บทที่ 73 สงครามที่แท้จริง ตระกูลจ้าวถึงยุโรป

วิลล่าริมแม่น้ำหวงผู่

เจียงเสี่ยวชีรินชาพลางตอบว่า "เครื่องบินออกตอนสิบโมงเช้า คาดว่าจะถึงราชอาณาจักรแซร์ในยุโรปเวลาห้าโมงเย็นตามเวลาหัวเซี่ยค่ะ แล้วก็ ตระกูลจ้าวพาจ้าวซือฉีไปด้วยค่ะ"

เจียงต๋าส่งเสียงอืม เข้าใจได้ทันทีว่าทำไมต้องพาจ้าวซือฉีไปด้วย

ราชาผีแบล็กส่งคนไปหาตระกูลจ้าวก็เพราะหวังฝาน

และคนที่มีความสัมพันธ์กับหวังฝานก็คือจ้าวซือฉี

ทว่าตอนนี้หวังฝานตายไปแล้ว ท่าทีของราชาผีแบล็กย่อมค่อยๆ เปลี่ยนไป ประเมินดูแล้วต่อให้เขาไม่ลงมือ ตระกูลจ้าวไปถึงยุโรปก็คงไม่มีวันได้ดี

"แล้วจ้าวเชี่ยนล่ะ" เจียงต๋าถาม

"จ้าวเชี่ยนยังอยู่โรงพยาบาลค่ะ ตระกูลจ้าวจ่ายค่ารักษาพยาบาลล่วงหน้าให้เธอไว้สิบปี" เจียงเสี่ยวชีกล่าว

"อย่างนั้นหรือ" เจียงต๋าพยักหน้า "ทางฮอดจ์จัดการเรียบร้อยแล้วใช่ไหม"

เจียงเสี่ยวชีพยักหน้า "เรียบร้อยแล้วค่ะ ฮอดจ์จะส่งคนของตัวเองไปรับที่สนามบิน พาสมาชิกตระกูลจ้าวไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง จากนั้นก็…"

พูดจบ เธอก็ยกมือขวาขึ้นมาทำท่าปาดคอ

ช่วงนี้เธอเพิ่งดูซีรีส์มาเรื่องหนึ่ง เห็นคนอ้วนในเรื่องชอบทำท่าปาดคอบ่อยๆ เลยเลียนแบบดูบ้าง

…

เถียนหงทำงานได้มีประสิทธิภาพมาก ไม่ได้ปล่อยให้เจียงต๋าต้องรอนานถึงสองชั่วยาม ผ่านไปเพียงราวๆ หนึ่งชั่วโมงก็ส่งข่าวมา

พื้นที่แลกเปลี่ยน ป่าท้อ

"น้องชาย นี่คือผลึกวิญญาณหนึ่งแสนชิ้น" เถียนหงโบกมือหยิบผลึกวิญญาณหนึ่งแสนชิ้นออกมา

เจียงต๋าหยิบถุงเก็บของออกมาใบหนึ่ง แล้วเก็บผลึกวิญญาณเข้าไป

นี่คือถุงเก็บของระดับสูงที่แลกมาจากเจียงหง พื้นที่ด้านในกว้างขวางมาก พอที่จะบรรจุผลึกวิญญาณหนึ่งแสนชิ้นได้อย่างสบายๆ

"นี่คือ… ของวิเศษสำหรับเก็บของหรือ" เมื่อเถียนหงเห็นถุงเก็บของก็อดถามไม่ได้

เขาพบว่าในมือของเจียงต๋ามีของดีอยู่ไม่น้อยจริงๆ

ดาบแสงเงินที่มีอานุภาพเทียบเท่าการโจมตีเต็มกำลังของระดับปรมาจารย์ ไหนจะของวิเศษสำหรับเก็บของชิ้นนี้อีก ชวนให้เขาทั้งอิจฉาทั้งตาลุกวาว

