บทที่ 70 ไม่รู้จะพูดอะไรแล้วจริงๆ

"แม่ตัวดี อิ่มหนำสำราญแล้วสินะ"

บนดาดฟ้า เจียงต๋าวางตะเกียบลงแล้วดึงทิชชู่ออกมาเช็ดปาก เขามองดูไต้สุ่ยเอ๋อร์ที่นั่งเอกเขนกพิงเก้าอี้หมดสภาพ ไม่เหลือมาดกุลสตรีแม้แต่น้อยด้วยรอยยิ้ม

อาหารเต็มโต๊ะถูกกวาดจนเกลี้ยง

เจียงต๋ากินไปแค่นิดหน่อย ส่วนใหญ่ลงไปอยู่ในท้องของไต้สุ่ยเอ๋อร์ทั้งนั้น

ดูไม่ออกเลยจริงๆ ว่าแม่หนูนี่ตัวผอมบางแค่นี้แต่จะกินจุชะมัด

"สบายท้องจังค่ะ" ไต้สุ่ยเอ๋อร์ลูบท้องน้อยพลางเอ่ย "คุณลุงคะ มีผลไม้ล้างปากตบท้ายหน่อยไหม?"

"เธอยังจะยัดลงอีกเหรอ?" เจียงต๋าหัวเราะขำ

"ไหวอยู่แล้วค่ะ" ไต้สุ่ยเอ๋อร์ตอบ

"เอ้า ตามใจ" เจียงต๋าสะบัดมือเบาๆ จานผลไม้ที่เตรียมไว้ล่วงหน้าก็ปรากฏขึ้น บนนั้นมีทั้งเมลอน แตงโม มะม่วง และกีวีที่หั่นไว้เรียบร้อย

ไต้สุ่ยเอ๋อร์ใช้ส้อมจิ้มแตงโมชิ้นหนึ่งเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ ด้วยสีหน้าฟินสุดขีด

พอกินอิ่มหนำสำราญแล้ว ทั้งสองก็นั่งคุยกันต่ออีกพักหนึ่งเพื่อช่วยย่อย เป็นการแลกเปลี่ยนเรื่องสนุกๆ ในโลกของแต่ละฝ่าย เช่น เกร็ดประวัติศาสตร์แปลกๆ ทำนองนั้น

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ไต้สุ่ยเอ๋อร์ก็ลุกขึ้นบอกลา "คุณลุงคะ ไว้พรุ่งนี้เจอกันนะคะ"

"พรุ่งนี้เจอกัน" เจียงต๋าโบกมือให้ มองส่งเธอจนลับสายตา

…

เมื่อกลับมาถึงวิลล่า เจียงต๋าก็ยกแขนขวาขึ้น

หน้าปัดนาฬิกาข้อมืออัจฉริยะเด้งข้อความแจ้งเตือนขึ้นมา เป็นรายงานภารกิจที่ส่งมาจากแอนดรอยด์ซึ่งเดินทางไปปฏิบัติการในประเทศโปหลัวแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

พร้อมแนบคลิปวิดีโอมาด้วย

เจียงต๋ากดเปิดดู หน้าจอแสงฉายภาพโฮโลแกรมขึ้นมา แสดงลำดับเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนถึงตอนที่หวังฝานสิ้นลมหายใจ

วิดีโอนี้บันทึกไว้อย่างละเอียดยิบ ตั้งแต่วินาทีที่หวังฝานกำลังจัดเตรียมอาวุธอยู่ในห้องนั่งเล่น จนกระทั่งถูกเผาเป็นเถ้าถ่าน และต่อมาที่คนของตระกูลเซี่ยงรุดมาถึงที่เกิดเหตุ

เมื่อเห็นว่าหวังฝานถูกกำจัดในพริบตาเดียว เจียงต๋าถึงกับพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

เขาอุตส่าห์ส่งแอนดรอยด์สายต่อสู้ไปตั้งห้าสิบตัวเชียวนะ!

