บทที่ 74 ตระกูลจ้าวถูกล้างบาง

ยุโรป ราชอาณาจักรแซร์

บนรถ เมื่อได้ยินข้อกังวลของคนขับ ชาร์ลส์ก็ส่ายหน้า "เพื่อนเอ๋ย ข่าวนายนี่ช้าเป็นบ้า ราชาผีเปลี่ยนใจแล้ว ท่านไม่สนใจตระกูลจ้าวอีกต่อไป"

"อีกอย่าง การจัดการตระกูลจ้าวก็เป็นความต้องการของคุณฮอดจ์ นายก็น่าจะรู้ว่าคุณฮอดจ์แทบจะนอนมาในตำแหน่งราชาผีคนต่อไปอยู่แล้ว"

คนขับได้ยินดังนั้นก็ประหลาดใจ "ทำไมจู่ๆ ราชาผีถึงเปลี่ยนใจล่ะ เมื่อวานยังเร่งให้พวกเราพาตัวคนที่มีความเกี่ยวข้องกับหวังฝานมาที่นี่อยู่เลยแท้ๆ"

ชาร์ลส์ส่ายหน้า "ใครจะไปรู้ แต่ราชาผีสั่งยกเลิกการสืบเรื่องของหวังฝานทั้งหมดแล้ว พวกคนหัวเซี่ยที่ถูกพาตัวมาที่นี่ก็เลยหมดประโยชน์ไปตามระเบียบ"

"คนอื่นยังนับว่าโชคดี ได้รับอิสระ จะลงหลักปักฐานในยุโรปต่อหรือจะกลับหัวเซี่ยก็แล้วแต่ แต่ตระกูลจ้าวนี่สิ ไม่รู้ไปเหยียบตาปลาคุณฮอดจ์เข้าตั้งแต่เมื่อไหร่ เพราะงั้น…"

คนขับได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ซักไซ้อะไรต่อ

ในเมื่อเป็นคำสั่งของว่าที่ราชาผีคนใหม่ ส่วนราชาผีคนเก่าก็ไม่ได้สนใจไยดี ลูกกระจ๊อกอย่างพวกเขาจะมัวไปใส่ใจความเป็นความตายของคนนอกทำไมกัน

…

"พ่อ ทำไมยิ่งวิ่งยิ่งเปลี่ยวล่ะเนี่ย ชักจะไม่ชอบมาพากลแล้วนะ"

บนรถหรูคันหนึ่ง ลูกชายคนโตของตระกูลจ้าวมองทัศนียภาพนอกหน้าต่างรถพลางขมวดคิ้วแน่น ลางสังหรณ์ไม่ดีเริ่มผุดขึ้นในใจ

ตาเฒ่าจ้าวก็ขมวดคิ้วเช่นกัน ตามที่ตกลงกันไว้ องค์กรผีเฒ่าจะต้องจัดหาคฤหาสน์แถบชานเมืองให้ตระกูลจ้าวสิ

แต่นี่มันเลยชานเมืองออกไปไกลลิบแล้ว!

ตาเฒ่าจ้าวเริ่มตระหนักถึงความผิดปกติ จึงคิดจะสั่งให้จอดรถ ทว่าคนขับกลับไม่แยแสเขาแม้แต่นิดเดียว

คราวนี้ตาเฒ่าจ้าวถึงกับลนลานจนทำอะไรไม่ถูก

ในสถานที่แปลกถิ่นต่างแดนอย่างยุโรป หากคนพวกนี้คิดจะลงมือ พวกเขาย่อมไม่มีปัญญาขัดขืนได้เลย

ที่พึ่งเดียวที่พอจะขอความช่วยเหลือได้ก็มีแต่สถานทูตหัวเซี่ยเท่านั้น

ทว่าคนขององค์กรผีเฒ่ากลับไม่เปิดโอกาสให้พวกเขาได้ขอความช่วยเหลือแม้แต่น้อย

ตาเฒ่าจ้าวหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา พบว่าไม่มีสัญญาณแม้แต่ขีดเดียว ชัดเจนว่าเป็นฝีมือขององค์กรผีเฒ่าที่ตัดสัญญาณ

