ตอนที่ 96 รีบเรียกท่านพ่อตาสิ

เหวยฮ่าวกลับมาถึงเรือนเล็กของตน ก็ถูกพ่อบ้านหวังพาเข้าไปในห้องเก็บของของเรือนเล็ก ด้านในมีถุงผ้าวางอยู่เจ็ดแปดถุง ทุกถุงอัดแน่นจนเต็ม เหวยฮ่าวบอกให้พ่อบ้านหวังแกะถุงผ้าออกถุงหนึ่ง แล้วมองเห็นปุยฝ้ายขาวโพลนอยู่ด้านใน

"ฮ่าๆ ดี ของดีจริง!" เหวยฮ่าวเห็นฝ้ายพวกนี้ก็ดีใจยิ่งนัก พลางยื่นสองมือไปกอบปุยฝ้ายขึ้นมา ฝ้ายเพิ่งเก็บเกี่ยวมาใหม่ๆ ด้านในยังมีเมล็ดฝ้ายอยู่ ต้องแยกออกมาก่อนจึงจะนำไปทำผ้านวมและปั่นด้ายได้

"นายน้อย สิ่งนี้มีประโยชน์อันใดหรือขอรับ ขาวโพลนแล้วยังฟูนุ่มเช่นนี้" พ่อบ้านหวังมองเหวยฮ่าวอย่างไม่เข้าใจนักพลางเอ่ยถาม

"ถึงเวลาเจ้าก็รู้เอง เฝ้าของพวกนี้ให้ดีล่ะ ห้ามให้ผู้ใดขโมยไป แล้วก็ห้ามให้ผู้ใดเอาไปทิ้งเด็ดขาด" เหวยฮ่าวจ้องหน้าพ่อบ้านหวังแล้วเอ่ยกำชับ

"นายน้อย ใครจะกล้าเอาไปทิ้งเล่าขอรับ ของของนายน้อย บ่าวไพร่ไม่กล้าแตะต้องหรอก ส่วนขโมยน่ะหรือ... อืม" พ่อบ้านหวังมองเหวยฮ่าวพลางเอ่ย ในใจคิดว่าผู้ใดจะอยากได้ของพรรค์นี้กัน

"เอาละ ข้าจะไปห้องหนังสือ เจ้าไปเรียกช่างไม้ในจวนมา นายน้อยอย่างข้ามีงานให้พวกเขาทำ" เหวยฮ่าวพูดพลางสาวเท้าก้าวเร็วไปยังห้องหนังสือ

เขาต้องทำเครื่องมือสำหรับแยกเมล็ดฝ้ายออกมา สิ่งนี้ไม่ยาก เพียงใช้ท่อนไม้กลมสองท่อนมาประกบกัน หมุนท่อนหนึ่งแล้วสอดฝ้ายเข้าระหว่างท่อนไม้ทั้งสอง ก็บีบเอาเมล็ดฝ้ายพวกนั้นออกมาได้แล้ว ขณะเดียวกันก็ต้องทำคันดีดฝ้ายขึ้นมาด้วย มิเช่นนั้นคงทำผ้านวมไม่ได้

ทว่าเหวยฮ่าวเองก็ไม่เคยดีดฝ้ายมาก่อน ได้แต่หาวิธีคลำทางไป เหวยฮ่าวกลับไปถึงห้องหนังสือ ก็เริ่มวาดแบบเครื่องแยกเมล็ดฝ้ายก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นส่งให้ช่างไม้ของจวน แล้วจึงวาดแบบคันดีดฝ้ายต่อ

