บทที่ 58 โอสถอายุวัฒนะ 1,000 เม็ด

เจียงหงประหลาดใจ ไม่คิดว่าเจียงต๋าจะเฉียบแหลมขนาดนี้ เขาพยักหน้าเล็กน้อยโดยไม่ปิดบัง "สหายเจียงเดาไม่ผิดหรอก ช่วงนี้ข้าเตรียมจะไปสำรวจแดนลับแห่งหนึ่ง"

เจียงต๋ายิ้มบางๆ มันไม่ได้เดายากอะไรเลย

จู่ๆ เจียงหงก็ต้องการดาบแสงเงินถึง 20 เล่ม หากปลดปล่อยทักษะต่อเนื่องไม่หยุด จะฟาดฟันได้เทียบเท่าการโจมตีเต็มกำลังของผู้ฝึกตนขั้นจูจีช่วงท้ายถึงสองหมื่นครั้ง

พลังทำลายล้างระดับนี้ ต่อให้เป็นขั้นจินตานมาเจอเข้า ก็คงทุลักทุเลไม่น้อยไม่ใช่หรือ

เห็นได้ชัดว่ากำลังเตรียมตัวไปเสี่ยงภัยแน่นอน

"ได้สิ" เจียงต๋าตอบตกลงทันที เขาสะบัดมือเบาๆ ดาบแสงเงิน 20 เล่มก็ปรากฏขึ้นข้างลำธาร

ใบหน้าเรียบธรรมดาของเจียงหงเผยรอยยิ้ม ก่อนจะสะบัดมือเก็บดาบแสงเงินทั้ง 20 เล่มเข้าถุงเก็บของไป

"สหายเจียงต้องการสิ่งใดบ้างหรือ" เจียงหงเอ่ยถาม

"โอสถอายุวัฒนะกับโอสถคงความเยาว์" เจียงต๋าเองก็ไม่เยิ่นเย้อ บอกความต้องการของตนทันที

เจียงหงแปลกใจ "โอสถอายุวัฒนะมีผลกับแค่คนธรรมดาเท่านั้น มันแทบไม่มีราคาค่างวดอะไรเลยนะ"

เจียงต๋าหัวเราะ "น้องเจียง โลกของข้ามันก็คือโลกของคนธรรมดานี่แหละ!"

เจียงหงเข้าใจในทันที ในโลกบำเพ็ญเซียน โอสถอายุวัฒนะสำหรับคนธรรมดานั้นแสนจะไร้ค่า แต่หากนำไปไว้ในโลกของคนธรรมดา มันคือสมบัติล้ำค่าที่ต่อให้มีทองหมื่นชั่งก็หาซื้อไม่ได้

"ได้อยู่แล้ว เพียงแต่ข้าต้องไปหาซื้อที่ตลาดการค้า โอสถอายุวัฒนะไม่ใช่ปัญหา เพียงแต่โอสถคงความเยาว์คงมีจำนวนไม่มากนัก" เจียงหงมีสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย

โอสถอายุวัฒนะไม่มีประโยชน์ต่อผู้บำเพ็ญเซียน จึงราคาถูกมาก

ทว่าโอสถคงความเยาว์นั้นมีผลกับผู้บำเพ็ญเซียนด้วยน่ะสิ! แม้ในตลาดการค้าจะมีขาย แต่ราคานั้น…

"ไม่มีปัญหา" เจียงต๋ายิ้ม เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้จึงถามว่า "น้องเจียง ข้าขอถามอะไรสักข้อ โอสถอายุวัฒนะมีผลเฉพาะกับคนธรรมดา หากคนธรรมดากินโอสถอายุวัฒนะก่อนจะเริ่มบำเพ็ญเพียร จากนั้นค่อยเริ่มฝึกฝน จะยังช่วยยืดอายุขัยได้อยู่หรือไม่"

