บทที่ 60 เกิดเรื่องแล้ว ตระกูลอิ่น

เวลาสี่ทุ่ม

“ทำไมซือหนานยังไม่กลับมาอีกนะ?” เจียงต๋านึกสงสัย วันนี้อาจจะยุ่งอยู่บ้าง แต่ก็ไม่น่าจะดึกดื่นขนาดนี้

พอตั้งท่าจะกดโทรศัพท์ตามลูกสาว เสี่ยวชีก็ก้าวฉับๆ เข้ามา “บอสคะ ทางคุณหนูใหญ่เกิดเรื่องแล้วค่ะ”

มือที่กำลังหยิบโทรศัพท์ของเจียงต๋าชะงักกึก สีหน้าพลันเคร่งขรึมลงทันที “เกิดอะไรขึ้น?”

“คุณหนูใหญ่ถูกลักพาตัวค่ะ” เจียงเสี่ยวชีตอบ

“ปัง…” เจียงต๋าตบโต๊ะเสียงดัง ไม่อาจสะกดกลั้นโทสะบนใบหน้าได้อีกต่อไป

“บอสไม่ต้องกังวลค่ะ คุณหนูใหญ่ปลอดภัยดี ตอนนี้กำลังเดินทางกลับมาค่ะ” เจียงเสี่ยวชีรีบรายงาน

เจียงต๋าสงบสติอารมณ์ลง “ตอนนี้สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง?”

เจียงเสี่ยวชีรายงานต่อ “คนร้ายมีห้าคน เป็นพวกเดนตายที่มีคดีฆาตกรรมติดตัว แต่พอพวกมันเพิ่งเข้าใกล้รถของคุณหนูใหญ่ ก็ถูกเจียงหง เจียงเฉิง และพวกคุมตัวไว้ได้หมดแล้วค่ะ”

เจียงต๋าพยักหน้า เขาวางบอดี้การ์ดไว้ข้างกายเจียงซือหนานตั้งหลายคน แถมแต่ละคนยังเป็นแอนดรอยด์ที่มีพลังต่อสู้ระดับสุดยอด

คนร้ายแค่ห้าคน ต่อให้เป็นพวกเดนตายใจคอเหี้ยมโหดอำมหิตแค่ไหน ก็ไม่มีทางสร้างคลื่นลมอะไรได้อยู่แล้ว

“ว่ามา ใครเป็นคนบงการ?” เจียงต๋าเอนหลังพิงโซฟา กล้าคิดจะลักพาตัวเจียงซือหนานในช่วงเวลานี้ ใครมันจะใจกล้าบ้าบิ่นปานนั้น?

ต้องรู้ก่อนว่า ตอนนี้ซือหนานเทคเรียกได้ว่ากำลังยืนอยู่ท่ามกลางพายุคลื่นลม เป็นที่จับตามองไปทั่วโลก

เจียงซือหนานในฐานะประธานซือหนานเทค ยิ่งเป็นเป้าสายตาหลัก สื่อมวลชนทั่วโลกล้วนจับจ้องมาที่เธอ

ในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ ใครกันที่บ้าบิ่นพอจะลงมือลักพาตัวเจียงซือหนาน?

เจียงเสี่ยวชีตอบ “ตระกูลอิ่นค่ะ”

“ตระกูลอิ่นงั้นเหรอ?” เจียงต๋าพึมพำกับตัวเอง รู้สึกไม่คุ้นชื่อเท่าไร แต่ในนครโม่ตูก็มีตระกูลอิ่นอยู่ตระกูลหนึ่งจริงๆ

เจียงเสี่ยวชีอธิบาย “ตระกูลอิ่นลงมืออย่างลับๆ ค่ะ พวกเขาซ่อนตัวอยู่เบื้องหลัง แล้วใช้เส้นสายหลายทอดติดต่อพวกเดนตายห้าคนนั้นมา ถ้าเป็นคนอื่นคงยากจะสืบสาวไปถึงได้”

