บทที่ 69 ความตาย

เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ประเทศโปหลัว บนเกาะเล็กๆ แห่งหนึ่ง

หวังฝานกำลังจัดเตรียมสัมภาระอยู่ในวิลล่า ปืนสไนเปอร์เทคโนโลยีล้ำสมัยหนึ่งกระบอก ปืนพกสองกระบอก กริชคมกริบหนึ่งเล่ม แล้วยังมีห่อผงยาเล็กใหญ่อีกสารพัด

เห็นได้ชัดว่าการเตรียมการมากมายขนาดนี้ เขาตั้งใจจะไปก่อเรื่อง

เขาตัดสินใจจะกลับนครโม่ตู เพื่อสังหารตัวแทนกลุ่มทุนตะวันตกสักสองสามคนเป็นการฉลองชัย

ด้านหนึ่งก็เพื่อระบายความคับแค้นใจจากเรื่องที่ตัวเองต้องเผชิญเมื่อช่วงก่อนหน้านี้

อีกด้านหนึ่งก็เพื่อป้ายความผิดให้เครือเจียง

ตัวแทนชาวตะวันตกพวกนั้นล้วนเป็นผู้บริหารระดับสูงของกลุ่มธุรกิจข้ามชาติตะวันตก หากต้องมาตายระหว่างการเจรจากับเครือเจียง ย่อมนำพาปัญหาใหญ่หลวงมาสู่เครือเจียงอย่างแน่นอน

โลกตะวันตกเองก็ไม่มีทางปล่อยโอกาสที่จะหาเรื่องเล่นงานเครือเจียงให้หลุดลอยไปง่ายๆ

ส่วนเรื่องที่ระหว่างนั้นจะทำให้ผู้บริสุทธิ์ต้องพลอยโดนลูกหลงไปด้วยหรือไม่?

หรือการที่คณะตัวแทนกลุ่มทุนตะวันตกตายในหัวเซี่ย จะส่งผลกระทบเชิงลบต่อหัวเซี่ยหรือไม่นั้น?

เขาไม่คิดจะสนใจ

"หืม?"

หวังฝานที่กำลังเก็บอุปกรณ์ชะงักมือลง ในใจพลันบังเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา

"เกิดอะไรขึ้น?" หวังฝานขมวดคิ้ว เกาะแห่งนี้คือฐานที่มั่นใหญ่ของกลุ่มหมาป่าโลหิตตระกูลเซี่ยง จะมีอันตรายได้อย่างไร?

หรือว่าตระกูลเซี่ยงคิดจะเล่นงานเขา?

เป็นไปไม่ได้!

เซี่ยงเจิ้งหยางถูกชะตากับเขามากขนาดนั้น!

เซี่ยงเสวี่ยเองก็เข้ากันได้ดีกับเขา

แล้วจะคิดร้ายต่อเขาโดยไม่มีเหตุผลได้อย่างไร?

เพิ่งจะคิดมาถึงตรงนี้ ลำแสงเจิดจ้าสายหนึ่งก็พลันสว่างวาบขึ้นเบื้องหน้า หัวใจของหวังฝานเต้นระรัว สัญชาตญาณเตือนภัยอันรุนแรงทำให้เขาตื่นตระหนกสุดขีด

เขาคิดจะหลบ

แต่ไม่ทันการแล้ว

"ฟู่…"

ลำแสงทะลวงผ่านต้นขาข้างหนึ่งของหวังฝาน อุณหภูมิสูงล้ำจนน่าสะพรึงกลัวเผาทำลายขาข้างนั้นของเขาจนมอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน

หวังฝานตื่นตระหนก ในใจเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

ทำไมเขาถึงต้องมาเจอการลอบโจมตีที่น่าสะพรึงกลัวขนาดนี้?

แล้วนี่มันอาวุธบ้าอะไรกัน?

เลเซอร์งั้นเหรอ?

ปืนเลเซอร์?

ปืนเลเซอร์มันจะทรงอานุภาพน่ากลัวปานนี้ได้ยังไง?

