ตอนที่ 99 บุกมาหาเรื่องถึงหน้าประตู

หลังจากเหวยฟู่หรงได้รับข่าว ก็นึกสงสัยว่าหัวหน้าตระกูลเรียกหาตนด้วยเรื่องอันใด แม้รู้ดีว่าคงไม่ใช่เรื่องดี ทว่าในฐานะคนในตระกูล เมื่อหัวหน้าตระกูลเรียกพบย่อมไม่อาจปฏิเสธได้ อำนาจของหัวหน้าตระกูลในวงศ์ตระกูลนั้นยิ่งใหญ่ยิ่งนัก ถึงขั้นชี้เป็นชี้ตายคนได้

"เตรียมเงินไว้สองร้อยก้วน โรงเรียนประจำตระกูลใกล้จะเปิดเรียนแล้ว ไม่เห็นแก่คนอื่น ก็เห็นแก่เด็กๆ จากครอบครัวยากจนในตระกูลเถอะ!" เหวยฟู่หรงถอนหายใจพลางเอ่ยขึ้น เรื่องเงินนั้นตนยินดีจ่าย ทว่าต้องมิใช่การมาเอาเปรียบตน หากคิดจะหลอกขูดรีดกันย่อมเป็นอีกเรื่อง การยอมจ่ายเงินก้อนนี้ เหวยฟู่หรงก็หวังเพียงให้ลูกหลานในตระกูลได้เติบใหญ่เป็นผู้มีความสามารถ เพื่อให้ตระกูลเจริญรุ่งเรือง

ไม่นานนัก เหวยฟู่หรงก็มาถึงจวนของเหวยหยวนจ้าว หลังคนรับใช้เข้าไปรายงาน เหวยฟู่หรงก็ได้พบเหวยหยวนจ้าวในห้องรับแขก

"จินเป่ามาแล้วหรือ นั่งสิ สุขภาพร่างกายเป็นอย่างไรบ้าง" เหวยหยวนจ้าวมองเหวยฟู่หรงแล้วเอ่ยถาม

"ขอบคุณหัวหน้าตระกูลที่เป็นห่วง ข้ายังสบายดีขอรับ จริงสิ หัวหน้าตระกูล เงินสองร้อยก้วนของปีนี้ ข้านำมามอบให้สำหรับโรงเรียนประจำตระกูลแล้วขอรับ" เหวยฟู่หรงประสานมือคารวะเหวยหยวนจ้าวแล้วเอ่ยขึ้น

"ดีเหมือนกัน ประเดี๋ยวส่งมอบให้ทางผู้อาวุโสตระกูลจัดการต่อ เด็กที่จะเข้าเรียนในปีนี้น่าจะเพิ่มขึ้นอีกสามส่วน ลูกหลานตระกูลเหวยมีมากขึ้นเรื่อยๆ ก็นับเป็นเรื่องดี ทางตระกูลเองก็เตรียมจะเบิกเงินสามร้อยก้วนมาบูรณะซ่อมแซมโรงเรียน และจ้างอาจารย์มาสอนหนังสือเพิ่ม" เหวยหยวนจ้าวพยักหน้าเอ่ยออกมา ทว่าสีหน้ายังคงแฝงแววกังวล

"หัวหน้าตระกูล เงินยังไม่พอหรือขอรับ" เหวยฟู่หรงไม่เข้าใจเจตนาของอีกฝ่ายว่าเหตุใดจึงยกเรื่องนี้ขึ้นมา ตนก็ควักเงินออกมาสองร้อยก้วนแล้ว ยังจะต้องควักเพิ่มอีกหรือ

"ไม่ใช่ เงินพออยู่แล้ว รายรับของตระกูลในปีนี้ถือว่าใช้ได้ แต่มีเรื่องหนึ่งที่เจ้าต้องเตรียมตัวเตรียมใจไว้ให้ดี" เหวยหยวนจ้าวมองเหวยฟู่หรงแล้วเอ่ย

"เชิญท่านว่ามาเถิดขอรับ" เหวยฟู่หรงประสานมือกล่าว

"อืม เดิมทีข้าก็ไม่อยากจะพูดหรอก ทว่าผู้ดูแลในเมืองหลวงของตระกูลอื่นๆ ได้บุกมาหาข้าถึงที่แล้ว หากข้าไม่จัดการ พวกเขาก็จะลงมือกันเอง และถ้าพวกเขาลงมือ เจ้าทึ่มเหวยคงต้องเดือดร้อนแน่ แน่นอนว่าเจ้าทึ่มเหวยเป็นคนของตระกูลเรา ย่อมไม่ถึงคราวให้พวกเขามาก้าวก่ายสั่งสอนหรือจัดการ..." จากนั้นเหวยหยวนจ้าวจึงเล่าเรื่องที่พวกผู้ดูแลเหล่านั้นมาหาตนให้เหวยฟู่หรงฟังอย่างละเอียดยิบ

