ตอนที่ 98 เรื่องของตระกูลเหวย ให้ตระกูลเหวยจัดการ

เมื่อได้ยินคนพวกนั้นบอกว่าตนตัดหนทางทำกิน เหวยฮ่าวก็เริ่มไม่สบอารมณ์ขึ้นมา ตนเปิดประตูทำการค้า ขายให้ใครก็คือขาย จะมาว่าตนตัดทางทำกินได้อย่างไร อีกทั้งตนไม่ได้เก็บเงินมัดจำของพวกเขาไว้เสียหน่อย หากรับเงินมาแล้วไม่ยอมส่งของให้ นั่นถึงจะเรียกว่าตนผิด ทว่าเหวยฮ่าวยังคงข่มอารมณ์ไว้ เพราะอย่างไรวันหน้าก็ยังต้องพึ่งพาคนเหล่านี้ในการกระจายสินค้าอยู่ดี

"เอาเช่นนี้ ทุกท่าน ข้าเข้าใจความรู้สึกของพวกท่านดี แต่ทุกคนอย่าเพิ่งร้อนใจไป สี่เตาแรกนี้ข้าตั้งใจจะมอบให้พ่อค้าชาวหูทั้งหมดจริง ๆ ตั้งแต่เตาที่ห้าเป็นต้นไป พวกท่านต้องการมากเท่าใดก็ได้ทั้งนั้น เพียงแต่ว่าตอนนี้ใกล้จะเข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว พ่อค้าชาวหูเหล่านี้ต้องเดินทางไกลออกไปนอกด่าน หากไม่รีบเร่งเดินทาง หิมะตกหนักปิดภูเขาปิดเส้นทางขึ้นมา พวกเขาก็คงไม่มีปัญญาเอาไปขายได้ใช่หรือไม่

ทุกท่านโปรดเห็นใจกันบ้าง วางใจเถิด สองเตาที่เพิ่งเปิดในวันนี้ พรุ่งนี้ก็จะเริ่มลำเลียงสินค้าเข้าเตาชุดใหม่ ค่ำวันพรุ่งนี้ก็จุดเตาเผาได้แล้ว ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีเครื่องเคลือบให้ขาย เอาเช่นนี้แล้วกัน ต่อไปพวกท่านที่เคยซื้อเครื่องเคลือบจากข้าไปก่อนหน้านี้ ในยอดสินค้าทุกหนึ่งพันก้วน ข้าจะคืนเงินให้ยี่สิบก้วนเพื่อเป็นการชดเชย ดีหรือไม่" เหวยฮ่ายืนอยู่ตรงนั้นพลางเอ่ยกับเหล่าพ่อค้า

พ่อค้าบางส่วนได้ยินดังนั้นก็เงียบเสียงลง แต่ยังมีอีกหลายคนที่ยังคงไม่พอใจ กำไรของพวกเขานั้นมิได้มีเพียงเศษเงินแค่นี้ เครื่องเคลือบของเหวยฮ่าวหากนำไปขายยังแดนใต้ กำไรอย่างน้อยต้องเพิ่มขึ้นเท่าตัว บางรายถึงกับฟันกำไรได้ถึงสองเท่าด้วยซ้ำ ดังนั้นตอนนี้พวกเขาจึงอยากได้เครื่องเคลือบไปโดยเร็วที่สุด

"เรื่องนี้เอาตามนี้แล้วกัน ทุกท่านแยกย้ายกันไปก่อนเถิด ต่างฝ่ายต่างเห็นใจกันบ้าง เครื่องเคลือบมีแน่ ก็แค่รออีกไม่กี่วันเท่านั้น!" เหวยฮ่าวเห็นพ่อค้าพวกนั้นไม่ยอมพูดจาจึงเอ่ยตัดบท พูดจบก็หันหลังเดินจากไปทันที ตนไม่มีความจำเป็นต้องมานั่งต่อรองเรื่องพวกนี้กับพวกเขาที่นี่ ใครยินดีรอก็รอ หากไม่ยินดีรอ ตนก็จนปัญญา