เจียงหงหัวเราะเบาๆ "ความคิดของสหายเจียง ทางฝั่งเราก็เคยมีคนคิดเหมือนกัน ทั้งยังเคยมีคนลองทำแล้วด้วย ผลปรากฏว่าไร้ประโยชน์ ทันทีที่ร่างกายรองรับปราณวิญญาณสายแรกเข้ามา อายุขัยที่เพิ่มขึ้นจากโอสถอายุวัฒนะจะสลายหายไปทันที"

เจียงต๋าพูดไม่ออก ช่างรัดกุมเสียจริง

บอกว่าไม่มีผลต่อผู้บำเพ็ญ ก็คือไม่มีผลจริงๆ

ไม่ยอมให้มีช่องโหว่ให้ฉวยโอกาสแม้แต่น้อย

แต่เขาก็ตระหนักได้ว่า สาเหตุที่โอสถอายุวัฒนะไม่มีผลต่อผู้บำเพ็ญเซียน เป็นเพราะปราณวิญญาณในร่างงั้นหรือ

ปราณวิญญาณขัดแย้งกับฤทธิ์ยาของโอสถอายุวัฒนะหรือเปล่า

หรือว่าฤทธิ์ยาของโอสถอายุวัฒนะถูกปราณวิญญาณสะกดข่มไว้ จนทำให้ผลการยืดอายุขัยล้มเหลวกันแน่

เจียงต๋าคิดอะไรมากมาย รู้สึกว่าจำเป็นต้องหาคนมาวิจัยเรื่องนี้เสียแล้ว

หากสามารถแก้ปัญหา 'โอสถอายุวัฒนะไม่มีผลต่อผู้บำเพ็ญเซียน' ได้ล่ะก็ หึๆ! มูลค่าของมัน… แค่คิดก็ชวนให้ใจสั่นแล้ว!

"น้องเจียง พอจะหาเทียบโอสถอายุวัฒนะมาได้หรือไม่" เจียงต๋าถาม

"ได้สิ" เจียงหงพยักหน้าโดยไม่ลังเล เห็นได้ชัดว่าเทียบโอสถนั้นไม่ใช่ของหายากอะไร

"เช่นนั้นก็ต้องรบกวนน้องเจียงแล้ว" เจียงต๋ายิ้มกล่าว

เจียงหงยิ้มพลางว่า "สหายเจียงเกรงใจเกินไปแล้ว พอดีข้าต้องไปจัดหาข้าวของที่ตลาดการค้าอยู่พอดี คาดว่าอีกสักสามชั่วยามก็น่าจะนำโอสถอายุวัฒนะ โอสถคงความเยาว์ และเทียบโอสถอายุวัฒนะมาส่งมอบให้ถึงมือสหายเจียงได้"

เจียงต๋าคำนวณเวลา สามชั่วยามก็หกชั่วโมง ราวๆ ช่วงเย็นพอดี

"ตกลง" เจียงต๋าพยักหน้ารับ

…

ตรงเวลาพอดี ช่วงพลบค่ำ ข่าวสารจากเจียงหงก็ส่งมาถึง

"สหายเจียง นี่คือโอสถอายุวัฒนะ 1,000 เม็ด โอสถคงความเยาว์ 10 เม็ด และเทียบโอสถอายุวัฒนะ" เจียงหงยื่นถุงเก็บของใบหนึ่งให้

"เยอะขนาดนี้เชียวหรือ" เจียงต๋าประหลาดใจ ก่อนจะส่ายหน้า "เยอะปานนี้ ดาบแสงเงินแค่ 20 เล่มคงไม่พอกระมัง"

เจียงหงยิ้มอย่างซื่อตรง "สำหรับข้าแล้ว ดาบแสงเงิน 20 เล่มมีค่าสูงมาก โอสถอายุวัฒนะ 1,000 เม็ด ใช้หินวิญญาณไปเพียง 1,000 ก้อนเท่านั้น มีเพียงโอสถคงความเยาว์ 10 เม็ดนี่แหละที่ผลาญหินวิญญาณของข้าไปถึง 30,000 ก้อน"

พอนึกถึงโอสถคงความเยาว์ เจียงหงก็รู้สึกปวดใจขึ้นมาทันที

เม็ดละตั้ง 3,000 หินวิญญาณเชียวนะ!

