บทที่ 59 เล่ห์กลของกลุ่มทุนตะวันตก เพื่อนสนิทของเจียงซือหนาน

"พ่อคะ หนูกลับมาแล้วค่ะ"

เวลาหนึ่งทุ่มสามสิบนาที เจียงซือหนานก็กลับมาถึงบ้าน

ใบหน้าของเธอดูเหนื่อยล้า พอก้าวเข้ามาก็โยนกระเป๋าทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ ถอดรองเท้าส้นสูงออก แล้วทิ้งตัวลงนอนหมดเรี่ยวแรงบนโซฟาเหมือนคนไม่มีกระดูก

"เป็นอะไรไป ทำไมดูเหนื่อยขนาดนั้น" เจียงต๋าเทน้ำชาเย็นส่งให้ลูกสาวหนึ่งแก้ว

เจียงซือหนานยกแก้วชาขึ้นดื่มอึกใหญ่ ก่อนจะบ่นอุบ "เฮ้อ! จะเป็นอะไรได้อีกล่ะคะ ก็พวกฝรั่งต่างชาตินั่นแหละ อยู่ไม่สุขกันเลย จะมาก็มาสิ แต่ก่อนจะมายังต้องสร้างเรื่องใหญ่โต ปั่นป่วนจนคนทั้งบริษัทแทบไม่ได้พักไม่ได้ผ่อนกันหมด"

เธอเองก็เกลียดพวกตะวันตกพวกนั้นเข้าไส้เช่นกัน

วิธีการช่างน่ารังเกียจสิ้นดี

นอกจากจะสร้างกระแสบนโลกอินเทอร์เน็ตให้คนรำคาญใจแล้ว ในชีวิตจริงยังใช้อิทธิพลของตัวเองมากดดันซือหนานเทคอีกด้วย

ช่วงหลายปีก่อน หัวเซี่ยต้องการพัฒนาเศรษฐกิจ จึงเปิดรับการลงทุนจากต่างชาติ

ทำให้วิสาหกิจในประเทศจำนวนมากมีความสัมพันธ์โยงใยอย่างซับซ้อนกับกลุ่มทุนใหญ่ระดับสากล อย่างยักษ์ใหญ่ด้านอินเทอร์เน็ตในประเทศหลายราย ก็มีกลุ่มทุนต่างชาติเข้ามาลงทุนและถือหุ้นอยู่ด้วย

พวกตะวันตกเหล่านั้นก็ใช้เส้นสายความสัมพันธ์พวกนี้มาสร้างความปวดหัวให้ซือหนานเทคไม่น้อย

แม้จะมีทางการหัวเซี่ยคอยคุ้มกัน ทำให้คนพวกนั้นไม่กล้าเล่นตุกติกหรือใช้ลูกไม้สกปรกใต้ดิน

ทว่าเพียงแค่กลยุทธ์ทางธุรกิจ ก็ทำให้ซือหนานเทคหัวหมุนจนแทบรับมือไม่ทันแล้ว

ช่วยไม่ได้ ถึงซือหนานเทคจะผงาดขึ้นมาอย่างร้อนแรงเพราะจู้หรงวัน แต่รากฐานยังตื้นเขินเกินไป พอต้องปะทะกับยักษ์ใหญ่ระดับสากลแล้วหัวปั่น จึงนับว่าเป็นเรื่องปกติ

ยังดีที่เจียงซือหนานมีความสามารถโดดเด่น จึงยังพอแบกรับแรงกดดันเอาไว้ได้ในตอนนี้

เจียงต๋าถอนหายใจพลางส่ายหน้า "นี่แค่โหมโรง วันที่หนึ่งกันยายนต่างหาก ถึงจะเป็นเวลาที่ละครฉากใหญ่เริ่มเปิดม่านจริงๆ"

"ลูกไม่ต้องกังวลเกินไปหรอก อำนาจการตัดสินใจยังอยู่ในมือเรา พ่อเดาว่าเป้าหมายหลักที่พวกนั้นมาเที่ยวนี้ก็เพื่อแสวงหาความร่วมมือ อย่างการคว้าสิทธิ์ตัวแทนจำหน่ายในต่างประเทศ"

"แน่นอนว่า ตอนแรกพวกนั้นคงไม่ยอมแบไต๋ออกมา คงจะใช้ท่าทีแข็งกร้าวเข้าข่มซือหนานเทค เช่นเรียกร้องจะขอเข้าถือหุ้นโดยตรงอะไรเทือกนั้น"

