บทที่ 79 ภาพลักษณ์ทางสังคมยังคงเป็นเรื่องที่ต้องใส่ใจ

เจียงต๋าเคยเรียนรู้หนังสือสกิลดนตรีระดับแพลทินัมจากโลกเกาะมาแล้ว จึงเชี่ยวชาญศาสตร์แห่งเสียงดนตรีและชำนาญเครื่องดนตรีนานาชนิด ขลุ่ยย่อมรวมอยู่ในนั้นด้วยอย่างไม่ต้องสงสัย

"ถือโอกาสนี้ลองดูอานุภาพของดนตรีระดับแพลทินัมหน่อยก็แล้วกัน" มุมปากของเจียงต๋าผุดรอยยิ้ม

ตั้งแต่เรียนรู้หนังสือสกิลดนตรีระดับแพลทินัมมา เขายังไม่เคยหยิบมาใช้เลยสักครั้งเดียว

เขาอยากลองดูพลังของมันมาตั้งนานแล้ว

ต้องรู้ก่อนว่าในโลกบำเพ็ญเซียน ระดับแพลทินัมเทียบเท่าได้กับขั้นหยวนอิงเลยทีเดียว

ทว่าต่างจากระบบของโลกบำเพ็ญเซียน ตรงที่วิชาเวทขั้นหยวนอิงจะมีเพียงผู้บำเพ็ญขั้นหยวนอิงเท่านั้นที่สำแดงอานุภาพได้อย่างเต็มเปี่ยม

แต่สำหรับโลกเกาะ ไม่ว่าจะระดับแพลทินัมหรือระดับไดมอนด์ ขอเพียงเรียนรู้สำเร็จ ก็สามารถสำแดงพลังออกมาได้ทันที

นี่คือกฎเกณฑ์อันไร้เหตุผลโดยสิ้นเชิง

…

เจียงต๋าถือขลุ่ยไว้ พลางครุ่นคิดว่าจะเป่าบทเพลงแบบไหนดี

ในอดีตเขาไม่ได้สนใจเสียงดนตรีมากมายนัก อย่างมากก็แค่ฟังเพลงฮิตทั่วไป ไม่ได้มีความรู้เรื่องเพลงบรรเลงลึกซึ้งอะไร

โดยเฉพาะขลุ่ย… อย่างมากที่สุดเวลาไถดูคลิปสั้นแล้วเจอครีเอเตอร์เป่าขลุ่ย ก็แค่หยุดดูอยู่ครู่หนึ่งเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม ด้วยความที่เชี่ยวชาญศาสตร์แห่งดนตรีอย่างถ่องแท้ แม้จะไม่มีบทเพลงที่มีอยู่แล้ว เขาก็สามารถประพันธ์ขึ้นมาสดๆ ตรงนั้นได้ทันที

หลังจากใคร่ครวญอยู่ประมาณหนึ่งนาที เจียงต๋าก็ยกขลุ่ยขึ้นจรดริมฝีปาก ท่วงทำนองอันไพเราะพลิ้วไหวพลันแว่วดังขึ้น

แม้จะอยู่ห่างจากเด็กสาวที่กำลังจะกระโดดน้ำหลายร้อยเมตร แต่สกิลระดับแพลทินัมจะธรรมดาได้อย่างไร

ภายใต้การควบคุมอย่างตั้งใจของเจียงต๋า ท่วงทำนองอันล่องลอยบริสุทธิ์ก็ลอยเข้าสู่โสตประสาทของเด็กสาวและผู้คนที่มุงดูอยู่รอบๆ อย่างชัดเจน

ชั่วพริบตานั้น บรรยากาศที่เคยเอะอะวุ่นวายพลันเงียบสงบลง ทุกคนต่างนิ่งฟังท่วงทำนองอันน่าอัศจรรย์นี้

นี่คือบทเพลงที่แฝงไว้ด้วยห้วงอารมณ์แห่งความฝัน ทั้งยังมีสรรพคุณช่วยสงบจิตใจ

ภายใต้ห้วงอารมณ์แห่งทำนองอันน่าอัศจรรย์นี้ ผู้คนที่จิตใจร้อนรนต่างหวนนึกถึงอดีตโดยไม่รู้ตัว จิตใจทั้งดวงจมดิ่งลงสู่ช่วงเวลาอันงดงามในวันวาน