ทำไมเขาถึงต้องส่งไปเยอะเบอร์นั้นน่ะเหรอ?

ก็เพราะเขารู้ดีว่าไอ้หมอนี่มันมีดวงตัวเอกคุ้มกะลาหัว ฆ่ายากฆ่าเย็นน่ะสิ! ถ้าพลาดขึ้นมา นอกจากจะไม่ตายแล้ว อาจจะกลายเป็นว่าไปส่งเสริมให้มันได้ดีเพราะเคราะห์ซ้ำอีก

เหมือนคราวที่แล้วที่วางแผนเอามอเตอร์ไซค์บอมบ์ นอกจากจะระเบิดมันไม่ตาย ยังเปิดโอกาสให้มันได้ไปผูกสัมพันธ์กับตระกูลเซี่ยงแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้อีกต่างหาก

แต่ผลลัพธ์คือ… แค่ปืนเลเซอร์นัดเดียว หวังฝานก็โดนเก็บในเสี้ยววินาทีเนี่ยนะ?

นี่เขาประเมินตัวเอกของเส้นเรื่องนี้สูงไป หรือว่าตัวเองขี้ระแวงเกินไปกันแน่?

แต่เจียงต๋าคิดว่าความระมัดระวังของเขาไม่ใช่เรื่องผิด

ถึงอย่างไรหวังฝานก็เป็นถึงตัวเอกของเส้นเรื่อง หากไม่เตรียมการให้รัดกุม เกิดมีเรื่องไม่คาดฝันตอนลงมือขึ้นมาจะทำอย่างไร?

ตามนิยาย พอตัวเอกเข้าตาจนทีไร มักจะมีเรื่องบังเอิญให้รอดตายหวุดหวิดได้เสมอ ซึ่งเจียงต๋าไม่มีวันยอมให้เรื่องพรรค์นั้นเกิดขึ้นกับตัวเองเด็ดขาด

"สไนเปอร์ ปืนพก มีดสั้น ยาพิษ แถมยังจองตั๋วเครื่องบินกลับนครโม่ตูไว้พร้อมสรรพ นี่กะจะกลับมาก่อเรื่องชัดๆ!" เจียงต๋าหรี่ตามองอาวุธที่หวังฝานตระเตรียมไว้ในคลิป

เป็นตัวปัญหาที่ไม่รู้จักสำนึกจริงๆ

โชคดีที่ตัดไฟแต่ต้นลม จัดการไปเรียบร้อยแล้ว คราวนี้จะได้หมดห่วงไปเปลาะหนึ่ง

"แต่ตระกูลเซี่ยงนี่ก็น่าสนใจดีแฮะ" เจียงต๋ามองหน้าจอ

หลังจากพบว่าหวังฝานตาย คนตระกูลเซี่ยงกลับเลือกที่จะนิ่งเฉย

จะบอกว่ารู้จักเอาตัวรอดดี หรือว่าเลือดเย็นดีล่ะ?

แน่นอนว่าตระกูลเซี่ยงไม่ได้อยู่เฉยเสียทีเดียว จากรายงานของลูกน้องแอนดรอยด์ที่โปหลัว พวกนั้นแอบยกระดับการคุ้มกันอย่างลับๆ ขณะเดียวกันก็ส่งคนออกไปงมหาอะไรบางอย่างในทะเลแถบนั้นพอเป็นพิธี

ซึ่งก็พอเข้าใจได้ มีคนมาตายในถิ่นของตัวเองแท้ๆ ขืนไม่ขยับทำอะไรเลยก็คงดูผิดปกติเกินไป

นอกจากนี้ แถวสนามบินกับท่าเรือของประเทศโปหลัวก็เริ่มมีคนของตระกูลเซี่ยงโผล่มาป้วนเปี้ยน คอยสืบข่าวอยู่อย่างเงียบๆ

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าคงกำลังตามล่าตัวคนที่ลงมือลอบสังหารหวังฝานนั่นแหละ

