ตอนที่ 100 ไม่ใช่เนื้อขุนนาง

เหวยฮ่าวตกลงที่จะพบหน้า ตอนนี้เหวยฮ่าวก็รู้แล้วว่าอิทธิพลของตระกูลใหญ่นั้นกว้างขวาง จึงคิดอยากจะไปประจันหน้ากับพวกเขาดูสักตั้ง ส่วนผลการเจรจาจะเป็นอย่างไรนั้น ย่อมต้องคุยกันก่อนถึงจะรู้ เมื่อเหวยฟู่หรงได้ยินว่าเหวยฮ่าวตอบตกลง จึงเดินทางไปยังจวนของเหวยหยวนจ้าวด้วยตนเอง

"ยอมคุยก็ถือเป็นเรื่องดี แล้วเจ้าทึ่มเหวยยอมสละพื้นที่เหล่านั้นออกมาหรือไม่" เหวยหยวนจ้าวพยักหน้าพลางถามเมื่อได้ยินเหวยฟู่หรงกล่าวเช่นนั้น

ตอนนี้เหวยหยวนจ้าวยังคงเรียกเหวยฮ่าวว่าเจ้าทึ่มเหวย ช่วยไม่ได้เพราะเรียกจนติดปากไปแล้ว อีกทั้งตนเองเป็นถึงหัวหน้าตระกูล ต่อให้เหวยฮ่าวจะเป็นกั๋วกง เขาก็ย่อมอยากเรียกอย่างไรก็เรียกได้ตามใจ ที่สำคัญที่สุดคือเหวยฮ่าวไม่ไว้หน้าเขา การเรียกเจ้าทึ่มเหวยจึงเป็นการแสดงบารมีในฐานะหัวหน้าตระกูลไปด้วยในตัว หากเป็นคนทั่วไปคงไม่มีใครกล้าเรียกเจ้าทึ่มเหวยเช่นนี้

"ยอมขอรับ ลูกชายข้าบอกว่าขายให้ใครก็เหมือนกัน ขอเพียงพวกเขาไม่กดราคาก็พอ" เหวยฟู่หรงพยักหน้าพลางตอบ

"เช่นนั้นก็ดี ครั้งนี้เจ้าทึ่มเหวยนับว่ารู้ความอยู่บ้าง อย่างไรเสียพวกตระกูลใหญ่ของพวกเราก็มีความสัมพันธ์แนบแน่น ต่างเกี่ยวดองผ่านการแต่งงานกันทั้งนั้น ไม่จำเป็นต้องมาตึงเครียดเพราะเรื่องแค่นี้ อีกทั้งแต่ละตระกูลก็ต้องแบ่งปันผลประโยชน์ออกมา นี่เป็นกฎ เงินทองย่อมไม่อาจปล่อยให้ตระกูลเดียวกอบโกยได้

"ขอรับ เรื่องนี้ลูกชายข้าไม่ได้ติดใจอะไร ทว่าได้ยินมาว่าพวกเขาคิดจะเล่นงานโรงงานของลูกชายข้า เรื่องนี้..." เหวยฟู่หรงเอ่ยพลางมองไปยังเหวยหยวนจ้าว

"เจ้าวางใจเถอะ ในเมื่อยอมสละให้แล้ว หากพวกเขายังจะเล่นงานอีก นั่นก็ถือว่าพวกเขาไม่รู้กฎ ถึงตอนนั้นย่อมต้องว่ากล่าวกันให้รู้ความ ตระกูลจะออกหน้าเอง พรุ่งนี้ช่วงสายก็มาคุยกันที่บ้าน" เหวยหยวนจ้าวรีบกล่าวกับเหวยฟู่หรง