"นี่... หัวหน้าตระกูล มีกฎเกณฑ์เช่นนี้ด้วยหรือขอรับ" เหวยฟู่หรงมองเหวยหยวนจ้าวด้วยความตกตะลึง

เหวยหยวนจ้าวพยักหน้ากล่าวว่า "ก่อนหน้านี้เจ้าทำการค้าอยู่แต่ในเมืองหลวง มิได้ออกไปต่างถิ่น หากมีลูกหลานตระกูลเหวยจะไปทำการค้าต่างถิ่น ชายชราอย่างข้าย่อมเตือนพวกเขาก่อนเสมอ ระหว่างพวกเรากับตระกูลใหญ่อื่นๆ ล้วนมีกฎเกณฑ์ที่ยึดถือร่วมกันมาแต่โบราณ คราวนี้ที่เจ้าทึ่มเหวยไม่ยอมส่งเครื่องเคลือบให้พวกเขา เป็นเพียงข้ออ้างบังหน้าเท่านั้น เป้าหมายที่แท้จริงของพวกเขายังคงเป็นโรงงานเครื่องเคลือบในมือของเจ้าทึ่มเหวย พวกเขาบอกว่าโรงงานเครื่องเคลือบทำเงินได้มหาศาล เรื่องนี้เป็นความจริงหรือไม่"

"เรื่องนี้... ก็น่าจะพอได้อยู่ขอรับ แต่อย่างไรข้าก็ไม่เคยเห็นเงินของมันเลยสักแดง นอกจากเงินของเหลาสุราที่ข้าดูแลอยู่ เงินส่วนอื่นข้าไม่เคยเห็นเลย ไม่รู้ว่ามันเอาเงินไปซ่อนไว้ที่ใด ถามมันมันก็ไม่บอก ซ้ำยังบอกว่าขาดทุน รายละเอียดเป็นอย่างไร ข้าไม่รู้จริงๆ ขอรับ" เหวยฟู่หรงมองเหวยหยวนจ้าวพลางเอ่ยอย่างกลัดกลุ้ม

เมื่อครู่เขาฟังเข้าใจกระจ่างแล้วว่าคนพวกนั้นต้องการจะเล่นงานบุตรชายของตน ตระกูลเหล่านั้นทรงอิทธิพลเพียงใดเขาย่อมรู้ซึ้งดี อย่าว่าแต่เหวยฮ่าวเพียงคนเดียวเลย ต่อให้เป็นหลี่ซื่อหมินก็ยังต้องเกรงกลัวหากพวกเขารวมหัวกัน

"ให้เหวยฮ่าวส่งสินค้าให้พวกเขา อีกทั้งต่อไปในถิ่นที่ตระกูลเหล่านั้นตั้งอยู่ ก็ให้ส่งเครื่องเคลือบให้พวกเขาดูแล ส่วนพื้นที่อื่น ชายชราผู้นี้ไม่สน และพวกเขาก็ก้าวก่ายไม่ได้เช่นกัน อีกประการหนึ่ง จงสืบดูให้แน่ชัดว่าพวกเขากำลังหมายตาโรงงานเครื่องเคลือบนี้จริงหรือไม่ เรื่องนี้เจ้าจงวางใจเถิด หากเหวยฮ่าวส่งเครื่องเคลือบให้พวกเขาขายแล้ว แต่พวกเขายังกล้าคิดไม่ซื่อกับโรงงานเครื่องเคลือบอีก ถึงเวลานั้นคงมิอาจพูดจาประนีประนอมกันได้ง่ายๆ แล้ว" เหวยหยวนจ้าวมองเหวยฟู่หรงพลางเอ่ยเตือน

"ตกลงขอรับ เรื่องนี้ต้องขอบคุณหัวหน้าตระกูลมาก ข้ากลับไปแล้วจะคุยกับเขาให้รู้เรื่อง เพียงแต่ว่า จะนัดพบพวกเขาได้อย่างไรหรือขอรับ" เหวยฟู่หรงมองเหวยหยวนจ้าวแล้วเอ่ยถาม เรื่องนี้อย่างไรก็ต้องสะสางให้เรียบร้อย