พ่อค้าบางคนเห็นเหวยฮ่าวเดินจากไปก็พากันแยกย้ายกลับ ส่วนพวกพ่อค้าชาวหูที่อยู่ด้านในต่างรู้สึกซาบซึ้งใจต่อเหวยฮ่าวเป็นอย่างยิ่ง เพราะเหวยฮ่าวช่วยแบกรับแรงกดดันทั้งหมดเอาไว้ให้

ขณะเดียวกัน เหวยฮ่าวก็ต้องการคำมั่นสัญญาจากพวกเขาเช่นกันว่า ห้ามนำเครื่องเคลือบเหล่านี้ไปขายในเขตแดนของต้าถังเป็นอันขาด มิฉะนั้นตนจะไม่ทำการค้ากับพวกเขาอีกต่อไป

ช่วงเที่ยง เหวยฮ่าวกลับมากินข้าวที่หอจวี้เสียน ขณะเดียวกัน ณ จวนของเหวยหยวนจ้าว สองวันมานี้เหวยหยวนจ้าวอารมณ์ดีไม่น้อย เรื่องของเหวยฉงและเว่ยย่งเริ่มมีขุนนางตระกูลเหวยช่วยเสนอชื่อให้แล้ว ประกอบกับมีเว่ยกุ้ยเฟยคอยหนุนหลังอยู่อีกแรง คาดว่าอีกไม่นานเรื่องคงสำเร็จลุล่วง ลูกหลานตระกูลเหวยได้ดิบได้ดี ตัวเขาก็พลอยมีหน้ามีตาไปด้วยมิใช่หรือ

"ท่านหัวหน้าตระกูล ด้านนอกมีผู้ดูแลของหลายตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงมาขอพบ พวกเขามีธุระจะหารือกับท่านขอรับ" ผู้ดูแลคนหนึ่งเดินเข้ามาข้างกายเหวยหยวนจ้าวแล้วรายงาน

"โอ้ เชิญเข้ามา!" เหวยหยวนจ้าวได้ยินดังนั้นก็รู้ทันทีว่าต้องมีเรื่องสำคัญอย่างแน่นอน มิเช่นนั้นคงไม่พากันมาพร้อมหน้าเช่นนี้

ไม่นานนัก ชายวัยกลางคนห้าคนก็เดินเข้ามาถึงเรือนของเหวยหยวนจ้าว ในมือต่างถือของกำนัลมามอบให้แก่บ่าวไพร่ในจวนของเหวยหยวนจ้าว

"ทุกท่านมาด้วยกันพร้อมหน้าเช่นนี้ มีเรื่องอันใดหรือ" หลังจากเชื้อเชิญให้นั่งลงแล้ว เหวยหยวนจ้าวมองดูพวกเขาพลางเอ่ยถาม คนเหล่านี้ล้วนเป็นผู้รับผิดชอบของตระกูลใหญ่ในเมืองหลวง มีหน้าที่คอยประสานงานกิจการต่าง ๆ ของตระกูลในเมืองหลวง และคอยส่งข่าวสารกลับไปยังตระกูลของตน

"ท่านหัวหน้าตระกูลเหวย พวกเรามีเรื่องต้องหารือจริง ๆ" หนึ่งในนั้นประสานมือคารวะเหวยหยวนจ้าวแล้วเอ่ยขึ้น คนผู้นี้คือชุยสยงไข่ ผู้ดูแลของตระกูลชุยในเมืองหลวง ซึ่งเป็นบุตรชายคนรองของหัวหน้าตระกูลชุย

"อืม เชิญว่ามาเถิด!" เหวยหยวนจ้าวพยักหน้ารับพลางกล่าว

"ท่านหัวหน้าตระกูลเหวย พวกเราแค่อยากจะถามดูว่า กฎเกณฑ์ตามธรรมเนียมปฏิบัติที่ตระกูลใหญ่ยึดถือร่วมกันมาแต่เดิมนั้น บัดนี้ตระกูลเหวยคิดจะฉีกทิ้งแล้วหรืออย่างไร" ชุยสยงไข่จ้องมองเหวยหยวนจ้าวแล้วเอ่ยถามขึ้นมา

