บทที่ 78 ถ่ายทอดวิชา ชิงเฉิง ออกไปข้างนอก

"ขอบคุณนะเสี่ยวชี"

ในห้องนั่งเล่น เจียงซือหนานเอ่ยขอบคุณเจียงเสี่ยวชี ก่อนจะนั่งลงข้างพ่อ แล้วยกแก้วนมขึ้นดื่ม

"เอ๊ะ พ่อคะ นี่ชาอะไรเหรอ หอมจังเลย!" เจียงซือหนานมองถ้วยชาของเจียงต๋า ด้านในมีใบชาสีเขียวขจีลอยอยู่หนึ่งใบ ส่งกลิ่นหอมกรุ่นชวนดื่ม

เจียงต๋ายิ้มพลางบอก "ชาดีที่เพื่อนหามาให้น่ะ" พูดจบ เขาก็ดึงกระปุกชาออกมาจากลิ้นชักโต๊ะกลาง "อยากดื่มก็ชงเองได้เลย ชงครั้งละใบก็พอ"

นี่คือชาเซียนที่เขาแลกเปลี่ยนมาจากเจียงหง ดื่มเป็นประจำย่อมส่งผลดีต่อร่างกาย ทั้งยังช่วยเกื้อหนุนการฝึกวิชาด้วย

"อื้มๆ" เจียงซือหนานรับไป เปิดฝากระปุกชะโงกดู กลิ่นหอมสดชื่นทำให้เธอรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันตา เธอปิดฝากระปุกแล้วเก็บเข้าลิ้นชักตามเดิม

เจียงต๋าวางหนังสือพิมพ์ลง หันไปมองลูกสาว แล้วหยิบตำราเล่มหนึ่งออกมา "นี่คือเคล็ดวิชาลมปราณ ถ้ามีเวลาว่างก็ลองฝึกดูนะ มีตรงไหนไม่เข้าใจก็มาถามพ่อ"

"เคล็ดวิชาลมปราณเหรอคะ"

เจียงซือหนานกะพริบตาโตปริบๆ "ใช่จังหวะหายใจแบบที่พ่อสอนหนูเมื่อคืนหรือเปล่าคะ"

"ใช่แล้ว แต่จังหวะหายใจนั่นเป็นแค่การประยุกต์ใช้ขั้นพื้นฐานของเคล็ดวิชาลมปราณ" เจียงต๋าปรับสีหน้าเป็นจริงจัง "นี่เป็นความลับของตระกูลเจียงเรา อย่าแพร่งพรายออกไปข้างนอกล่ะ"

เจียงซือหนานพลอยปรับสีหน้าจริงจังตาม พยักหน้ารับ "วางใจได้เลยค่ะพ่อ"

เธอรู้ว่าพ่อมีความลับอยู่มากมาย แต่ในเมื่อพ่อไม่ได้เล่า เธอก็จะไม่ซักไซ้

เจียงต๋าขานรับในลำคอเบาๆ แล้วหันกลับไปอ่านหนังสือพิมพ์ต่อ

เขาตั้งใจจะให้ลูกสาวเริ่มฝึกบำเพ็ญเพียรตั้งนานแล้ว

วันนี้สบโอกาสพอดี จึงถ่ายทอดเคล็ดวิชาลมปราณพื้นฐานให้ลูกสาวไปก่อน ให้เธอค่อยๆ สัมผัสวิถีแห่งการบำเพ็ญเซียน

เธอได้รับการฉีดน้ำยาเสริมพันธุกรรมไปแล้ว พรสวรรค์ย่อมไม่เลว คาดว่าอีกไม่นานคงเข้าถึงขั้นเริ่มต้นได้

…

สิบโมงเช้า เฉินฮุ่ยเพื่อนสนิทของเจียงซือหนานก็มาถึง

"สวัสดีค่ะคุณอาเจียง"

