บทที่ 75 สรรพคุณของเนื้อปลาปีศาจ

เมื่อสัมผัสได้ถึงไหล่ที่อบอุ่นและมั่นคงของพ่อ มุมปากของเจียงซือหนานก็ผุดรอยยิ้มบางๆ ออกมา อย่างน้อยเธอก็ยังมีพ่อให้พึ่งพิง และไม่ได้โดดเดี่ยวเพียงลำพัง

เจียงต๋ารู้สึกได้ว่าลูกสาวกำลังจิตใจว้าวุ่น แต่เขาก็ไม่ได้เอ่ยอะไร

ความคิดจิตใจของเด็กสาวช่างซับซ้อนนัก

ผู้ชายตัวโตๆ อย่างเขาคงไม่มีวันเข้าใจได้ทั้งหมด

ครู่หนึ่งต่อมา เมื่ออารมณ์ของเจียงซือหนานเริ่มนิ่งลง เธอก็ผละออกจากไหล่ของผู้เป็นพ่อแล้วเอ่ยอย่างจริงจังว่า "พ่อคะ พ่อไม่ต้องเป็นห่วงนะ หนูจะใช้ชีวิตให้ดีและสร้างอนาคตให้ยอดเยี่ยมแน่นอนค่ะ"

เจียงต๋าพยักหน้าด้วยความโล่งใจ

"ท่านประธาน คุณหนูใหญ่ อาหารพร้อมแล้วค่ะ" เสียงของเจียงเสี่ยวชีดังขึ้น

"ไปล้างมือแล้วมากินข้าวกันเถอะ" เจียงต๋าบอกลูกสาว

เจียงซือหนานลุกขึ้นยืน "พ่อคะ หนูขอขึ้นไปเปลี่ยนชุดก่อนนะคะ" เธอยังใส่ชุดทำงานอยู่ การต้องใส่ชุดแบบนี้เดินไปเดินมาในบ้านมันชวนอึดอัดพิกล

"เร็วหน่อยนะ วันนี้มีของอร่อยด้วย" เจียงต๋ากำชับ

เจียงซือหนานเลิกคิ้วประหลาดใจ ของอร่อยเหรอ? ของอร่อยแบบไหนกันที่เธอไม่เคยได้กิน? แต่เธอก็ไม่ได้ซักไซ้ รีบวิ่งดุ๊กดิ๊กขึ้นไปชั้นสองแล้วเปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงสีเหลืองอ่อนอย่างรวดเร็ว

…

"พ่อคะ นี่มันเนื้ออะไรเนี่ย หนูตาฝาดไปหรือเปล่า?" เจียงซือหนานมองอาหารจานหนึ่งบนโต๊ะแล้วอดไม่ได้ที่จะขยี้ตา

เธอมองไม่ผิดใช่ไหม?

อาหารจานนี้กำลังเรืองแสงอยู่จริงๆ ใช่ไหม?

กับข้าวที่เปล่งแสงวิบวับเหมือนในการ์ตูนมันมีอยู่จริงบนโลกด้วยหรือ?

หรือว่าฝีมือทำอาหารของเสี่ยวชีจะพัฒนาไปถึงขั้นเทพแล้ว?

เจียงต๋าไม่รู้เลยว่าลูกสาวกำลังคิดเตลิดไปถึงโลกอนิเมะ เขายิ้มพลางเอ่ยกลั้วหัวเราะ "นี่เป็นเนื้อปลาชนิดหนึ่งน่ะ มาสิ ลองชิมดู"

ว่าแล้วเขาก็คีบเนื้อปลาปีศาจใส่ลงในชามของเจียงซือหนาน

"พ่อคะ ทำไมเนื้อปลามันถึงมีแสงออกมาได้ล่ะคะ?" เจียงซือหนานถามด้วยความใคร่รู้

"บอกไปลูกก็ไม่เข้าใจหรอก เอาเป็นว่ากินเถอะ มันมีประโยชน์มาก" เจียงต๋าไม่ได้อธิบายต่อ เนื้อของสัตว์อสูรระดับจินตานเรืองแสงได้ มันก็เรื่องธรรมดาไม่ใช่หรือไง?