เหวยหยวนจ้าวได้ยินก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายหมายถึงเรื่องใด ฟังจากน้ำเสียงแล้วดูเหมือนจะเป็นเรื่องใหญ่โต ทั้งยังชี้ว่าตระกูลเหวยเป็นฝ่ายผิด ชัดเจนว่าคนพวกนี้ตั้งใจมาเอาเรื่อง เขาจึงรีบวางถ้วยชาลง มองดูพวกเขาแล้วเอ่ยถามกลับไป "คำพูดนี้หมายความว่าอย่างไร ตระกูลเหวยของข้าทำสิ่งใดไม่ถูกต้อง มีสิ่งใดก็จงพูดออกมาตรง ๆ เถิด"

"หัวหน้าตระกูลเหวย เจ้าทึ่มเหวยเหวยฮ่าวเป็นลูกหลานตระกูลเหวยของท่านใช่หรือไม่ เหวยฮ่าวมีโรงงานเครื่องเคลือบอยู่แห่งหนึ่ง เรื่องนี้ท่านคงรู้อยู่แล้วกระมัง" ครานี้ชายวัยกลางคนอีกคนหนึ่งมองไปยังเหวยหยวนจ้าวแล้วเอ่ยถามขึ้นมา เขาชื่อหวังเชิน เป็นผู้ดูแลของตระกูลหวังแห่งไท่หยวนในเมืองหลวง

"ข้ารู้สิ เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือ" เหวยหยวนจ้าวยังคงมึนงง ยามนี้เครื่องเคลือบของเหวยฮ่าวขายดีเป็นเทน้ำเทท่า ในจวนของตนยังซื้อหามาไว้บ้าง เดิมทียังคิดจะซื้อเพิ่ม ทว่ากลับพบว่าไม่มีของแล้ว จึงได้แต่รอคอย

"ตามหลักแล้ว เหวยฮ่าวเปิดโรงงานเครื่องเคลือบ ตระกูลเหวยกอบโกยเงินทองมากมายย่อมเป็นเรื่องน่ายินดี ทว่าตระกูลเหวยได้กินเนื้อ พวกเราได้ซดน้ำแกงบ้างก็ไม่นับว่ามีปัญหา ทุกคนต่างถือธรรมเนียมปฏิบัตินี้ร่วมกันมาตลอด แต่บัดนี้เหวยฮ่าวกลับไม่เปิดโอกาสให้พวกเราได้แม้แต่จะซดน้ำแกง ทำเช่นนี้เห็นทีจะไม่ถูกต้องแล้วกระมัง"

"อีกอย่าง เรื่องนี้หัวหน้าตระกูลเหวยก็มิได้แจ้งพวกเราล่วงหน้า ตามหลักแล้ว นอกจากเครื่องเคลือบที่วางขายในฉางอาน ส่วนที่นำไปขายในพื้นที่อื่นจำเป็นต้องแบ่งสรรปันส่วนมาให้พวกเราบ้าง คำพูดนี้มีสิ่งใดผิดเพี้ยนหรือไม่" ชุยสยงไข่มองเหวยหยวนจ้าวแล้วเอ่ยถาม

"เฮ้อ!" เหวยหยวนจ้าวได้ยินเช่นนั้น ในใจก็กระจ่างแจ้งทันทีว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น จึงอดทอดถอนใจยาวมิได้ คนพวกนี้มาหาตนย่อมเป็นเรื่องที่สมควรแล้ว ทว่าเรื่องของเหวยฮ่าวนั้น ตนเองก็สอดมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวไม่ได้เช่นกัน