"เมื่อเจ้าทึ่มเหวยยินยอมแล้ว เจ้าค่อยส่งคนไปส่งข่าว ถึงเวลานั้นข้าจะนัดพวกเขามานั่งคุยกันที่จวน!" เหวยหยวนจ้าวครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยกับเหวยฟู่หรง

"ขอรับ ข้าจะรีบไปหาเจ้าเด็กนั่นเดี๋ยวนี้!" เหวยฟู่หรงลุกขึ้นยืน ประสานมือคารวะเหวยหยวนจ้าว เหวยหยวนจ้าวพยักหน้ารับแล้วหันหลังเดินจากไป

"ท่านเจ้าของ ให้คนพวกนั้นไปจัดการเหวยฮ่าวเสียไม่ดีกว่าหรือขอรับ เขาทำท่านเสียหน้าไว้ไม่น้อยเลย!" ผู้ดูแลคนหนึ่งที่เพิ่งได้เลื่อนขั้นขึ้นมาเอ่ยกับเหวยหยวนจ้าวด้วยรอยยิ้ม

"เพียะ!" เหวยหยวนจ้าวยกมือฟาดฝ่ามือใส่ทันที ตบจนผู้ดูแลคนนั้นถึงกับงุนงงไปหมด

"ไอ้โง่ ลูกหลานตระกูลเหวยของข้า มีหรือจะยอมให้คนนอกมารังแก หากเรื่องแพร่งพรายออกไป หน้าตาของลูกหลานตระกูลเหวยจะเอาไปไว้ที่ใด!" เหวยหยวนจ้าวถลึงตาจ้องมองผู้ดูแลคนนั้นอย่างดุดัน ผู้ดูแลผู้นั้นรีบคุกเข่าลงทัน

"ฮึ เด็กๆ ไปแจ้งเหวยถิ่ง ให้คอยจับตาดูฎีกาในช่วงสองสามวันนี้ หากมีฎีกายื่นถอดถอนเหวยฮ่าว ให้สืบดูเนื้อหาข้างในแล้วคัดลอกสรุปมาให้ข้าสักฉบับ!" เหวยหยวนจ้าวเอ่ยสั่งพลางเดินไปข้างหน้า พ่อบ้านผู้นั้นรีบยันกายลุกขึ้นขานรับทันควัน

ยามนี้เหวยถิ่งดำรงตำแหน่งผู้ช่วยฝ่ายขวาแห่งสำนักเสนาบดี ทั้งยังได้รับความไว้วางพระทัยจากหลี่ซื่อหมินอย่างยิ่ง ตำแหน่งผู้ช่วยฝ่ายขวาแห่งสำนักเสนาบดีนี้มีหน้าที่ช่วยเหลืองานของพู่เย่ฝ่ายซ้ายและขวา เทียบได้กับรองหัวหน้าสำนัก ส่วนผู้ช่วยฝ่ายซ้ายนั้นคือหัวหน้าสำนัก

เหวยฟู่หรงตามหาเหวยฮ่าวจนพบในเหลาสุรา เหวยฮ่าวกำลังนอนหลับอยู่ในห้องพักผ่อนของตน วันนี้เขาเหน็ดเหนื่อยกับการทำงานมาตลอดช่วงเช้า จึงเอนกายพักผ่อนอยู่ในห้อง

"ลูกเอ๋ย ตื่นเถิดลูก พ่อมีเรื่องจะคุยด้วย" เหวยฟู่หรงเขย่าตัวปลุกเหวยฮ่าว

เหวยฮ่าวลุกขึ้นนั่งอย่างงัวเงีย มองเหวยฟู่หรงด้วยความงุนงง "ท่านพ่อ ไม่มีเรื่องอะไรแล้วท่านวิ่งออกมาทำไมกัน"

"ก็ไม่ใช่เพราะเรื่องงามหน้าที่เจ้าก่อไว้รึ นั่งดีๆ พ่อมีเรื่องสำคัญจะพูดกับเจ้า!" เหวยฟู่หรงถลึงตาใส่เหวยฮ่าวอย่างดุดัน

"ข้าไม่ได้ทำอะไรเลยนะ ช่วงนี้ข้าไม่ได้ไปชกต่อยกับใครสักหน่อย!" เหวยฮ่ายิ่งงุนงงหนักเข้าไปอีก ช่วงนี้เขาทำตัวสงบเสงี่ยมจะตายไป ที่สำคัญคือไม่มีใครกล้ามาหาเรื่อง เขาจึงไม่ได้ลงไม้ลงมือกับผู้ใดเลย