"เข้าถือหุ้นเหรอคะ ฝันไปเถอะ หึ ต่อให้เรายอม หัวเซี่ยก็ไม่มีทางยอมหรอกค่ะ" เจียงซือหนานแค่นเสียง

บริษัทที่ครอบครองเทคโนโลยีเปลี่ยนยุคสมัยอย่างซือหนานเทค หัวเซี่ยย่อมไม่มีทางปล่อยให้กลุ่มทุนต่างชาติเข้ามายื่นมือแตะต้องเด็ดขาด

สำหรับหัวเซี่ยแล้ว โครงสร้างการถือหุ้นของซือหนานเทคยิ่งบริสุทธิ์เท่าไรก็ยิ่งดีเท่านั้น

หากมีกลุ่มทุนต่างชาติเข้ามาถือหุ้นเมื่อไร ย่อมมีความเสี่ยงที่เทคโนโลยีจะรั่วไหลทันที

เจียงต๋าพยักหน้าเห็นด้วย "พ่อถึงบอกไงว่า เป้าหมายสูงสุดของพวกเขาก็คือการคว้าสิทธิ์ตัวแทนจำหน่าย ขอซื้อสิทธิ์บัตรเทคโนโลยี เพื่อมาแบ่งเค้กก้อนใหญ่นี้ร่วมกัน การที่ตอนนี้มากดดันเรา ก็แค่อยากถือไพ่เหนือกว่าบนโต๊ะเจรจา หวังจะเฉือนผลประโยชน์ชิ้นโตกว่าเดิมไปก็แค่นั้น"

เจียงซือหนานพยักหน้าเข้าใจ

ในฐานะอัจฉริยะทางธุรกิจ เธอย่อมมองประเด็นนี้ออกอย่างทะลุปรุโปร่งอยู่แล้ว

ที่กลับมาบ่นกับพ่อ ก็แค่อยากออดอ้อนตามประสาเด็กสาวเท่านั้นเอง

"บอสคะ คุณหนูใหญ่คะ ทานข้าวได้แล้วค่ะ" เสียงของเจียงเสี่ยวชีดังแว่วเข้ามา

พอได้ยินว่าถึงเวลาอาหาร เจียงซือหนานก็รีบลุกขึ้นทันที เธอตั้งตารอรสมือการทำอาหารของเจียงเสี่ยวชีอยู่ไม่น้อย

ช่วงหลายวันนี้เธอก็สังเกตเห็นแล้วว่า ความสัมพันธ์ระหว่างเจียงเสี่ยวชีกับพ่อของเธอนั้น ดูเหมือนจะบริสุทธิ์ผุดผ่องจริงๆ?

เรื่องนี้ทำให้เธอปฏิบัติตัวดีกับเจียงเสี่ยวชีมากขึ้นเรื่อยๆ จนมีแนวโน้มว่าจะกลายมาเป็นเพื่อนสนิทกันเสียแล้ว

"จริงสิคะพ่อ วันอาทิตย์นี้เพื่อนสนิทหนูคนหนึ่งจะมาเที่ยวที่บ้านนะคะ" เจียงซือหนานนึกขึ้นได้

"เพื่อนสนิทคนไหนล่ะ" เจียงต๋าเงยหน้าขึ้น เพื่อนของเจียงซือหนานมีไม่น้อย แต่คนที่นับได้ว่าเป็นเพื่อนสนิทจริงๆ กลับมีเพียงหยิบมือ และทุกคนล้วนไว้ใจได้

ในช่วงท้ายของเนื้อเรื่องเดิมที่เจียงซือหนานสามารถต่อกรกับหวังฝานได้ หรือแม้กระทั่งเกือบจะเอาชีวิตหวังฝานได้นั้น เพื่อนสนิทกลุ่มนี้ต่างก็มีบทบาทช่วยเหลืออยู่ไม่น้อย

"เฉินฮุ่ยค่ะ พ่อยังจำได้ไหมคะ" เจียงซือหนานถาม เธอจำได้ว่าพ่อเคยเจอเฉินฮุ่ยมาก่อน

"อ้อ! แม่หนูคนนั้นน่ะเหรอ จำได้สิ ได้ยินว่าตอนนี้เป็นหมอแล้วใช่ไหม" เจียงต๋าทำท่าครุ่นคิด