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เหวยฮ่าวก็ให้คนนำแบบส่งไปให้ช่างไม้ สั่งให้รีบทำออกมา ส่วนช่างไม้ก็นำเครื่องแยกเมล็ดฝ้ายมาส่ง เหวยฮ่าวเรียกสาวใช้มาสองคน สั่งให้พวกนางลงมือทำ พร้อมกับกำชับว่าต้องเก็บเมล็ดฝ้ายพวกนั้นไว้ให้ดี ห้ามทิ้งขว้างแม้แต่เมล็ดเดียว ปีหน้าเมล็ดฝ้ายเหล่านี้จะได้นำไปเพาะปลูก ถึงเวลานั้นก็จะมีฝ้ายมากขึ้น

หลังจากกำชับทุกอย่างเรียบร้อย เหวยฮ่าวก็มุ่งหน้าไปยังโรงงานเครื่องเคลือบ ทางฝั่งนั้นยังต้องการให้เหวยฮ่าวคอยคุม ทว่าช่วงสายเริ่มมีลมเย็นพัดมาแล้ว เหวยฮ่าวสวมเสื้อผ้าสองชั้นยังรู้สึกหนาวอยู่นิดๆ เหวยฮ่าวสังเกตเห็นว่าตามท้องถนนเริ่มมีคนสวมเสื้อผ้าหนาๆ กันบ้างแล้ว

"เข้าฤดูสารทแล้วหรือนี่" เหวยฮ่าวนั่งอยู่บนรถม้า พลางเอ่ยรำพึงด้วยความทอดถอนใจ

ลมหนาวระลอกหนึ่งพัดผ่าน พาใบไม้สีเหลืองร่วงกราวลงมา

ช่วงเที่ยงเหวยฮ่าวยังคงนัดพบกับหลี่ลี่จื้อในห้องส่วนตัวที่เหลาสุรา กินมื้อเที่ยงเสร็จ หลี่ลี่จื้อก็ขอตัวกลับไปก่อน ส่วนเหวยฮ่าวตั้งใจจะพักผ่อนอยู่ที่เหลาสุราต่อสักครู่

ยามนั้นเอง กองทหารราชองครักษ์ขบวนหนึ่งควบม้ามาหยุดลงตรงหน้าเหลาสุรา ก่อนที่คนหลายคนจะก้าวลงจากหลังม้าแล้วเดินเข้ามาด้านใน เหวยฮ่าวเพิ่งจะเดินลงบันไดมา พอเหลือบมองก็เห็นว่าเป็นเฉิงเหยาจิน ส่วนคนอื่นๆ นั้น เหวยฮ่าวเคยพบหน้าอยู่บ้างแต่ไม่คุ้นเคยเท่าใดนัก

"เจ้าหนุ่ม เจ้าอยู่นี่เองรึ เร็วเข้า ให้คนยกอาหารมาสักโต๊ะ ตาเฒ่าอย่างข้าหิวจะตายอยู่แล้ว!" เฉิงเหยาจินในชุดเกราะทั้งตัวเอ่ยทักทายเหวยฮ่าว

"ได้ รีบไปจัดมา... ว่าแต่อาเฉิง ท่านทำอะไรเนี่ย จะไปออกศึกหรือ" เหวยฮ่าวชี้ไปยังชุดเกราะบนตัวเฉิงเหยาจินพลางเอ่ยถาม

"ออกศึกอะไรกัน ซ้อมรบทางทหารต่างหาก เพิ่งจะซ้อมเสร็จหมาดๆ ก็ตรงมากินข้าวที่ร้านเจ้านี่แหละ!" เฉิงเหยาจินหัวเราะร่าพลางบอกกับเหวยฮ่าว

"ดี มื้อนี้ข้าเลี้ยงเอง ยกอาหารชั้นดีขึ้นมา เร็วเข้า อย่าให้ท่านขุนพลทั้งหลายต้องทนหิว" เหวยฮ่าวหันไปสั่งพ่อบ้านหวังต่อ พ่อบ้านหวังจึงรีบวิ่งไปที่ครัวหลังร้านด้วยตนเอง