ไม่ใช่แค่ตาเฒ่าจ้าวกับคนบนรถคันนี้เท่านั้น คนอื่นๆ ในตระกูลจ้าวเมื่อเห็นทิวทัศน์นอกหน้าต่างและพบว่าโทรศัพท์ไร้สัญญาณ ต่างก็รับรู้ได้ถึงความผิดปกติเช่นเดียวกัน

พริบตาเดียว คนตระกูลจ้าวก็พากันแตกตื่นโกลาหล

พวกเขาคิดจะขัดขืน ทว่าเมื่อเห็นปืนเอเคถูกควักออกมาจากที่นั่งข้างคนขับ ทุกคนก็พลันเงียบกริบในทันที

บนรถแต่ละคันมีคนขององค์กรผีเฒ่าคุมอยู่สองคน ซ้ำยังมีอาวุธสงครามอย่างปืนเอเค พวกเขาไม่มีทางต่อกรได้เลย

ขบวนรถแล่นต่อไปท่ามกลางความหวาดผวาขีดสุดของคนตระกูลจ้าวราวสองชั่วโมง ก่อนจะหยุดลงหน้าซากปรักหักพังของสิ่งปลูกสร้างแห่งหนึ่ง

พอดูออกว่าที่นี่เป็นเมืองเล็กๆ ที่ถูกทิ้งร้าง

ในอดีตอาจเคยเจริญรุ่งเรือง แต่เวลานี้ไร้สิ้นร่องรอยผู้คน เหมาะเจาะอย่างยิ่งสำหรับการฆ่าคนทำลายหลักฐาน

เมื่อได้เห็นภาพตรงหน้า คนตระกูลจ้าวต่างพากันตัวสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว

ตาเฒ่าจ้าวหน้ามืดตาลาย เกือบจะช็อกหมดสติไปตรงนั้น

…

"ลงมาจากรถ!"

คนขององค์กรผีเฒ่าไม่คิดจะเสแสร้งอีกต่อไป พวกเขายกปืนเอเคขึ้นเล็งพลางตวาดสั่งให้คนตระกูลจ้าวลงจากรถ

คนตระกูลจ้าวไร้ทางสู้ ได้แต่จำใจก้าวลงมาทีละคน จนสุดท้ายเหลือเพียงจ้าวซือฉีที่เป็นเจ้าหญิงนิทรานอนอยู่บนรถคนเดียว

"ท่านครับ มีเรื่องเข้าใจผิดอะไรกันหรือเปล่า? ตามที่ผมตกลงกับองค์กรของพวกท่านไว้ ไม่น่าจะปฏิบัติต่อพวกเราแบบนี้นะครับ" ตาเฒ่าจ้าวก้าวออกมาพูดอย่างกล้าๆ กลัวๆ

ทว่าคนขององค์กรผีเฒ่าไม่มีใครตอบ เพราะพวกเขาฟังภาษาหัวเซี่ยไม่รู้เรื่อง

คนหนุ่มในตระกูลจ้าวคนหนึ่งกำลังจะก้าวออกมาเจรจาด้วยภาษาอังกฤษ

แต่ในเวลานั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมา "ไม่มีอะไรเข้าใจผิดทั้งนั้น"

นั่นเป็นสำเนียงภาษาหัวเซี่ยที่ชัดเจน

คนตระกูลจ้าวหันขวับไปมองพร้อมกัน และพบว่าคนที่พูดกลับเป็นชายผิวขาวคนหนึ่ง

"ท่านครับ ท่านคือใครกัน?" ตาเฒ่าจ้าวขมวดคิ้วถาม

"ฮอดจ์ แบล็ก" ฮอดจ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"คุณฮอดจ์ พวกเรามีเรื่องเข้าใจผิดอะไรกันหรือเปล่าครับ?" ตาเฒ่าจ้าวพยายามข่มความกลัวถามย้ำ

