ตอนที่ 97 ไร้เหตุผลสิ้นดี

หลี่จิ้งไม่สนหรอกว่าบุตรชายบ้านเฉิงเหยาจินจะแต่งงานมีคู่ครองหรือยัง ในเมื่อหลี่ซือหยวนสนิทสนมกับพวกเขานานถึงเพียงนี้แต่ยังไม่ลงเอย ย่อมแสดงว่าหมดหวัง ตนเองก็ไม่อยากทำให้พี่น้องร่วมศึกต้องลำบากใจ ทว่าเหวยฮ่าวตรงหน้านี้ นับเป็นตัวเลือกชั้นยอด

แต่เหวยฮ่าวบอกว่ามีคนที่พึงใจอยู่แล้ว เช่นนั้นตนคงต้องสืบให้รู้แน่ชัด เพื่อลูกสาวแล้ว ยามจำเป็นอาจต้องใช้วิธีการที่ไม่ธรรมดาบ้าง

"เรื่องนี้ข้าบอกท่านไม่ได้หรอก ก่อนหน้านี้หลี่เต๋อเจี้ยนก็มาคอยเลียบๆ เคียงๆ ถามข้าอยู่ตั้งหลายหน" เหวยฮ่าวรู้ดีว่าอย่างไรก็พูดไม่ได้ หากเผลอบอกไป หลี่จิ้งอาจจะหาทางขัดขวางแยกพวกเขาออกจากกันก็ได้ ตอนนี้ตนยังไม่ได้ไปสู่ขอสู่ประตูอย่างเป็นทางการ เรื่องนี้จึงแพร่งพรายไม่ได้เด็ดขาด

"โอ้ เจ้าเด็กสองคนนั้นยังรู้จักเป็นกังวลเรื่องของน้องสาวอยู่รึ" หลี่จิ้งยิ้มพลางพยักหน้าพลาง เขารู้ว่าก่อนหน้านี้สองพี่น้องหลี่เต๋อเจี้ยงเคยลงไม้ลงมือกับเหวยฮ่าวอยู่สองสามหน ล้วนเป็นเพราะเรื่องของหลี่ซือหยวนทั้งสิ้น

"เอ่อ พวกท่านกินกันไปก่อนนะ ข้าจะลงไปต้อนรับแขกข้างล่างเสียหน่อย!" เหวยฮ่าวยิ้มบอกทุกคน ทว่าในใจคิดว่าต้องถอยห่างจากพวกแม่ทัพเฒ่าพวกนี้ไว้ก่อน อันตรายเกินไปแล้ว

"จะหลอกใครกัน ตอนนี้มันเลยเวลาสำรับอาหารไปแล้ว นั่งลง!" เฉิงเหยาจินถลึงตาใส่เหวยฮ่าวพลางเอ็ด

"ท่านอาเฉิง พวกเราสนิทกันถึงเพียงนี้แล้วนะ" เหวยฮ่าวมองเฉิงเหยาจินแล้วเอ่ย ประโยคหลังจากนั้นไม่ได้พูดออกมา สนิทกันขนาดนี้แล้วอย่ามาหาเรื่องแกล้งกันจะได้หรือไม่

"เจ้านั่งลงตรงนี้เถิด อยู่สนทนากันสักหน่อย บัดนี้เจ้าเป็นถึงฉุนเย่คนใหม่ ยังมิได้จัดเลี้ยงฉลอง อีกทั้งยังไม่ได้ไปเยี่ยมเยียนตามจวนกั๋วกงหรือจวนฉุนเย่คนไหน แต่ก็ช่างเถอะ ตอนนี้เจ้ายังมิได้เข้าเฝ้า รอให้เจ้าเข้าเฝ้าฝ่าบาทเรียบร้อยแล้ว ย่อมต้องไปมาหาสู่ตามจวนกั๋วกงและจวนฉุนเย่เหล่านั้น วันหน้ายังต้องไปมาหาสู่กันอีกมาก" หลี่จิ้งเอ่ยกับเหวยฮ่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

เหวยฮ่าวพยักหน้ารับ เรื่องนี้เขาไม่รู้จริงๆ และไม่เคยไปเยือนจวนของใครเลยด้วย

"นั่งลงเถอะ" หลี่จิ้งเอ่ยเรียบๆ เหวยฮ่าวจนปัญญา ได้แต่นั่งลง

จากนั้นก็ต้องทนนั่งฟังพวกตาเฒ่าคุยโม้โอ้อวด โอ้อวดถึงเรื่องทำศึกสังหารศัตรู เหวยฮ่าวฟังจนใจสั่นขวัญแขวน เดี๋ยวคนนี้ก็ว่าสังหารศัตรูไปหลายสิบคน เดี๋ยวคนนั้นก็บอกว่าบัญชาทัพม้านับหมื่นบั่นคอศัตรูไปหลายพัน เหวยฮ่าวสงสัยนักว่าพวกเฒ่ากระหายเลือดพวกนี้จงใจมาคุยโวตรงนี้ เล่าให้เขาฟังเพื่อข่มขวัญเป็นแน่