เขาก็เป็นสมาชิกเก่าแก่ของสโมสรเหมือนกัน ทำไมในมือถึงแทบไม่มีของเก็บไว้บ้างเลยนะ

"ใช่แล้ว" เจียงต๋ายิ้มพลางพยักหน้า "พี่เถียน ทวีปเสินโจวไม่มีของวิเศษสำหรับเก็บของหรือ"

"ย่อมต้องมีอยู่แล้ว" เถียนหงกล่าว "เพียงแต่มีจำนวนน้อยมาก เฉพาะพวกผู้แข็งแกร่งหรือขุมกำลังใหญ่ๆ เท่านั้นถึงจะมีไว้ในครอบครอง ข้าเองก็เพียงแค่เคยได้ยินมาเท่านั้น"

เจียงต๋ายิ้มพลางโยนถุงเก็บของใบหนึ่งให้เถียนหง "พี่เถียน อันนี้ถือเป็นค่าตอบแทนสำหรับเนื้อปลาปีศาจก็แล้วกัน"

"หา นี่ไม่ได้หรอก" เถียนหงรีบเอ่ยทันที "เนื้อปลาปีศาจนั่นข้าตั้งใจมอบให้น้องชาย จะรับค่าตอบแทนได้อย่างไร"

"พี่รับไว้เถอะ เพียงแต่ถุงเก็บของใบนี้พื้นที่ไม่ใหญ่นัก จุได้แค่ของใช้ในชีวิตประจำวันทั่วไป ไว้วันหน้าผมจะหาทางเอาอันที่ระดับสูงกว่านี้มาให้พี่"

เจียงต๋ากล่าวยิ้มๆ ความหมายแฝงก็คือ พี่รีบเตรียมของดีๆ ไว้ให้พร้อมล่ะ อย่าให้ถึงเวลาที่ผมเอาถุงเก็บของระดับสูงมาแล้ว พี่กลับไม่มีของพอจะแลก

"เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว" เมื่อได้ยินเจียงต๋าพูดเช่นนี้ เถียนหงจึงไม่ปฏิเสธอีกต่อไป

อย่างมากที่สุดในการแลกเปลี่ยนครั้งหน้า ค่อยยอมลดผลประโยชน์ให้น้องเจียงมากขึ้นหน่อยก็พอ

อืม ในเมื่อน้องเจียงชอบเนื้อสัตว์อสูร เช่นนั้นไปหาอวี่เอ๋อร์เพื่อขอแลกเปลี่ยนเพิ่มดีหรือไม่นะ จริงสิ ผลึกวิญญาณน่าจะมีประโยชน์กับผู้สืบสายเลือดเทพโบราณอย่างอวี่เอ๋อร์ด้วยใช่ไหม หากมีประโยชน์ล่ะก็…

ดวงตาของเถียนหงเป็นประกายขึ้นมา รู้สึกว่าตนเองพบช่องทางทำมาหากินใหม่อีกแล้ว

เนื้อสัตว์อสูรเชียวนะ!

ไม่ว่าจะทางฝั่งเจียงต๋าหรือในโลกภูติผี ต่างก็เป็นของที่เป็นที่ต้องการอย่างยิ่ง

ความจริงแล้ว สัตว์ประหลาดในทวีปเสินโจวก็คล้ายคลึงกับสัตว์อสูร

ทว่าสัตว์ประหลาดในทวีปเสินโจวล้วนถูกเลี้ยงไว้ในระบบปิด กลายเป็นทรัพย์สินของขุมกำลังใหญ่ ต่อให้พบสัตว์ประหลาดในป่า ก็จะถูกไล่ล่าสังหารในทันที

อย่างเช่นจักรวรรดิต้านิ่ง ที่ครอบครองอุทยานสัตว์ประหลาดที่ใหญ่ที่สุดในเสินโจว

สัตว์ประหลาดที่ผลิตได้ในแต่ละปี ส่วนน้อยจะไหลเข้าสู่ตลาดให้ขุมกำลังขนาดกลางและขนาดย่อมแย่งชิงกัน อีกส่วนน้อยนำไปแลกเปลี่ยนกับขุมกำลังใหญ่ต่างๆ ส่วนที่เหลืออีกจำนวนมาก จักรวรรดิต้านิ่งจะเก็บไว้ใช้เองภายใน

