความช่วยเหลือแก่คุณหลินจือค่ะ"

"กองทุนช่วยเหลือของเครือเจียงเหรอ?"

ครอบครัวของหลินจือทั้งสามคนต่างพากันงุนงง

พวกเขาเป็นแค่คนธรรมดา ปกติแทบไม่เคยสนใจเรื่องพวกนี้

พอหลินจือล้มป่วยด้วยโรคร้ายแรงครั้งนี้ พวกเขาก็ไม่เคยคิดจะมองหาองค์กรการกุศลใดๆ เลย

เมื่อก่อนพวกเขาคิดเสมอว่าองค์กรการกุศลหรือโครงการบริจาคพวกนั้น มีไว้แค่ให้พวกคนรวยสร้างภาพเล่นละครกันเท่านั้น

พอถึงเวลาที่มีคนเดือดร้อนต้องการความช่วยเหลือจริงๆ กลับพึ่งพาอะไรไม่ได้เลยสักนิด

พ่อของหลินจือหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาค้นหากองทุนช่วยเหลือของเครือเจียง ไม่นานหัวข้อข่าวและข้อมูลที่เกี่ยวข้องก็ปรากฏขึ้นมาเป็นแถว

เมื่อเห็นว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา มีผู้ยากไร้และคนเดือดร้อนได้รับการช่วยเหลือจากกองทุนของเครือเจียงอย่างแท้จริง ประกายแห่งความหวังก็ผุดขึ้นมาในใจเขาทันที

เขาอาจจะไม่ค่อยคุ้นชื่อเครือเจียงเท่าไรนัก แต่ซือหนานเทคในเครือนั้น ช่วงนี้เห็นออกข่าวบ่อยจนชินตา

บริษัทยักษ์ใหญ่ขนาดนี้ คงไม่มาหลอกต้มชาวบ้านตาดำๆ อย่างพวกเขาหรอกใช่ไหม?

เรื่องเดียวที่เขายังอดกังวลไม่ได้ก็คือ คนสองคนตรงหน้านี้เป็นพวกแอบอ้างหรือเปล่า

ทว่าความกังวลนั้นก็หมดไปในเวลาไม่นาน เพราะหยางหงกับเพื่อนร่วมงานได้ติดต่อไปยังสำนักงานใหญ่ของเครือเจียงเพื่อยืนยันตัวตนให้เห็นต่อหน้า

นอกจากนี้ กองทุนช่วยเหลือของเครือเจียงยังส่งเจ้าหน้าที่มาสมทบอีกหลายคน เพื่อร่วมตรวจสอบข้อมูลของหลินจือและวางแผนให้ความช่วยเหลืออย่างรวดเร็ว

…

คฤหาสน์ริมแม่น้ำหวงผู่

เจียงเสี่ยวชีรายงานสถานการณ์ทางฝั่งของหลินจือให้เจียงต๋าฟังอย่างละเอียด

เจียงต๋าฟังแล้วก็พยักหน้ารับ "ทางกองทุนช่วยเหลือทำได้ไม่เลว แต่กองทุนช่วยเหลือผูกพันกับชื่อเสียงของเครือเจียงโดยตรง อีกทั้งเม็ดเงินที่หมุนเวียนยังมีจำนวนมหาศาล เธอช่วยจับตาดูไว้ให้ดี อย่าให้ใครอาศัยช่องว่างมาตุกติกจนทำลายชื่อเสียงของเครือเจียงได้ล่ะ"

"แล้วก็ ตรวจสอบบัญชีย้อนหลังของกองทุนช่วยเหลือในช่วงหลายปีที่ผ่านมาด้วย โดยเฉพาะปลายทางของเงินช่วยเหลือ ดูว่าถึงมือผู้ที่เดือดร้อนจริงๆ ครบถ้วนทุกบาททุกสตางค์หรือเปล่า"

"รับทราบค่ะ" เจียงเสี่ยวชีขานรับ

หลังจากสั่งการเรื่องนี้เสร็จ เจียงต๋าก็เอนหลังพิงพนักโซฟาแล้วหลับตาลง ดูเผินๆ เหมือนเขากำลังนอนพักผ่อน แต่ความจริงแล้วเขากำลังทำความเข้าใจองค์ความรู้ที่อยู่ในหัว

ทั้ง 《คำอธิบายสี่ระดับใหญ่แห่งวิถีเซียนโดยละเอียด》 และ 《วิเคราะห์ค่ายกลเบื้องต้น》 ที่แลกเปลี่ยนมาจากเจียงหง ล้วนเป็นศาสตร์ที่ต้องใช้เวลาค่อยๆ ตกผลึกและทำความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง

โดยเฉพาะเรื่องค่ายกล เขาต้องรีบศึกษาให้เชี่ยวชาญโดยเร็วที่สุดเพื่อจัดตั้งค่ายกลรวมวิญญาณขึ้นมาสักอัน

พลังวิญญาณบนดาวสีน้ำเงินแห่งนี้เบาบางเกินไป หากจะพึ่งพาเพียงการดูดซับจากหินวิญญาณทีละก้อนย่อมไม่ทันการ

