บทที่ 57 เจียงต๋าผู้ก้าวกระโดด เจียงหงถึงกับตาร้อน

ที่ไต้สุ่ยเอ๋อร์อยากได้โอสถต่ออายุขนาดนี้ย่อมมีเหตุผล

ก่อนหน้านี้ไม่นาน คุณปู่ของเธอหมดอายุขัย ทางบ้านถึงขั้นเตรียมจัดงานศพกันแล้ว ทว่าโอสถต่ออายุเพียงเม็ดเดียว กลับยื้อชีวิตให้ท่านอยู่ต่อได้อีกถึงสิบปีทันที

เธอแลกโอสถต่ออายุจากเจียงต๋ามาทั้งหมดสี่เม็ด ตัวเองกินไปหนึ่งเม็ด เอาไปวิจัยหนึ่งเม็ด ส่วนอีกสองเม็ดที่เหลือยกให้คุณปู่กินจนหมด

ตอนนี้คุณปู่ของเธอมีอายุยืนยาวขึ้นยี่สิบปี ซึ่งตรวจวัดได้จากเครื่องมือทางการแพทย์ แม้จะไม่ใช่การวัดอายุขัยโดยตรง แต่ก็ประเมินได้จากสมรรถภาพทางกายภาพ

เดิมทีพอคุณปู่ใกล้จะสิ้นใจ ตระกูลไต้ก็เริ่มเผชิญกับวิกฤตรอบด้าน

แต่การที่จู่ๆ ท่านกลับมามีชีวิตต่อได้อีกยี่สิบปี เรียกได้ว่าทำเอาศัตรูตั้งตัวไม่ติด วิกฤตทั้งหมดจึงคลี่คลายไปโดยปริยาย

ด้วยเหตุนี้ เธอจึงอยากได้โอสถต่ออายุเป็นอย่างยิ่ง ยิ่งมีมากเท่าไรก็ยิ่งดี

หากทำให้คุณปู่มีชีวิตยืนยาวขึ้นไปได้อีกสักสามสิบถึงห้าสิบปี ตระกูลไต้ของเธอก็อาจทะยานขึ้นสู่อีกระดับบนดาวชางหลานได้เลย

"คุณลุง ไม่คิดจะเลี้ยงข้าวหนูสักมื้อเหรอคะ?" พอบรรลุข้อตกลง ไต้สุ่ยเอ๋อร์ก็ผ่อนคลายลง

"ได้สิ อยากกินอะไรล่ะ?" ตอนนี้ใกล้เที่ยงพอดี มื้อนี้ก็ถือโอกาสกินเป็นเพื่อนเธอเสียเลย

ไต้สุ่ยเอ๋อร์เอียงคอตอบ "อยากกินอาหารทะเลค่ะ"

เจียงต๋าถึงกับพูดไม่ออก ยัยเด็กนี่ติดใจอาหารทะเลเข้าแล้วงั้นเรอะ?

"คราวก่อนฉันก็ส่งอาหารทะเลไปให้ตั้งเยอะไม่ใช่เหรอ?" เจียงต๋าถามด้วยความสงสัย

ไต้สุ่ยเอ๋อร์แบมือ "หนูอยากกินของสดนี่คะ ของแช่แข็งพวกนั้น ใครจะกินก็กินไปเถอะ"

เจียงต๋ากุมขมับ ชักจะเรื่องมากเข้าทุกวันแล้วสิ

จำได้ว่าตอนเจอกันครั้งแรก ยัยเด็กนี่ยังเห็นข้าวสารธรรมดาๆ แล้วตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่แท้ๆ นี่เพิ่งผ่านไปไม่เท่าไร ไม่สดก็ไม่ยอมแตะแล้วเนี่ยนะ?

"ก็ได้ๆ" เจียงต๋าทำหน้าจนปัญญา "แล้วอยากกินแบบไหนล่ะ? ซาชิมิ? ต้ม นึ่ง หรือจะอบเกลือ? ผัดหมาล่า?"

