บทที่ 54 ถ้ามีคนตายสักคนสองคน จะเป็นอย่างไร

เจียงต๋าเหลือบมองเจียงเสี่ยวชี เห็นบนหัวของเธอมีควันจางๆ ลอยกรุ่นออกมา นี่เป็นอาการของการใช้พลังประมวลผลจนถึงขีดจำกัดชัดๆ

เขาถอนหายใจเบาๆ นึกในใจว่า ‘นี่เธอคงกำลังคำนวณอยู่สินะว่าทำไมผมถึงปฏิเสธแผนนั้น?’

ไม่สิ… หรือจริงๆ แล้วเธอกำลังพยายามคำนวณหา ‘ความเป็นมนุษย์’ อยู่กันแน่!

ทว่าความเป็นมนุษย์นั่นแหละ คือสิ่งที่คำนวณได้ยากที่สุด หลายครั้งที่อิทธิพลของความเป็นมนุษย์ทำให้คนเราตัดสินใจทำอะไรบางอย่างที่ขัดกับนิสัยพื้นฐานของตัวเอง อย่างเช่นคนเลวที่ดูเลือดเย็น ก็อาจจะมีมุมอ่อนโยนซ่อนอยู่ลึกๆ ก็ได้

นั่นแหละคือสิ่งที่เรียกว่าความเป็นมนุษย์

"พอเถอะ เลิกคำนวณได้แล้ว" เจียงต๋ากล่าวด้วยความระอาเล็กน้อย

"รับทราบค่ะ!" เจียงเสี่ยวชีที่ดูทื่อๆ ขานรับคำหนึ่ง ก่อนจะหยุดประมวลผล ควันที่ลอยอยู่บนหัวค่อยๆ จางหายไป พอเลิกประมวลผล เธอก็กลับมามีท่าทางดูมีชีวิตชีวาเหมือนเดิม

เจียงต๋ามองเธอนิ่งพลางครุ่นคิด หากเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ เธอจะมีจิตใจเหมือนคนขึ้นมาจริงๆ หรือไม่?

เขาตั้งใจว่าจะหาเวลาปรึกษาไต้สุ่ยเอ๋อร์ดูว่าบนดาวชางหลานมีตัวอย่างของปัญญาประดิษฐ์ที่พัฒนาจนมีจิตใจแบบมนุษย์บ้างหรือไม่

ถ้ามีล่ะก็…

สายตาของเขาเป็นประกาย ไม่รู้ว่ากำลังวางแผนการอะไรอยู่ในใจกันแน่

…

ณ เกาะเล็กๆ แห่งหนึ่งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

หวังฝานสวมเพียงกางเกงชายหาด ถอดเสื้อนอนเอนกายอยู่บนเก้าอี้อาบแดด มือถือแท็บเล็ต ในขณะที่ข้างตัวมีเครื่องดื่มและผลไม้จัดวางไว้ ดูเผินๆ เหมือนเขากำลังพักผ่อนอย่างสำราญใจ

ทว่าสีหน้าของเขากลับมืดมนอย่างถึงที่สุด

บนหน้าจอแท็บเล็ตกำลังฉายข่าวคณะตัวแทนจาก 65 บริษัทข้ามชาติที่กำลังจะเดินทางมาเยือนซือหนานเทคที่หัวเซี่ย

ซือหนานเทคเชียวนะ! มันควรจะเป็นของเขาแท้ๆ!

ไหนจะเจ้าเจียงต๋านั่นอีก ลองคำนวณเวลาดูแล้ว ถึงตอนนี้ต่อให้ยังไม่ตาย ก็ควรจะนอนติดเตียงไปแล้วไม่ใช่หรือไง? แต่ทำไมข่าวในเน็ตไอ้หมอนั่นถึงยังดูปกติดีนัก?

หรือว่าตอนนั้นเขาจะพลาดไป?

เจ้าบ้านั่นไม่ได้โดนพิษงั้นเหรอ?

ไม่น่าเป็นไปได้!