เด็กสาวที่เดิมทีคิดสั้นปลงตกกับชีวิต ในยามนี้ก็สงบลงเช่นกัน

เธอที่แต่เดิมยังคงอาลัยอาวรณ์โลกใบนี้อยู่บ้าง ได้สูญเสียความกล้าที่จะตายไปจนหมดสิ้น เธอทรุดตัวลงนั่งกอดเข่าแล้วร่ำไห้ออกมาอย่างหนัก

เมื่อบทเพลงจบลง เจียงต๋ามองดูเด็กสาวที่ได้รับการช่วยเหลือจากเจ้าหน้าที่กู้ภัย ใบหน้าของเขาพลันปรากฏรอยยิ้มบางๆ

เขาไม่ได้นับว่าเป็นคนดีมีเมตตาอะไรนัก แต่การได้ทำความดีช่วยชีวิตคนไว้ได้หนึ่งคนโดยบังเอิญ ก็ทำให้เขารู้สึกสบายใจขึ้นมาไม่น้อย

เหมือนกับบางคนที่แม้ตัวเองจะไม่ได้ร่ำรวยมาก และไม่ได้เป็นคนจิตใจดีเลิศเลอ แต่พอเห็นบางพื้นที่ประสบภัยพิบัติ หรือเห็นโศกนาฏกรรมเกิดขึ้น ก็อดไม่ได้ที่จะร่วมบริจาคเงินและสิ่งของ

แม้จะต้องสูญเสียเงินทองไป แต่ก็แลกมาด้วยความสบายใจ

เมื่อนึกถึงเรื่องการบริจาค เจียงต๋าก็มองไปยังเด็กสาวที่ถูกหามออกไปห่างออกไปหลายร้อยเมตร พลางนึกขึ้นได้ว่าภายใต้เครือเจียงมีกองทุนช่วยเหลืออยู่แห่งหนึ่ง

เป็นกองทุนที่ตั้งขึ้นเพื่อช่วยเหลือคนยากไร้โดยเฉพาะ ไม่มีการระดมทุนจากภายนอก เงินทุนทั้งหมดเครือเจียงเป็นผู้ออกเอง

โครงการนี้จะว่าไปแล้ว ก็ถือเป็นงานสร้างภาพลักษณ์อย่างหนึ่ง

เพราะในยุคนี้ วันนี้มหาเศรษฐีคนนี้บริจาคหลายสิบล้าน พรุ่งนี้มหาเศรษฐีคนนั้นบริจาคหลายร้อยล้าน เครือเจียงที่เป็นองค์กรไม่เล็ก จะวางเฉยไม่สนใจได้อย่างไร

ภาพลักษณ์ทางสังคมยังคงเป็นเรื่องที่ต้องใส่ใจ

แน่นอนว่าตั้งแต่ก่อตั้งโครงการกองทุนนี้ขึ้นมา ก็ช่วยเหลือผู้คนไปได้ไม่น้อยจริงๆ ไม่ใช่เพียงแค่งานสร้างภาพลักษณ์ล้วนๆ เท่านั้น

…

ห่างออกไปหลายร้อยเมตร ณ จุดเกิดเหตุเด็กสาวกระโดดน้ำ

เมื่อเด็กสาวถูกหามออกไปแล้ว กลุ่มคนที่มุงดูอยู่จึงเริ่มได้สติกลับมา

"เชี่ยเอ๊ย เมื่อกี้พวกนายได้ยินเสียงเพลงนั่นไหม"

"ฮือๆ ได้ยินสิ"

"ทำนองนั่นมันมหัศจรรย์ชะมัด ปลุกความรู้สึกข้างในใจฉันขึ้นมาเลย"

"เมื่อกี้เหมือนฉัน… เหมือนได้เจอพี่ชายฉันเลย… ฮือๆ! ทั้งที่ฉันเป็นคนผลักเขาลงไปแท้ๆ…"

"เมื่อกี้เหมือนเสียงขลุ่ยใช่ไหม"

