บทที่ 72 ส่งมอบสินค้า ชำระเงิน เนื้อปลาปีศาจ

ตาเฒ่าจ้าวกำลังกลัว!

เขากลัวว่าเจียงต๋าจะแก้แค้น

ตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา ตระกูลจ้าวทำเรื่องเลวร้ายกับเจียงต๋าไว้มากแค่ไหน ในใจเขาย่อมรู้แจ้งกระจ่างชัดที่สุด

หลายเรื่องเขาเองก็เป็นคนบงการอยู่เบื้องหลัง

เดิมทีเจียงต๋าปฏิบัติต่อตระกูลจ้าวไม่เลว ในสายตาคนนอกที่มองว่าทั้งคู่เคยเป็นพ่อตาลูกเขยกัน เจียงต๋าอาจจะยังเกรงอกเกรงใจและไม่กล้าลงมือกับตระกูลจ้าว แต่ตาเฒ่าจ้าวตระหนักดีว่าคนอย่างเจียงต๋า หากถึงคราวอำมหิตขึ้นมา เยื่อใยพ่อตาลูกเขยที่แสนเปราะบางนี้ย่อมไร้ความหมายโดยสิ้นเชิง

ดูจุดจบของจ้าวเชี่ยนลูกสาวตนและจ้าวซือฉีหลานสาวเป็นตัวอย่างก็พอ

หากเจียงต๋าล่วงรู้สิ่งที่ตระกูลจ้าวเคยกระทำไว้ ตระกูลจ้าวต้องถึงกาลพินาศแน่ สถานเบาที่สุดคือเข้าไปนอนในคุก

หรือเผลอๆ อาจถูกจับถ่วงแม่น้ำเสียด้วยซ้ำ

ในเมื่อตอนนี้มีโอกาสหยิบยื่นเข้ามา มิสู้ฉวยจังหวะนี้หลบหนีออกนอกหัวเซี่ยเสียดีกว่า อย่างไรตระกูลจ้าวก็สะสมทรัพย์สมบัติไว้ไม่น้อย จะย้ายไปอยู่ที่ไหนก็เสวยสุขได้ทั้งนั้น

“ต้องพาซือฉีไปด้วยเหรอครับ”

ชายวัยกลางคนขมวดคิ้ว จ้าวซือฉีเป็นลูกสาวของเขา แม้ตนจะไม่ได้เลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็ก แต่เมื่อเห็นเด็กกลายสภาพเป็นเจ้าหญิงนิทรา เขาก็อดเวทนาไม่ได้ ทว่าการมุ่งหน้าสู่ยุโรปครานี้ยังไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร การกระเตงเจ้าหญิงนิทราไปด้วยจะมีประโยชน์อะไร นอกจากจะเป็นตัวถ่วงเปล่าๆ

พอนึกถึงจ้าวซือฉี เขาก็เหลือบมองบิดาของตน

ในอดีตตอนรู้ว่าน้องสาวตั้งครรภ์ ผู้เป็นพ่อก็หมายมั่นจะให้เด็กของตระกูลจ้าวเติบโตขึ้นมาฮุบสมบัติเครือเจียงเพื่อนำมาค้ำจุนตระกูลจ้าว ถึงขั้นใช้แผนการชั่วช้าทำให้น้องสาวแท้งลูก

เรื่องนี้แม้แต่จ้าวเชี่ยนเองก็ยังไม่เคยระแคะระคาย

ตอนนั้นจ้าวเชี่ยนยังหลงคิดว่าตนเองสะดุดล้มจนแท้งลูกไปเอง

ไม่มีทางคิดฝันเลยว่าเบื้องหลังเรื่องนี้จะมีคนในตระกูลตัวเองคอยชักใยอยู่

“ใช่ ต้องพาไปด้วย ยังมีประโยชน์อยู่” ตาเฒ่าจ้าวไม่คิดจะอธิบายความ ลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไป

พี่ใหญ่ตระกูลจ้าวไร้หนทางปฏิเสธ จึงทำได้เพียงต่อสายถึงโรงพยาบาล แจ้งขอย้ายตัวคนไข้ไปรับการรักษาที่ยุโรปเพื่อดำเนินเรื่องออกจากโรงพยาบาล