"ไม่ใช่เรื่องชกต่อย นั่งลงดีๆ!" เหวยฟู่หรงจ้องมองเหวยฮ่าวแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเข้มงวด เหวยฮ่าวเห็นเช่นนั้นก็คาดว่าเรื่องนี้คงไม่ใช่เรื่องเล็ก มิฉะนั้นเหวยฟู่หรงคงไม่ขมวดค

เมื่อเหวยฮ่าวได้ยินดังนั้นก็นั่งใคร่ครวญอยู่ตรงนั้น แล้วเอ่ยถามเหวยฟู่หรง "ท่านพ่อ มีกฎเกณฑ์เช่นนี้ด้วยหรือ"

"พ่อจะไปรู้ได้อย่างไร ก่อนหน้านี้พ่อก็ไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้เหมือนกัน แต่ข้าดูแล้วหัวหน้าตระกูลก็กลัดกลุ้มเอาเรื่องอยู่" เหวยฟู่หรงมองเหวยฮ่าวพลางผายมือออกแล้วเอ่ย

"มีกฎเกณฑ์เช่นนี้ก็ไม่เห็นต้องกลัว ขายให้ใครก็ขายเหมือนกันไม่ใช่หรือ อย่างไรเสียขอแค่ไม่มากดราคาของข้าก็พอ ยกให้พวกเขาไปก็สิ้นเรื่อง" เหวยฮ่าวคิดดูแล้ว แผ่นดินต้าถังกว้างใหญ่เพียงนี้ ไม่กี่ตระกูลนั่นก็ครอบครองแค่ไม่กี่พื้นที่ สละให้ไปสักสองสามแห่งก็ไม่เสียหาย พวกเขาจะเอาไปขายอย่างไรตนไม่สน แต่หากคิดจะมากดราคาตน ย่อมไม่ได้เด็ดขาด

"เรื่องนี้ระหว่างทางพ่อก็คิดอยู่เหมือนกัน ข้าเดาว่าเจ้าก็คงยอมปล่อยให้ แต่หัวหน้าตระกูลบอกว่า เขากลัวว่าคนพวกนั้นจะใช้ข้ออ้างที่ตอนนี้เจ้าไม่ยอมส่งเครื่องเคลือบให้ มาเล่นงานเจ้าเข้า" เหวยฟู่หรงมองเหวยฮ่าวแล้วเอ่ยขึ้น

"เล่นงานหรือ" เหวยฮ่าวมองเหวยฟู่หรงอีกครั้งพลางถามอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก

"หัวหน้าตระกูลบอกว่า พวกเขาอาจจะกำลังเล็งโรงงานเครื่องเคลือบของเจ้าอยู่ โรงงานเครื่องเคลือบนี่ทำเงินได้มากขนาดนั้นเชียวหรือ แล้วเงินล่ะ" เหวยฟู่หรงมองเหวยฮ่าวแล้วเอ่ยถาม

"จะมีเงินได้ยังไง ใครบอกท่านว่าทำเงินกัน ข้างนอกยังลือกันเลยว่าท่านมีทรัพย์สมบัติหลายหมื่นก้วน แล้วเงินล่ะ ข้าไม่เห็นว่าบ้านเราจะมีทรัพย์สมบัติหลายหมื่นก้วนตรงไหน" เหวยฮ่าวแกล้งทำไขสือ ไม่กล้าพูดความจริงกับเหวยฟู่หรง หากอีกฝ่ายรู้ว่าตนให้คนยืมเงินออกไปมากขนาดนั้น มีหวังไม่ตีตนตายหรอกหรือ

"มีสิ ร้านรวงกับโฉนดที่ดินทำกินของที่บ้าน ข้าเก็บรักษาเอาไว้อย่างดีหมดแล้ว" เหวยฟู่หรงพยักหน้า พลางจ้องเหวยฮ่าวไม่วางตา

เหวยฮ่าวได้ยินเช่นนั้นก็เบิกตากว้างมองเหวยฟู่หรง ก่อนจะขึ้นเสียงถาม "ท่านพ่อ อย่างนี้ก็ไม่ถูกแล้ว ก่อนหน้านี้ท่านยังบอกข้าอยู่เลยว่าเงินในบ้านถูกข้าผลาญไปจนเกือบหมดแล้ว แล้วทำไมยังมีอยู่อีกตั้งเยอะเล่า"

"เหลาสุราก็ทำเงินได้ แถมเจ้าก็ไม่ผลาญเงินแล้ว ยังมีรางวัลพระราชทานของเจ้า แล้วยังมีจวนที่กำลังสร้างให้เจ้าตรงเมืองฝั่งตะวันออกนี่อีก ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเงินทั้งนั้น พ่อจัดการเตรียมไว้ให้เจ้าเรียบร้อยหมดแล้ว!" เหวยฟู่หรงหักนิ้วคิดคำนวณให้เหวยฮ่าวดู