ยังไม่ทันที่เขาจะสิ้นหวังไปมากกว่านั้น ลำแสงอีกสายหนึ่งก็พุ่งทะลวงผ่านหน้าอกของเขา

ความร้อนสูงอันน่าสะพรึงกลัวเผาหน้าอกของเขาจนกลายเป็นรูกลวงขนาดใหญ่

หวังฝานที่ยังไม่ทันเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่เบิกตากว้าง อวัยวะภายในถูกเผาทำลายจนมอดไหม้ ปลิดชีพเขาลงทันที

สุดท้ายเหลือเพียงศีรษะที่ยังคงสภาพสมบูรณ์

ต่ำกว่าศีรษะลงมา ล้วนกลายเป็นเถ้าถ่านไปหมดแล้ว

"ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ…"

เมื่อหวังฝานสิ้นใจสนิท เงาร่างสามสายก็กระโดดเข้ามาในวิลล่า มองดูศีรษะที่เบิกตากว้างนอนตายตาไม่หลับ

หนึ่งในนั้นยกปืนรูปร่างประหลาดขึ้นมาเหนี่ยวไก ลำเปลวเพลิงสายหนึ่งพวยพุ่งเข้าห่อหุ้มศีรษะของหวังฝานไว้ เพียงครู่เดียวก็มอดไหม้กลายเป็นผงธุลีจนหมดสิ้น

ก่อนมาที่นี่ เจ้านายกำชับไว้เป็นอย่างดีว่าต้องเผาหวังฝานให้เป็นเถ้าถ่าน

พวกเขาย่อมต้องปฏิบัติหน้าที่อย่างเคร่งครัดไร้ข้อผิดพลาด

"รายงาน ภารกิจเสร็จสิ้น" แอนดรอยด์ตัวหนึ่งรายงานต่อหัวหน้าทีม

"ตรวจสอบที่เกิดเหตุ" หัวหน้าทีมออกคำสั่ง

"รับทราบ" ดวงตาของแอนดรอยด์หลายตัวยิงลำแสงออกมา กวาดสแกนทั้งภายในและภายนอกวิลล่า เพื่อตรวจดูว่ายังมีความเสี่ยงแอบแฝงอยู่หรือไม่

"รายงาน ไม่พบความเสี่ยงใดๆ" แอนดรอยด์รายงาน

"ถอนกำลัง" หัวหน้าทีมออกคำสั่งถอนตัว

"รับทราบ"

แอนดรอยด์หลายตัวทะยานร่าง กระโดดออกจากวิลล่าอย่างรวดเร็ว

…

ราวสิบกว่านาทีต่อมา เสียงฝีเท้าดังแว่วเข้ามา ชายฉกรรจ์ในชุดดำหลายสิบคนรุดมาถึงวิลล่า

"ท่านผู้นำตระกูล หวังฝานหายตัวไปแล้วครับ ไม่พบร่องรอยคนอื่นเลย" ชายฉกรรจ์ชุดดำคนหนึ่งเข้าไปตรวจสอบในวิลล่ารอบหนึ่ง ก่อนจะออกมารายงานเซี่ยงเจิ้งหยาง

เซี่ยงเจิ้งหยางขมวดคิ้ว "มีร่องรอยการต่อสู้ไหม?"

ชายฉกรรจ์ชุดดำส่ายหน้า "มีร่องรอยอยู่บ้างครับ แต่ดูไม่เหมือนร่องรอยการต่อสู้ นอกจากนี้ พวกเรายังพบรูกลวงขนาดใหญ่สองรูที่เกิดจากการหลอมละลายด้วยความร้อนสูงในห้องรับแขก รูหนึ่งอยู่ที่พื้น อีกรูหนึ่งอยู่ที่ผนัง แล้วก็ยังมีรอยไหม้เกรียมจากความร้อนสูงบนพื้นห้องรับแขกอีกจุดหนึ่งด้วยครับ"

"ความร้อนสูงเหรอ?"