"เจ้าเด็กนี่ ดูหน่วยก้านเข้าสิ ไม่ไปเป็นทหารช่างน่าเสียดายแท้ แถมยังซัดพวกไอ้เด็กเหลือขอที่บ้านข้าคนเดียวหมอบราบคาบ พอเจ้าเข้าพิธีสวมกวนเมื่อใด ตาเฒ่าอย่างข้าจะลากเจ้าเข้ากองทัพให้ได้!" เฉิงเหยาจินตบไหล่เหวยฮ่าวพลางหันไปพูดกับเหล่าขุนพลข้างกาย

"อาเฉิง ข้าเป็นลูกโทนนะ ท่านจะทำเรื่องพรรค์นี้ไม่ได้เด็ดขาด!" เหวยฮ่าวบอกเฉิงเหยาจินด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ล้อเล่นหรืออย่างไร หากตนต้องเข้ากองทัพไปจริงๆ แล้วเกิดตายขึ้นมา เตี่ยของตนจะทำเช่นไร ถึงตอนนั้นเตี่ยไม่คลั่งตายไปเลยหรือ

"ตาเฒ่าอย่างข้ารู้ดี รอให้เจ้ามีลูกชายก่อนแล้วค่อยส่งไปแนวหน้า ตอนนี้ก็แค่เข้ากรมกองคอยพิทักษ์เมืองหลวงไปพลางๆ ก็พอ" เฉิงเหยาจินกับพรรคพวกคุยกันพลางเดินไปนั่งลงที่โต๊ะตัวหนึ่ง

"เช่นนั้นก็พอไหวขอรับ แต่ว่าไปห้องส่วนตัวเถิด ไปเถอะขอรับ ตรงนี้โล่งแจ้งเกินไป คุยกันไม่สะดวก" เหวยฮ่าวเชื้อเชิญให้พวกเขาขึ้นไปที่ห้องส่วนตัว ขุนพลด้านหลังหลายคนต่างยิ้มพลางพยักหน้า ครั้นมาถึงห้องส่วนตัว เดิมทีเหวยฮ่าวตั้งใจจะล่าถอยออกไป ทว่ากลับถูกเฉิงเหยาจินคว้าตัวเอาไว้เสียก่อน

"มานี่ เจ้าหนู รู้หรือไม่ว่าเขาคือใคร" ยามนี้ เฉิงเหยาจินชี้ไปยังขุนพลวัยกลางคนที่มีท่าทางภูมิฐานดั่งบัณฑิตผู้หนึ่งพลางเอ่ยถามเหวยฮ่าว เหวยฮ่าวส่ายหน้า คลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเห็นหน้า แต่ไม่รู้ว่าเป็นผู้ใด

"ไต้กั๋วกง พ่อตาในอนาคตของเจ้าอย่างไรเล่า ช่างไม่มีสายตาเอาเสียเลย ยังไม่รีบเข้าไปคารวะอีกหรือ" เฉิงเหยาจินถลึงตาพลางหัวเราะร่าใส่เหวยฮ่าว

"ไม่ใช่แล้ว นี่มัน..." เหวยฮ่าวได้ยินเข้าก็ยืนอึ้ง คนตรงหน้านี้คือหลี่จิ้ง เทพสงครามแห่งต้าถัง ปัจจุบันดำรงตำแหน่งพู่เย่ฝ่ายขวาในราชสำนัก มีตำแหน่งเป็นรองเพียงฝางเสวียนหลิงเท่านั้น

"นี่นั่นอะไรกัน เจ้าเด็กนี่ก็แค่คนทึ่มคนหนึ่ง มอบซือหยวนให้เขา เสียดายของแท้ๆ!" ขุนพลหน้าดำด้านข้างเอ่ยพลางถลึงตาใส่เหวยฮ่าว

"ใช่แล้วขอรับ เสียดายจริงๆ สมองของข้าใช้การไม่ค่อยดีเท่าใดนัก" เหวยฮ่าวได้ยินดังนั้นก็รีบเออออรับคำทันควัน

