บทที่ 71 รนหาที่ตายให้ดับสูญทั้งตระกูลแท้ๆ!

สำหรับการจัดสรรแอนดรอยด์สายต่อสู้ทั้ง 1,000 ตัว เจียงต๋าวางแผนไว้นานแล้ว

เครือเจียงมีบริษัทรักษาความปลอดภัยในสังกัด สามารถแบ่งไปประจำการที่นั่นได้ส่วนหนึ่ง

บริษัทต่างๆ ในเครือเจียง เช่น แผนกรักษาความปลอดภัยของซือหนานเทคก็ส่งไปได้เช่นกัน ซึ่งจะช่วยยกระดับการป้องกันของบริษัทในเครือได้อย่างมหาศาล

นอกจากนี้ยังส่งอีกส่วนหนึ่งไปต่างประเทศได้ด้วย

อย่างเช่นแอนดรอยด์ 50 ตัวที่ส่งไปปฏิบัติภารกิจในประเทศโปหลัวแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เจียงต๋าก็ไม่คิดจะเรียกตัวกลับแล้ว

ปล่อยให้พวกนั้นปักหลักสร้างอิทธิพลอยู่ที่นั่นต่อไป

สร้างขุมกำลังของตัวเองขึ้นมา ไม่แน่ว่าวันข้างหน้าอาจจะได้ใช้งาน

ส่วนแอนดรอยด์สายวิจัย เจียงต๋าเรียกออกมาเพียง 100 ตัวเท่านั้น เขาตั้งใจจะมอบให้เจียงซือหนาน เพื่อขยายทีมวิจัยในห้องทดลองชีวการแพทย์ของเธอ

“ไปเถอะ กลับบ้านกัน”

กว่าจะจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น เวลาก็ล่วงเลยไปจนห้าทุ่มกว่าแล้ว

เมื่อกลับถึงวิลล่า เจียงต๋าพบว่าไฟในห้องหนังสือชั้นสองยังเปิดสว่างอยู่

เขาขมวดคิ้ว เดินขึ้นไปบนชั้นสองแล้วผลักประตูเข้าไป เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด แม่ตัวดียังคงนั่งจดจ่ออยู่กับเอกสารตรงหน้า

มือก็คอยตวัดปากกาเขียนโน้ตลงไปเป็นระยะๆ

กระทั่งตอนที่เขาเดินเข้ามา เธอยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ

เจียงต๋าจนใจเหลือเกิน จึงเดินเข้าไปเคาะโต๊ะเบาๆ เจียงซือหนานถึงได้สะดุ้งตื่นจากภวังค์

พอเห็นว่าเป็นพ่อ เจียงซือหนานก็ก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิดทันที

“ดูสิว่ากี่โมงกี่ยามแล้ว” เจียงต๋าเอ็ดเสียงเข้ม

“ยัง… ยังไม่ดึก… เท่าไหร่เลยมั้งคะ” เธอตั้งใจจะพูดแก้ตัว แต่พอเหลือบไปเห็นว่าเที่ยงคืนแล้วก็พูดต่อไม่ออก

“ไปอาบน้ำนอนได้แล้ว” โตป่านนี้แล้ว เจียงต๋าเองก็ไม่อยากดุด่าอะไรมาก

อย่างไรก็ไม่ใช่เด็กๆ แล้วนี่นะ

เฮ้อ! ลูกโตแล้ว จะสั่งสอนทีก็ไม่เหมือนตอนเด็กๆ ที่นึกจะว่าอะไรก็ว่าได้ตามใจ

เด็กๆ ตอนเล็กๆ น่ารักกว่าเยอะ! อยากเล่นยังไงก็…

พอโตขึ้นก็ต้องคอยไว้หน้าลูก จะพูดจารุนแรงเกินไปก็ไม่ได้ กลัวจะกระทบกระเทือนจิตใจ โดยเฉพาะเจียงซือหนาน วัยนี้คงกำลังอยู่ในช่วงปลายของวัยต่อต้านสินะ?

“ค่ะ!”