ได้ยินมาว่าบรรดาราชวงศ์ต้านิ่งล้วนใช้เลือดของสัตว์ประหลาดในการขัดเกลาร่างกายมาตั้งแต่เด็ก เนื้อสัตว์ประหลาดเองก็เป็นของล้ำค่าเทียบเท่ากับโอสถวิเศษ เพียงกินเข้าไปก็ช่วยเพิ่มพูนกำลังได้

ด้วยเหตุนี้จึงทำให้จักรวรรดิต้านิ่งยิ่งมายิ่งทรงอำนาจ

ดังนั้น แม้เสินโจวจะอุดมไปด้วยสัตว์ประหลาด แต่เขากลับไม่มีปัญญาหามาได้

ทว่าสัตว์อสูรนั้น ตามที่อวี่เอ๋อร์ผู้สืบสายเลือดเทพโบราณเคยบอกไว้ โลกใบนั้นมีสัตว์อสูรอยู่มากมายนับไม่ถ้วน ทั้งยังต่อกรกับเผ่าพันธุ์มนุษย์ได้ ฆ่าอย่างไรก็ไม่มีวันหมดสิ้น

…

"พี่เถียน ไว้พบกันใหม่คราวหน้า" เมื่อการแลกเปลี่ยนเสร็จสิ้น เจียงต๋าจึงกล่าวลา

เถียนหงพลันยิ้มขึ้นมาแล้วเอ่ยว่า "น้องชายอย่าเพิ่งรีบร้อน น้องชายเคยเห็นสงครามหรือไม่ สงครามที่แท้จริง แบบที่มีคนนับแสนเข้าตีเมืองน่ะ"

"โอ้" เจียงต๋าตอบไปอย่างไม่ใส่ใจ "เคยเห็นในหนังในละครอยู่บ้าง แต่ในชีวิตจริงไม่เคยเห็น เดี๋ยวก่อนนะ…"

น้ำเสียงของเจียงต๋าชะงักไป "พี่เถียน ทางฝั่งพี่กำลังจะเกิดสงครามหรือ"

"ใช่แล้ว"

เถียนหงถอนหายใจ "พวกทหารหลวงรอกันไม่ไหวแล้ว กองทัพสองแสนห้าหมื่นนายกำลังจะยกมาตีเมืองเฟิ่งเฉิงของข้า น่าเสียดาย หากให้เวลาข้าอีกสักหน่อย ข้าคงขยายกองทัพได้อีกห้าหมื่นนาย และพลังรบของทหารใต้บังคับบัญชาก็จะเพิ่มขึ้นได้อีกเท่าตัว"

เจียงต๋าได้ยินดังนั้น ทหารสองแสนห้าหมื่นนาย คิดเป็นกำลังพลมากกว่าเถียนหงถึงห้าเท่า มิน่าเล่าเถียนหงถึงได้ดูกลัดกลุ้มใจนัก

"พี่เถียน หมายความว่า ตอนเปิดศึกจะถ่ายทอดสดให้ผมดูหรือ" เจียงต๋าถาม

"ถ่ายทอดสดหรือ ถูกแล้ว ฟังก์ชันวิดีโอนั่นแหละ ถึงตอนนั้นจะพาน้องชายไปเปิดหูเปิดตาดูสงครามที่แท้จริงเสียหน่อย" เถียนหงกล่าว

เจียงต๋าเริ่มรู้สึกสนใจ จึงพยักหน้า "ได้เลย ขอบคุณมากครับพี่"

"เกรงใจไปไย น้องชาย ไว้เปิดศึกแล้วค่อยเจอกัน" เถียนหงประสานมือคารวะ ก่อนจะออกจากพื้นที่แลกเปลี่ยนไป