…

วิลล่าริมแม่น้ำหวงผู่

ช่วงใกล้เที่ยง ไต้สุ่ยเอ๋อร์ก็ส่งข้อความมาพอดี

เจียงต๋าได้แต่พูดไม่ออก แม่หนูนี่ช่างกะเวลาได้ตรงมื้ออาหารจริงๆ

“เสี่ยวชี ไปเตรียมมื้อเที่ยงเถอะ อืม… วันนี้กินอาหารกวางตุ้งแล้วกัน” วันนี้เจียงต๋าอยากกินอะไรที่รสชาติเบาๆ กลมกล่อมหน่อย

“รับทราบค่ะ”

เจียงเสี่ยวชีพยักหน้า นัยน์ตาสีแดงกะพริบถี่ขณะประมวลผลเมนูอาหารประจำวัน เมื่อคำนวณเสร็จสรรพจึงเริ่มต่อสายสั่งให้คนนำวัตถุดิบมาส่งทันที

…

บนดาดฟ้าในพื้นที่แลกเปลี่ยน

เจียงต๋าเห็นไต้สุ่ยเอ๋อร์จึงเอ่ยยิ้มๆ “ไม่ใช่ว่านัดส่งของช่วงบ่ายหรอกเหรอ ทำไมติดต่อมาเร็วนักล่ะ”

“ฮิๆ คุณลุงคะ ฉันเตรียมของเสร็จหมดแล้ว ก็ต้องรีบมาส่งสิคะ!” ไต้สุ่ยเอ๋อร์หัวเราะร่า

เจียงต๋าเลิกคิ้ว “วันนี้ไม่ได้ทำกับข้าวนะ”

ใบหน้าน่ารักของไต้สุ่ยเอ๋อร์สลดลงทันตาเห็น

“ล้อเล่นน่ะ” เจียงต๋าหยอกเย้า “วันนี้ทำอาหารกวางตุ้ง หนึ่งในแปดตระกูลอาหารใหญ่ของหัวเซี่ย รสชาติละมุนลิ้น เน้นความสด หวาน นุ่ม ลื่น ฉ่ำ และหอมกรุ่นเป็นหลัก”

ไต้สุ่ยเอ๋อร์ได้ยินดังนั้นก็ฉีกยิ้มแก้มแทบปริ “คุณลุงคะ งั้นตอนนี้ฉันส่งของให้เลยไหมคะ”

เจียงต๋าส่ายหน้า “รอก่อนเถอะ ฉันต้องไปหาที่วางก่อน สารอาหารสังเคราะห์เยอะขนาดนั้น ที่บ้านฉันมีที่ทางไม่พอหรอก”

“จริงด้วยสินะคะ” ไต้สุ่ยเอ๋อร์พยักหน้า ก่อนจะยักคิ้วเรียวสวยพลางถามว่า “คุณลุงรู้ไหมคะว่าสมาชิกระดับเงินมีฟังก์ชันอะไรเพิ่มมาบ้าง”

“หืม เธอรู้เหรอ” เจียงต๋าประหลาดใจ

ไต้สุ่ยเอ๋อร์เอ่ยด้วยความทึ่ง “เพื่อนฉันคนหนึ่งเพิ่งเลื่อนขั้นเป็นสมาชิกระดับเงินน่ะค่ะ”

เจียงต๋าพลันตระหนักได้ เขานึกขึ้นได้ว่าในบรรดาเพื่อนสมาชิกของตนก็น่าจะมีคนที่เลื่อนเป็นระดับเงินแล้วเหมือนกันไม่ใช่หรือ

อย่างเช่นเจียงหง

เขาจำได้ว่าตอนเจอกับเจียงหงครั้งแรก อีกฝ่ายเคยบอกว่าเขาเป็นโลกใบที่เจ็ดที่สุ่มจับคู่มาเจอ