เซี่ยงเจิ้งหยางชะงักไป ความร้อนสูงระดับไหนกันถึงหลอมผนังกับพื้นจนเป็นรูใหญ่ขนาดนั้นได้?

"พาฉันไปดูซิ" เซี่ยงเจิ้งหยางสั่ง

"พ่อคะ หนูไปด้วย" เซี่ยงเสวี่ยก้าวขึ้นมาข้างหน้า

เซี่ยงเจิ้งหยางพยักหน้า พาลูกสาวเดินเข้าไปในวิลล่า

เมื่อมองดูสภาพภายในห้องรับแขก เซี่ยงเจิ้งหยางก็ปรายตาไปยังกระเป๋าเดินทางบนโต๊ะน้ำชา เขาเห็นชิ้นส่วนปืนสไนเปอร์ รวมถึงปืนพกและกริชข้างในนั้น

เขาเลื่อนสายตาไปมองรูกลวงสองจุดที่ยังมีควันลอยกรุ่น

สุดท้ายก็มองไปยังร่องรอยไหม้เกรียมบนพื้น

"ตรวจกล้องวงจรปิดหรือยัง?" เซี่ยงเจิ้งหยางเอ่ยถาม

ชายชุดดำพยักหน้าแล้วก็ส่ายหน้า "ตรวจแล้วครับ แต่กล้องวงจรปิดบันทึกทุกอย่างเป็นปกติดี"

เซี่ยงเจิ้งหยางถอนหายใจ เจ้าหวังฝานนี่ไปมีเรื่องกับใครเข้าล่ะเนี่ย? โดนลอบสังหารถึงในกองบัญชาการใหญ่ของตระกูลเซี่ยงที่คุ้มกันแน่นหนาไม่พอ ยังตายไปอย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียงอีก?

ตายไปตั้งสิบกว่านาที พวกเขาถึงเพิ่งจะรู้ตัว?

ใช่แล้ว แม้จะไม่เห็นศพของหวังฝาน แต่เขาก็ฟันธงได้ว่า หวังฝานตายไปแล้ว

ไม่แน่ว่าผงเถ้าถ่านบนพื้นนั่นอาจจะเป็นสิ่งที่หวังฝานทิ้งไว้ก็ได้

น่าเสียดายอยู่บ้าง อุตส่าห์มองว่าเจ้าเด็กนี่มีแววดี สุดท้ายกลับมาตายเอาดื้อๆ แบบนี้

"ท่านผู้นำตระกูล คนร้ายน่าจะยังหนีไปได้ไม่ไกล จะให้ส่งคนตามไปไหมครับ?" ชายฉกรรจ์ชุดดำถาม

เซี่ยงเจิ้งหยางถามกลับอย่างแปลกใจ "จะไปตามทำไม?"

ชายฉกรรจ์ชุดดำถึงกับพูดไม่ออก คนไม่ทราบฝ่ายบุกเข้ามาฆ่าคนถึงในถิ่นของตัวเอง ก็ต้องตามไปคิดบัญชีสิ! ทำไมต้องมีทำไมด้วยเล่า?

เซี่ยงเจิ้งหยางเดินพลางพูดขณะก้าวออกจากวิลล่า "คนพวกนั้นสามารถลอบเข้ามาฆ่าหวังฝานได้เงียบเชียบ แถมยังถอนตัวออกไปได้โดยไร้ร่องรอย ฝีมือย่อมไม่ธรรมดา อีกอย่างพวกเขาก็ไม่ได้แตะต้องคนของตระกูลเซี่ยงเรา ถ้าไม่จำเป็นต้องไปมีเรื่อง ก็อย่าไปแกว่งเท้าหาเสี้ยนจะดีกว่า"

"แต่มันเสียหน้านี่ครับ!" ชายฉกรรจ์ชุดดำยังไม่ยอมแพ้

เซี่ยงเจิ้งหยางกลอกตา "หน้าตามันกินได้หรือไง?"