"ตกลง ขอบคุณหัวหน้าตระกูลขอรับ!" เหวยฟู่หรงรีบพยักหน้าประสานมือคารวะ

"อืม ใกล้จะถึงเทศกาลไหว้พระจันทร์แล้ว ให้เหวยฮ่าวมากราบไหว้บรรพบุรุษที่ตระกูลด้วย จะได้ไม่ดูน่าเกลียด ลูกหลานในตระกูลที่รับราชการต่างก็อยากรู้จักเหวยฮ่าวกันทั้งนั้น ภายภาคหน้าในราชสำนักยังต้องคอยเกื้อหนุนกัน!" เหวยหยวนจ้าวมองเหวยฟู่หรงแล้วกล่าว

"ขอรับ ควรเป็นเช่นนั้น ทว่าเด็กคนนี้ข้าเกลี้ยกล่อมไม่ค่อยจะได้ ต้องให้เขาเข้าใจด้วยตนเอง หากไปบีบบังคับ ข้าเกรงว่าจะก่อเรื่องวุ่นวายขึ้นมา" เหวยฟู่หรงมองเหวยหยวนจ้าวอย่างลำบากใจพลางกล่าว

"อืม ตามใจเขาเถอะ ข้าเองก็กังวลว่าถึงเวลาจะมองหน้ากันไม่ติด ในราชสำนักหากไร้ตระกูลคอยหนุนหลัง คิดจะทำงานทำการให้ราบรื่น ย่อมเป็นไปไม่ได้" เหวยหยวนจ้าวมองเหวยฟู่หรงแล้วกล่าว

เหวยฟู่หรงพยักหน้า ตอนนี้เขาก็พอรู้เรื่องพวกนี้มาบ้างแล้ว แต่ก่อนไม่เคยสัมผัสกับระดับนี้จึงไม่เข้าใจ บัดนี้เมื่อฐานะของบุตรชายสูงส่งขึ้น ย่อมต้องใส่ใจและจับตาดูเรื่องเหล่านี้ไม่มากก็น้อย

อีกทั้งที่หอจวี้เสียนก็มีขุนนางมารับประทานอาหารอยู่เป็นจำนวนมาก เหวยฟู่หรงได้ยินพวกเขาถกเรื่องในราชสำนักมาไม่น้อย ต่างก็พูดถึงเรื่องที่ลูกหลานของแต่ละตระกูลประสานงานร่วมมือกันอย่างไร ส่วนลูกหลานจากตระกูลยากจนไร้เส้นสาย เพราะไม่มีผู้ใดคอยหนุนหลัง อายุสี่สิบห้าสิบปีก็ยังคงเป็นเพียงขุนนางชั้นผู้น้อยในราชสำนัก ไม่มีโอกาสได้เลื่อนขั้นแม้แต่น้อย

"ขอรับ ข้าจะพยายามเกลี้ยกล่อมเขา!" เหวยฟู่หรงพยักหน้าตอบ ในใจก็คิดว่าคงต้องสั่งสอนเหวยฮ่าวเรื่องพวกนี้เสียที ขืนยังวู่วามเช่นนี้ต่อไปย่อมไม่ได้การ มีหวังเสียเรื่องหมด แล้ววันข้างหน้าจะทำงานรับใช้ฝ่าบาทได้อย่างไร

ยามค่ำ เหวยฮ่าวกลับมาถึงบ้าน เหวยฟู่หรงก็เดินเข้ามาหา

"ท่านพ่อ นัดแนะเรียบร้อยแล้วหรือ" เดิมทีเหวยฮ่าวตั้งใจจะไปหาเหวยฟู่หรงอยู่แล้ว นึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะเดินมาก่อน

"นัดเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้ช่วงสายให้ไปที่บ้านหัวหน้าตระกูล ลูกเอ๋ย พ่อมีเรื่องตระกูลใหญ่จะคุยกับเจ้า ตอนนี้เจ้าเป็นถึงฉุนเย่แล้ว วันหน้าย่อมต้องเข้าราชสำนักเป็นขุนนาง โบราณว่าไว้ รั้วหนึ่งมีสามหลัก วีรบุรุษหนึ่งมีสามผู้ช่วย บรรดาลูกหลานในตระกูลยังคงกลมเกลียวนัก เจ้าควรสนิทสนมกับพวกเขาให้มากไว้ ถึงเวลาเจ้าไปทำงานทำการ จะได้สะดวกลื่นไหลมิใช่หรือ" เหวยฟู่หรงนั่งลงพลางมองเหวยฮ่าวแล้วเอ่ยถาม