แพงเหลือเกิน

แต่เมื่อเทียบกับดาบแสงเงิน 20 เล่มแล้ว ก็ถือว่าเล็กน้อยนัก

หากคำนวณตามราคาแลกเปลี่ยนครั้งก่อน ดาบแสงเงินเล่มละ 6,000 หินวิญญาณ ยี่สิบเล่มก็ปาเข้าไป 120,000 หินวิญญาณแล้ว

ครั้งนี้จ่ายไปเพียง 31,000 หินวิญญาณ แต่ได้ดาบแสงเงินกลับมาถึง 20 เล่ม เขาได้เปรียบมหาศาลเลยทีเดียว

กระนั้นเขาก็รู้ดีว่า โอสถอายุวัฒนะมีประโยชน์อย่างยิ่งในโลกของเจียงต๋า มิฉะนั้นอีกฝ่ายคงไม่โง่พอที่จะมาแลกเปลี่ยนกับตน

ถือว่าต่างฝ่ายต่างได้สิ่งที่ต้องการก็แล้วกัน

เมื่อสัมผัสได้ถึงความจริงใจของเจียงหง เจียงต๋าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหยิบดาบแสงเงินออกมาอีกสองเล่ม "น้องเจียง ดาบสองเล่มนี้ข้ามอบให้เจ้า"

"นี่มัน…" เจียงหงลังเล

เจียงต๋ายิ้มพลางกล่าวว่า "รับไว้เถอะ สโมสรข้ามกาลอวกาศเดิมทีก็เป็นพื้นที่ไว้ผูกมิตรอยู่แล้ว ในฐานะสหาย การมอบดาบล้ำค่าให้สักสองเล่มไม่ใช่เรื่องปกติหรอกหรือ"

"ตกลง"

เจียงหงหัวเราะอย่างเปิดเผย ยอมรับของขวัญชิ้นนี้ไว้ และจดจำน้ำใจอันยิ่งใหญ่นี้ไว้ในใจ

เมื่อการแลกเปลี่ยนเสร็จสิ้น ทั้งสองไม่ได้แยกย้ายกันในทันที แต่นั่งขัดสมาธิริมลำธารเพื่อแลกเปลี่ยนความเข้าใจเกี่ยวกับการฝึกฝนวิชา

ส่วนใหญ่เป็นเจียงต๋าที่คอยซักถาม และเจียงหงเป็นผู้คลี่คลายข้อสงสัย

แม้เจียงต๋าจะเลื่อนขั้นได้อย่างรวดเร็ว แต่ในการฝึกฝนประจำวันก็สั่งสมข้อสงสัยไว้ไม่น้อย ตอนนี้มีอาจารย์ขั้นสร้างรากฐานอย่างเจียงหงคอยให้คำตอบ ย่อมไม่ปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดลอยไป

หลังจากการแลกเปลี่ยนผ่านพ้นไป เจียงต๋ารู้สึกปลอดโปร่งกระจ่างแจ้งขึ้นมาทันที

"ขอบใจน้องเจียงมาก"

เจียงต๋าประสานมือขอบคุณด้วยความจริงใจ

เจียงหงยิ้มบางๆ แล้วกล่าวว่า "สหายเจียงไม่ต้องเกรงใจ เวลาไม่เช้าแล้ว สหายเจียง วันนี้พอแค่นี้ก่อนดีหรือไม่"

"ได้เลย" เจียงต๋าพยักหน้า

"สหายเจียง ไว้พบกันคราวหน้า" เจียงหงประสานมือ จากนั้นก็ออกจากพื้นที่แลกเปลี่ยนไป

เมื่อเห็นเจียงหงจากไป เจียงต๋าก็ออฟไลน์กลับสู่คฤหาสน์เช่นกัน

…

"กำไรเน้นๆ เลยงานนี้!"

เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์ ใบหน้าของเจียงต๋าก็เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มที่ไม่อาจซ่อนมิด

โอสถอายุวัฒนะ 1,000 เม็ด ใช้ไปได้อีกนานเลย

เสียดายอยู่อย่างเดียวที่โอสถคงความเยาว์มีน้อยไปหน่อย

เจียงต๋ากุมขมับ ส่วนต่างราคาระหว่างโอสถอายุวัฒนะกับโอสถคงความเยาว์ช่างห่างกันลิบลับเหลือเกิน ดูท่าในการซื้อขายคราวหน้า คงต้องปรับเกณฑ์ราคาของโอสถคงความเยาว์ใหม่เสียแล้ว

"เอ๊ะ! ซือหนานทำไมยังไม่กลับมาอีกล่ะ" พอดูเวลา ก็เกือบทุ่มหนึ่งแล้ว

ปกติเวลานี้ เจียงซือหนานต้องกลับมาถึงแล้วแท้ๆ

"เสี่ยวชี ทำกับข้าวก่อนเถอะ" เจียงต๋าคิดไปคิดมา เตรียมมื้อเย็นไว้ก่อนน่าจะดีกว่า

"ค่ะ" เจียงเสี่ยวชีผูกผ้ากันเปื้อนแล้วเดินเข้าครัวไป

เจียงต๋าพยักหน้าอย่างพึงพอใจ เสี่ยวชีนี่ดีจริงๆ เสียดายที่เป็นแอนดรอยด์

เขาถอนหายใจยาว เอนตัวลงนอนบนโซฟา หยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเปิดแอปพลิเคชันข่าวอ่านไปเรื่อยเปื่อย

"เหอะๆ พวกชาติตะวันตกนี่ทุ่มสุดตัวจริงๆ แฮะ!"

เมื่อเห็นข่าวเรื่องกลุ่มทุนข้ามชาติ 65 แห่งจากชาติตะวันตกยกขบวนมาเยือนพร้อมกันเต็มหน้าจอ เจียงต๋าก็ส่ายหน้า เขารู้ดีว่าคนพวกนั้นต้องการสร้างกระแสสังคมอย่างต่อเนื่องเพื่อกดดันเขา

แต่น่าเสียดายที่คนพวกนั้นคงต้องคิดผิด

เขาไม่ได้รู้สึกกดดันเลยสักนิด ตรงกันข้ามกลับอยากจะหัวเราะออกมาด้วยซ้ำ

ช่วยไม่ได้ ก็แต้มต่อในมือมันแน่นเกินไปนี่นา!

"ต้องรีบส่งดาวเทียมบนฐานอวกาศขึ้นไปให้เร็วที่สุด อืม! แต่ต้องเตรียมฐานยิงไว้ล่วงหน้าก่อน" เจียงต๋ากุมขมับ การยิงจรวดนี่มันยุ่งยากไม่เบาเลย

เมื่อมองไปทั่วทั้งโลก นอกจากประเทศมหาอำนาจไม่กี่แห่ง ก็มีเพียงยักษ์ใหญ่ทางธุรกิจระดับนานาชาติบางรายเท่านั้นที่มีศักยภาพพอจะยิงจรวดได้

เจียงต๋าลูบคางครุ่นคิด ในโลกของไต้สุ่ยเอ๋อร์ เทคโนโลยีการยิงจรวดของพวกเธอน่าจะก้าวหน้ากว่านี้ไม่ใช่หรือ

จะมีเทคโนโลยีที่สามารถส่งจรวดขึ้นสู่อวกาศได้โดยไม่ต้องพึ่งฐานยิงบ้างไหมนะ

ถ้ามีล่ะก็ มันคงจะยอดเยี่ยมไปเลย