"คิดจะหนีหรือ ยังจะมาแกล้งทึ่มต่อหน้าตาเฒ่าอย่างข้าอีก เจ้าเด็กนี่ไม่ได้โง่เสียหน่อย อย่ามาเล่นไม้นี้ต่อหน้าข้า" เฉิงเหยาจินหัวเราะพลางตบไหล่เหวยฮ่าว

"ไม่ใช่เช่นนั้น ท่านอาเฉิง เรื่องนี้ทั่วทั้งเมืองฝั่งตะวันตกต่างก็รู้กันทั่ว" เหวยฮ่าวมองเฉิงเหยาจินด้วยความกลัดกลุ้มใจ ท่านจะแนะนำหลี่จิ้งก็แนะนำไปสิ ตนย่อมให้ความเคารพอยู่แล้ว แต่จู่ๆ จะให้ตนเรียกอีกฝ่ายว่าพ่อตา นี่มันชักจะเกินไปหน่อยแล้ว

"พอแล้ว รีบเรียกพ่อตาเร็วเข้า" เฉิงเหยาจินถลึงตาใส่เหวยฮ่าว

"ท่านอาเฉิง อย่ามาเล่นตลกแบบนี้สิขอรับ เรื่องการแต่งงานพรรค์นี้ข้าเป็นคนตัดสินใจเสียที่ไหน อีกอย่าง ข้ากับคุณหนูหลี่ซือหยวนเพิ่งเคยพบกันแค่ครั้งเดียว ทำเช่นนี้ไม่เหมาะแน่!" เหวยฮ่าวลำบากใจยิ่งนัก ที่ไหนมีเรื่องเช่นนี้กัน บังคับให้คนอื่นเรียกคนแปลกหน้าว่าพ่อตาเนี่ยนะ

"เจ้าเด็กนี่เคยบอกว่าจะไปสู่ขอไม่ใช่หรือ" เฉิงเหยาจินจ้องเหวยฮ่าวเขม็งพลางเอ่ยถาม

"ในเหลาสุราแห่งนี้ ข้าพูดประโยคนี้กับหญิงสาวมาไม่ต่ำกว่าร้อยคนแล้วขอรับ" เหวยฮ่าวมองเฉิงเหยาจินด้วยสายตาน่าสงสาร นั่นมันก็แค่คำพูดหยอกล้อ เป็นเพียงการเอ่ยชมว่าคุณหนูเหล่านั้นหน้าตางดงามเท่านั้นเอง

"เช่นนั้นก็ใช้ได้ ลูกผู้ชายตัวจริง พูดคำไหนต้องเป็นคำนั้น!" เฉิงเหยาจินพยักหน้าเอ่ย

"ไม่ใช่แล้ว ท่านอาเฉิง หากพูดคำไหนเป็นคำนั้น ข้าไม่ต้องบุกไปสู่ขอถึงจวนของคุณหนูพวกนั้นหมดทุกคนเลยหรือขอรับ มันไม่ถูกต้องนะขอรับท่านอาเฉิง นั่นมันแค่คำล้อเล่น" เหวยฮ่าวแทบร้องไห้ไม่ออก ตาเฒ่าเฉิงเหยาจินนี่ตั้งใจมาหาเรื่องชัดๆ หากมิใช่เพราะเคยช่วยเหลือตนไว้ก่อนหน้านี้ ตนคงอยากจะสั่งสอนเขาสักยก อย่างมากก็แค่วางมวยกันสักตั้ง

"เอาเถิด นั่งลงคุยกันดีๆ เหยาจิน อย่าได้บีบคั้นเด็กมันเลย เรื่องนี้รอให้เขาเข้าเฝ้าฝ่าบาทเรียบร้อยแล้ว ตาเฒ่าอย่างข้าจะไปคุยกับพ่อของเขาเอง" หลี่จิ้งลูบเคราพลางแย้มยิ้ม แล้วเอ่ยกับเฉิงเหยาจิน