"ก็ได้ค่ะ" เจียงซือหนานไม่ถามเซ้าซี้ คีบเนื้อปลาปีศาจส่งเข้าปาก สัมผัสแรกที่กระทบลิ้นคือทั้งนุ่ม ละมุน และหอมฟุ้งจนน่าเหลือเชื่อ

เมื่อกลืนเนื้อปลาลงคอ รสชาติอันโอชายังคงอบอวลอยู่ไม่จางหาย

"อ๊ะ! ทำไมมันร้อนวูบวาบขึ้นมาล่ะคะ?"

เพียงแค่กลืนเนื้อปลาปีศาจลงไปคำเดียว เจียงซือหนานก็รู้สึกถึงไอความร้อนที่พลุ่งพล่านไปทั่วร่าง ถ้าที่นี่ไม่ใช่บ้านตัวเอง เธอคงระแวงไปแล้วว่าถูกวางยา

แต่ความร้อนนี้ช่างคล้ายกับความรู้สึกตอนฉีดน้ำยาเสริมพันธุกรรมคราวก่อนไม่มีผิด!

"เนื้อปลานี้แฝงพลังงานมหาศาลไว้ รีบทำตามจังหวะหายใจของพ่อนะ หายใจเข้าออกตามนี้" เจียงต๋าเอ่ยแนะ

เจียงซือหนานได้ยินดังนั้นก็ไม่ลังเล เธอรีบจับตาดูจังหวะหายใจแบบเข้ายาวออกสั้นของผู้เป็นพ่อ แล้วพยายามควบคุมลมหายใจตามทันที

"นี่มัน…"

พอปรับลมหายใจไปได้รอบหนึ่ง เจียงซือหนานก็รู้สึกว่าความร้อนรุ่มนั้นทุเลาลงไปมาก ซ้ำยังมีความรู้สึกสบายตัวอย่างประหลาดแล่นพล่านไปทั่วร่าง

เจียงต๋ายิ้มบางๆ จังหวะการหายใจนี้เป็นเพียงเคล็ดวิชาลมปราณขั้นพื้นฐานที่สุดเท่านั้น

ต่อให้เป็นคนธรรมดาที่ไม่ได้ฝึกวิชาเซียนก็ยังได้ผล

แต่ว่าไปแล้ว ก็ควรหาจังหวะเหมาะๆ ถ่ายทอดเคล็ดวิชาลมปราณให้ซือหนานได้แล้วล่ะ เจียงต๋าคิดในใจ ทว่าเรื่องนี้ยังไม่ต้องรีบร้อนจนเกินไป

"เอ้า กินอีกชิ้นสิ" เจียงต๋าว่า

เจียงซือหนานพยักหน้ารับ เธอรู้ซึ้งถึงสรรพคุณอันน่าอัศจรรย์ของเนื้อปลานี้แล้ว จึงหยิบตะเกียบคีบขึ้นมากินอีกชิ้น ไอความร้อนระอุเดิมก็ตีตื้นขึ้นมาใหม่อีกระลอก

โชคดีที่จังหวะลมหายใจอันแปลกประหลาดนั้นช่วยระบายความร้อนออกไปได้

"กินกับข้าวอย่างอื่นบ้างสิลูก" เจียงต๋าเอ่ยชวน

"อุ๊ย! ไม่หิวแล้วค่ะ" เจียงซือหนานลูบท้องน้อยเบาๆ อย่างจนใจ แม้จะกินเนื้อปลาไปแค่สองชิ้น แต่เธอกลับรู้สึกอิ่มตื้อขึ้นมาเสียดื้อๆ

ช่างพิลึกจริงๆ

ปกติแล้วเนื้อปลาแค่สองชิ้นนั้นยังไม่พอให้ติดซอกฟันด้วยซ้ำ

แต่วันนี้ทำไมเธอกลับอิ่มแปล้ได้ล่ะเนี่ย?