เจียงต๋าพยักหน้าเห็นด้วย ถ้าเป็นคนอื่นก็คงยากจะสืบรู้จริงๆ

แต่ในยุคข้อมูลข่าวสารแบบนี้ จะมีเรื่องอะไรปิดบังเจียงเสี่ยวชีได้? นอกเสียจากว่าคนพวกนั้นจะไม่ใช้โทรศัพท์และไม่แตะต้องอินเทอร์เน็ตเลย

ขอแค่ใช้งาน ก็ไม่มีทางรอดพ้นสายตาไปได้

พลังการประมวลผลที่เหนือกว่าซูเปอร์คอมพิวเตอร์ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

เธอสามารถคัดกรองเบาะแสที่มีประโยชน์ออกมาจากข้อมูลมหาศาลอันยุ่งเหยิงได้ภายในเวลาไม่ถึงเสี้ยววินาที

เจียงต๋าขมวดคิ้วมุ่น “เครือเจียงกับตระกูลอิ่นไม่เคยมีผลประโยชน์ขัดแย้งกันนี่? หรือว่าตระกูลอิ่นจะมีกลุ่มทุนตะวันตกแทรกซึมอยู่?”

เจียงเสี่ยวชีตอบ “จากการตรวจสอบ เรื่องนี้เป็นคุณชายรองตระกูลอิ่น อิ่นฮ่าว ที่แอบทำขึ้นมาเองคนเดียวค่ะ แค่อาศัยเส้นสายของตระกูลอิ่นเท่านั้น ทางผู้บริหารระดับสูงของตระกูลอิ่นไม่รู้เรื่องด้วยเลยค่ะ”

“อิ่นฮ่าว? อ้อ! ลูกคนรวยเสเพล หนึ่งในสี่คุณชายแห่งโม่ตูคนนั้นสินะ?” เจียงต๋าครุ่นคิด ดูเหมือนจะเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้บ้างแล้ว

หรือว่าไอ้คุณชายเสเพลอิ่นฮ่าวนี่จะมาหลงเสน่ห์ลูกสาวของเขา จนหน้ามืดตามัวคิดจะลักพาตัวเธอไป?

เจียงเสี่ยวชีพูดขึ้นว่า “บอสคะ พูดให้ถูกคือ เรื่องนี้มีจ้าวซือฉีเป็นต้นเหตุค่ะ”

“จ้าวซือฉีเหรอ!” เจียงต๋านึกขึ้นได้ทันที จ้าวซือฉีเพิ่งมาหาเมื่อตอนเช้า พอตกดึกเจียงซือหนานก็โดนลักพาตัว…

“เล่ามาให้ละเอียด” เจียงต๋าสั่ง

เจียงเสี่ยวชีเล่าว่า “จากข้อมูลที่ได้มา อิ่นฮ่าวหลงรักจ้าวซือฉีมาตลอด เรื่องคราวนี้คงเป็นเพราะจ้าวซือฉีไปใส่ร้ายป้ายสีคุณหนูใหญ่ต่อหน้าอิ่นฮ่าว อิ่นฮ่าวอยากเอาใจหญิงงามก็เลยทำเรื่องนี้ขึ้นมา นอกจากนี้ จุดประสงค์หลักที่จ้าวซือฉีต้องการลักพาตัวคุณหนูใหญ่ ก็เพื่อบีบบังคับให้คุณหนูใหญ่เซ็นสัญญาโอนหุ้นของซือหนานเทคค่ะ”

ทุกอย่างกระจ่างแจ้ง แต่เจียงต๋ากลับรู้สึกจนคำพูดไปหมด

คงเป็นเพราะช่วงหลายวันมานี้ จ้าวซือฉีกับอิ่นฮ่าวแอบวางแผนลักพาตัวเจียงซือหนานกันมาตลอด

แต่เพราะเรื่องมันใหญ่โตเกินไป จ้าวซือฉีจึงยังไม่กล้าตัดสินใจเด็ดขาด

เธอเลยตั้งใจมาหาเขาในวันนี้ เพื่อหยั่งเชิงดูท่าที

ถ้าเขายังยอมรับเธอเป็นลูกสาว ยอมให้จ้าวซือฉีกลับเข้าตระกูลเจียง มันก็ไม่มีความจำเป็นต้องลักพาตัวเจียงซือหนานอีกต่อไป