"จัดเต็มมาทุกแบบเลยค่ะ" ไต้สุ่ยเอ๋อร์กลืนน้ำลายเอื๊อก "เอาให้หลากหลายที่สุดเลยนะ"

เจียงต๋าถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ "ได้ เดี๋ยวฉันออกไปสั่งให้คนทำให้เดี๋ยวนี้แหละ"

"คุณลุง รีบๆ หน่อยนะคะ" ไต้สุ่ยเอ๋อร์หิวจนทนไม่ไหว เริ่มเร่งยิกๆ

เจียงต๋าทำอะไรไม่ได้ จึงออกจากพื้นที่แลกเปลี่ยนไป

…

เมื่อกลับมาถึงวิลล่า เจียงต๋าก็เรียกเจียงเสี่ยวชีมาถามทันที "ที่บ้านยังมีอาหารทะเลเหลือไหม?"

เจียงเสี่ยวชีตอบ "ยังมีค่ะ"

เจียงต๋าเดินไปดูที่ครัวแล้วพบว่าชนิดยังไม่หลากหลายพอ "ไปซื้อมาเพิ่มอีกหน่อย กุ้งหลายๆ แบบ ปูหลายๆ พันธุ์ แล้วก็พวกหอยเป๋าฮื้อด้วย เอามาอย่างละนิดละหน่อย"

"รับทราบค่ะ" เจียงเสี่ยวชีพยักหน้ารับคำ แล้วเริ่มโทรสั่งให้มาส่งถึงบ้าน

ไม่นานนัก อาหารทะเลสดๆ ถูกลำเลียงใส่ลังมาส่งถึงที่

"ฝากจัดการด้วยล่ะ" เจียงต๋าสะบัดก้นเดินขึ้นชั้นบนไป ปล่อยให้อาหารทะเลพวกนั้นเป็นหน้าที่ของเจียงเสี่ยวชีทั้งหมด

ด้วยรสมือระดับเจียงเสี่ยวชี เมนูที่ทำออกมารับรองว่าต้องถูกปากไต้สุ่ยเอ๋อร์จนประทับใจแน่นอน

…

เชฟเสี่ยวชีง่วนอยู่ในครัวถึงสองชั่วโมง ในที่สุดอาหารทะเลมื้อใหญ่ก็วางเรียงรายจนเต็มโต๊ะ

"เสร็จเรียบร้อยแล้ว ไปกันเถอะ" เจียงต๋าโบกมือ

เจียงเสี่ยวชีกะพริบตาปริบๆ อย่างแง่งอน ราวกับจะฟ้องว่า ‘ผู้ชายเฮงซวย พอใช้เสร็จก็ทิ้งขว้าง’

เจียงต๋าเหลือบมองหล่อน “เธอมีอารมณ์ความรู้สึกแบบนี้ด้วยเหรอ?”

แอนดรอยด์ตัวนี้ ชักจะแสดงอารมณ์จุกจิกเกินไปแล้วมั้ง?

เจียงเสี่ยวชีเอียงคอน่ารัก “มนุษย์ไม่ได้ชอบให้ผู้หญิงทำท่าแบบนี้หรอกเหรอคะ?”

เจียงต๋าเหลือบมองอีกรอบ นี่ไปแอบจำมาจากไหนกัน?

เขาไม่มีเวลามาต่อล้อต่อเถียงด้วย จึงยกสำรับอาหารทะเลมื้อใหญ่เต็มโต๊ะมุ่งหน้าไปยังพื้นที่แลกเปลี่ยนทันที

บนดาดฟ้า

ไต้สุ่ยเอ๋อร์จัดจานชามเตรียมไว้เรียบร้อย รอคอยแค่อาหารมาเสิร์ฟเท่านั้น

“กระตือรือร้นดีจริงนะ” เจียงต๋าพึมพำยิ้มๆ ก่อนจะโบกมือ อาหารทะเลหลากเมนูก็พลันปรากฏเรียงรายเต็มโต๊ะ

“ว้าว! หอมจัง” ไต้สุ่ยเอ๋อร์สูดจมูกฟุดฟิดด้วยความหิวจนทนไม่ไหว รีบหยิบเนื้อขาปูเข้าปากอย่างรวดเร็ว

“อร่อยจังเลย!” ไต้สุ่ยเอ๋อร์หรี่ตาลงอย่างเคลิบเคลิ้ม

“มันอร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ?” เจียงต๋าหัวเราะ

ไต้สุ่ยเอ๋อร์ทำหน้าฟินสุดขีด “รสชาติแบบนี้น่ะ บนดาวชางหลานถือเป็นของหรูหราเกินเอื้อมเชียวนะคะ”

เจียงต๋าแทบนึกภาพไม่ออกเลยว่า อาหารบนดาวชางหลานมันจะแย่ได้ถึงขนาดไหนกันเชียว?