"จะทำงานอะไรกัน ท่านพ่อ ข้าไม่เป็นขุนนางหรอกนะ ฝ่าบาทให้ฉางเล่อมาบอกให้ข้าเป็นปลัดกระทรวงโยธาธิการ ข้ายังปฏิเสธไปเลย เป็นขุนนางจะไปมีอะไรดี สู้เป็นฉุนเย่ไม่ได้ สบายจะตาย ไม่ต้องดูแลเรื่องราวอันใด พวกขุนนางก็ไม่กล้ารังแกข้า อยากทำอะไรก็ทำ ไม่อย่างนั้นต้องตื่นแต่เช้าตรู่ทุกวัน ประสาทจะกิน!" เหวยฮ่าวนั่งอยู่ตรงนั้นแล้วพูดอย่างกระหยิ่มใจ

ส่วนเหวยฟู่หรงมองบุตรชายของตนด้วยความตกตะลึง เมื่อครู่นี้เจ้าตัวบอกว่า ฝ่าบาทให้เขาเป็นปลัดกระทรวงโยธาธิการ แต่เขาไม่เป็นงั้นหรือ

"เมื่อกี้เจ้าว่าอะไรนะ ฝ่าบาทให้เจ้าเป็นอะไร" เหวยฟู่หรงจ้องเหวยฮ่าวตาเขม็งแล้วเอ่ยถาม

"ปลัดกระทรวงโยธาธิการขอรับ ดูเหมือนตำแหน่งจะค่อนข้างสูงด้วย!" เหวยฮ่าวมองเหวยฟู่หรงด้วยสีหน้าไม่เข้าใจพลางเอ่ยขึ้น

"เจ้าลูกเวร ข้าจะตีเจ้าให้ตาย!" เหวยฟู่หรงถอดรองเท้าทันที เตรียมจะฟาดเหวยฮ่าว ทว่าเหวยฮ่าวกระโดดหลบไปตั้งแต่ตอนที่อีกฝ่ายเริ่มถอดรองเท้าแล้ว

"ท่านพ่อ ท่านจะทำอะไรน่ะ" เหวยฮ่ายืนอยู่ไกลๆ มองเหวยฟู่หรงอย่างระแวดระวังแล้วเอ่ยถาม

"เจ้าลูกเวร คนอื่นเขาอยากเป็นขุนนางแทบตายยังไม่ได้เป็น แต่นี่หยิบยื่นตำแหน่งให้ เจ้ากลับไม่ยอมเป็น ตาแก่คนนี้จะตีเจ้าให้ตาย เจ้าลูกเวร!" เหวยฟู่หรงถือรองเท้าเตรียมจะวิ่งไล่ตามมาฟาด

"ไม่ใช่นะท่านพ่อ ข้าเป็นถึงโหวเย่ จะไปเป็นขุนนางทำไมกัน สติฟั่นเฟือนหรือไง!" เหวยฮ่าวรีบวิ่งออกจากห้องไปยังลานเรือนด้านนอกทันที เหวยฟู่หรงถือรองเท้าวิ่งไล่ตามออกมาเช่นกัน ทว่าด้านนอกมีฝนฤดูใบไม้ร่วงโปรยปรายลงมาแล้ว พื้นจึงเปียกแฉะไปหมด

"ท่านพ่อ พื้นมันสกปรกนะ ท่านเหยียบมาแบบนั้น เดี๋ยวท่านแม่ก็ด่าท่านหรอก!" เหวยฮ่าวตะโกนเตือนเหวยฟู่หรง