พูดจบ เขาก็โบกมือ ไม่ยอมพูดอะไรต่ออีก

หวังฝานก็แค่เด็กหนุ่มที่เขาค่อนข้างถูกชะตาคนหนึ่ง ไม่คุ้มที่จะเอาตระกูลไปมีเรื่องกับขุมกำลังลึกลับและแข็งแกร่งเพื่อคนที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นานหรอก

"ลูกสาว หวังฝานตายแล้ว ลูกคิดยังไงบ้าง? เสียใจไหม?" เซี่ยงเจิ้งหยางหันไปมองเซี่ยงเสวี่ยผู้เป็นลูกสาว

เซี่ยงเสวี่ยนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า "ก็เสียใจนิดหน่อยค่ะ แต่ไม่มาก"

"แล้วอะไรอีก?" เซี่ยงเจิ้งหยางถามต่อ

เซี่ยงเสวี่ยเอียงคอคิดแล้วส่ายหน้า "ไม่มีแล้วค่ะ"

เซี่ยงเจิ้งหยางพูดไม่ออก "เพื่อนสนิทของลูกตายไปคนหนึ่ง ลูกไม่มีอารมณ์แบบเศร้าโศกเสียใจจนอยากจะโผเข้ามากอดพ่อร้องไห้โฮเลยเหรอ?"

เซี่ยงเสวี่ยส่ายหน้า "พ่อลืมไปแล้วเหรอคะ? ที่หนูยอมไปไหนมาไหนกับเขา ก็แค่เพราะพ่อดูจะถูกชะตากับเขาเท่านั้นแหละ เขายังไม่นับว่าเป็นเพื่อนสนิทของหนูด้วยซ้ำ แล้วทำไมหนูต้องร้องไห้ฟูมฟายด้วยล่ะ?"

เซี่ยงเจิ้งหยาง "…"

เขายังไม่ยอมแพ้ "แต่เจ้าหนุ่มหวังฝานเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตลูกไว้นะ!"

เซี่ยงเสวี่ยกลอกตาพร้อมเบะปาก "พ่อคะ ตอนนั้นที่หนูตกน้ำในหัวเซี่ยแล้วเขาช่วยไว้ คนอื่นไม่รู้ แต่พ่อจะไม่รู้เหรอคะ? หนูที่โตมากับทะเลตั้งแต่เด็ก แถมยังลงไปเล่นน้ำทะเลอยู่เป็นประจำเนี่ยนะ จะจมน้ำในแม่น้ำตายได้? เจ้าหวังฝานนั่นก็โง่ หนูไปว่ายน้ำในทะเลให้เห็นต่อหน้าตั้งหลายรอบ เขายังคิดว่าตอนที่อยู่ในแม่น้ำสายนั้น ตัวเองเป็นคนช่วยหนูไว้อยู่เลย"

เซี่ยงเจิ้งหยางพูดไม่ออกไปต่อไม่ถูก

เขาจะพูดอะไรได้ล่ะ? จะให้บอกว่าเจ้าเด็กนั่นตอนนั้นคงมัวแต่มองชุดว่ายน้ำของลูกสาวจนตาค้าง จนไม่ได้คิดอะไรลึกซึ้งขนาดนั้นงั้นเหรอ?

พอฟังแบบนี้ หวังฝานก็ดูจะไม่ได้เก่งกาจอะไรเท่าไหร่เลยนี่นา?

ตอนนั้นเขาจะพาเจ้าหมอนี่กลับมาด้วยทำไมกันนะ? เกือบจะนำพาหายนะมาสู่ตระกูลเซี่ยงเข้าแล้ว ซวยชะมัด

…

พื้นที่แลกเปลี่ยน บนดาดฟ้า

เจียงต๋าที่กำลังเพลิดเพลินกับมื้อเที่ยงร่วมกับไต้สุ่ยเอ๋อร์ ยังไม่รู้เลยว่าคนที่เขาส่งไปประเทศโปหลัว ได้ปฏิบัติภารกิจเสร็จสิ้นเรียบร้อยแล้ว