กว่าจะรอจนพวกเขากินกันเสร็จเรียบร้อยก็จวนเจียนจะถึงเวลามื้อเย็น ข้างล่างเริ่มมีแขกทยอยมาแล้ว หลังจากส่งพวกเขากลับไป เหวยฮ่าวก็ยืนถอนหายใจอยู่ตรงประตู เรื่องนี้จำต้องรีบสะสางให้ได้จริงๆ มิฉะนั้นหากต้องพรากจากหลี่ลี่จื้อเพราะหลี่ซือหยวน คงขาดทุนย่อยยับเป็นแน่ อย่างไรเขาก็ชอบหลี่ลี่จื้อมากกว่าอยู่ดี

"นั่งเหม่อลอยอะไรอยู่ตรงนั้นน่ะ" ขณะที่เหวยฮ่าวกำลังยืนเหม่ออยู่ตรงโต๊ะบัญชี หลี่ลี่จื้อก็เดินเข้ามา จ้องมองเหวยฮ่าวพลางเอ่ยถาม

"โอย แม่หนู เจ้ามาเสียที เร็วเข้า ไปที่ห้องส่วนตัว ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้า" เหวยฮ่าวเห็นว่าเป็นหลี่ลี่จื้อก็รีบลุกขึ้นเอ่ยด้วยความร้อนรน

หลี่ลี่จื้อไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น นึกว่าเกิดเรื่องใหญ่โต "เป็นอะไรไป เจ้าไปทุบตีใครมาอีกล่ะ"

"ไม่ได้ตีใคร คราวนี้เรื่องใหญ่แล้ว!" เหวยฮ่าวร้อนใจจนดึงมือหลี่ลี่จื้อวิ่งเข้าไปในห้องส่วนตัว เหล่าสาวใช้ด้านหลังหลี่ลี่จื้อทำเป็นมองไม่เห็น พวกนางรู้ดีว่าหลี่ซื่อหมินทรงยอมรับเรื่องที่ทั้งสองอยู่ด้วยกันแล้ว เมื่อเข้ามาในห้องส่วนตัว เหวยฮ่าวก็เล่าเรื่องที่หลี่จิ้งมาหาตนให้ฟัง

"เจ้าทึ่มเอ๊ย วันๆ เจ้าไม่ได้เอาแต่มองดูพวกผู้หญิงอยู่ข้างล่างหรอกรึ ตอนนี้เพิ่งจะมารู้จักกลัวหรืออย่างไร" หลี่ลี่จื้อได้ยินเข้าก็ถลึงตาใส่เหวยฮ่าวพลางด่า

"โอย ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพูดเรื่องนี้นะ แล้วตกลงท่านพ่อของเจ้าจะกลับมาเมื่อไหร่กันแน่ หากไม่ไหวจริงๆ ข้าจะออกเดินทางไปแถบปาซู่เดี๋ยวนี้เลย มิฉะนั้นหากไต้กั๋วกงไปหาท่านพ่อข้าที่บ้าน เจ้าว่าพ่อข้าจะไม่กลัวจนต้องยอมตกลงไปหรือไง" เหวยฮ่าวมองหลี่ลี่จื้อพลางเอ่ยถาม

"ใกล้แล้ว อีกแค่สิบกว่าวันนี้แหละ!" หลี่ลี่จื้อใคร่ครวญดู อย่างไรเสียเรื่องจะได้พบหลี่ซื่อหมินเมื่อใดก็ขึ้นอยู่กับนางตัดสินใจ เพียงแต่นางยังไม่ได้เตรียมใจให้พร้อมเท่านั้น

"จริงรึ แค่สิบกว่าวันจริงนะ" เหวยฮ่าวได้ยินดังนั้นก็มองหลี่ลี่จื้อด้วยความยินดีระคนประหลาดใจ

"อืม จริงสิ แต่ว่านะ เจ้าทึ่มเหวย ข้ามีเรื่องจะบอกเจ้า หากเจ้าจับได้ว่าข้าหลอกเจ้า เจ้าจะทำอย่างไรกับข้าหรือ" หลี่ลี่จื้อมองเหวยฮ่าวอย่างระมัดระวังพลางเอ่ยถาม ตอนนี้นางกังวลเรื่องนี้ที่สุด