…

เวลาห้าโมงเย็นตามเวลาหัวเซี่ย ซึ่งตรงกับเวลาสิบโมงเช้าของราชอาณาจักรแซร์ในยุโรป เที่ยวบินที่เดินทางมาจากหัวเซี่ยได้ลงจอดที่สนามบินนานาชาติของราชอาณาจักรแซร์

คณะของตระกูลจ้าวทั้งสิบสี่คน รวมกับจ้าวซือฉีที่เป็นเจ้าหญิงนิทรา ต่างเดินปะปนกับฝูงชนลงมาจากเครื่องบิน

เมื่อมาถึงโถงผู้โดยสารขาเข้า ตาเฒ่าจ้าวกวาดสายตามองไปรอบๆ

เขานัดแนะกับคนขององค์กรผีเฒ่าไว้แล้ว ว่าเมื่อพวกเขามาถึง จะมีคนมารับที่สนามบิน

"เฮ้ พวก นายคือจ้าวจากหัวเซี่ยใช่ไหม" ในตอนนั้นเอง ตาเฒ่าจ้าวรู้สึกว่ามีคนมาตบที่ไหล่ จากนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

เมื่อหันไปมอง ก็พบว่าเป็นชายผิวขาวคนหนึ่ง

อีกฝ่ายพูดภาษาอังกฤษ ตาเฒ่าจ้าวฟังไม่ออก โชคดีที่คนรุ่นใหม่ของตระกูลจ้าวรู้ภาษาอังกฤษ จึงรีบก้าวเข้าไปเจรจากับอีกฝ่าย

หลังจากการเจรจาผ่านไปครู่หนึ่ง ชายหนุ่มคนหนึ่งในตระกูลจ้าวก็เอ่ยขึ้นว่า "คุณปู่ครับ อีกฝ่ายชื่อชาร์ลส์ เป็นคนที่ถูกส่งมารับพวกเรา ด้านนอกเตรียมรถไว้พร้อมแล้วครับ"

"ดีๆ" พอตาเฒ่าจ้าวได้ยินก็ดีใจ เอ่ยว่า "ไป พวกเราออกเดินทางกันเดี๋ยวนี้เลย"

คนในตระกูลจ้าวบางคนเริ่มลังเล การตามคนแปลกหน้าไปแบบนี้มันจะดีจริงๆ หรือ

แต่ในเมื่อผู้เฒ่าตกลงแล้ว พวกเขาก็ได้แต่ตามไป

เมื่อเดินออกมานอกสนามบิน ก็เห็นแถวขบวนรถหรูจอดรออยู่จริงๆ

พอตาเฒ่าจ้าวเห็นเข้าก็ยิ่งพึงพอใจ ขบวนต้อนรับสมเกียรติไม่เลวเลย ดูท่าคนขององค์กรผีเฒ่าจะให้ความสำคัญกับตระกูลจ้าวมากทีเดียว นี่ถือเป็นเรื่องดี

เมื่อก้าวขึ้นรถหรู ขบวนรถสุดหรูก็เคลื่อนตัวออกจากสนามบินอย่างยิ่งใหญ่ ดึงดูดสายตาของผู้คนที่สัญจรไปมา

บนรถหรูคันหน้าสุด ชาร์ลส์ ชายผิวขาวที่เข้าไปเจรจากับตระกูลจ้าว หันกลับไปมองขบวนรถด้านหลัง มุมปากยกยิ้มขึ้น "ภารกิจครั้งนี้ช่างง่ายดายจริงๆ"

คนขับรถข้างๆ ก็พยักหน้าเห็นด้วย "ง่ายดายจริงๆ นั่นแหละ แต่ชาร์ลส์ ฆ่าคนหัวเซี่ยพวกนี้ทิ้งจะไม่มีปัญหาแน่นะ พวกเขาเป็นคนที่ฝ่าบาทราชาผีเจาะจงตัวมาเชียวนะ"