ถ้าสามารถนำหินวิญญาณมาจัดตั้งค่ายกลรวมวิญญาณ เปลี่ยนสภาพแวดล้อมและดึงดูดพลังวิญญาณให้หนาแน่นขึ้นภายในคฤหาสน์ได้ ย่อมส่งผลดีต่อการบำเพ็ญเพียรของเขาอย่างมหาศาล

เจียงต๋าเคยอ่านนิยายมาบ้าง จำได้ว่าพวกตัวเอกเวลาจะวางค่ายกล มักต้องวิ่งโร่ไปตลาดค้าหยก ใช้สัมผัสวิญญาณเฟ้นหาหินหยกดิบมาผ่าเนื้อหยกเพื่อนำไปวางค่ายกล

ทว่าเจียงต๋ากลับข้ามขั้นตอนยุ่งยากพวกนั้นไปได้สบายๆ

ในมือเขามีหินวิญญาณแท้ๆ อยู่ตั้งมากมาย จะต้องลดตัวไปใช้หยกธรรมดาทำไมกัน?

นั่นมันลดเกรดตัวเองชัดๆ ไม่ใช่หรือไง

…

"พ่อคะ ข้าวเสร็จแล้วค่ะ!"

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร เสียงของเจียงซือหนานก็ดังขึ้น เจียงต๋ายันตัวลุกขึ้นนั่ง พลางเหลือบมองเวลาก็พบว่าหกโมงเย็นกว่าแล้ว

เขาเผลอนอนศึกษาการวิเคราะห์ค่ายกลอยู่บนโซฟาไปหลายชั่วโมงทีเดียว

"รู้แล้วลูก"

เจียงต๋าขานรับ ลุกไปล้างหน้าล้างตา แล้วเดินมาที่ห้องอาหาร

มื้อเย็นเป็นอาหารทะเลมื้อใหญ่ มีทั้งปลา กุ้ง และสารพัดของอร่อยแปลกตาจากท้องทะเล ซึ่งเจียงเสี่ยวชีนำมารังสรรค์เป็นเมนูรสเลิศหลากหลายจาน

"ว้าว! พี่เสี่ยวชี กุ้งจานนี้อร่อยมากเลยค่ะ" เฉินฮุ่ยกินกุ้งเข้าไปคำหนึ่งแล้วอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากชม

"อร่อยก็กินเยอะๆ สิ มา พวกเรามาชนแก้วกันก่อน ยินดีต้อนรับเสี่ยวฮุ่ยที่มาเที่ยวบ้านเรานะ" เจียงต๋ายกแก้วขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

นี่เป็นไวน์ผลไม้ รสชาติดี ดีกรีไม่แรง เหมาะสำหรับดื่มสังสรรค์เป็นที่สุด

เจียงซือหนานยกแก้วขึ้นเช่นกัน "ชนแก้วค่ะ"

"ขอบคุณค่ะคุณอา"

เฉินฮุ่ยรีบวางตะเกียบในมือลง แล้วยกแก้วขึ้นมาชนกับทุกคน

…

มื้อค่ำมื้อนี้ดำเนินไปอย่างครึกครื้นและอิ่มหนำสำราญ

หลังจากทานอาหารเสร็จ เฉินฮุ่ยยังไม่ได้กลับในทันที แต่ยังอยู่คุยเล่นกับเจียงซือหนานและเจียงเสี่ยวชีต่อ

เจียงต๋าไม่เข้าใจจริงๆ ว่าพวกเธอสรรหาเรื่องคุยมาจากไหนกันนักหนา

เวลาที่เขาอยู่กับเพื่อนเมื่อก่อน ส่วนใหญ่จะเน้นนั่งเงียบๆ เสียมากกว่า

กระทั่งสามทุ่มกว่า เกือบจะสี่ทุ่ม เฉินฮุ่ยถึงได้เอ่ยปากขอตัวกลับ

เจียงเสี่ยวชีรับหน้าที่ขับรถไปส่งเธอถึงบ้าน

…

"วันนี้มีความสุขไหม?"

หลังจากส่งเฉินฮุ่ยแล้ว เจียงต๋าก็มองดูลูกสาวด้วยรอยยิ้มอบอุ่น

"มีความสุขมากค่ะ!"

ใบหน้าสวยของเจียงซือหนานเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม เธอเดินแกมกระโดดมาทางด้านหลังโซฟา แล้วช่วยบีบนวดไหล่ให้ผู้เป็นพ่อ "พ่อคะ ขอบคุณนะคะ"

"ขอบคุณเรื่องอะไรกัน พ่อเป็นพ่อของลูกนะ เพื่อนลูกมาเที่ยวบ้าน พ่อก็ต้องต้อนรับขับสู้ให้ดีอยู่แล้ว" เจียงต๋าเพลิดเพลินกับการนวดของลูกสาวพลางหลับตายิ้มรับ

เจียงซือหนานกลอกตาไปมาเบาๆ พลางลอบสังเกต เธอรู้สึกว่าพ่อเปลี่ยนไปมากจริงๆ

เมื่อก่อนเวลาเพื่อนของเธอมาเที่ยวที่บ้าน แม้พ่อจะไม่ว่าอะไรและยังต้อนรับอย่างเป็นมิตร แต่ก็ไม่มีทางเป็นกันเองและใส่ใจเหมือนอย่างในวันนี้แน่นอน