"หมายความว่าอย่างไร เจ้าหลอกข้ารึ ข้าว่าแล้วเชียวว่าเจ้าเป็นคนลวงโลก พูดมา หลอกอะไรข้า" เหวยฮ่าวได้ยินดังนั้นก็จ้องหลี่ลี่จื้อด้วยความระแวงพลางซักไซ้

"เจ้าอย่าเพิ่งสนเรื่องนั้นสิ ข้าถามเจ้าก่อนว่าจะโกรธหรือไม่" หลี่ลี่จื้อยังคงจ้องเหวยฮ่าวพลางถามต่อ

"พูดจาไร้สาระน่า หากข้าหลอกเจ้าบ้าง เจ้าจะโกรธไหมล่ะ ให้ตายสิ พูดมา ข้าอยากจะฟังดูหน่อยว่าเจ้าหลอกอะไรข้ากันแน่" เหวยฮ่าวจ้องหลี่ลี่จื้อไม่ปล่อย หลอกเขาน่ะ ย่อมไม่ได้เด็ดขาด

"เปล่าเสียหน่อย ข้าแค่บอกว่าหาก... เจ้าทึ่มเหวย หากว่า... หากข้าหลอกเจ้าจริง ๆ เจ้าห้ามโกรธนะ ได้ยินหรือไม่ ข้าไม่ได้มีเจตนาร้าย อีกอย่างเจ้าก็ไม่ได้เสียหายอะไรด้วย" หลี่ลี่จื้อพยายามพูดหยั่งเชิงดักคอเหวยฮ่าวเอาไว้ก่อน

เหวยฮ่าวเอาแต่จ้องหลี่ลี่จื้อเขม็ง นางพูดมาถึงขั้นนี้แล้ว เหวยฮ่าวไม่ได้โง่ หลี่ลี่จื้อต้องปิดบังอะไรเขาอยู่แน่

"กินข้าวเถอะ สั่งอาหารให้ข้าที!" หลี่ลี่จื้อหลบสายตาเหวยฮ่าว พลางแสร้งทำเป็นสงบนิ่งเอ่ยขึ้น

"อย่าเพิ่งรีบกิน พูดมา หลอกอะไรข้า หลอกเอาเงินข้าหรือ" เหวยฮ่าวรั้งหลี่ลี่จื้อไว้ ยังคงจ้องหน้านางพลางถามย้ำ

"ข้า... ข้าไม่ได้หลอกเอาเงินเจ้าเสียหน่อย เพียงแต่... อืม ไม่มีอะไรหรอก รอเจ้าพบท่านพ่อข้า เจ้าก็จะรู้ทุกอย่างเอง เอาเป็นว่าถึงตอนนั้นห้ามโกรธนะ!" หลี่ลี่จื้อยังไม่ได้คิดให้รอบคอบ จึงยังไม่กล้าบอกเหวยฮ่าว

"พ่อเจ้าไม่ใช่กั๋วกงรึ หรือเป็นแค่ฉุนเย่กันแน่" เหวยฮ่าวมองหลี่ลี่จื้ออย่างคลางแคลงใจพลางเอ่ย ช่วงนี้เหวยฮ่าวก็คอยสืบข่าวอยู่ พบว่ากั๋วกงแซ่หลี่แห่งต้าถังมีอยู่เพียงไม่กี่คน เหวยฮ่าวลองเทียบดูเป็นพิเศษแล้ว ไม่เห็นมีใครไปปาซู่เลย ส่วนในบรรดาฉุนเย่ยังมีแซ่หลี่อยู่อีกหลายคน ซึ่งเขายังไม่มีเวลาไปตรวจสอบ

"ไม่ใช่เรื่องนี้ ตอนนี้ยังไม่บอกเจ้าหรอก เอาเป็นว่าข้าหลอกเจ้าไปแล้ว เจ้าห้ามโกรธก็พอ หากเจ้าโกรธ ข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่" หลี่ลี่จื้อมองเหวยฮ่าวพลางเอ่ย

"เจ้านี่ช่างไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย เจ้าหลอกข้า ข้ายังห้ามโกรธ ข้าโกรธแล้วเจ้าจะมาจัดการข้าอีกงั้นรึ ทำไมถึงได้เผด็จการเช่นนี้ นึกว่าตัวเองเป็นองค์หญิงหรือไง" เหวยฮ่าวกลอกตาเอ่ยขึ้น

หลี่ลี่จื้อได้ยินเช่นนั้น ในใจก็พลันเบิกบาน นางเป็นองค์หญิงจริง ๆ แถมยังเป็นองค์หญิงที่มีฐานันดรสูงส่งยิ่ง พระราชธิดาองค์โตสายตรงของจักรพรรดิแห่งต้าถัง ในบรรดาองค์หญิงรุ่นนี้ทั่วทั้งต้าถัง นางมีศักดิ์สูงสุดแล้ว!