"เจ้าลูกเวร เดินมานี่!" เหวยฟู่หรงเอารองเท้าชี้หน้าเหวยฮ่าวพลางตะโกนสั่ง

"ท่านพ่อ ท่านดูสิว่าข้ามีแววเป็นขุนนางตรงไหน คนทึ่มอย่างข้าเนี่ยนะไปเป็นขุนนาง ไม่ใช่ว่าจะกลายเป็นเรื่องตลกหรอกหรือ ถึงเวลานั้นข้าโดนคนอื่นปั่นหัวจนตายไปอย่างไรท่านยังไม่รู้เรื่องเลยด้วยซ้ำ" เหวยฮ่ายืนอยู่ตรงนั้นแล้วตะโกนบอกเหวยฟู่หรง

เหวยฟู่หรงฟังแล้วก็รู้สึกว่ามีเหตุผล บุตรชายตนเองเป็นคนเช่นไรเขาย่อมรู้ดี สมองไม่ค่อยแล่น ไม่อย่างนั้นคงไม่ถูกผู้คนขนานนามว่าเจ้าทึ่มหรอก

"ไสหัวมานี่เลยนะ!" เหวยฟู่หรงถลึงตาใส่เหวยฮ่าวพลางตะโกนลั่น

"ท่านพ่อ ข้าเป็นขุนนางไม่ได้จริงๆ ข้าไม่อยากเป็นขุนนาง เป็นขุนนางก็ไม่ได้เงินเท่าไหร่หรอก ข้าไปสืบดูแล้ว ปลัดกระทรวงโยธาธิการคนหนึ่งได้เงินเดือนแค่เดือนละ 5 ก้วน ยังไม่เท่าเงินที่เหลาสุราบ้านเราหาได้แค่วันเดียวเลย แถมยังต้องตื่นแต่เช้าตรู่ทุกวันอีก!" เหวยฮ่ายังคงยืนอยู่ตรงนั้นแล้วตะโกนบอกเหวยฟู่หรงต่อไป

"เจ้าลูกเวร คิดบัญชีกันแบบนี้เรอะ เป็นขุนนางเขาเป็นเพื่อเงินกันหรือไง!" เหวยฟู่หรงด่าใส่เหวยฮ่าว

"ไม่เพื่อเงินแล้วเพื่ออะไรล่ะ" เหวยฮ่าวมองเหวยฟู่หรงด้วยสายตาดูแคลน

"อำนาจไง! เข้าใจไหมเจ้าลูกเวร อำนาจ! ตอนที่พ่อของเจ้าต้องไปขอร้องคนอื่นเมื่อก่อน แค่คนเฝ้าประตูตัวกระจ้อยร่อยของกระทรวงอาญาก็ขวางพ่อเจ้าคนนี้ได้แล้ว! ไสหัวมานี่เลย!" เหวยฟู่หรงด่าทอเหวยฮ่าว เหวยฮ่าวฟังแล้วเบะปาก ก่อนจะเอ่ยปากสวนขึ้นมาว่า

"ตอนนี้ใครจะกล้าขวางท่านเล่า ข้าเป็นถึงโหวเย่แล้ว ตอนนี้หากท่านไปที่คุกกระทรวงอาญา พวกพัศดีข้างในนั้น ใครบ้างจะไม่เคารพท่านอย่างนอบน้อม"

"ไสหัวมานี่!" เหวยฟู่หรงด่าใส่เหวยฮ่าว เหวยฮ่ายังคงไม่ขยับ ในมือเหวยฟู่หรงถือรองเท้าอยู่แท้ๆ หากตนเดินเข้าไป ก็เท่ากับแกว่งเท้าหาเสี้ยนชัดๆ

"ยังไม่รีบไสหัวมาอีก นี่มันฝนฤดูใบไม้ร่วง หากเป็นหวัดขึ้นมาตาแก่คนนี้จะตีเจ้าให้ตาย! ไสหัวมานี่!" เหวยฟู่หรงร้อนใจพลางด่าใส่เหวยฮ่าว เหวยฮ่าวเงยหน้าขึ้นมอง ฝนตกไม่แรงนัก ทว่าพอเห็นเหวยฟู่หรงกำลังสวมรองเท้าอยู่ตรงนั้น เหวยฮ่าวจึงยิ้มร่าแล้วเดินเข้าไปหาทันที