ฮอดจ์ส่ายหน้า "ไม่มีอะไรเข้าใจผิดทั้งนั้นแหละ ถ้าจะโทษ ก็โทษที่พวกแกสะเออะหนีออกมาจากหัวเซี่ยเถอะ จัดการได้"

ประโยคสุดท้ายเขาหันไปสั่งลูกน้องเป็นภาษาอังกฤษ

เหล่ามือปืนขององค์กรผีเฒ่าเมื่อได้รับคำสั่งก็ไม่รีรอ ประกายไฟพวยพุ่งออกจากปากกระบอกปืน สาดห่ากระสุนกลืนกินชีวิตของคนตระกูลจ้าวอย่างไร้ความปรานี

ตาเฒ่าจ้าวโดนกระสุนเป็นคนแรก ร่างพรุนไปด้วยรอยกระสุนนับสิบนัด ทว่าเขากลับยังเหนียว ไม่ได้ขาดใจตายทันที หากแต่ล้มลงไปนอนดิ้นพรากร้องครวญครางอยู่บนพื้น

คนตระกูลจ้าวคนอื่นๆ ต่างก็โดนยิงจนล้มระเนนระนาด ส่งเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดทรมาน

ลูกชายคนโตของตระกูลจ้าวมีสีหน้าบิดเบี้ยว ยามเห็นพ่อของตัวเองนอนพะงาบๆ เขากลับไม่รู้สึกเศร้าโศกเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามกลับรู้สึกสะใจอย่างประหลาด

ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้แก่คนนี้ดันทุรังจะพาหนีมายุโรป ตระกูลจ้าวจะต้องมาพบจุดจบที่สิ้นหวังแบบนี้เรอะ?

คนตระกูลจ้าวคนอื่นๆ ที่ยังมีลมหายใจ ต่างก็จ้องมองตาเฒ่าจ้าวด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง

เมื่อถูกสายตาอาฆาตแค้นของลูกหลานจ้องมอง ตาเฒ่าจ้าวก็หายใจติดขัด ก่อนจะขาดใจตายไปในที่สุด

"ปังๆ…"

เสียงปืนดังระงมอยู่นาน จนกระทั่งคนตระกูลจ้าวคนสุดท้ายแน่นิ่งไป ทุกอย่างจึงกลับสู่ความเงียบสงบ

"เผาให้เหี้ยน"

ฮอดจ์ออกคำสั่งสั้นๆ

"ครับ!"

ลูกน้องกลุ่มหนึ่งเริ่มลากศพมากองรวมกัน นำน้ำมันมาราดแล้วจุดไฟเผาทำลายหลักฐานจนมอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน

"หัวหน้าครับ แล้วผู้หญิงบนรถคันนั้นจะจัดการยังไงดี?"

ชายผิวขาวคนหนึ่งเดินมาชี้ไปที่รถซึ่งมีจ้าวซือฉีนอนไม่ได้สติอยู่

ฮอดจ์เหลือบตามอง "ฆ่าทิ้งซะ อยู่ไปก็ทรมานเปล่าๆ"

เรื่องการจัดการกับจ้าวซือฉีนั้น เขาได้รับคำสั่งเด็ดขาดจากเจียงต๋าเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว

"รับทราบครับ"

ลูกน้องคนหนึ่งถือปืนพกเดินไปจ่อที่หน้าผากของเจียงซือฉี

ราวกับรับรู้ได้ว่าความตายกำลังมาเยือน ร่างกายของเจียงซือฉีที่ตกอยู่ในสภาพเจ้าหญิงนิทราพลันกระตุกเกร็งขึ้นมาอย่างน่าอัศจรรย์ คล้ายพยายามจะดิ้นรนขัดขืน