…

พอกินอาหารทะเลมื้อใหญ่เสร็จ ไต้สุ่ยเอ๋อร์ก็ลูบหน้าท้องตัวเองด้วยความพึงพอใจ “คุณลุง ขอบคุณนะคะ!”

เจียงต๋าหัวเราะเบาๆ อย่างอบอุ่น “อยากกินเมื่อไหร่ก็ติดต่อฉันมาได้ตลอด”

“อื้อๆ!” ไต้สุ่ยเอ๋อร์เอนกายกึ่งนั่งกึ่งนอนบนโซฟา หรี่ตาเสพสุขกับช่วงเวลาแสนสบายหลังมื้ออาหาร

ผ่านไปพักหนึ่งเธอก็ลุกขึ้นนั่ง บิดขี้เกียจพลางพูดขึ้นว่า “คุณลุง วันนี้พอแค่นี้ก่อนดีไหมคะ? แอนดรอยด์ที่คุณต้องการน่ะ มะรืนนี้ค่อยส่งมอบกันนะ”

เจียงต๋าคำนวณวันดู มะรืนนี้ก็คือวันที่ 1 กันยายนพอดี

“ได้”

เจียงต๋าพยักหน้า ในใจกลับนึกบ่นว่า วันที่ 1 กันยายนนี่มีเรื่องประดังประเดเข้ามาเยอะจริงๆ

วันที่ 1 กันยายน เป็นวันที่สโมสรข้ามกาลอวกาศจะรีเซ็ตจำนวนครั้งในการจับคู่

เป็นวันที่คณะตัวแทนจากทั้ง 65 บริษัทจะเดินทางมาถึงหัวเซี่ย

และตอนนี้ก็มีเรื่องนี้เพิ่มเข้ามาอีกหนึ่งเรื่อง

…

หลังจากบอกลาไต้สุ่ยเอ๋อร์ เจียงต๋าก็เดินกลับเข้ามาในวิลล่า แล้วติดต่อหาเจียงหงโดยไม่รอช้า

ถ้าจะว่าไปแล้ว เขาก็ไม่ได้ติดต่อเจียงหงมานานมาก ครั้งล่าสุดน่าจะเป็นช่วงต้นเดือนกรกฎาคมได้ล่ะมั้ง?

ตอนนั้นรู้สึกว่าจะติดต่อเพื่อขอแลกเปลี่ยน ‘เครื่องหอมล่อจิต’ จำรายละเอียดไม่ค่อยได้แล้ว

รอไม่นาน เจียงหงก็ตอบกลับมา

ร่างของเจียงต๋าเลือนหายไปจากวิลล่า และเมื่อปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง เขาก็มาถึงพื้นที่แลกเปลี่ยนเรียบร้อยแล้ว

…

ริมลำธารสายเล็ก เจียงต๋าได้พบกับเจียงหงอีกครั้ง

รูปลักษณ์ภายนอกของเจียงหงดูธรรมดาสามัญ หน้าตาดาดๆ ผิวคล้ำเล็กน้อย หากเดินปะปนไปในฝูงชนก็ยากที่ใครจะสังเกตเห็น

ทว่าไอสังหารที่แผ่ออกมาจากร่างของเจียงหง กลับเข้มข้นรุนแรงกว่าตอนเจอกันครั้งแรกหลายเท่านัก

“สหายเจียง” เมื่อเห็นเจียงต๋า เจียงหงก็ประสานมือคำนับ

ขณะกำลังจะเอ่ยทัก เจียงหงพลันหรี่ตาลง มองเจียงต๋าด้วยความประหลาดใจระคนตกตะลึง “สหายเจียงบรรลุถึงขั้นชำระกายระดับหกแล้วรึนี่?”