ทว่าท่าทีอันเด็ดขาดไร้เยื่อใยของเจียงต๋า ทำให้จ้าวซือฉีหมดหวัง จึงตัดสินใจบอกให้อิ่นฮ่าวลงมือลักพาตัวเจียงซือหนานทันที

ทั้งหมดนี้เป็นเพียงการคาดเดาของเขา แต่เขามั่นใจว่าคงไม่ผิดเพี้ยนไปจากนี้เท่าไรนัก

จากนั้นเขาก็ถอนหายใจยาว “ยัยจ้าวซือฉีนี่ เป็นตัวหายนะแท้ๆ! คิดหาวิธีจัดการให้พ้นๆ ไปซะ”

เดิมทีเขาไม่คิดจะสนใจจ้าวซือฉีเลยด้วยซ้ำ ก็แค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง

แต่ในเมื่อรนหาที่เสนอหน้าออกมาเอง ก็อย่ามาโทษว่าเขาใจร้ายแล้วกัน

“จริงสิ เกือบลืมไป ยังมีตระกูลจ้าวอีกนี่นะ”

เจียงต๋าตบหน้าผากตัวเอง ตอนหย่ากับจ้าวเชี่ยน เดิมทีคิดจะกวาดล้างตระกูลจ้าวไปพร้อมกันเลย ในเมื่อตระกูลจ้าวสูบเลือดสูบเนื้อเครือเจียงไปตั้งเท่าไร มันก็ควรต้องคายออกมาบ้างไม่ใช่หรือ?

เพียงแต่หลังจากนั้นมีเรื่องราวถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน เขาเลยลืมตระกูลจ้าวไปเสียสนิท

“รวบรวมข้อมูลของตระกูลจ้าวมา จัดการให้เรียบร้อยไปทีเดียว” เจียงต๋าสั่งการ

เขาคิดว่า ถึงเวลาที่ต้องสะสางบุญคุณความแค้นทั้งหมดกับจ้าวเชี่ยนให้เด็ดขาดเสียที

“รับทราบค่ะ” เจียงเสี่ยวชีพยักหน้ารับ แววตาของเธอเปล่งแสงสีแดงวาบ ก่อนจะเอ่ยถาม “บอสคะ แล้วจะจัดการกับจ้าวซือฉียังไงดีคะ?”

จากการคำนวณของเธอ บอสเลี้ยงดูจ้าวซือฉีมานานหลายปี ก็น่าจะมีความผูกพันอยู่บ้าง

ควรจะจัดการอย่างไรดี?

ส่งไปต่างประเทศงั้นหรือ?

หรือจะถ่วงน้ำในแม่น้ำดี?

เธอไม่เข้าใจจิตใจของมนุษย์ ต่อให้มีพลังการประมวลผลอันน่าสะพรึงกลัวแค่ไหน ก็คำนวณคำตอบที่แน่ชัดออกมาไม่ได้

นิ้วมือของเจียงต๋าเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “ให้เธอไปอยู่เป็นเพื่อนแม่ของเธอ… ไม่สิ ไปอยู่เป็นเพื่อนคุณป้าของเธออย่างจ้าวเชี่ยนก็แล้วกัน”

แสงสีแดงในดวงตาของเจียงเสี่ยวชีกะพริบวาบ เธอเข้าใจทันที

คุณป้าของจ้าวซือฉี ก็คือจ้าวเชี่ยนไม่ใช่หรือไง?

ไปอยู่เป็นเพื่อนจ้าวเชี่ยน?

นั่นก็หมายถึง… กลายเป็นเจ้าหญิงนิทราน่ะสิ?