"ยังกินไหวอีกไหม?" เจียงต๋าถาม

"คงได้อีกชิ้นเดียวค่ะ" เจียงซือหนานตอบ

เจียงต๋าจึงคีบเนื้อปลาปีศาจให้อีกชิ้น

เจียงซือหนานเคี้ยวกลืนเนื้อปลาปีศาจชิ้นนั้นลงไป พร้อมกับสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวทั่วสรรพางค์กาย เธอส่ายหน้าทันที "ไม่ไหวแล้วจริงๆ ค่ะ"

เจียงต๋าเห็นดังนั้นจึงบอกว่า "ถ้ากินต่อไม่ไหวแล้วก็ขึ้นไปข้างบนเถอะ"

เจียงซือหนานพยักหน้ารับ การกินเนื้อปลาเข้าไปสามชิ้นทำให้เหงื่อของเธอผุดซึมออกมาท่วมตัว คงถึงเวลาต้องไปอาบน้ำจริงๆ เสียที

มองส่งลูกสาวเดินขึ้นชั้นบนไปแล้ว เจียงต๋าก็ลงมือจัดการเนื้อปลาปีศาจที่เหลืออยู่เพียงลำพัง

สมรรถภาพทางกายของเจียงต๋าแกร่งกว่าเจียงซือหนานหลายเท่านัก ตอนนี้เขาอยู่ในระดับชำระกายระดับหกแล้ว… ไม่สิ

ทันทีที่เนื้อปลาปีศาจไม่กี่ชิ้นไหลลงสู่กระเพาะ ร่างกายของเขาก็พลันสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เจียงต๋ารีบวางตะเกียบแล้วนั่งขัดสมาธิลงบนพื้น โคจรเคล็ดวิชาลมปราณทันควัน

เพียงชั่วอึดใจ เขารู้สึกเหมือนมีพันธนาการบางอย่างในร่างแตกกระจายออก จากนั้นความรู้สึกโปร่งโล่งเบาสบายอย่างที่ไม่เคยประสบมาก่อนก็แผ่ซ่านไปทั่วตัว

พละกำลังทั่วร่างทะยานสูงขึ้นอย่างก้าวกระโดด

เขาเลื่อนขั้นแล้ว จากชำระกายระดับหก ทะลวงสู่ชำระกายระดับเจ็ดเป็นที่เรียบร้อย

เจียงต๋าอดทึ่งในใจไม่ได้ เนื้อปลาปีศาจนี่ช่างร้ายกาจจริงๆ แต่คิดดูอีกทีก็สมควรอยู่หรอก เพราะปลาปีศาจตัวนี้มีตบะเทียบเท่าสัตว์อสูรระดับจินตานเชียวนะ

เนื้อของมันจะธรรมดาได้อย่างไร?

"ถุงเก็บของระดับต่ำแค่ใบเดียว แลกมาได้ขนาดนี้ ช่างคุ้มค่าจริงๆ!"

เจียงต๋ารำพึงในใจ หรือจะพูดให้ถูกก็คือเขาเป็นฝ่ายฟันกำไรเต็มๆ ถุงเก็บของระดับต่ำแค่ใบเดียว แลกเนื้อสัตว์อสูรระดับจินตานได้ถึงหนึ่งร้อยจิน ข้อตกลงนี้เขาได้กำไรมหาศาลแล้ว

เมื่อกระบวนการทะลวงระดับสิ้นสุดลง เจียงต๋าก็กวาดเนื้อปลาปีศาจที่เหลือจนเกลี้ยงจาน ก่อนจะลุกเดินขึ้นชั้นบนไป

ตัวเขาเองก็เหงื่อท่วมกายไม่ต่างกัน ต้องรีบไปอาบน้ำชำระคราบเหงื่อ ไม่อย่างนั้นคงเหนียวตัวจนทนไม่ไหว

เจียงเสี่ยวชีมองดูสำรับกับข้าวเต็มโต๊ะที่แทบไม่มีใครแตะต้องด้วยความเงียบงัน แสงสีแดงในดวงตาของเธอกะพริบถี่รัว เธอกำลังประมวลผลคำนวณอยู่ว่า ในเมื่อเนื้อปลาแค่จานเดียวก็กินกันอิ่มแล้ว แล้วจะสั่งให้เธอทำกับข้าวมากมายขนาดนี้ไปทำไมกัน?

คิดจะให้เธอกินหรืออย่างไร?