ทว่านั่นย่อมเปล่าประโยชน์ สิ้นเสียงปืนหนึ่งนัด เจียงซือฉีก็สิ้นใจตายในทันที

…

"ท่านประธาน เจียงซือฉีตายแล้วค่ะ"

ณ คฤหาสน์ริมแม่น้ำหวงผู่ในนครโม่ตู เจียงเสี่ยวชีเดินเข้ามารายงาน

เจียงต๋าได้ยินแล้วก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

แม้เขาจะไม่มีความผูกพันใดๆ กับเจียงซือฉี ทั้งยังค่อนข้างรังเกียจ แต่ถึงอย่างไรก็เคยเลี้ยงดูมากับมือ

จากนั้นเขาก็ส่ายหน้าแล้วเอ่ยว่า "จัดการให้เรียบร้อยก็พอ ส่วนเรื่องทรัพย์สินของตระกูลจ้าว ก็ให้พวกข้างล่างเอาไปใช้ขยายอิทธิพลเถอะ"

ทรัพย์สินแค่นั้นยังไม่อยู่ในสายตาเขาเลยสักนิด

ให้ตายยังไงก็มีแค่ราว 1,000 ล้านเท่านั้น

"รับทราบค่ะ" เจียงเสี่ยวชีตอบ

เจียงต๋าพยักหน้าพลางเหลือบมองเวลา "ซือหนานใกล้จะกลับมาแล้ว ไปทำกับข้าวเถอะ"

เจียงเสี่ยวชีขานรับแล้วเดินตรงไปที่ห้องครัว

…

หนึ่งทุ่มตรง เจียงซือหนานก็กลับมาถึง

"พ่อคะ คนตระกูลจ้าวหายสาบสูญไปหมดแล้วค่ะ" ทันทีที่ก้าวเข้าบ้าน เจียงซือหนานก็ขมวดคิ้วพูดขึ้น

เห็นได้ชัดว่าเธอคอยจับตาดูตระกูลจ้าวมาตลอด ทว่าเผลอเพียงพริบตาเดียว คนตระกูลจ้าวกลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

หลักฐานที่เธออุตส่าห์รวบรวมไว้กำลังจะยื่นให้ทางการอยู่แท้ๆ

แต่กลับกลายเป็นว่าคนหายไปไหนกันหมดแล้วก็ไม่รู้

"พ่อรู้แล้ว" เจียงต๋าเอ่ย "วางใจเถอะ นับจากวันนี้ไป จะไม่มีตระกูลจ้าวอยู่อีกแล้ว"

เจียงซือหนานนิ่งเงียบไป ฟังจากน้ำเสียงแล้ว นี่เป็นฝีมือของพ่ออย่างนั้นหรือ

ครู่ต่อมา เธอเงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า "หนูเข้าใจแล้วค่ะพ่อ"

เจียงต๋าตบไหล่เธอเบาๆ พลางยิ้ม "หลังจากวันนี้ไป เรื่องราวทั้งหมดเกี่ยวกับตระกูลจ้าวถือว่าปิดฉากลงแล้ว เรื่องในอดีตก็อย่าไปเก็บมาคิดอีกเลย เราต้องมองไปข้างหน้านะลูก"

"ค่ะ!"

เจียงซือหนานขานรับ พลางสัมผัสได้ถึงฝ่ามืออันอบอุ่นของพ่อ เธอจึงเอียงศีรษะซบลงบนไหล่ของเขา

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ความปรารถนาอันยิ่งใหญ่ที่สุดของเธอคือการทำให้จ้าวเชี่ยนต้องเดินออกจากบ้านไปแต่ตัว และทำให้ตระกูลจ้าวต้องชดใช้ ทว่าบัดนี้เป้าหมายนั้นกลับสำเร็จลุล่วงด้วยมือของพ่อไปแล้ว ภายในใจของเธอจึงอดรู้สึกโหวงเหวงขึ้นมาไม่ได้เหมือนกัน