เจียงซือหนานอยากจะบอกว่าขออ่านเอกสารชุดนี้ให้จบก่อน แต่พอเห็นสีหน้าบึ้งตึงของพ่อเข้า เธอก็ไม่กล้าเซ้าซี้ รีบลุกขึ้นแล้ววิ่งเหยาะๆ ออกจากห้องหนังสือไปทันที

เมื่อเห็นลูกสาวกลับเข้าห้องนอนไปแล้ว เจียงต๋าก็ส่ายหน้าเบาๆ แล้วเดินกลับห้องตัวเอง หลังอาบน้ำเสร็จ เขาก็นั่งขัดสมาธิลงบนเบาะรองนั่งเพื่อเริ่มฝึกวิชา

…

วันรุ่งขึ้น วันที่ 2 กันยายน

หลังมื้อเช้า เจียงซือหนานออกไปทำงานที่บริษัท ส่วนเจียงต๋าก็เริ่มเตรียมการจัดการตระกูลจ้าว

เพราะอยู่ในหัวเซี่ย การรับมือกับตระกูลจ้าวจึงไม่จำเป็นต้องถึงขั้นฆ่าทิ้งเหมือนอย่างหวังฝาน

แค่ทำให้หมดเนื้อหมดตัวจนสิ้นเนื้อประดาตัว หรือพิการจนลุกขึ้นยืนไม่ได้ตลอดชีวิต นั่นต่างหากคือการเอาคืนที่สาสมที่สุด

“เอาหลักฐานไปส่งให้หน่วยงานที่เกี่ยว…”

เจียงต๋ากำลังจะสั่งให้เจียงเสี่ยวชีเริ่มลงมือ แต่เธอกลับเอ่ยแทรกขึ้นมาเสียก่อน “ท่านประธานคะ มีสถานการณ์ด่วนค่ะ”

เจียงต๋าชะงัก “มีอะไร?”

เจียงเสี่ยวชีรายงาน “เมื่อสักครู่นี้ ตระกูลจ้าวเพิ่งจองตั๋วเครื่องบินไปราชอาณาจักรแซร์ในยุโรปค่ะ สมาชิกทั้ง 14 คน ไปกันหมดทั้งบ้านเลยค่ะ”

เจียงต๋าเงียบไป จะให้เขาทำอย่างไรได้ล่ะ?

เดิมทีคิดว่าอยู่ในหัวเซี่ย อย่างไรก็ต้องไว้หน้าประเทศชาติบ้าง เรื่องฆ่าล้างตระกูลถ้าเลี่ยงได้ก็ไม่อยากทำ

แต่ไอ้ตระกูลจ้าวทั้งสิบสี่ชีวิตดันเล่นนอกบทเสียเอง!

นี่มันไม่ได้มารนหาที่ตายให้เขาตามไปล้างโคตรหรอกหรือไง!

พลันเขาก็ขมวดคิ้ว “คนพวกนี้อยู่ดีๆ จะบินไปยุโรปทำไมกัน? ไปเที่ยวเหรอ? หือ? เดี๋ยวก่อนสิ ราชอาณาจักรแซร์? หนึ่งในฐานที่มั่นขององค์กรผีเฒ่าไม่ใช่หรือไง?”

นัยน์ตาของเจียงเสี่ยวชีเปล่งแสงสีแดงวาบ “จากการตรวจสอบข้อมูล เมื่อวานนี้มีชาวตะวันตกคนหนึ่งแอบติดต่อกับตระกูลจ้าวค่ะ เนื่องจากเป็นการพูดคุยส่วนตัวกับผู้นำตระกูลจ้าว และรอบตัวไม่มีอุปกรณ์ที่เชื่อมต่ออินเทอร์เน็ต จึงไม่สามารถดักฟังเนื้อหาการสนทนาได้ค่ะ”

เจียงต๋าครุ่นคิดพลางเอ่ยถาม “ชาวตะวันตกคนนั้น เป็นคนขององค์กรผีเฒ่าใช่ไหม?”