หากความสัมพันธ์ระหว่างเหวยฮ่าวกับตระกูลยังดีอยู่ เหวยหยวนจ้าวย่อมต้องกำชับเหวยฮ่าวว่า การค้าขายเครื่องเคลือบในบางพื้นที่จำต้องมอบหมายให้คนของตระกูลใหญ่อื่น ๆ เป็นผู้จัดการโดยเฉพาะ มิใช่เที่ยวเร่ขายให้พ่อค้าหน้าไหนก็ได้ตามอำเภอใจ ยิ่งไปกว่านั้น ยังต้องให้เหวยฮ่าวกำชับบรรดาพ่อค้ารายย่อยเหล่านั้นด้วยว่า พื้นที่ใดบ้างที่ห้ามนำสินค้าเข้าไปวางขาย

"ทุกท่าน เรื่องนี้เป็นตระกูลเหวยของข้าที่ไม่ถูกต้อง ทว่าตระกูลเหวยของข้าก็มีความลำบากใจอยู่ พวกท่านพำนักอยู่ในเมืองหลวง ย่อมต้องเคยได้ยินเรื่องราวระหว่างข้ากับเหวยฮ่าวมาบ้าง น่าละอายใจยิ่งนัก ข้าไม่อาจเกลี้ยกล่อมเหวยฮ่าวได้เลยแม้แต่น้อย หากข้าไปพบเหวยฮ่าวแล้วไม่ถูกเขาไล่ทุบตีกลับมา ก็นับว่าเป็นโชคดีอย่างยิ่งแล้ว เครื่องเคลือบที่พวกท่านเอ่ยถึงในยามนี้ ข้าย่อมเข้าใจดี ทว่าข้าไร้ความสามารถที่จะจัดการจริง ๆ คำพูดนี้มิใช่ข้ออ้างบ่ายเบี่ยงแต่อย่างใด" เหวยหยวนจ้าวยกมือประสานคารวะพลางเอ่ยกับพวกเขา

เขาจนปัญญาที่จะจัดการเหวยฮ่าวจริง ๆ สิ้นเสียงของเหวยหยวนจ้าว คนกลุ่มนั้นต่างพากันเงียบงันไปชั่วขณะ ก่อนหน้านี้พวกเขาเพียงมองเรื่องนี้เป็นเรื่องขบขัน ทว่ายามนี้เริ่มตระหนักแล้วว่าเรื่องราวค่อนข้างรับมือได้ยาก

"ทุกท่าน พวกท่านมาหาข้า สู้ตรงไปหาเหวยฮ่าวแล้วพูดคุยกับเขาโดยตรงจะมิดีกว่าหรือ บางทีอาจพอมีหนทางอยู่บ้าง หรือไม่ก็ไปพบเหวยฟู่หรงบิดาของเหวยฮ่าว อย่างไรเสียเหวยจินเป่าก็พอจะรู้ธรรมเนียมระหว่างตระกูลใหญ่ของพวกเราอยู่บ้าง ย่อมต้องปฏิบัติตามเป็นแน่" เหวยหยวนจ้าวเห็นพวกเขาเงียบไป จึงเอ่ยเสนอแนะขึ้นมาอีกครา

"หัวหน้าตระกูลเหวย ต่อไปเรื่องของเหวยฮ่าว ทางตระกูลของพวกท่านจะไม่ยื่นมือเข้ามายุ่งเกี่ยวแล้วใช่หรือไม่" ชุยสยงไข่มองเหวยหยวนจ้าวแล้วเอ่ยถาม ทำเอาเหวยหยวนจ้าวถึงกับชะงักไป คำพูดนี้หมายความว่าอย่างไร คิดจะลงมือจัดการเหวยฮ่าวอย่างนั้นหรือ