"ตกลง พี่เย่าซือ เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้าเอง หากเจ้าเด็กนี่บังอาจไม่แต่ง วันรุ่งขึ้นข้าจะลากตัวมันเข้าค่ายทหารทันที" เฉิงเหยาจินยักคิ้วหลิ่วตาให้เหวยฮ่าวอย่างกระหยิ่มใจ เป็นการส่งสัญญาณเตือนเหวยฮ่าวไปในตัว

"ท่านอาทั้งหลาย อย่าเล่นแบบนี้เลยขอรับ ข้ามีคนที่ชอบอยู่แล้ว จะให้คุณหนูซือหยวนมาเป็นอนุได้อย่างไรกัน ทำเช่นนั้นเป็นการหยามเกียรติเกินไปแล้ว!" เหวยฮ่าวเอ่ยกับพวกเขาด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

"เจ้าเด็กนี่พูดจาอันใด สมองเจ้ามีปัญหาหรืออย่างไร" อวี้ฉือจิ้งเต๋อผู้มีใบหน้าดำทะมึนชี้หน้าเหวยฮ่าวพลางเอ่ยเตือน

"ขอรับ ทั่วเมืองฝั่งตะวันตกรู้กันหมด!" เหวยฮ่าวพยักหน้า ยอมรับสารภาพออกมาอย่างซื่อตรงยิ่ง

"ไม่ได้นะ พี่เย่าซือ จะให้ซือหยวนเป็นอนุได้อย่างไรกัน ไม่มีธรรมเนียมเช่นนี้เด็ดขาด อีกอย่างเจ้าเด็กนี่สมองมีปัญหา ข้าว่ายกเลิกไปเสียเถิด!" อวี้ฉือจิ้งเต๋อได้ยินเหวยฮ่าวพูดเช่นนั้น ก็รีบหันไปเกลี้ยกล่อมหลี่จิ้งทันที

"ถูกแล้วขอรับ ข้าเห็นว่าเฉิงชู่เลี่ยงเข้าท่ากว่าตั้งเยอะ วัยก็ไล่เลี่ยกัน แถมพวกท่านก็รู้จักมักจี่กันอยู่แล้วด้วย!" เหวยฮ่ายืนอยู่ตรงนั้นพลางพยักหน้าหงึกหงัก แล้วรีบเสนอความคิดเห็นต่อทันที

"นี่... พวกเขาสองคนไม่ยอมกันเองนี่นา!" เฉิงเหยาจินถึงกับอ้าปากค้าง นึกไม่ถึงว่าเหวยฮ่าวจะลากไฟมาลามใส่ตัวเขาได้

"โธ่ เรื่องการแต่งงานก็ต้องขึ้นอยู่กับคำสั่งบิดามารดาและการทาบทามของแม่สื่อสิขอรับ จะปล่อยตามใจชอบได้อย่างไร ข้ารู้สึกจริง ๆ นะว่าพี่ใหญ่เฉิงชู่เลี่ยงเหมาะสมมาก วัยก็เหมาะ แถมพวกท่านยังเป็นสหายเก่าแก่กันอีก เกี่ยวดองกันแบบนี้ ชิดเชื้อผูกสัมพันธ์ ดีจะตายไปมิใช่หรือ" เหวยฮ่าวพูดด้วยสีหน้าจริงจังยิ่งนัก จนหลี่จิ้งเริ่มคล้อยตามและเบนสายตาไปมองเฉิงเหยาจิน