หมอหญิงคนนี้เขาย่อมรู้จักดี ในเส้นเรื่องของหวังฝานก็เคยกล่าวถึง เพราะเธอคอยช่วยเหลือเจียงซือหนาน สุดท้ายจึงต้องจบชีวิตลงอย่างอนาถด้วยน้ำมือของหวังฝาน

"ใช่ค่ะ ทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลแห่งที่สอง เฉินฮุ่ยมีความสามารถเฉพาะทางเก่งกาจมาก อายุมากกว่าหนูแค่ห้าปีแต่ได้เป็นถึงแพทย์เจ้าของไข้แล้ว" เจียงซือหนานเอ่ยชม ขั้นต่อไปก็คือตำแหน่งรองแพทย์หัวหน้าแผนกแล้ว

เจียงต๋าพยักหน้า อายุมากกว่าลูกสาวของเขาห้าปี ก็แปลว่าเฉินฮุ่ยคนนี้อายุราวๆ ยี่สิบสี่ปี หากเป็นคนทั่วไปในวัยนี้ก็เพิ่งจะเรียนจบมหาวิทยาลัยเท่านั้นเองไม่ใช่หรือ

ทว่าเฉินฮุ่ยกลับตั้งหลักในโรงพยาบาลรัฐได้แล้ว แถมยังก้าวขึ้นเป็นแพทย์เจ้าของไข้ นับว่ามีความสามารถสูงมากจริงๆ

"ได้สิ พ่อยินดีต้อนรับ ชวนเพื่อนคนอื่นมาด้วยหลายๆ คนก็ได้นะ ที่บ้านไม่ได้ครึกครื้นแบบนี้นานแล้ว ถึงตอนนั้นค่อยให้เสี่ยวชีทำอาหารมื้อใหญ่ให้ทาน" เจียงต๋าบอก

เจียงซือหนานส่ายหน้า "ช่างเถอะค่ะ เอาแค่เฉินฮุ่ยคนเดียวก็พอ"

เธอมีเพื่อนสนิทที่เข้าขากันดีอยู่หลายคน แต่น่าเสียดายที่ไม่ได้อยู่ในนครโม่ตู หรือแม้กระทั่งไม่ได้อยู่ในประเทศด้วยซ้ำ แต่ละคนต่างบินไปทั่วโลก

แค่นัดเจอกันเล็กๆ น้อยๆ คงไม่ถึงขั้นต้องเรียกให้เพื่อนบินข้ามโลกกลับมาหรอก

ส่วนพวกเพื่อนที่สนิทกันแบบผิวเผิน ก็ไม่มีความจำเป็นต้องชวนมาให้เสียเวลา

"เอาแบบนั้นก็ได้" เจียงต๋าแอบผิดหวังเล็กน้อย เขาจำได้เลาๆ ว่าลูกสาวของตัวเองมีเพื่อนสนิทคนหนึ่งที่หน้าตาสะสวยหยาดเยิ้มมากทีเดียว

หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ เจียงซือหนานที่เหนื่อยล้าทั้งกายและใจก็เอ่ยราตรีสวัสดิ์ แล้วเดินขึ้นชั้นบนไปพักผ่อน

ส่วนเจียงต๋ากลับเข้าห้องของตน นั่งขัดสมาธิลงบนเบาะรองนั่งเพื่อฝึกวิชา

เขายืนหยัดฝึกฝนทุกวัน ไม่ใช่เพื่อต้องการความแข็งแกร่ง แต่เพื่อการมีชีวิตยืนยาวเป็นอมตะเท่านั้น

…

วันรุ่งขึ้น วันที่ 31 สิงหาคม

วันนี้ดำเนินไปอย่างราบเรียบเงียบสงบ

แน่นอนว่า นั่นหมายถึงสำหรับตัวเจียงต๋าเอง

แต่สำหรับโลกภายนอก วันนี้ถือว่าคึกคักอย่างยิ่ง เมื่อคณะตัวแทนจากวิสาหกิจตะวันตกทั้ง 65 แห่งใกล้จะเดินทางมาถึงนครโม่ตู กระแสความคิดเห็นบนโลกออนไลน์ก็ยิ่งทวีความดุเดือดเผ็ดร้อนขึ้นไปอีก