"เข้าไปข้างใน!" เหวยฟู่หรงเอามือไพล่หลังพลางถลึงตาใส่เหวยฮ่าวแล้วสั่ง เหวยฮ่ายิ้มรับแล้วเดินเข้าไป จากนั้นก็โดนเตะก้นเข้าหนึ่งที ไม่แรงนัก เหวยฮ่าวไม่ได้หันกลับไปมอง เขารู้ดีว่าต้องปล่อยให้เหวยฟู่หรงได้ระบายโทสะเสียบ้าง

"คราวหน้าหากเจอเรื่องเช่นนี้อีก ต้องมาปรึกษาข้าก่อน!" เหวยฟู่หรงด่าตามหลังมา

"ทราบแล้ว!" เหวยฮ่าวรีบรับปากทันควัน เหวยฟู่หรงเองก็รู้ดีว่าการรับปากแบบนี้ไม่ได้เรื่องได้ราวอันใด

"นั่งลง พรุ่งนี้ไปบ้านหัวหน้าตระกูล ห้ามมีเรื่องชกต่อยเด็ดขาด ไปฟังดูว่าพวกเขาจะว่าอย่างไร ขอเพียงไม่เกินไปนักก็ช่างมันเถอะ ความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลใหญ่ผูกพันกันแน่นแฟ้นยิ่งนัก ไม่ใช่ศัตรูกันสักหน่อย!" เหวยฟู่หรงนั่งลงพลางมองเหวยฮ่าวแล้วเอ่ยขึ้น

"อืม ขอแค่อย่ามารังแกข้าก็พอ แล้วก็อย่าคิดว่าข้าจะยอมให้ใครมารังแกง่ายๆ ด้วย" เหวยฮ่าวพยักหน้าแล้วนั่งลง

"มีหัวหน้าตระกูลคอยควบคุมอยู่ คงไม่เป็นเช่นนั้นหรอก!" เหวยฟู่หรงกล่าวต่อ

"เหอะ!" เหวยฮ่าวแค่นยิ้มอย่างเย็นชา ไม่เชื่อคำพูดนั้นเลยสักนิด

"เจ้าลูกเวร หัวหน้าตระกูลอาจจะรังแกบ้านเราในเรื่องอื่น แต่ถ้าเป็นตระกูลอื่นมารังแกพวกเรา หัวหน้าตระกูลไม่มีทางยอมแน่ หากยอมแล้วคนตระกูลเหวยจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน หืม? เรื่องหนึ่งก็ส่วนเรื่องหนึ่ง เหวยหยวนจ้าวอาจไม่ใช่คนดีอะไรนัก แต่ในฐานะหัวหน้าตระกูลแล้ว ยามเผชิญหน้ากับคนภายนอกย่อมไม่มีข้อกังขา เมื่อก่อนพ่อเองก็เคยถูกคนอื่นรังแก ตระกูลก็เป็นผู้ออกหน้าทวงความเป็นธรรมให้เหมือนกัน!" เหวยฟู่หรงจ้องหน้าเหวยฮ่าวพลางด่า เหวยฮ่าวได้ยินเช่นนั้นก็เงยหน้ามองเหวยฟู่หรง

"ตระกูลก็คือตระกูล ไม่ว่าเจ้าจะยอมรับหรือไม่ เจ้าก็แซ่เหวย มาจากตระกูลเหวยแห่งจิงจ้าว หากเจ้าไปรังแกคนตระกูลอื่นข้างนอก มันก็ไม่ใช่เรื่องส่วนตัวของเจ้าอีกต่อไป แต่เป็นเรื่องระหว่างสองตระกูล ไม่อย่างนั้นวันนี้คนพวกนั้นคงไม่แล่นไปหาหัวหน้าตระกูลหรอก เข้าใจหรือไม่!" เหวยฟู่หรงยังคงสั่งสอนเหวยฮ่าวต่อไป

ยามนี้เหวยฮ่าวขมวดคิ้วมุ่น พวกตระกูลใหญ่นี่มันจะทรงอิทธิพลเกินไปแล้วกระมัง แล้วเช่นนี้หลี่ซื่อหมินไม่หวาดระแวงบ้างหรือไร ไฉนยังปล่อยให้ตระกูลใหญ่ขยายอำนาจต่อไปได้อีก?