“ฮ่าๆ บังเอิญโชคดีน่ะ”

เจียงต๋าหัวเราะกลบเกลื่อน พลางคิดในใจว่า คงต้องหาโอกาสแลกเปลี่ยนวิชาสะกดกลั้นลมปราณกับเจียงหงบ้างแล้วกระมัง?

แค่เผชิญหน้ากันแวบเดียว ก็โดนมองทะลุปรุโปร่งเสียแล้ว…

แต่การที่เจียงหงมองออก ก็ดูเหมือนจะไม่ได้มีปัญหาอะไร

เจียงต๋าสลัดความคิดเหล่านั้นทิ้งไป ก่อนจะเอ่ยทักทาย "น้องเจียง ไม่ได้เจอกันนาน สบายดีไหม"

เจียงหงสะกดความตื่นตะลึงในใจไว้ พลางพยักหน้าอย่างสงบนิ่ง "ช่วงนี้สบายดี ต้องขอบคุณสหายเจียงที่แลกเปลี่ยนดาบแสงเงิน ชุดเกราะพลังงานนิวเคลียร์ รวมถึงโดรนให้ข้า สิ่งเหล่านี้ช่วยให้ข้าผ่านพ้นอันตรายมาได้หลายครั้ง"

น้ำเสียงของเขาฟังดูเรียบเฉย แต่ในใจกลับปั่นป่วนอย่างยิ่ง

เจียงต๋าเพิ่งเริ่มบำเพ็ญเพียรมานานแค่ไหนกันเชียว

นับรวมๆ แล้วยังไม่ถึงสามเดือนเลยด้วยซ้ำ

นี่บรรลุถึงขั้นชำระกายระดับหกแล้วหรือ

เท่ากับว่าเลื่อนขั้นได้เดือนละสองระดับเลยนะ

ความเร็วระดับนี้…

เจียงหงบอกได้คำเดียวว่า อิจฉา

แน่นอนว่าคำว่าริษยาก็อาจจะฟังดูเกินจริงไปหน่อย จิตใจเขาไม่ได้คับแคบถึงขั้นทนเห็นผู้อื่นได้ดีไม่ได้ แต่ความรู้สึกอิจฉาตาร้อนอยู่นิดๆ นั้นเป็นเรื่องจริง

เจียงต๋าไม่ได้ล่วงรู้ถึงความตื่นตะลึงในใจของอีกฝ่าย เขายิ้มพลางกล่าวว่า "ช่วยเหลือน้องเจียงได้ก็ดีแล้ว"

เจียงหงถอนหายใจเบาๆ ก่อนกล่าวว่า "สหายเจียง พอดีข้ากำลังคิดจะติดต่อขอความช่วยเหลือจากท่านอยู่พอดี ท่านก็ติดต่อมาเสียก่อน"

"อย่างนั้นหรือ" เจียงต๋าถาม "น้องเจียงมีเรื่องอะไรให้ข้าช่วยล่ะ ว่ามาได้เลย"

เจียงหงลูบผ่านถุงเก็บของเบาๆ ดาบแสงเงินเล่มหนึ่งที่ประกายแสงหม่นหมองลงไปมากก็ปรากฏขึ้นมา

"สหายเจียง ค่าความทนทานของดาบแสงเงินเล่มนี้หมดลงแล้ว ไม่ทราบว่าพอจะแลกเปลี่ยนเพิ่มให้อีกสักสองสามเล่มได้หรือไม่" เจียงหงกล่าว

"เรื่องแค่นี้เอง ไม่มีปัญหา!" เจียงต๋าตบอกรับปาก "น้องเจียงต้องการกี่เล่มล่ะ เดี๋ยวข้าลดราคาให้เป็นพิเศษเลย"

เจียงหงประหลาดใจ สหายเจียงไปร่ำรวยมาจากไหนกัน

"หากเป็นไปได้ ข้าขอแลกเพิ่มอีก 20 เล่ม" เจียงหงเอ่ย

เจียงต๋าชะงักด้วยความประหลาดใจ ต้องการเยอะขนาดนี้เชียวหรือ

เขาครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมา "น้องเจียง ท่านกำลังวางแผนจะไปเสี่ยงภัยในสถานที่อันตรายหรืออย่างไร"