"พี่หวังฝาน"

เสียงใสๆ ดังขึ้นในตอนนั้น

หวังฝานรีบผ่อนคลายสีหน้า สวมหน้ากากกลับมาทำตัวเป็นหนุ่มมาดเซอร์ดังเดิม เขาหันไปมอง เห็นเด็กสาววัยราวสิบสี่สิบห้าปีในชุดกระโปรงเจ้าหญิงสีขาวหน้าตาน่ารักกำลังวิ่งเหยาะๆ เข้ามาหา

เธอมีดวงตาสีฟ้าคราม โครงหน้าคมชัดแบบชาวตะวันตกแต่ก็มีความอ่อนหวานแบบชาวตะวันออก เห็นได้ชัดว่าเป็นสาวน้อยลูกครึ่ง

"เสี่ยวเสวี่ยหลี ออกมาทำอะไรครับ?" หวังฝานลุกขึ้นยืนเรียกอย่างอ่อนโยน เขามองเด็กสาวด้วยสายตาที่เป็นประกาย

ตอนอยู่ที่เมืองฉินเต่า ระหว่างทางไปสนามบิน รถจักรยานยนต์ของเขาก็เกิดระเบิดขึ้นกะทันหัน

โชคดีที่ตอนนั้นเขารู้สึกคิ้วกระตุก มีลางสังหรณ์ไม่ดี เลยตัดสินใจกระโดดออกจากรถอย่างเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นเขาคงกลายเป็นศพอยู่บนถนนเส้นนั้นไปแล้ว

แรงระเบิดบวกกับการกระโดดจากรถที่วิ่งด้วยความเร็วสูง ทำให้เขาบาดเจ็บสาหัสไม่น้อย แต่เขารู้ดีว่ารถระเบิดโดยไม่มีสาเหตุไม่ได้ เขาถูกลอบกัดเข้าให้แล้ว

ยามนึกถึงเรื่องที่ตัวเองเกือบเอาชีวิตไม่รอดเพราะถูกคนวางแผนใส่ร้าย หวังฝานก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความแค้น เขาอยากจะฉีกร่างคนที่วางแผนเล่นงานเขาเป็นชิ้นๆ ให้รู้แล้วรู้รอด

แต่จนถึงป่านนี้ เขาก็ยังสืบไม่ได้เลยว่าเป็นใครกันแน่ที่ทำเรื่องนั้น

เขาเคยสงสัยพ่อลูกตระกูลเจียง แต่พอมานั่งคิดดูดีๆ ก็ต้องตัดความเป็นไปได้นั้นทิ้งไป

แม้เขาจะเคยทำตุกติกเล่นงานตระกูลเจียงอยู่บ้าง แต่นั่นเขาก็ทำผ่านจ้าวเชี่ยน… ไม่สิ ต้องบอกว่าผ่านจ้าวเชี่ยนต่างหาก เขาไม่เคยเผยตัวเลยสักครั้ง!

คิดไปคิดมา หวังฝานก็สันนิษฐานว่าน่าจะเป็นคู่แข่งหัวใจสักคนของเขาที่วางแผนกำจัดเขา

เขาทำความรู้จักกับสาวงามไว้เยอะแยะที่นครโม่ตู แถมสาวๆ แต่ละคนก็เป็นระดับตัวท็อป สวย รวย และมีคนตามจีบเป็นโขยง

สำหรับคนเจ้าชู้อย่างเขา ย่อมมีคู่แข่งหัวใจอยู่เพียบ โดยเฉพาะพวกทายาทมหาเศรษฐีทั้งหลาย

"หึ ไม่ว่าแกจะเป็นใคร อย่าให้ฉันจับได้นะ ไม่อย่างนั้นฉันจะทำให้แกเสียใจที่เกิดมาบนโลกนี้เลย" หวังฝานคิดอย่างอาฆาตในใจ แต่ใบหน้ากลับหันไปทักทายเด็กสาวด้วยท่าทีอ่อนโยน

หลังจากผ่านเหตุการณ์ระเบิดครั้งนั้นและรู้ตัวว่าถูกวางแผนเล่นงาน หวังฝานก็ไม่กล้าอยู่ที่เมืองฉินเต่านานนัก