"พรุ่งนี้จงพูดจาดีๆ ฟังดูว่าพวกเขาจะว่าอย่างไร ห้ามวู่วามเด็ดขาด!" เหวยฟู่หรงเอ่ยเตือนเหวยฮ่าวซ้ำอีก

"ขอรับ ข้ารู้แล้ว" เหวยฮ่าวพยักหน้า ทว่าในใจกลับรู้สึกหงุดหงิดเป็นล้นพ้น เรื่องขี้ประติ๋วเพียงเท่านี้ ยังต้องลุกลามใหญ่โตไปถึงคนในตระกูลอีก วิถีการทำงานของคนพวกนี้ เขาไม่เข้าใจเอาเสียเลยจริงๆ

เช้าวันรุ่งขึ้น เหวยฮ่าวกับเหวยฟู่หรงพาคนรับใช้ไม่กี่คนมุ่งหน้าไปยังจวนของเหวยหยวนจ้าว

"ท่านฉุนเย่มาแล้ว ผู้รับผิดชอบในเมืองหลวงของตระกูลใหญ่อื่นๆ มากันครบแล้ว ขาดเพียงพวกท่านขอรับ!" คนเฝ้าประตูเห็นสองพ่อลูกเหวยฟู่หรงเดินเข้ามาก็เอ่ยทักทายอย่างนอบน้อมยิ่ง

นี่ก็เป็นเพราะเหวยฟู่หรงกำชับไว้ล่วงหน้า ว่าอย่าได้ยั่วโมโหเจ้าทึ่มเหวยเด็ดขาด และให้ปฏิบัติต่อพวกเขาด้วยความสุภาพ เหวยฮ่าวพยักหน้าแล้วก้าวเข้าไปในจวนของเหวยหยวนจ้าว เขาพบว่าบ้านของเหวยหยวนจ้าวช่างใหญ่โตโอ่โถงนัก อย่าว่าแต่ที่อื่นเลย เพียงแค่ลานเรือนหน้าก็คาดว่ากินพื้นที่ไม่ต่ำกว่าสิบหมู่แล้ว อีกทั้งงานไม้แกะสลักต่างๆ ยังประณีตงดงามยิ่ง ริมระเบียงทางเดินและเฉลียงคดเคี้ยวล้วนประดับประดาด้วยไม้ดอกไม้ประดับนานาพันธุ์ ตรงกลางลานเรือนยังมีสระน้ำสระหนึ่ง และใจกลางสระก็มีภูเขาจำลองที่ก่อขึ้นจากหินตั้งตระหง่านอยู่

"คารวะหัวหน้าตระกูล!" เหวยฟู่หรงพาเหวยฮ่าวเดินเข้าไป ก็เห็นเหวยหยวนจ้าวนั่งอยู่บนตำแหน่งประธาน ทางซ้ายมือของเขาคือผู้อาวุโสตระกูลเหวย ส่วนทางขวามือเป็นคนที่ไม่คุ้นหน้า เหวยฟู่หรงคาดว่าคงเป็นผู้รับผิดชอบในเมืองหลวงของตระกูลใหญ่อื่นๆ

"อืม มาแล้วรึ! นั่งสิ!" เหวยหยวนจ้าวชี้ไปยังที่นั่งสองตำแหน่งตรงกลางฝั่งซ้าย พลางเอ่ยกับสองพ่อลูกเหวยฟู่หรง