…

ผ่านไปสิบกว่านาที เจียงซือหนานก็กลับมาถึงบ้าน

เจียงซือหนานปลอดภัยดีทุกอย่าง ไม่มีร่องรอยความกระเซอะกระเซิง และไม่มีแม้กระทั่งอาการตื่นตระหนกเลยสักนิด

เธอที่ผ่านการฉีดน้ำยาเสริมพันธุกรรมมาแล้ว ทันทีที่คนร้ายห้าคนนั้นโผล่มา เธอก็รู้ตัวในพริบตา ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้ลงมือ บอดี้การ์ดข้างกายก็เข้าควบคุมตัวพวกมันทั้งห้าคนเอาไว้ได้เสียก่อนแล้ว

“ไม่เป็นอะไรใช่ไหมลูก?” เจียงต๋าถามด้วยความเป็นห่วง

“หนูไม่เป็นไรค่ะพ่อ” เจียงซือหนานส่ายหน้าพลางส่งยิ้มให้

“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว มากินข้าวเถอะ” เจียงต๋าเดินนำไปยังห้องอาหาร

เจียงซือหนานเดินไปล้างมือ แล้วกลับมานั่งลงที่โต๊ะอาหาร

“คนร้ายห้าคนนั้นจัดการยังไงไปแล้วล่ะ?” เจียงต๋าคีบซี่โครงหมูใส่จานให้เธอชิ้นหนึ่ง

เจียงซือหนานหยิบตะเกียบขึ้นมาตอบ “ส่งไปสถานีตำรวจแล้วค่ะ คงไม่มีทางได้ออกมาอีก คดีติดตัวแต่ละคนเพียบ อาจจะโดนโทษประหารชีวิตค่ะ”

“อืม” เจียงต๋าพยักหน้า ไม่ได้ใส่ใจความเป็นความตายของพวกสวะพวกนั้นอยู่แล้ว

เขาจึงเล่าต้นสายปลายเหตุของเรื่อง รวมถึงตัวการที่อยู่เบื้องหลังให้เธอฟัง

เจียงซือหนานก้มหน้าก้มตากินข้าว เอาแต่เงียบขรึมอยู่อย่างนั้น

เนิ่นนานผ่านไป เธอถึงค่อยเงยหน้าขึ้นมองเจียงต๋า “พ่อคะ หนู…” เธออยากจะถามพ่อเหลือเกินว่า พ่อตัดใจปล่อยมือจากเจียงซือฉีไปแล้วจริงๆ หรือคะ?

ความรักใคร่ตามใจที่พ่อเคยมอบให้เจียงซือฉีในวันวาน ล้วนเป็นเรื่องหลอกลวงทั้งหมดเลยงั้นหรือ?

แต่พอคำพูดมาจ่ออยู่ที่ริมฝีปาก เธอกลับไม่รู้จะเอ่ยถามออกไปอย่างไร

“บางเรื่อง ลูกยังไม่รู้ และพ่อก็ยังพูดอะไรมากไม่ได้ วันข้างหน้าลูกอาจจะเข้าใจเอง” เจียงต๋ามองทะลุถึงความคิดของลูกสาวจึงเอ่ยขึ้นดักคอ

เจียงซือหนานส่งเสียงอืมรับคำ แล้วไม่พูดอะไรต่ออีก

เดิมทีเธอก็ไม่ได้มีความผูกพันอะไรกับเจียงซือฉีมากมายอยู่แล้ว ย่อมไม่คิดจะไปใส่ใจอะไรนัก

ทว่าไอ้เจ้าอิ่นฮ่าวคนนั้น…

เธอขมวดคิ้ว “พ่อคะ แล้วเรื่องตระกูลอิ่นจะจัดการยังไงต่อคะ?”

เจียงต๋าวางตะเกียบลง ยกน้ำผลไม้ขึ้นจิบคำหนึ่งแล้วเอ่ยว่า “ตระกูลอิ่นเป็นตระกูลใหญ่ในนครโม่ตู มีธุรกิจครอบคลุมหลายวงการ ไม่ว่าจะกำลังทรัพย์หรือเส้นสายก็ล้วนไม่ธรรมดา แต่เครือเจียงของเราก็ไม่ใช่พวกที่จะมารังแกกันได้ง่ายๆ เหมือนกัน ตระกูลอิ่นจะต้องให้คำอธิบายในเรื่องนี้ เอาละ เรื่องนี้ปล่อยให้พ่อจัดการเองเถอะ”

“ค่ะ” เจียงซือหนานตอบรับสั้นๆ ไม่ซักไซ้ต่อ แล้วตั้งหน้าตั้งตากินข้าวอย่างสบายใจ