เขากัดฟันฝืนความเจ็บปวดหนีออกจากเมืองฉินเต่าไป

ระหว่างที่อยู่ริมแม่น้ำในเมืองใกล้เคียง เขาบังเอิญช่วยเด็กสาวที่ตกน้ำคนหนึ่งไว้ ซึ่งก็คือเด็กสาวที่อยู่ตรงหน้าเขานี้นี่เอง

ภายหลังเขาถึงได้รู้ว่าเด็กสาวคนนี้คือลูกสาวของเจ้าพ่อผู้มีอิทธิพลในโลกใต้ดินของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

เด็กสาวคนนี้มีชื่อว่าเซี่ยงเสวี่ย ชื่อเล่นว่าเสี่ยวเสวี่ยหลี

ด้วยความช่วยเหลือของเซี่ยงเสวี่ย หวังฝานจึงหนีออกจากหัวเซี่ยมายังเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และได้รับการอุปการะจากเจ้าพ่อตระกูลเซี่ยงคนนั้น

"ว้าว พี่หวังฝานกำลังดูข่าวซือหนานเทคอยู่เหรอคะ!" เซี่ยงเสวี่ยเดินมาข้างๆ หวังฝาน พอเห็นเนื้อหาบนแท็บเล็ต เธอก็ช้อนตามองตาแป๋วดูน่ารักน่าเอ็นดู

"ใช่ครับ" หวังฝานมองข่าวบนหน้าจอพลางขบกรามแน่น

"เอ๊ะ! พี่หวังฝานเป็นอะไรไปคะ? พี่มีเรื่องโกรธแค้นกับซือหนานเทคเหรอ?" แม้เซี่ยงเสวี่ยจะยังเด็ก แต่เธอเติบโตมากับพ่อและเห็นด้านมืดของโลกมาเยอะ ทำให้เธอไม่ใช่เด็กสาวใสซื่อไร้เดียงสา พอเห็นสีหน้าของหวังฝาน เธอก็รู้สึกได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ

"หึ บริษัทนี้มันควรจะเป็นของฉันต่างหาก" หวังฝานแค่นเสียง

"จริงเหรอ!" เซี่ยงเสวี่ยเบิกตากว้าง "ซือหนานเทคเป็นของพี่หวังฝานเหรอคะ?"

"ทำไมล่ะ? ดูไม่เหมือนหรือไง?" หวังฝานเบ้ปาก ในใจของเขา สิ่งที่เขาหมายตาไว้ต้องเป็นของเขาเสมอ

ตั้งแต่ติดตามครอบครัวไปอยู่ที่นครโม่ตู ดวงของเขาก็ดีสุดๆ อะไรที่เขาอยากได้ เขาก็ล้วนหามาครอบครองได้หมด

อยากได้ผู้หญิงคนไหน แค่กวักมือเรียก หัวใจเธอก็พร้อมจะมาสยบแทบเท้า

นานวันเข้า ในใจเขาจึงคิดว่าสิ่งที่เขาหมายตาไว้ต้องเป็นของเขา และซือหนานเทคก็เช่นกัน

นี่แหละคือความเผด็จการในแบบของเขา

เซี่ยงเสวี่ยเอียงคอถามด้วยความงุนงง "แต่ว่าซือหนานเทคเป็นของตระกูลเจียงไม่ใช่เหรอคะ? แล้วพี่หวังฝานไม่ได้แซ่หวังหรอกหรือ?"

หวังฝานยิ้มที่มุมปากพลางกล่าว “เสี่ยวเสวี่ย หนูยังเด็กเลยไม่เข้าใจ ซือหนานเทคที่จริงแล้วควรเป็นของพี่ ตอนนี้แค่ถูกพ่อลูกตระกูลเจียงแย่งไปชั่วคราวเท่านั้นเอง”

“อ๋อ!” เซี่ยงเสวี่ยกะพริบตาพลางพยักหน้าอย่างครุ่นคิด “งั้นพี่หวังฝาน หนูไปหาคุณพ่อก่อนนะ”

พูดจบเธอก็หันหลังวิ่งไปทางวิลล่าริมหาด

“เดี๋ยวสิ!” หวังฝานอยากจะสานสัมพันธ์ต่ออีกสักนิด แต่ยัยหนูนี่วิ่งเร็วไปไหนนะ?