เวลาล่วงเลยมานานปานนี้ กระทั่งตนเองยังจับคู่ไปถึงห้าครั้งแล้ว

เจียงหงคงเลื่อนขั้นเป็นระดับเงินไปนานแล้วแน่นอน

เจียงต๋าครุ่นคิดว่าควรจะลองทักไปปรึกษาเจียงหงดูดีไหม แต่คิดไปคิดมาก็ช่างเถอะ

หากเจียงหงคิดจะบอก ตอนเจอกันคราวก่อนคงพูดไปแล้ว

“แล้วเธอรู้ไหมว่าสมาชิกระดับเงินได้สิทธิ์อะไรบ้าง” เจียงต๋าถาม

ไต้สุ่ยเอ๋อร์ส่ายหน้าแล้วก็พยักหน้าตามมา “หมอนั่นทำตัวลับๆ ล่อๆ ไม่อยากปริปากพูดอะไรมาก บอกว่าเป็นเพราะติดกฎของระบบ เลยเปิดเผยให้สมาชิกที่ต่ำกว่าระดับเงินฟังมากไม่ได้”

“แต่มีข้อหนึ่งที่เขาบอกมา คือพอเลื่อนขั้นเป็นระดับเงินแล้ว พื้นที่ส่วนตัวจะขยายกว้างขึ้น ไม่รู้เหมือนกันว่ากว้างขึ้นแค่ไหน แต่คงจุสารอาหารสังเคราะห์สิบล้านชุดของฉันได้สบายๆ แน่นอนค่ะ”

“หือ นับว่าเป็นข่าวดีจริงๆ” เจียงต๋าพยักหน้าเบาๆ ไม่คิดจะซักไซ้ต่อ “เอาเถอะ เรื่องส่งของไม่ต้องรีบ เดี๋ยวพอกินมื้อเที่ยงเสร็จฉันจะแวะไปหาโกดังก่อน”

“ตกลงค่ะ!” ไต้สุ่ยเอ๋อร์พยักหน้ารัวเป็นระวิง

ที่เธอรีบติดต่อเจียงต๋ามาในเวลานี้ ก็หวังจะมาฝากท้องมื้อนี้นี่แหละ

…

เจียงเสี่ยวชีทำอาหารได้คล่องแคล่วรวดเร็ว เพียงหนึ่งชั่วโมงให้หลัง ไต้สุ่ยเอ๋อร์ก็ได้ลิ้มลองรสชาติของอาหารกวางตุ้ง หนึ่งในแปดตระกูลอาหารใหญ่แห่งหัวเซี่ยสมใจอยาก

หลังจากจัดการมื้อเที่ยงเรียบร้อย เจียงต๋าก็ออกจากวิลล่า ตรงไปยังคลังสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในละแวกนั้น

“ส่งของได้เลย”

เจียงต๋าโยนโอสถอายุวัฒนะให้ไต้สุ่ยเอ๋อร์หนึ่งเม็ด

ไต้สุ่ยเอ๋อร์ไม่รอช้า เพียงโบกมือเรียวเล็กขึ้น สารอาหารสังเคราะห์จำนวนมหาศาลก็เรียงรายจนแน่นขนัดไปทั่วดาดฟ้า

เจียงต๋าจัดการเก็บสารอาหารสังเคราะห์เหล่านั้นส่งตรงไปยังโกดังในโลกความจริง

เมื่อเสร็จสิ้นภารกิจ เจียงต๋าก็ระบายลมหายใจออกมาก่อนหันไปบอกไต้สุ่ยเอ๋อร์ว่า “เรียบร้อย ไว้เจอกันใหม่นะ”

“บ๊ายบายค่ะ” ไต้สุ่ยเอ๋อร์รู้ว่าเจียงต๋ามีงานต้องสะสางต่อ จึงโบกมือน้อยๆ ล่ำลา

…

หลังจากร่ำลาไต้สุ่ยเอ๋อร์แล้ว เจียงต๋าก็ติดต่อไปหาเถียนหงต่อทันที

“น้องชาย จะส่งของแล้วหรือ”

เถียนหงคงเฝ้ารออยู่นานแล้ว พอข้อความของเจียงต๋าส่งไปถึง เขาก็ตอบกลับมาทันควันแทบไม่มีสะดุด

“ใช่ครับ ส่งของ”