“ใช่ค่ะ” เจียงเสี่ยวชีพยักหน้า “นอกจากตระกูลจ้าวแล้ว ผู้หญิงอีกหลายคนที่มีความสัมพันธ์กับหวังฝานก็ถูกคนขององค์กรผีเฒ่าเข้าหาเช่นกันค่ะ”

“อีกเรื่องหนึ่ง ก่อนเที่ยงเมื่อวาน ราชาผีแบล็กยังคงระดมกำลังตามล่าทุกอย่างที่เกี่ยวกับหวังฝานอย่างหนัก การส่งคนไปติดต่อผู้หญิงของหวังฝานก็เกิดขึ้นก่อนเที่ยงเช่นกัน แต่พอพ้นเที่ยงไปแล้ว ราชาผีแบล็กกลับลดระดับการค้นหาตัวหวังฝานลงอย่างกะทันหันค่ะ”

เจียงต๋าถึงกับพูดไม่ออก หวังฝานตายคนเดียว โลกสงบสุขเลยหรือยังไง?

“ช่างเถอะ ไม่ต้องไปสนใจมัน ทางราชาผีแบล็กให้ดำเนินตามแผนเดิมต่อไป” เจียงต๋าส่ายหน้า

เจียงเสี่ยวชีรายงานต่อ “ท่านประธานคะ จากการประมวลผล ท่าทีของราชาผีแบล็กที่มีต่อฮอดจ์เริ่มเปลี่ยนไปแล้วค่ะ มีความเป็นไปได้สูงที่ฮอดจ์จะได้สืบทอดตำแหน่งในองค์กรผีเฒ่าอย่างถูกต้องตามกฎหมาย”

เจียงต๋าลูบคาง “ไอ้ราชาผีเฒ่านี่เป็นตัวแปรที่ไม่นิ่งจริงๆ เอาเถอะ ถ้าอย่างนั้นก็ปล่อยให้ฮอดจ์ขึ้นสืบทอดองค์กรผีเฒ่าไปก่อน รอให้ฮอดจ์กุมอำนาจเบ็ดเสร็จในองค์กรได้เมื่อไหร่ ค่อยย้อนกลับมาเก็บกวาดตาแก่นั่นทิ้ง”

เขากับราชาผีแบล็กคนนี้มีบัญชีแค้นกันอยู่แล้ว

กล้าบุกมาถึงหัวเซี่ยเพื่อขโมยเทคโนโลยีของบริษัทเขา

แถมยังส่งคนไปก่อวินาศกรรมในเขตอุตสาหกรรมเฟิงหยวนของเครือเจียงอีก

กำเริบเสิบสานถึงเพียงนี้ มีหรือที่เขาจะปล่อยให้รอดไปได้?

“รับทราบค่ะ”

เจียงเสี่ยวชีพยักหน้ารับ

เจียงต๋าส่งเสียงในลำคอ “ในเมื่อคนตระกูลจ้าวเลือกที่จะรนไปยุโรปเอง ก็ช่วยหาทำเลวิวสวยๆ ในยุโรป แล้วส่งพวกมันไปนอนสงบอยู่ใต้ดินให้หมดทั้งตระกูลซะ”

เขากับตระกูลจ้าว มีหนี้แค้นฝังลึกต่อกันไม่น้อย

เรื่องเลวร้ายทั้งหมดที่จ้าวเชี่ยนทำกับเขา จากผลการสืบสวนพบว่าคนในตระกูลจ้าวล้วนมีเอี่ยวกันทั้งนั้น ไม่อย่างนั้นลำพังผู้หญิงคนเดียวจะไปเอาความกล้าบ้าบิ่นขนาดนั้นมาจากไหน?

ถ้าอยู่ในประเทศ เขาคงไม่ทำถึงขั้นล้างตระกูล เพราะในสายตาคนนอกมันดูโหดร้ายทารุณเกินไป

แต่ถ้าเป็นในยุโรป ก็ไม่มีอะไรต้องเหนี่ยวรั้งอีก

ประจวบเหมาะกับเพิ่งได้แอนดรอยด์สายต่อสู้มาเพิ่มอีก 1,000 ตัว ส่งไปยุโรปสักชุดก็เข้าท่าดี กำจัดตระกูลจ้าวน่ะเป็นแค่เรื่องรอง แต่ส่งไปขยายอิทธิพลที่นั่นเพื่อช่วยให้ฮอดจ์คุมองค์กรผีเฒ่าได้ง่ายขึ้นต่างหากคือเรื่องหลัก