"คำพูดนี้หมายความว่าอย่างไร" เหวยหยวนจ้าวมองชุยสยงไข่แล้วเอ่ยถาม

"พวกท่านเกลี้ยกล่อมเหวยฮ่าวไม่ได้ ทั้งเหวยฮ่าวก็ไม่ยอมปฏิบัติตามธรรมเนียมของตระกูลใหญ่ เช่นนั้นแล้ว ไม่ตระกูลเหวยของพวกท่านเป็นฝ่ายจัดการเรื่องนี้ ก็ต้องปล่อยให้พวกเราสองสามตระกูลเป็นผู้ลงมือจัดการแทน โรงงานเครื่องเคลือบของเหวยฮ่าวทำกำไรได้มหาศาล ยามนี้เหวยฮ่าวผูกขาดควบคุมอยู่เพียงคนเดียว ดูจะเกินเลยไปหน่อยกระมัง อีกประการหนึ่ง เขาก็มิได้มอบเงินให้ตระกูลของพวกท่านแม้แต่อีแปะเดียว ข้าคิดว่า หากพวกเราจะลงมือจัดการเขา ท่านคงไม่มีความเห็นคัดค้านกระมัง" ชุยสยงไข่ส่งยิ้มบางพลางเอ่ยกับเหวยหยวนจ้าว

ยามนี้สีหน้าของเหวยหยวนจ้าวพลันแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาลงทันควัน พลางจ้องมองชุยสยงไข่

"หัวหน้าตระกูลเหวย เป็นตระกูลเหวยของพวกท่านที่ไม่รักษากฎเกณฑ์ก่อน เดิมทีพวกเราก็มิได้อยากจะมา วันนี้เหวยฮ่าวกลับยอมขายเครื่องเคลือบเหล่านั้นให้พ่อค้าชาวหู แต่ไม่ยอมขายให้พวกเรา หมายความว่าอย่างไรกัน" ลู่อินผู้ดูแลของตระกูลหลูแห่งฟ่านหยางในเมืองหลวงเอ่ยถามเหวยหยวนจ้าวขึ้นมาเช่นกัน

"หากมิใช่เพราะเรื่องในวันนี้ พวกเรายังคิดว่ารอให้หัวหน้าตระกูลของพวกเรามาถึงเมืองหลวงแล้ว ค่อยมาเจรจากับหัวหน้าตระกูลเหวยด้วยตนเอง ทว่ายามนี้ เหวยฮ่าวกลับทำเช่นนี้ มิใช่รังแกกันเกินไปหน่อยหรือ หากบอกว่าเขาไม่รู้ธรรมเนียม หัวหน้าตระกูลเหวยอยู่ที่นี่ ท่านย่อมสั่งสอนเขาได้ หากท่านบอกว่าเขาไม่ฟังคำท่าน นั่นก็ย่อมหมายความว่าตระกูลเหวยของพวกท่านจัดการไม่ได้ ในเมื่อจัดการไม่ได้ เช่นนั้นก็ส่งมาให้พวกเราจัดการเถอะ" เจิ้งเทียนเจ๋อผู้ดูแลของตระกูลเจิ้งแห่งหรงหยางเอ่ยพลางมองไปยังเหวยหยวนจ้าวเช่นกัน

เหวยหยวนจ้าวได้ยินคำพูดของพวกเขาแล้วมิได้เอ่ยสิ่งใด ได้แต่จ้องมองพวกเขา ส่วนพวกเขาก็จ้องมองเหวยหยวนจ้าวกลับมาเช่นกัน

"นี่เป็นความคิดของพวกเจ้า หรือเป็นความคิดของหัวหน้าตระกูลพวกเจ้ากันแน่" เหวยหยวนจ้าวเอ่ยถามขึ้นมากะทันหัน

"หัวหน้าตระกูลยังไม่ทราบเรื่องนี้ ทว่าเครื่องเคลือบหลายชุดก่อนหน้านี้ หัวหน้าตระกูลของพวกเราชอบมาก ถึงกับส่งคนมาถ่ายทอดวาจาไว้เป็นพิเศษ ว่าการขายเครื่องเคลือบที่ไท่หยวน ตระกูลหวังของพวกเราต้องเป็นผู้คว้าเอาไว้!" หวังเชินส่งยิ้มพลางมองเหวยหยวนจ้าว คำพูดนี้ทำให้เหวยหยวนจ้าวรู้สึกถึงแรงกดดันขึ้นมาทันที