ยามนี้เขาวางใจบอกเหวยฮ่าวได้แล้ว ลูกชายของตนไม่ผลาญเงินอีกต่อไปแล้ว มิหนำซ้ำยังเป็นถึงฉุนเย่ ดังนั้นกับเหวยฮ่าว เขาจึงไม่ต้องคอยปิดบังซ่อนเร้นปานนั้นแล้ว แน่นอนว่าอย่างไรก็ยังต้องแอบซ่อนไว้บ้างเล็กน้อย หากไม่ถึงคราวคับขันที่สุด ย่อมไม่มีทางบอกเหวยฮ่าวแน่

"เอาเถอะ โรงงานเครื่องเคลือบไม่ได้ทำเงินหรอก ท่านพ่ออย่าไปฟังคนภายนอกพูดจาเหลวไหลเลย" เหวยฮ่าวพยักหน้าพลางโบกมือ จากนั้นก็มองเหวยฟู่หรงแล้วเอ่ยถาม "พวกเขาเล็งโรงงานเครื่องเคลือบของข้าหรือ"

"หัวหน้าตระกูลว่ามาเช่นนี้ จึงให้เจ้าคอยระวังไว้หน่อย อีกอย่าง หากเจ้ายินยอมให้สิทธิ์ขายเครื่องเคลือบแก่พวกเขา หัวหน้าตระกูลก็จะนัดหมายให้พวกเราพบหน้ากัน ลูกเอ๋ย เรื่องนี้เจ้าว่าอย่างไรล่ะ" เหวยฟู่หรงมองเหวยฮ่าวแล้วเอ่ยถาม เขาไม่รู้เรื่องราวของโรงงานเครื่องเคลือบ ทว่าบัดนี้ในใจเขายิ่งให้ความสำคัญกับความคิดเห็นของเหวยฮ่าวมากขึ้นเรื่อยๆ

"มารดามันเถอะ นี่มันเหยียบจมูกกันถึงเรือนแล้ว สิทธิ์ขายเครื่องเคลือบเล็กๆ น้อยๆ ถึงกับต้องทำเป็นเรื่องใหญ่โตปานนี้เชียวหรือ พวกเขาอยากได้สิทธิ์ขายในที่ไหน ก็มาหาข้าสิ ข้าก็ให้พวกเขาไปก็สิ้นเรื่อง ตอนนี้กลับถึงขั้นใช้กำลังอำนาจของตระกูลมากดดัน!" เหวยฮ่าวนั่งสบถออกมาตรงนั้น

นี่ก็เป็นสิ่งที่ทำให้เหวยฮ่าวไม่สบอารมณ์เช่นกัน ตนเปิดประตูทำการค้า ผู้คนจากทั่วทุกสารทิศจะมาเจรจาการค้ากับตน ตนย่อมยินดีต้อนรับทั้งนั้น จะตกลงกันได้หรือไม่ค่อยว่ากันทีหลัง ทว่าคนพวกนั้นกลับไม่มาหาตน แต่ตรงดิ่งไปหาหัวหน้าตระกูลของตน ซ้ำยังบอกว่าหากหัวหน้าตระกูลไม่สั่งสอนตน พวกเขาก็จะสั่งสอนตนเอง ลำพังพวกมัน คู่ควรหรือ

"พบสิ ท่านพ่อ ท่านส่งคนไปแจ้งหัวหน้าตระกูลเลย ไปพบกันที่บ้านหัวหน้าตระกูลนั่นแหละ!" เหวยฮ่าวตัดสินใจเอ่ยออกมา เดิมทีเขาอยากจะนัดพบที่เหลาสุราของตนเอง ทว่าเกรงว่าถึงตอนนั้นเกิดการปะทะกันขึ้นมาแล้วจะพังเหลาสุราของตน ย่อมเสียดายแย่ ไปบ้านหัวหน้าตระกูล หากพังบ้านหัวหน้าตระกูลขึ้นมา ตนก็ไม่ปวดใจ อย่างมากก็แค่ชดใช้เงินให้ก็สิ้นเรื่อง

"ได้!" เหวยฟู่หรงไม่ได้คิดอะไรมาก ในใจยังคงอยากสะสางเรื่องนี้ให้จบลง มิฉะนั้น หากคนพวกนั้นลงมือเล่นงานลูกชายตน ย่อมกลายเป็นเรื่องยุ่งยากแน่