เห็นได้ชัดว่าแม้ตระกูลเซี่ยงจะไม่อยากเปิดศึกกับขุมกำลังลึกลับเพราะหวังฝาน แต่ก็ไม่อยากตกอยู่ในสภาพมืดแปดด้านไม่รู้อะไรเลยเช่นกัน

…

หลังจากอ่านรายงานภารกิจจบ เจียงต๋าก็ทึ่งในประสิทธิภาพอันร้ายกาจของแอนดรอยด์

หลังลอบสังหารหวังฝานเสร็จ ไม่เพียงแต่ไม่ถอนตัวหลบหนี แต่ยังแฝงตัวอยู่ในฐานที่มั่นใหญ่เพื่อคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวทุกฝีก้าวของตระกูลเซี่ยง โดยที่อีกฝ่ายไม่ระแคะระคายแม้แต่น้อย

"ต่อไปก็ถึงคิวตระกูลจ้าวแล้ว"

เจียงต๋าหรี่ตาลง ในเมื่อเสี้ยนหนามอย่างหวังฝานถูกขจัดไปแล้ว ตระกูลจ้าวที่เคยสูบเลือดสูบเนื้อตระกูลเจียงไปไม่รู้ตั้งเท่าไหร่ ก็อย่าหวังว่าจะลอยนวลไปได้

…

ตกค่ำ เจียงซือหนานกับเจียงเสี่ยวชีก็กลับมาถึงวิลล่า

"ซือหนาน วันนี้งานเป็นยังไงบ้าง? ราบรื่นดีไหม?" ระหว่างมื้ออาหาร เจียงต๋าเอ่ยถามขึ้นมาลอยๆ

"ก็ดีค่ะ" เจียงซือหนานคีบกับข้าวพลางตอบ "พวกตะวันตกพวกนั้นเริ่มสงบเสงี่ยมขึ้นเยอะ ยอมเก็บความถือดีลงไปบ้างแล้ว การต้อนรับวันนี้ถือว่าราบรื่นดีค่ะ ส่วนการเจรจาพรุ่งนี้… หนูตั้งใจว่าจะให้ทีมเจรจาออกหน้ารับมือไปก่อน ดัดนิสัยให้ใจเย็นลงสักหน่อย รอให้จังหวะสุกงอมแล้วหนูค่อยออกไปคุยเองค่ะ"

เจียงซือหนานมองทะลุปรุโปร่ง แม้ตัวแทนกลุ่มทุนตะวันตกพวกนี้จะทำทีเหมือนลดความเย่อหยิ่งลงแล้ว แต่หลังจากอยู่ด้วยกันมาทั้งวัน เธอกลับพบว่าไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิด

ภายใต้เปลือกนอกที่ดูเป็นสุภาพบุรุษ ยังคงซ่อนความละโมบและความยะโสโอหังเอาไว้ เพียงแค่เก็บงำได้มิดชิดขึ้นเท่านั้น

เพราะฉะนั้น การเจรจาช่วงสองสามวันแรกเธอจึงตั้งใจจะไม่ปรากฏตัว เพราะรู้อยู่แก่ใจว่าคุยไปก็ไม่ได้ข้อสรุป

ส่งทีมเจรจาไปขัดเกลาเหลี่ยมมุมของพวกนั้นเสียก่อน ให้ตระหนักว่าตอนนี้ใครกันแน่ที่ง้อใคร เป็นพวกนั้นต่างหากที่ต้องการซือหนานเทค ไม่ใช่ซือหนานเทคต้องการพวกมัน

ถามว่าทำแบบนี้แล้วพวกตัวแทนจะไม่พอใจหรือเปล่า?