"ฟังดูเหมือนนะ ไม่รู้ว่าเป็นปรมาจารย์ท่านไหน เมื่อกี้เด็กสาวคนนั้นสีหน้ามีแต่ความสิ้นหวังแท้ๆ แต่พอได้ยินทำนองเพลงนี้เข้าไป กลับจุดประกายความหวังในการมีชีวิตอยู่ของเธอขึ้นมาได้เฉยเลย"

"เด็กผู้หญิงคนนั้นก็น่าสงสารนะ ได้ยินว่าป่วยเป็นโรคร้ายแรง ไม่อยากเป็นภาระครอบครัวถึงได้คิดสั้นแบบนี้"

"โชคดีที่มีคนใจบุญ ใช้เสียงดนตรีอันไพเราะช่วยปลุกความหวังในการมีชีวิตของเธอขึ้นมา"

"น่าสงสารจริงๆ ว่าแต่มีช่องทางบริจาคไหมเนี่ย"

"ใช่ๆ เธอยังเป็นเด็กสาววัยแรกรุ่นอยู่แท้ๆ!"

"บริจาคเงินนับฉันด้วยคนนะ"

"…"

ผู้คนต่างพากันถกเถียงกันอย่างจอแจ

บางคนเสนอให้เปิดรับบริจาค

บางคนพูดคุยถึงเสียงขลุ่ยเมื่อครู่

บางคนบันทึกเสียงทำนองเพลงเอาไว้ เตรียมจะอัปโหลดลงอินเทอร์เน็ตเพื่อแชร์ให้เพื่อนๆ ฟัง

และก็มีบางคนที่ไม่สนใจไยดีอะไรเลยเช่นกัน

…

หลังจากเก็บขลุ่ยแล้ว เจียงต๋าก็เดินเล่นทอดน่องต่อไป ระหว่างทางไม่ได้พบเจอเรื่องราวอะไรอีก ทุกอย่างราบรื่นเป็นปกติตลอดเส้นทาง

เขาเดินวนรอบโครงการวิลล่าหวงผู่หมายเลขหนึ่งรอบหนึ่ง ก่อนจะกลับมาถึงหน้าประตูใหญ่ของโครงการวิลล่าอีกครั้ง

เมื่อเดินเข้ามาในโครงการ ก็มุ่งหน้ากลับไปยังวิลล่าของตัวเอง

"พ่อ"

"คุณอาเจียง"

เจียงซือหนานกับเฉินฮุ่ยที่กำลังนั่งคุยกันอยู่บนสนามหญ้าในสวน เมื่อเห็นเจียงต๋าเดินกลับมาก็รีบลุกขึ้นทักทาย

เจียงต๋ามองเฉินฮุ่ยพลางยิ้มแล้วกล่าวว่า "เสี่ยวฮุ่ย เย็นนี้อยู่ทานข้าวด้วยกันสิ ทานเสร็จแล้วค่อยให้เสี่ยวชีไปส่ง"

"ได้ค่ะคุณอา" เฉินฮุ่ยพยักหน้าตอบรับ

เจียงต๋ายิ้มแล้วพูดต่อ "พวกหนูคุยกันไปเถอะ เสี่ยวชี ตามฉันเข้ามาข้างในหน่อย"

เจียงเสี่ยวชีลุกขึ้นยืนแล้วเดินตามเจียงต๋าเข้าไปในวิลล่า

เมื่อมองตามแผ่นหลังของเจียงต๋าไป เฉินฮุ่ยก็เกาหัวแกรกๆ ก่อนจะเอ่ยถาม "ซือหนาน คุณอาเขาดูเปลี่ยนไปนิดหน่อยหรือเปล่า"

"เปลี่ยนไปเหรอ" เจียงซือหนานชะงักไปเล็กน้อย "ไม่มีนี่"

"ไม่มีเหรอ" เฉินฮุ่ยพึมพำ "ทำไมฉันรู้สึกเหมือนคุณอาเจียงมีกลิ่นอายเปี่ยมเมตตาต่อโลกเพิ่มขึ้นมายังไงไม่รู้"