"ฮึ!" หลี่ลี่จื้อแค่นเสียงฮึอย่างหยิ่งทะนง

"ชิ สภาพอย่างเจ้า เลียนแบบไปก็ไม่เห็นเหมือน!" เหวยฮ่าวเอ่ยอย่างดูแคลนใส่หลี่ลี่จื้อ จากนั้นจึงพูดต่อ "ไม่ว่าจะหลอกหรือไม่หลอก ข้าขอถามเจ้าก่อน พ่อเจ้าพอจะงัดข้อกับไต้กั๋วกงได้หรือไม่"

"หา งัดข้อหรือ เรื่องนี้... ขอเพียงเจ้ายืนกรานหนักแน่นว่าไม่ตกลงก็พอแล้ว!" หลี่ลี่จื้อได้ยินแล้วใคร่ครวญดู ไม่กล้าพูดให้กระจ่างเกินไป ด้วยกลัวว่าเหวยฮ่าวจะเดาออก อย่างไรเสียหลี่จิ้งก็เป็นถึงพู่เย่ฝ่ายขวาแห่งราชสำนัก ผู้ที่มีตำแหน่งสูงกว่าเขามีเพียงไม่กี่คน หลี่ลี่จื้อจึงกังวลว่าเหวยฮ่าวจะโยงไปถึงองค์จักรพรรดิ

"เช่นนั้นก็ใช้ได้ เจ้าวางใจเถอะ ชาตินี้หากไม่ใช่เจ้าข้าไม่แต่งด้วย เอาเป็นว่าตกลงตามนี้ เอาละ เจ้ากินข้าวไปเถอะ ข้าจะลงไปดูสาวงามชั้นล่างเสียหน่อย" เหวยฮ่าวพูดพลางลุกขึ้นยืน

"ไปตายซะ!" หลี่ลี่จื้อได้ยินว่าเขายังจะลงไปดูสาวงาม ความโกรธก็พุ่งพล่านขึ้นมาทันที

ไม่กี่วันต่อมา เหวยฮ่าวอยู่อย่างอกสั่นขวัญแขวน กลัวเหลือเกินว่าไต้กั๋วกงหลี่จิ้งจะเดินทางมาที่จวนของตน ตอนอยู่บ้านเขายังกำชับเหวยฟู่หรงเป็นพิเศษ ให้ท่านพ่อยืนหยัดไว้ให้มั่น ห้ามตอบรับการสู่ขอของตระกูลไต้กั๋วกงเด็ดขาด ซึ่งเหวยฟู่หรงย่อมไม่มีทางตกลงอยู่แล้ว ด้วยใคร ๆ ก็พูดกันว่าบุตรสาวของไต้กั๋วกงนั้นอัปลักษณ์ยิ่ง

อีกทั้งเหวยฟู่หรงยังเคยพบหน้าหลี่ลี่จื้ออยู่หลายครา และนางยังเคยมาเยือนที่บ้านอีกด้วย เหวยฟู่หรงแทบไม่ต้องเสียเวลาคิด ย่อมเลือกหลี่ลี่จื้อแน่นอน

วันนี้ทางฝั่งโรงงานเครื่องเคลือบ เตาเผาที่หนึ่งและเตาเผาที่สองเปิดเตาแล้ว พอเครื่องเคลือบเหล่านั้นเพิ่งถูกยกออกมา เหวยฮ่าวก็ให้พวกพ่อค้าชาวหูเข้ามารับสินค้า เมื่อเลือกเสร็จก็ให้จ่ายเงินแล้วขนออกไป ทว่าด้านนอกโรงงานยังมีพ่อค้าชาวต้าถังอยู่อีกเป็นจำนวนมาก พวกเขาพอรู้ว่าเหวยฮ่าวให้พวกพ่อค้าชาวหูเลือกสินค้าก่อน ต่างก็พากันโกรธเคืองยิ่งนัก พอยิ่งสืบรู้ว่าราคายังคงเท่าเดิม ก็ยิ่งทวีความเดือดดาลขึ้นไปอีก

"เหวยฉุนเย่คิดจะทำอะไรกันแน่ หา พวกเราไม่มีปัญญาจ่ายเงินหรืออย่างไร ตอนนี้ทางฝั่งพวกเราต่างรับคำสั่งซื้อมาตั้งมากมายแล้ว หากคราวนี้ไม่มีของกลับไป ข้าจะไปอธิบายกับคนเหล่านั้นได้อย่างไร"