"เรื่องของตระกูลเหวย ให้ตระกูลเหวยจัดการกันเองก่อนจะดีกว่า พวกเจ้าจงวางใจ ภายในสองวันนี้ข้าจะมีคำตอบให้พวกเจ้า คนรุ่นหลังของตระกูลเหวย ยังไม่จำเป็นต้องยืมมือผู้อื่นมาจัดการ" เหวยหยวนจ้าวเอ่ยขึ้น

"เช่นนี้ย่อมดีที่สุด หัวหน้าตระกูลเหวย พรุ่งนี้ยามเที่ยง ที่หอจวี้เสียนของเหวยฮ่าว พวกเรามารวมตัวกันเพื่อหารือเรื่องเครื่องเคลือบชุดนี้ ดีหรือไม่" ชุยสยงไข่ส่งยิ้มพลางมองเหวยหยวนจ้าวแล้วเอ่ยขึ้น

"ไว้นัดกันใหม่ ตอนนี้ยังบอกไม่ได้ เรื่องของเจ้าทึ่มเหวย ข้าผู้เฒ่ายังไม่กล้าให้คำตอบที่แน่นอนแก่พวกเจ้า!" เหวยหยวนจ้าวมองพวกเขาพลางเอ่ย ยามนี้เขาไม่กล้ารับปากสิ่งใดทั้งสิ้น สิ่งที่เขาต้องคิดก็คือจะเกลี้ยกล่อมเหวยฮ่าวอย่างไร เพื่อให้เหวยฮ่าวรักษากฎเกณฑ์ระหว่างตระกูลไว้

"ตกลง เช่นนั้นพวกเราจะรอฟังข่าวดีจากหัวหน้าตระกูลเหวย อีกประการหนึ่ง ขอย้ำเตือนหัวหน้าตระกูลเหวยสักคำ ได้ยินว่ามีขุนนางตรวจการไม่น้อยที่รู้ว่าเหวยฮ่าวขายเครื่องเคลือบให้เฉพาะพ่อค้าชาวหูต่างพากันโกรธเกรี้ยว และได้เขียนฎีกาเตรียมไว้แล้ว!" ชุยสยงไข่ส่งยิ้มพลางมองเหวยหยวนจ้าวแล้วเอ่ย เหวยหยวนจ้าวได้ยินเช่นนั้นก็มิได้กล่าววาจาใด

ผ่านไปครู่หนึ่ง พวกเขาก็บอกลาจากไป เหวยหยวนจ้าวเอนพิงอยู่ตรงนั้นด้วยความปวดเศียรเวียนเกล้า พลางยกมือขึ้นกุมศีรษะตนเอง

"เด็กๆ ไปที่จวนของเหวยฮ่าวสักเที่ยว ไปตามเหวยจินเป่ามาที่นี่ บอกว่าข้ามีธุระจะคุยกับเขา" เหวยหยวนจ้าวหลับตาลงพลางสั่งความ

"ขอรับ!" บ่าวคนหนึ่งรีบออกไปแจ้งความทันที

ส่วนเหวยฟู่หรงหลังจากได้รับข่าวนี้ก็ถึงกับชะงักไป ยามนี้ตนเองไม่กล้าเดินเพ่นพ่านไปไหน แต่ต้องคอย "พักรักษาตัว" อยู่ที่บ้าน

อีกทั้งเขายังวิตกว่าการที่เหวยหยวนจ้าวเรียกหาตนในครั้งนี้ จะเป็นการมาขอเงินอีก ช่วงเวลานี้ของทุกปี ตนจะต้องควักเงินก้อนหนึ่งออกมาเพื่อบริจาคให้โรงเรียนประจำตระกูล เพื่อให้ลูกหลานในตระกูลได้มีตำราเล่าเรียน

"ท่านเจ้าของ หัวหน้าตระกูลเรียกหาท่าน ย่อมมิใช่เรื่องดีแน่ขอรับ!" พ่อบ้านหลิ่วเอ่ยเตือนเหวยฟู่หรง