"ไอ้เด็กบัดซบ ชู่เลี่ยงบ้านข้าต้องรอฝ่าบาทพระราชทานสมรสต่างหาก ข้าตัดสินใจเองไม่ได้หรอก!" เฉิงเหยาจินรีบหาข้ออ้างทันควัน ความจริงไม่มีเรื่องพรรค์นั้นเลยสักนิด แต่จะปฏิเสธหลี่จิ้งตรง ๆ ก็ไม่ได้ มิเช่นนั้นวันหน้าจะมองหน้ากันติดได้อย่างไร ในเมื่อตอนนี้หลี่ซือหยวนอายุสิบแปดกำลังจะสิบเก้าแล้ว หลี่จิ้งร้อนใจเพียงใด พวกเขาย่อมรู้แก่ใจดี

"อ้อ เช่นนั้นเป่าฉีก็เข้าท่าอยู่นะ!" เหวยฮ่าวคิดครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า หันไปมองอวี้ฉือจิ้งเต๋อ สีหน้าของอวี้ฉือจิ้งเต๋อยิ่งคล้ำดำลงไปอีก นี่มันไม่ใช่การหาเรื่องถีบลูกชายเขาลงหลุมหรอกหรือ ตัวเขามีลูกชายแค่สองคน หากให้เป่าฉีแต่งกับซือหยวน เป่าฉีจะยังนับเขาเป็นพ่ออยู่อีกหรือ มีหวังได้ตัดขาดความเป็นพ่อลูกกันแน่

"เรื่องนี้เอาไว้ก่อน กินข้าวเสร็จค่อยว่ากัน เหวยฮ่าว อีกสองสามวันตาเฒ่าคนนี้ไปเยี่ยมเยียนที่จวนเจ้าหน่อยดีหรือไม่" หลี่จิ้งลูบเคราตัวเองพลางเอ่ยขึ้น เขายังคงปักใจเลือกเหวยฮ่าวอยู่ดี

"ไม่ดีขอรับ พ่อข้าสมองมีปัญหา!" เหวยฮ่าวส่ายหน้าหวือทันที แบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด ไปที่บ้านเขาก็เท่ากับสร้างแรงกดดันให้พ่อเขาน่ะสิ กั๋วกงคนหนึ่งมากดดันพ่อเขา มีหวังพ่อรับมือไม่ไหวแน่

"เจ้าหลอกใครกัน พ่อเจ้าไม่ได้ป่วยสักนิด ยังจะมาพูดจาเพ้อเจ้ออยู่อีก!" เฉิงเหยาจินจ้องเหวยฮ่าวแล้วด่าออกมา

"ท่านอาเฉิง ซานหลางบ้านท่านก็ไม่เลวนี่ขอรับ อายุมากกว่าข้าอีก ยังไม่ได้หมั้นหมายใช่หรือไม่" เหวยฮ่าวหันไปสวนเฉิงเหยาจินทันที ทำเอาเฉิงเหยาจินถึงกับสะอึกพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

"ไต้กั๋วกง ข้าว่าจริง ๆ นะขอรับ แต่งให้บุตรบ้านท่านอาเฉิงน่ะดีจะตาย เขามีบุตรชายตั้งหกคน เลือกได้ตามใจชอบเลย ย่อมต้องเจอคนที่เหมาะสมแน่" เหวยฮ่าวมองหลี่จิ้งพลางพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

"อืม เจ้าบอกว่ามีคนที่ชอบแล้ว ตกลงเป็นใครกันแน่เล่า" หลี่จิ้งไม่คิดจะสนใจคำเฉไฉของเหวยฮ่าว

หากสามารถแต่งเข้าบ้านเฉิงเหยาจินได้ ป่านนี้ก็คงจัดการเรียบร้อยไปนานแล้ว สหายร่วมเป็นร่วมตายกันมาหลายปี เขาย่อมรู้อยู่แก่ใจว่าพวกนั้นคิดอย่างไร และไม่อยากทำให้ต้องลำบากใจ ที่สำคัญคือ หลี่จิ้งชื่นชมเหวยฮ่าวจากใจจริง และรู้ดีว่าเหวยฮ่าวไม่ได้เซ่อทึ่มเหมือนอย่างที่แสดงออกเลยสักนิด