“เข้าใจแล้วค่ะ”

เจียงเสี่ยวชีขานรับ

…

ทางด้านตระกูลจ้าว

สมาชิกตระกูลจ้าวนำโดยตาเฒ่าจ้าวกำลังง่วนอยู่กับการเก็บข้าวของสัมภาระ

ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมอายุราว 40 ปี ขมวดคิ้วถามขึ้น “พ่อครับ เราต้องหนีไปยุโรปกันจริงๆ เหรอ? เมื่อวานฝรั่งคนนั้นมาคุยอะไรกับพ่อกันแน่?”

“ฮึ่ม!”

เมื่ออำนาจของหัวหน้าครอบครัวถูกตั้งคำถาม ตาเฒ่าจ้าวจึงแค่นเสียงใส่อย่างไม่พอใจ “การตัดสินใจของคนแก่อย่างฉันเคยพลาดด้วยเรอะ? ถ้าไม่ได้ฉัน ตระกูลจ้าวจะมีหน้ามีตาได้อย่างทุกวันนี้ไหม? การไปยุโรปคราวนี้คือโอกาสทองที่ตระกูลจ้าวจะผงาดขึ้นมาใหม่อีกครั้ง ถ้าสำเร็จขึ้นมา เครือเจียงก็เป็นแค่เศษขี้ผง ไม่ต้องมานั่งหวาดระแวงว่าพวกมันจะตามมาเช็กบิลย้อนหลังอีกต่อไป”

ชายวัยกลางคนอึ้งจนพูดไม่ออกไปพักใหญ่

โธ่ พ่อคุณเอ๋ย! พ่อไม่รู้หรือไงว่าตอนนี้เครือเจียงยิ่งใหญ่ทรงอิทธิพลขนาดไหน? เครือเจียงเนี่ยนะเป็นแค่เศษขี้ผง?

อีกอย่าง ที่ตระกูลจ้าวเชิดหน้าชูตามาได้จนถึงทุกวันนี้ ไม่ใช่เพราะเกาะใบบุญของน้องสาวหรอกหรือ?

ถ้าน้องสาวไม่ได้แต่งเข้าตระกูลเจียง ป่านนี้พวกเราก็คงยังจมปลักดิ้นรนกันอยู่ที่ก้นบึ้งของสังคมนั่นแหละ

“จริงสิ พายายหนูซือฉีไปด้วย เด็กคนนั้นยังมีประโยชน์อยู่” ตาเฒ่านึกเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้จึงเอ่ยปากกำชับ

เรื่องที่เจียงต๋าขอหย่ากับลูกสาวตนอย่างกะทันหัน

ตามมาด้วยลูกสาวกลายสภาพเป็นเจ้าหญิงนิทรา

แถมตอนนี้หลานสาวอย่างจ้าวซือฉีก็กลายมาเป็นเจ้าหญิงนิทราไปอีกคน

เขาสงสัยอย่างยิ่งว่าทั้งหมดนี้น่าจะเป็นฝีมือของเครือเจียง

แต่เขาไม่มีหลักฐาน และไม่กล้าพอที่จะบุกไปเอาเรื่องถึงที่

ในทางกลับกัน เขากลับหวาดผวาว่าเจียงต๋าจะเป็นฝ่ายส่งคนมาล้างแค้นตระกูลจ้าวเสียเองมากกว่า

ช่วงนี้เขาต้องใช้ชีวิตอยู่อย่างอกสั่นขวัญแขวน กลัวเหลือเกินว่าวันดีคืนดีจะมีรถบรรทุกพุ่งชนจนตัวเองต้องกลายเป็นเจ้าหญิงนิทราไปอีกราย

เพราะฉะนั้น เมื่อคนขององค์กรผีเฒ่ามาเยือนถึงบ้านและให้คำมั่นสัญญาบางอย่าง ตาเฒ่าจ้าวจึงรีบตกปากรับคำและตัดสินใจเผ่นไปยุโรปทันทีโดยไม่ลังเล