เจียงต๋ามองป่าท้อพลางยิ้ม “ต้นท้อพวกนี้เกะกะไปหน่อย” สิ้นเสียง เขาก็ชักดาบแสงเงินออกมา ตวัดสกิลแสงดาบฟันกวาดไปรอบทิศ พริบตาเดียวป่าท้อก็ราบเป็นหน้ากลอง

จากนั้นจึงสะบัดมืออีกครั้ง สารอาหารสังเคราะห์กองมหึมาก็ปรากฏขึ้นซ้อนทับกันแน่นขนัดบนลานโล่งที่เพิ่งถางเตียน

ลมหายใจของเถียนหงเริ่มกระชั้นถี่ขึ้นด้วยความตื่นเต้น

สำหรับเขาแล้ว สิ่งเหล่านี้ไม่เพียงเป็นทรัพย์สินมหาศาล แต่ยังเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่จะช่วยชีวิตผู้คน

“น้องเจียง ข้าขอตัวนำของไปก่อน อย่างช้าสุดไม่เกินสองชั่วยามจะกลับมาคิดบัญชีให้” เถียนหงกล่าว

เจียงต๋าพยักหน้า พลันนึกบางอย่างขึ้นมาได้จึงเอ่ยถาม “จริงสิพี่เถียน ปลาปีศาจตัวนั้นยังอยู่ไหมครับ”

เถียนหงชะงักไปเล็กน้อยก่อนพยักหน้ารับ “ยังอยู่ แต่ข้าชำแหละแยกชิ้นส่วนไปแล้วนะ”

เจียงต๋าเอ่ย “แบ่งเนื้อให้ผมสักหน่อยสิครับ”

“ไม่มีปัญหา รอสักประเดี๋ยว” เถียนหงไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบออกจากพื้นที่แลกเปลี่ยนไป เพียงชั่วครู่ก็กลับมาพร้อมกับกระสอบใบเขื่องในมือ

หนังตาของเจียงต๋ากระตุกวูบ กระสอบใบนี้ชั่งดูแล้วหนักไม่ต่ำกว่าร้อยจินแน่ๆ

“น้องชาย นี่คือเนื้อส่วนที่ดีที่สุดของปลาปีศาจ รสสัมผัสเลิศล้ำ พลังงานแฝงอยู่เข้มข้นยิ่งนัก จะใช้บำรุงร่างกายหรือเพิ่มพูนวรยุทธ์ล้วนวิเศษทั้งสิ้น แต่ถ้าใครมีพลังฝีมือไม่ถึงขั้นก็อย่าเพิ่งกินมากเกินไปเชียวล่ะ” เถียนหงกำชับ

เจียงต๋าพยักหน้ารับคำ “เข้าใจแล้วครับ”

เถียนหงกล่าว “น้องชาย งั้นข้าขอตัวก่อนล่ะ อ้อ คราวหน้าเราค่อยมาเจรจาเรื่องซื้อขายดาบสีเงินเล่มนั้นของเจ้านะ”

“ยินดีครับ” เจียงต๋าตอบรับ พลางก้าวออกจากพื้นที่แลกเปลี่ยน

…

“เสี่ยวชี มื้อเย็นนี้ช่วยทำอันนี้ทีนะ”

เมื่อกลับถึงวิลล่า เจียงต๋าก็ยื่นชิ้นเนื้อปลาปีศาจหนักราวครึ่งจินให้เจียงเสี่ยวชี ปริมาณแค่นี้ก็เพียงพอสำหรับมื้อเย็นแล้ว มากกว่านี้คงกินไม่ไหว

พลังงานที่อัดแน่นอยู่ในเนื้อปลาปีศาจมันเข้มข้นเกินไป ลำพังแค่เขากับเจียงซือหนาน สองพ่อลูกย่อมไม่กล้ากินสุ่มสี่สุ่มห้า

“รับทราบค่ะ” เจียงเสี่ยวชีรับชิ้นเนื้อปลาไป

เจียงต๋าทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาแล้วเอ่ยถาม “พวกตระกูลจ้าวขึ้นเครื่องไปหรือยัง”