เมื่อเห็นเจียงต๋า เฉินฮุ่ยก็รีบเอ่ยทักทายอย่างมีมารยาท

พอมองเจียงต๋า เฉินฮุ่ยก็แอบประหลาดใจอยู่ในใจ คุณอาเจียงดูหนุ่มขึ้นหรือเปล่านะ

คราวก่อนที่เจอกันที่โรงพยาบาล แม้จะได้เห็นเพียงแวบเดียว แต่ก็พอสังเกตได้ว่าเจียงต๋าในตอนนั้นดูมีอายุกว่าตอนนี้มาก

'ดูท่าซือหนานจะไม่ได้โกหกแฮะ สารพิษในร่างของคุณอาเจียงคงถูกขับออกหมดเกลี้ยงแล้วจริงๆ บวกกับการดูแลตัวเอง จะดูหนุ่มขึ้นบ้างก็คงปกติมั้ง' เฉินฮุ่ยแอบพึมพำในใจ

"เสี่ยวฮุ่ยมาแล้วเหรอ นั่งตามสบายนะ เที่ยงนี้กินบาร์บีคิวกัน" เจียงต๋าเอ่ยอย่างอารมณ์ดี

"ขอบคุณค่ะคุณอา" เฉินฮุ่ยตอบรับอย่างว่าง่าย

"เสี่ยวฮุ่ย พวกเราออกไปคุยกันข้างนอกดีกว่า" เจียงซือหนานร้องเรียก แล้วพาเฉินฮุ่ยเดินออกไปนอกวิลล่า

"ซือหนาน พ่อเธอดูเด็กลงหรือเปล่าเนี่ย" พอมาถึงสนามหญ้าด้านนอก เฉินฮุ่ยก็กระซิบถามทันที

เจียงซือหนานขยิบตา ยิ้มตอบ "ใช่แล้วล่ะ!"

"ว้าว คุณอาดูแลตัวเองยังไงเนี่ย" เฉินฮุ่ยเริ่มตาลุกวาว ได้ดูอ่อนวัยลงแบบนี้ ผู้หญิงคนไหนจะไม่อยากได้บ้าง

แม้ว่าตัวเฉินฮุ่ยจะยังอยู่ในวัยสาวสะพรั่งก็ตาม

เจียงซือหนานยิ้มอย่างมีเลศนัย "อีกไม่นาน บริษัทความงามชิงเฉิงที่เพิ่งตั้งขึ้นมาใหม่ในเครือเจียงจะเปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่ ถึงตอนนั้นเธอก็จะรู้เองแหละ"

"จริงเหรอ" เฉินฮุ่ยทำท่าครุ่นคิด "ดูท่าเครือเจียงของพวกเธอจะคิดค้นผลิตภัณฑ์สุดยอดออกมาได้อีกตัวแล้วสิเนี่ย! กำหนดการเปิดตัวเมื่อไหร่กันแน่"

"คงกลางเดือนนี้แหละ วันที่ 15 กันยายนจะจัดงานแถลงข่าวเปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่" เจียงซือหนานตอบ

เฉินฮุ่ยพยักหน้า สีหน้าบ่งบอกว่าตั้งตารอคอยอย่างยิ่ง

ขณะนั้นเอง เจียงเสี่ยวชีก็เดินออกมา เตรียมตั้งเตาบาร์บีคิว

นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินฮุ่ยได้พบกับเจียงเสี่ยวชี จึงอดแปลกใจไม่ได้

เจียงซือหนานอธิบายไปว่าเป็นญาติจากบ้านเกิด

เฉินฮุ่ยได้ยินว่าเจียงเสี่ยวชีแซ่เจียง ก็ไม่ได้คิดสงสัยอะไรต่อ

…

ช่วงเที่ยง ทั้งสามคนนั่งล้อมวงอยู่บนสนามหญ้า ลิ้มรสบาร์บีคิวกันอย่างเอร็ดอร่อย

"ว้าว ฝีมือพี่เสี่ยวชีสุดยอดไปเลยค่ะ" หลังจากชิมเนื้อแกะย่างไปไม้หนึ่ง เฉินฮุ่ยก็เอ่ยปากชมไม่หยุด เธอจัดว่าเป็นนักชิมบาร์บีคิวตัวยง ไม่รู้ว่าเคยกินมาแล้วกี่เจ้าต่อกี่เจ้า