เธอไม่สนหรอก

เพราะไพ่เหนือกว่าอยู่ในมือซือหนานเทคทั้งหมด

"อืม อย่างนั้นก็เข้าท่า"

เจียงต๋าใคร่ครวญดูพลางถอนหายใจในใจ การทำธุรกิจบนโลกจริงนี่มันช่างจุกจิกวุ่นวายสิ้นดี

สู้การแลกเปลี่ยนข้ามโลกไม่ได้ สะดวกใจและตรงไปตรงมากว่าเยอะ

แจ้งความต้องการ กำหนดสิ่งของ ตกลงราคา แล้วก็ปิดดีล

ผิดกับโลกความเป็นจริง แค่จะตกลงธุรกิจกันสักเรื่อง กำไรส่วนต่างไม่กี่เปอร์เซ็นต์ยังต้องมานั่งเถียงกันคอเป็นเอ็นเป็นวันๆ

เฮ้อ!

…

พอทานมื้อค่ำเสร็จ ลูกสาวก็ตรงดิ่งเข้าห้องหนังสือทันที

เจียงต๋าเอ่ยปากเตือนว่าดึกดื่นป่านนี้อย่าเพิ่งทำงานเลย แต่แม่ตัวดีดันตอบกลับมาว่า "ยังหัวค่ำอยู่เลย นอนไม่หลับหรอกค่ะ สู้เอาเอกสารมาเปิดดูแก้เบื่อดีกว่า"

เจียงต๋าถึงกับส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ เปิดดูเอกสารแก้เบื่อเนี่ยนะ? คิดว่ากำลังอ่านนิยายอยู่หรือไงกัน?

เขาไม่ได้เซ้าซี้ต่อ เจียงต๋าพาเจียงเสี่ยวชีออกจากวิลล่า อ้างว่าจะออกไปเดินเล่นย่อยอาหาร แต่ความจริงคือพาไปปล่อยของต่างหาก

ในพื้นที่แลกเปลี่ยนยังมีแอนดรอยด์ฝากไว้ตั้ง 1,500 ตัว ต้องรีบนำออกมาให้เร็วที่สุด

…

"ท่านประธานคะ แถวนี้ไม่มีกล้องวงจรปิดค่ะ ดิฉันตัดสัญญาณดาวเทียมในบริเวณนี้เรียบร้อยแล้ว ต่อให้ส่องผ่านดาวเทียมก็จะไม่พบความผิดปกติใดๆ แน่นอนค่ะ" ท่ามกลางความมืดมิด เบื้องหน้าอาคารร้างที่สร้างค้างไว้ เจียงเสี่ยวชีรายงานเสียงเรียบ

เจียงต๋าส่งเสียงอืมในลำคอแล้วก้าวเข้าไปในอาคารร้าง

ในห้องโถงกว้างที่เป็นโครงปูนเปลือย เจียงต๋าสะบัดมือเบาๆ แอนดรอยด์สองร้อยตัวก็ปรากฏกายขึ้นตรงหน้า เมื่อทำการเปิดระบบใช้งานเสร็จ เจียงต๋าจึงสั่งการว่า "จากนี้ไป ให้พวกนายปฏิบัติตามคำสั่งของเจียงเสี่ยวชี แล้วแยกย้ายไปประจำตำแหน่งของตัวเองได้"

แอนดรอยด์ทั้งสองร้อยตัวยืนนิ่งไม่ส่งเสียง รับคำสั่งของเจียงต๋าผ่านระบบปัญญาประดิษฐ์ในตัว

เจียงเสี่ยวชีไม่พูดอะไรเช่นกัน นัยน์ตาของเธอเปล่งแสงสีแดงวาบ คำสั่งถูกส่งออกไปทันที แอนดรอยด์สายต่อสู้ 200 ตัวเคลื่อนไหวร่างกายอย่างปราดเปรียวออกจากอาคารร้าง ก่อนจะกลืนหายไปกับความมืดมิด

คนเหล่านี้จะอาศัยสถานะตัวตนที่เจียงต๋าจัดเตรียมไว้ ค่อยๆ แทรกซึมเข้าสู่ดาวสีน้ำเงินอย่างแนบเนียน

หลังจากนั้น เจียงต๋ากับเจียงเสี่ยวชีก็เปลี่ยนจุดไปอีกหลายแห่ง และทยอยนำแอนดรอยด์สายต่อสู้อีก 800 ตัวที่เหลือออกมาจนครบ