เจียงซือหนานรู้สึกขำ "เปี่ยมเมตตาอะไรกันล่ะ ทำไมเธอไม่บอกว่าพ่อฉันกลายเป็นพระโพธิสัตว์ไปเลยล่ะ"

"ฮิๆ…" เฉินฮุ่ยหัวเราะร่า แล้วเริ่มหยอกล้อเล่นกับเจียงซือหนาน

เจียงซือหนานได้แต่ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ ยัยคนนี้ชอบมาเล่นหยอกล้อกับเธออยู่เรื่อย

เมื่อก่อนก็ไม่ได้เป็นอะไรหรอก แต่ตอนนี้… เธอกลัวว่าจะเผลอพลั้งมือฟาดเพื่อนสนิทจนตายเสียนี่กระไร

สาเหตุหลักก็เพราะพละกำลังของเธอเพิ่มขึ้นมากเกินไปนั่นแหละ

…

"เมื่อกี้ตรงริมแม่น้ำหวงผู่มีเหตุการณ์เด็กสาวจะกระโดดน้ำ เธอช่วยตรวจสอบตัวตนของเด็กคนนั้นหน่อย แล้วให้กองทุนช่วยเหลือในเครือเจียงออกหน้าไปช่วยเสียหน่อยนะ"

เจียงต๋านั่งอยู่บนโซฟาในวิลล่าแล้วเอ่ยสั่งอย่างเรียบๆ

สำหรับเขาแล้ว เรื่องนี้เป็นเพียงแค่การเอ่ยปากประโยคเดียวเท่านั้น

"รับทราบค่ะ" เจียงเสี่ยวชีตอบรับ แสงสีแดงในดวงตาของเธอวาบขึ้น เพียงเสี้ยววินาทีก็สืบหาความเป็นมาทั้งหมดของเหตุการณ์ได้กระจ่างแจ้ง

ขณะเดียวกันข้อมูลของเด็กสาวที่กระโดดน้ำก็ถูกดึงขึ้นมาเช่นกัน

"บอสคะ เด็กสาวคนนั้นชื่อหลินจือ ป่วยเป็นโรคร้ายแรง ต้องใช้ค่าผ่าตัด 6 แสนหยวน และหากต้องการให้หายเป็นปกติอย่างสมบูรณ์ จะต้องใช้ค่ายารักษาพยาบาลมากกว่านี้อีกค่ะ ในโลกออนไลน์ตอนนี้เริ่มมีคนรวบรวมเงินบริจาคให้เด็กสาวโดยสมัครใจแล้วค่ะ" เจียงเสี่ยวชีรายงาน

"อย่างนี้เองเหรอ" เจียงต๋าหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาฉบับหนึ่งแล้วกล่าวว่า "ให้กองทุนช่วยเหลือติดต่อเด็กคนนั้นไปก็แล้วกัน"

"รับทราบค่ะ" เจียงเสี่ยวชีพยักหน้า แล้วเอ่ยต่อ "บอสคะ ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับคุณค่ะ"

"เรื่องอะไรล่ะ" เจียงต๋าถามโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง

เจียงเสี่ยวชีตอบว่า "มีคลิปเพลงบรรเลงบทหนึ่งถูกอัปโหลดขึ้นบนอินเทอร์เน็ต และได้รับความสนใจค่อนข้างมาก ตอนนี้มีแนวโน้มว่าจะกลายเป็นกระแสไวรัลโด่งดัง จากการคำนวณแล้ว น่าจะเกี่ยวข้องกับคุณค่ะ"

เจียงต๋าเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง เรื่องแค่นี้ก็คำนวณออกมาได้ด้วยหรือเนี่ย

เขาส่ายหน้าอย่างไม่ใส่ใจ ห้วงอารมณ์อันน่าอัศจรรย์ในท่วงทำนองนั้น มีเพียงผู้ที่ได้ยินในสถานที่จริงเท่านั้นถึงจะสัมผัสได้

การฟังไฟล์เสียงผ่านทางอินเทอร์เน็ต อย่างมากก็แค่รู้สึกว่าเพลงนี้ไพเราะยอดเยี่ยมอยู่ในระดับแนวหน้าของโลก แต่ก็ทำได้แค่นั้นแหละ