ไม่ว่าจะเป็นบาร์บีคิวเกาหลี บาร์บีคิวบราซิล เนื้อแกะย่างซินเจียง เธอล้วนตระเวนกินมาหมดแล้ว

ทว่าพอได้กินเนื้อย่างฝีมือเจียงเสี่ยวชี เธอกลับรู้สึกว่าเนื้อย่างที่เคยกินมาทั้งชีวิตนั้นเทียบไม่ติดเลย

"ถ้าอร่อยก็กินเยอะๆ นะ" เจียงต๋ายิ้มพลางบอก

"ขอบคุณค่ะคุณอา" เฉินฮุ่ยขอบคุณอย่างน่ารัก ก่อนจะหันไปหาเจียงเสี่ยวชี "พี่เสี่ยวชี มานั่งกินด้วยกันสิคะ"

เจียงเสี่ยวชีขานรับ นำปลาตัวหนึ่งวางลงบนตะแกรงย่าง แล้วเดินมานั่งลงข้างโต๊ะ หยิบเนื้อย่างขึ้นมาไม้หนึ่ง นั่งกินพลางพูดคุยกับพวกเฉินฮุ่ยอย่างออกรส

แม้เจียงเสี่ยวชีจะเป็นแอนดรอยด์ แต่เธอก็จำลองความเป็นมนุษย์เอาไว้ หัวข้อที่ยกมาคุยล้วนเข้าทางคู่สนทนา ไม่นานก็เข้าขากลมกลืนกับพวกเฉินฮุ่ยได้อย่างเป็นธรรมชาติ

"จริงสิซือหนาน ช่วงนี้เธอได้ติดต่อกับเชียนสวินบ้างไหม" เฉินฮุ่ยถามขึ้นมา

"เชียนสวินน่ะเหรอ เพิ่งวิดีโอคอลคุยกันไปเมื่อไม่กี่วันก่อนเอง ยังคิดอยู่เลยว่าจะชวนเธอมาเจอกันวันนี้ด้วย แต่เธอยังติดธุระอยู่ที่อเมริกา ไม่มีเวลากลับประเทศเลย" เจียงซือหนานพูดด้วยความเสียดาย

"เฮ้อ น่าเสียดายจัง ไม่รู้เมื่อไหร่พวกเรากลุ่มเพื่อนสาวจะได้รวมตัวกันครบๆ สักที" เฉินฮุ่ยถอนหายใจ นี่คงเป็นความน่าเศร้าของชีวิตวัยผู้ใหญ่

ตอนเด็กๆ วิ่งเล่นด้วยกันทุกวัน

พอโตขึ้น แค่จะนัดกินข้าวพร้อมหน้ากันสักมื้อยังยากเย็นแสนเข็ญ

เจียงต๋ารูดเนื้อย่างเข้าปาก ฟังพวกเธอคุยกันเงียบๆ

เรื่องเชียนสวินคนนี้ เจียงต๋าก็รู้จัก เธอมีชื่อเต็มว่าหลิวเชียนสวิน เป็นคนที่สวยที่สุดในบรรดาเพื่อนสนิทของลูกสาว จะบอกว่างามล่มบ้านล่มเมืองก็ไม่เกินจริง

…

มื้อบาร์บีคิวผ่านพ้นไปด้วยความอิ่มหนำสำราญ

หลังเสร็จมื้ออาหารและช่วยกันเก็บกวาดเรียบร้อย เจียงซือหนานก็ดึงตัวเฉินฮุ่ยกับเจียงเสี่ยวชีขึ้นไปบนชั้นสอง คุยเรื่องประสาผู้หญิงกันต่อ

ทางด้านเจียงต๋าจึงว่างลงในที่สุด

เมื่อไม่มีอะไรทำ เขาจึงคิดจะออกไปเดินเล่นเปิดหูเปิดตาเสียหน่อย

พูดไปแล้ว ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา เขายังไม่เคยได้ออกไปเดินทอดน่องข้างนอกอย่างสบายใจเลยสักครั้ง