ช่วงสายของวันนี้ ขณะที่เจียงต๋ากำลังนั่งจิบชาท่องอินเทอร์เน็ตอยู่ในห้องนั่งเล่น จู่ๆ ก็มีเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากด้านนอก

"ข้างนอกเกิดอะไรขึ้น" เจียงต๋าเงยหน้าขึ้นถาม

ดวงตาของเจียงเสี่ยวชีทอแสงสีแดงวาบ รับข้อมูลสถานการณ์จากภายนอกเข้ามา ก่อนจะเอ่ยรายงาน "บอสคะ คุณหนูเจียงซือฉีมาค่ะ กำลังโวยวายขอพบคุณอยู่ค่ะ"

"เธอมาทำไมกัน" เจียงต๋าขมวดคิ้ว เขาเกือบจะลืมลูกสาวที่ตัวเองเลี้ยงดูจนเติบใหญ่คนนี้ไปเสียสนิทแล้ว

"เธอชื่อจ้าวซือฉี" เจียงต๋าเอ่ยแก้ให้ถูกต้อง

"รับทราบค่ะ" เจียงเสี่ยวชีพยักหน้า

เจียงต๋าลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าประตูคฤหาสน์ ก็เห็นบอดี้การ์ดสองคนกำลังขวางเด็กสาวคนหนึ่งไว้ ซึ่งก็คือจ้าวซือฉีนั่นเอง เธอกำลังส่งเสียงโวยวายจะพบพ่อให้ได้ ทั้งยังข่มขู่บอดี้การ์ดแอนดรอยด์เหล่านั้นว่าจะให้พ่อไล่พวกเขาออกให้หมด

เจียงต๋ามองดูแล้วแทบอยากจะหัวเราะ ไม่รู้ว่าเธอไปเอาความมั่นใจมาจากไหนกัน

เมื่อเห็นเจียงต๋าเดินออกมาจากคฤหาสน์ จ้าวซือฉีก็ได้ใจขึ้นมาทันที เธอตะโกนเสียงลั่น "พ่อคะ! หนูคือฉีฉีไงคะ! พ่อไม่ต้องการหนูแล้วเหรอ ฮือๆ…"

เจียงต๋าขมวดคิ้ว "ฉันบอกให้เธอกลับไปอยู่กับตระกูลจ้าวแล้วไม่ใช่เหรอ"

"ฮือๆ! พ่อคะ คนตระกูลจ้าวเขาไม่ต้องการหนู พ่อคะ… ฮือๆ" จ้าวซือฉีร้องไห้ฟูมฟายออกมาอย่างน่าเวทนายิ่งนัก

ทว่าจากความเข้าใจที่เจียงต๋ามีต่อจ้าวซือฉี เขารู้ดีว่านี่มันก็แค่การแสดงตบตาเท่านั้น

"เธอกลับไปซะเถอะ เธอแซ่จ้าว ไม่ได้แซ่เจียง" พูดจบ เขาก็หันหลังเดินกลับเข้าคฤหาสน์ไปทันที

จ้าวซือฉีชะงักงันไป เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมพ่อถึงได้เปลี่ยนไปเป็นคนเย็นชาและแล้งน้ำใจขนาดนี้ หรือว่าความรักความตามใจที่พ่อเคยมอบให้เธอตั้งแต่เด็กๆ ทั้งหมดนั้นจะเป็นเพียงเรื่องโกหกหลอกลวง

เพียงเพราะเธอไม่ใช่ลูกแท้ๆ ในไส้ ถึงกับตัดหางปล่อยวัดเธออย่างไม่ไยดีเลยงั้นเหรอ

"เจียงต๋า แกมันใจร้ายใจดำเกินไปแล้ว อย่ามาโทษฉันก็แล้วกัน" พูดจบ จ้าวซือฉีก็หยุดร้องไห้งอแงทันที แล้วหมุนตัวเดินจากไป

เมื่อก้าวพ้นเขตวิลล่าหวงผู่วัน ใบหน้าอ่อนเยาว์ของจ้าวซือฉีก็แปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมอำมหิต เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรหาเบอร์หนึ่ง "อิ่นฮ่าว ฉันคิดทบทวนดีแล้ว เรื่องนั้นนายลงมือทำได้เลย ถ้าทำสำเร็จ ฉันยอมตกลงเป็นแฟนนาย"