…

“เสี่ยวเสวี่ย เป็นอะไรไป?”

เซี่ยงเจิ้งหยางมองลูกสาวที่วิ่งกลับมาพลางถามด้วยความสงสัย “ไม่ใช่บอกว่าจะไปหาพี่หวังฝานของหนูเหรอ ทำไมกลับมาเร็วนักล่ะ”

เซี่ยงเสวี่ยย่นจมูกน้อยๆ ก่อนเอ่ย “คุณพ่อคะ พี่หวังฝานบอกว่าซือหนานเทคเป็นบริษัทของเขา มันจริงเหรอคะ?”

“อะไรนะ?”

เซี่ยงเจิ้งหยางชะงักไปครู่หนึ่งก่อนส่ายหน้า “ซือหนานเทคเป็นบริษัทที่เจียงต๋า ประธานเครือเจียง ก่อตั้งมากับมือ แถมยังตั้งชื่อตามลูกสาวคนโตของเขา จะเป็นของไอ้หนุ่มหวังฝานนั่นได้ยังไง… อืม หรือว่าครอบครัวเขากับตระกูลเจียงจะมีอะไรเกี่ยวข้องกัน?” แววตาของเซี่ยงเจิ้งหยางเป็นประกายวับวาว เต็มไปด้วยแผนการในใจ

ทันใดนั้นเขาก็ส่ายหน้า “เป็นไปไม่ได้ ฉันเคยเช็กประวัติหวังฝานมาแล้ว พ่อแม่เขาเป็นเกษตรกรดั้งเดิม เพิ่งจะย้ายมาปักหลักที่นครโม่ตูเมื่อไม่กี่ปีก่อน เพื่อทำงานหาเงินส่งเขาเรียนหนังสือ”

“อ๋อ!” เซี่ยงเสวี่ยเอียงคอพลางกลอกตาไปมา

เซี่ยงเจิ้งหยางขมวดคิ้ว “แล้วไอ้หนุ่มหวังฝานนั่นทำไมถึงบอกหนูแบบนั้นกัน หรือมันกำลังคิดการใหญ่อะไรอยู่?”

เขาคาดเดาว่าน่าจะเป็นอย่างนั้น

ปัจจุบันมีคนจ้องจะเล่นงานซือหนานเทคอยู่เพียบ

กลุ่มทุนตะวันตกพวกนั้นคือตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุด การที่พวกเขายกขบวนกันไปเยือนหัวเซี่ย มีหรือที่เขาจะดูไม่ออกว่ามันเกิดอะไรขึ้น

“ไอ้หนุ่มนี่ทะเยอทะยานไม่เบาเลยแฮะ” เซี่ยงเจิ้งหยางส่ายหน้า เขาเองก็จ้องจะงาบซือหนานเทคอยู่เหมือนกัน แต่แทรกตัวเข้าไปไม่ได้เลย

หัวเซี่ยปกป้องบริษัทนี้ไว้ดีเกินไป

ในเชิงธุรกิจที่เปิดเผย ทางการหัวเซี่ยจะไม่มีวันยุ่งเกี่ยว อย่างเช่นครั้งนี้ที่กลุ่มทุนตะวันตก 65 แห่งยกขบวนมาเยือนเพื่อกดดันด้วยอำนาจ ทางการก็ไม่ได้ขยับตัวอะไรเลย

แต่ถ้าคิดจะใช้วิธีการแบบโลกใต้ดินกับซือหนานเทคละก็ ทางการหัวเซี่ยไม่มีทางปล่อยให้รอดไปได้ง่ายๆ แน่

ได้ยินมาว่าเมื่อช่วงก่อนหน้านี้ มีองค์กรใต้ดินชื่อดังของตะวันตกคิดจะเล่นงานซือหนานเทค สุดท้ายยังต้องไปจบชีวิตลงที่หัวเซี่ยเลย

…

บนชายหาด หวังฝานจ้องมองแท็บเล็ต ในหัวพลันมีความคิดหนึ่งแล่นเข้ามา

หากกลุ่มทุนตะวันตกที่เดินทางไปเยือนซือหนานเทคพวกนี้เกิดตายไปสักคนสองคน… มันจะเป็นยังไงกันนะ?