"เหวยฮ่าวถึงกับให้พวกพ่อค้าชาวหูทำเงินก่อน คิดว่าพวกเราไม่มีความหมายหรืออย่างไร เครื่องเคลือบพวกนั้น ลำพังแค่พ่อค้าชาวหูย่อมไม่มีทางขายได้มากขนาดนั้นกระมัง"

"ไป ไปหน้าประตูใหญ่โรงงานเครื่องเคลือบ ต้องให้เหวยฮ่าวให้คำตอบที่ชัดเจนให้ได้ ไม่เห็นหัวพวกเรากันเลยนี่หว่า" ...

เมื่อพ่อค้าเหล่านั้นทราบเรื่อง ต่างก็พากันตะโกนโห่ร้องเพื่อไปทวงคำชี้แจงจากเหวยฮ่าว ไม่นานนัก บริเวณหน้าประตูโรงงานเครื่องเคลือบก็มีพ่อค้ายืนออกันอยู่เนืองแน่น ทุกคนต่างส่งเสียงร้องเรียกเหวยฮ่าว

"ประสาทกลับหรือไง มาร้องเรียกข้าทำไมกัน" เหวยฮ่าวที่อยู่ข้างในได้ยินเสียงร้องเรียกเช่นกัน เมื่อไม่มีทางเลี่ยง จึงได้แต่มือไพล่หลังเดินออกไปดู พอมาถึงหน้าประตูก็พบว่ามีคนยืนเบียดเสียดอยู่เต็มไปหมด กะดูแล้วน่าจะมีถึงร้อยกว่าคน เมื่อดูจากการแต่งกายของพวกเขาแล้ว ล้วนเป็นพ่อค้ารายใหญ่ทั้งสิ้น

"ทุกท่าน ไม่ทราบว่าพวกท่านมาหาข้าด้วยเรื่องอันใด" เหวยฮ่ายืนเอามือไพล่หลังกล่าวขึ้น เขาเป็นถึงฉุนเย่ ยามเผชิญหน้ากับพ่อค้าเหล่านี้ย่อมไม่จำเป็นต้องทำความเคารพก่อน ในทางกลับกัน พ่อค้าเหล่านั้นต่างหากที่ต้องคารวะเหวยฮ่าว

"เหวยฉุนเย่ พวกเรามีเรื่องหนึ่งที่ไม่เข้าใจ ใคร่ขอให้เหวยฉุนเย่ช่วยชี้แจงให้กระจ่างขอรับ" ชายวัยกลางคนคนหนึ่งประสานมือคารวะเหวยฮ่าวแล้วเอ่ยถาม

"อืม เจ้าว่ามาสิ" เหวยฮ่าวพยักหน้า โดยไม่มีท่าทีว่าจะคารวะตอบแต่อย่างใด

"ขอถามหน่อยเถิด เหวยฉุนเย่กังวลว่าพวกเราจะไม่มีปัญญาจ่ายเงินหรืออย่างไรขอรับ" ชายวัยกลางคนผู้นั้นเอ่ยถามเหวยฮ่าว

"พูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร ข้าจะกล้าดูแคลนว่าพวกท่านไม่มีเงินได้อย่างไร พวกท่านเห็นว่าข้าขายเครื่องเคลือบเหล่านั้นให้พวกพ่อค้าชาวหู แต่ไม่ได้ขายให้พวกท่านใช่หรือไม่ เป็นเพราะเรื่องนี้ใช่ไหม" เหวยฮ่าวพอได้ยินก็เข้าใจเจตนาของพวกเขาทันที จึงรีบเอ่ยถามกลับไป

"ถูกต้องแล้ว เหวยฉุนเย่ พวกเราต่างก็เฝ้ารอสินค้ารุ่นนี้ เหตุใดพอของออกมาแล้ว ท่านกลับให้พ่อค้าชาวหูก่อน เรื่องนี้พวกเราคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ คราวก่อนพวกเราก็เคยร่วมมือกัน พวกเรายังได้จ่ายเงินมัดจำไปแล้ว คราวนี้เดิมทีพวกเราก็คิดจะจ่ายเงินมัดจำ แต่พวกท่านกลับไม่รับ ตอนนี้พวกท่านมาทำเช่นนี้ มิใช่คิดจะตัดหนทางทำกินของพวกเราหรือขอรับ" พ่อค้าอีกคนกล่าวกับเหวยฮ่าวด้วยความเดือดดาลยิ่ง