…

เจียงต๋าเดินออกจากวิลล่าริมแม่น้ำหวงผู่เพียงลำพัง เขาไม่ได้ขับรถออกไป แต่ตั้งใจจะเดินรับลมชมบรรยากาศรอบๆ อย่างละเอียด

วิลล่าริมแม่น้ำหวงผู่ตั้งอยู่ใกล้กับแม่น้ำหวงผู่ เดินเพียงไม่กี่ก้าวก็มาถึงริมฝั่งแม่น้ำ ฝั่งตรงข้ามคือลู่เจียจุ่ย เรียกได้ว่าเป็นใจกลางนครโม่ตูอย่างแท้จริง

แลนด์มาร์กระดับโลกหลายแห่งของนครโม่ตูล้วนตั้งตระหง่านอยู่ในย่านนี้

ด้วยเหตุนี้ ราคาอสังหาริมทรัพย์ในละแวกนี้จึงพุ่งสูงลิบลิ่วจนน่าตกใจ

เจียงต๋าทอดสายตามองหอไข่มุกบูรพาที่ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำหวงผู่ ก่อนจะเดินทอดน่องไปตามริมฝั่ง ซึมซับทัศนียภาพรอบตัวไปเรื่อยๆ

เดินไปได้ไม่นาน เขาก็สังเกตเห็นความวุ่นวายเบื้องหน้า ผู้คนมากมายต่างพากันกรูเข้าไปมุงดู ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

เวลานี้เจียงต๋าไม่ได้สนใจอยากมุงดูเรื่องชาวบ้านสักเท่าไร จึงเตรียมจะเลี่ยงฝูงชนแล้วเดินผ่านไป

ทว่าเสียงแว่วที่ลอยเข้าหูกลับบอกให้รู้ว่า มีคนคิดสั้นจะกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย

เจียงต๋าไม่เข้าใจจริงๆ ใช้ชีวิตอยู่ดีๆ ทำไมถึงต้องรนหาที่ตายด้วย

การมีชีวิตอยู่มันไม่ดีตรงไหน

ทำไมถึงได้คิดไม่ตกกันนะ

เจียงต๋าส่ายหน้าเบาๆ ไม่ได้หยุดดู แต่เลือกเดินเลี่ยงฝูงชนมุ่งหน้าต่อไป

เดินมาได้ราวสองสามร้อยเมตรจนถึงหัวโค้ง เจียงต๋าก็เหลียวหลังกลับไปมองทางจุดเกิดเหตุอีกครั้ง

เจียงต๋าเป็นผู้บำเพ็ญเซียน หูตาสว่างไสวเป็นเลิศ แม้จะอยู่ห่างออกไปหลายร้อยเมตรก็ยังมองเห็นได้อย่างชัดเจน

และด้วยมุมมองจากจุดที่เขายืนอยู่นี้ ในที่สุดเขาก็มองเห็นคนที่กำลังจะกระโดดน้ำได้ถนัดตา

เป็นเด็กสาวคนหนึ่ง อายุอานามน่าจะราวๆ 17-18 ปีเท่านั้น

เจียงต๋าขมวดคิ้ว เดิมทีเขานึกว่าเป็นคนวัยกลางคนที่พ่ายแพ้หมดเนื้อหมดตัวจนคิดสั้นเสียอีก

ที่ไหนได้ กลับกลายเป็นเด็กสาววัยแรกรุ่นเสียนี่

เขามองเห็นได้ชัดว่า เด็กสาวคนนั้นผมบางตา ใบหน้าขาวซีดผิดปกติ แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความสิ้นหวังอยากตาย ทว่าลึกๆ ลงไปกลับยังมีความอาลัยอาวรณ์ไม่อยากจากโลกนี้ไปปะปนอยู่

เจียงต๋าขมวดคิ้วแน่นขึ้น เขาเอื้อมมือเข้าไปในอกเสื้อ แล้วชักขลุ่ยเลาหนึ่งออกมา