แม้ตัวเธอจะมีระบบย่อยอาหารจำลองติดตั้งอยู่ก็เถอะ

แต่ความจริงแล้ว เธอจะกินหรือไม่กินอะไรมันก็มีค่าเท่ากัน การกินอาหารมันเป็นแค่การอำพรางตัวตนเท่านั้นเอง

…

เมื่อกลับเข้าห้อง เจียงต๋าอาบน้ำจนสดชื่นแล้วก็นั่งขัดสมาธิลงบนเบาะรองนั่ง โคจรเคล็ดวิชาลมปราณอีกหนึ่งรอบ เพื่อกลั่นสกัดพลังงานที่ยังคงตกค้างอยู่ในร่างให้หมดจด

พลังงานอันไพศาลได้ช่วยขัดเกลากายเนื้อของเขาอีกคำรบหนึ่ง

บัดนี้เขาอยู่ห่างจากระดับชำระกายระดับแปดเพียงแค่เอื้อมแล้ว

"มาลองผลึกวิญญาณดูบ้างดีกว่า"

เจียงต๋าหยิบผลึกวิญญาณออกมากำไว้ในฝ่ามือ โคจรเคล็ดวิชาลมปราณ ดูดซับพลังงานบริสุทธิ์สายเล็กๆ ที่หลั่งไหลออกมาจากผลึกวิญญาณเข้าสู่ร่าง

พลังงานอันแสนบริสุทธิ์ไหลเวียนซึมซาบเข้าไปหล่อเลี้ยงสมองและห้วงความคิด

จิตวิญญาณของเขาได้รับการชำระล้างด้วยพลังงานอันบริสุทธิ์นี้จนทวีความแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ จนก้าวล้ำนำหน้าดวงจิตของมนุษย์ปุถุชนไปไกลลิบ

การที่จิตวิญญาณยกระดับขึ้น ย่อมส่งผลให้สติปัญญาและปฏิภาณในการทำความเข้าใจสูงขึ้นตามไปด้วย

เขาหลับตาลง ทบทวนลำดับขั้นการโคจรเคล็ดวิชาลมปราณอย่างละเอียด และค้นพบข้อบกพร่องหลายจุดที่เคยมองข้ามไป เมื่อนำมาปรับแก้ให้เข้าที่ เขาก็พบว่าความเร็วในการบ่มเพาะพลังพุ่งสูงขึ้นอีกระดับ

"น่าประหลาดใจจริงๆ!"

เจียงต๋าอุทานอย่างพึงพอใจ หลังจากใคร่ครวญดูครู่หนึ่ง เขาก็เชื่อมต่อเข้าสู่สโมสรข้ามกาลอวกาศเพื่อติดต่อหาเจียงหง

…

ไม่นานนัก เจียงหงก็ตอบรับคำเชิญ

ร่างของเจียงต๋าวูบไหว ก่อนจะมาปรากฏกายขึ้นในพื้นที่แลกเปลี่ยน

ข้างลำธารสายเดิม

"สหายเจียง… เอ๊ะ สหายเจียงบรรลุชำระกายระดับเจ็ดแล้วหรือ?!" เจียงหงเพิ่งจะยกมือขึ้นหมายจะประสานมือคารวะทักทาย แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงระดับบำเพ็ญของเจียงต๋า เขาก็ถึงกับอึ้งงันไป

นี่มันเพิ่งผ่านไปกี่วันกันเองนะ?

แค่สามวันได้หรือเปล่า?

เจียงต๋ากลับทะลวงจากชำระกายระดับหกขึ้นมาเป็นระดับเจ็ดได้แล้วงั้นหรือ?!

"ฮ่าๆ น้องเจียงหง สบายดีนะ พอดีข้าไปเจอของดีเข้าโดยบังเอิญน่ะ ก็เลยทะลวงระดับได้พอดี" เจียงต๋าเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มอารมณ์ดี

เจียงหงถามอย่างใคร่รู้ทันที "ของดีอันใดหรือ?"

ตามวิสัยปกติแล้ว เขาไม่ใช่คนสอดรู้สอดเห็นขนาดนี้

และยิ่งไม่มีทางละลาบละล้วงถามไถ่โชคลาภวาสนาของผู้อื่นเด็ดขาด

เพราะในโลกบำเพ็ญเซียน เรื่องพรรค์นี้ถือเป็นข้อห้าม เว้นเสียแต่จะเป็นคนสนิทชิดเชื้อกันจริงๆ หากเป็นคนนอกมาซักไซ้ ย่อมต้องระแวดระวังตัวให้จงหนัก เพราะอีกฝ่ายอาจกำลังคิดร้ายหมายชิงทรัพย์อยู่ก็เป็นได้