ตอนที่ 95 พ่อค้าชาวหู

เมื่อหลี่ลี่จื้อได้ยินหลี่ซื่อหมินตรัสเช่นนั้นก็อดเป็นกังวลมิได้ ไม่รู้ว่าหลี่ซื่อหมินคิดจะจัดการเหวยฮ่าวอย่างไร

"เด็กคนนี้ เฮ้อ!" หลี่ซื่อหมินรู้สึกจนปัญญาเหลือเกิน ยังมิทันได้ออกเรือนไปก็เข้าข้างเหวยฮ่าวถึงเพียงนี้ หากแต่งออกไปแล้วยังไม่รู้ว่าจะคอยช่วยออกหน้าถึงขั้นไหน

"เสด็จพ่อ เขาเป็นคนทึ่มทื่อ พูดจาไม่เคยผ่านหัวคิดเลยเพคะ!" หลี่ลี่จื้อรู้สึกขัดเขินอยู่บ้าง

"อืม เสด็จพ่อไม่ถือสาหาความกับเขาหรอก เพียงแค่อยากให้เขาไปเฝ้าประตูตำหนักกานลู่ วันหน้ายามออกว่าราชการต้องให้เขาเป็นคนมาเปิดประตูถึงจะถูก คิดจะนอนตื่นสายเรอะ ฝันไปเถอะ! ยังกล้าว่าตื่นเช้าขนาดนี้มีปัญหาทางสมอง เสด็จพ่อจะทำให้เขามีปัญหามันทุกวันเลยคอยดู!" หลี่ซื่อหมินประทับนั่งแย้มสรวลตรัสออกมา เรื่องนี้พระองค์ต้องทำแน่ ใครใช้ให้เจ้าเด็กนั่นบังอาจมาวิจารณ์ว่าพระองค์ตื่นเช้าจนมีปัญหาเล่า

"คิกๆ!" หลี่ลี่จื้อได้ยินก็หัวเราะคิกคัก หากเป็นเช่นนั้นนางก็เบาใจ

วันรุ่งขึ้น หลังจากเหวยฮ่าวตื่นนอนก็มุ่งหน้าไปยังโรงงานเครื่องเคลือบ วันนี้จะต้องเริ่มเผาเตาที่สาม ขณะเดียวกันเตาที่สี่ก็ต้องเริ่มลำเลียงเครื่องปั้นเข้าเตา ส่วนเตาที่ห้าก็ยังคงเร่งมือก่อสร้างอยู่อย่างต่อเนื่อง นอกจากนี้บริเวณนี้ยังสร้างโกดังขึ้นมาอีกหลายหลัง เพราะเวลานี้ทำชิ้นงานดิบออกมามากมายเหลือเกิน ไม่เพียงแต่คนห้าร้อยคนที่รับสมัครมาจะทำงานทั้งวันทั้งคืนเท่านั้น แต่ยังจ้างคนงานชั่วคราวอีกเป็นจำนวนมาก โดยให้พวกผู้ลี้ภัยมารับจ้างทำงานและจ่ายค่าจ้างเป็นรายวัน แต่ละวันยังต้องรับเพิ่มอีกสี่ถึงห้าร้อยคน

"นายน้อย ด้านนอกมีพวกพ่อค้าชาวหูหลายคนมาขอพบขอรับ บอกว่ามีธุระสำคัญจะปรึกษากับท่าน!" ตอนนั้นเอง ผู้ดูแลที่รับผิดชอบที่นี่ก็เดินเข้ามาข้างกายเหวยฮ่าวแล้วเอ่ยรายงาน

"พ่อค้าชาวหูรึ?" เหวยฮ่าวได้ยินก็หันหน้าไปมองผู้ดูแลคนนั้น

"ขอรับ พ่อค้าชาวหู ข้าน้อยรั้งพวกเขาไว้พักใหญ่แล้ว ด้วยเกรงว่าพวกเขาจะมารังควาน ทว่าก่อนหน้านี้พวกเขาก็เคยซื้อเครื่องเคลือบจากโรงงานของเราไปเป็นจำนวนมาก ข้าน้อยคิดว่าคงมีธุระจริงๆ จึงได้มารายงานให้นายน้อยทราบขอรับ" ผู้ดูแลพยักหน้า

"ได้ พาพวกเขาไปที่ห้องทำงาน" เหวยฮ่าวพยักหน้า ก่อนจะเดินไปยังเรือนหลังหนึ่งที่อยู่ข้างๆ ภายในจัดเป็นห้องทำงานไว้ แต่แท้จริงแล้วก็คือห้องพักผ่อนของเหวยฮ่าวนั่นเอง ไม่นานนัก พ่อค้าชาวหูสองคนก็เดินเข้ามา

"นายน้อย เดิมทีพวกเขามีกันยี่สิบถึงสามสิบคน ข้าน้อยเกรงว่าเข้ามากันมากขนาดนี้อาจเกิดเรื่องไม่คาดคิดได้ จึงให้พวกเขาส่งตัวแทนมาสองคนขอรับ" ผู้ดูแลเดินเข้ามาประสานมือคารวะเหวยฮ่าวพลางเอ่ยขึ้น

"ดี พวกเจ้าสองคน ตกลงมีเรื่องอันใดกันแน่?" เหวยฮ่าวพยักหน้า จากนั้นมองไปยังพ่อค้าชาวหูทั้งสองคนแล้วถาม

"คารวะเหวยเจี๋ยเย่ ข้าน้อยชี่เคอฟูหลี่ขอรับ!"

"ข้าน้อยเอ๋อถูยวี่ขอรับ!" ทั้งสองคนประสานมือคารวะเหวยฮ่าวแล้วกล่าว

"อืม นั่งลงคุยกันเถอะ ไม่ทราบว่าพวกเจ้ามาหาข้าด้วยเรื่องอันใด? หรือว่าเครื่องเคลือบของข้ามีปัญหา?" เหวยฮ่าวพยักหน้า ผายมือเชื้อเชิญแล้วเอ่ยถาม

"หามิได้ หามิได้ เครื่องเคลือบของเหวยเจี๋ยเย่จะมีปัญหาได้อย่างไร ไม่เพียงแต่ไม่มีปัญหา ในทางกลับกันยังดีเยี่ยมเป็นอย่างยิ่ง ขายดีเป็นเทน้ำเทท่าในทุ่งหญ้า เพียงแต่พวกเรามีเรื่องลำบากใจบางประการ จึงอยากรบกวนขอให้เหวยเจี๋ยเย่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือสักหน่อยขอรับ!" ชี่เคอฟูหลี่โบกมือปฏิเสธพัลวัน ก่อนจะเอ่ยกับเหวยฮ่าวด้วยความนอบน้อม

"เรื่องลำบากใจ ช่วยเหลือสักหน่อยรึ? ได้ ลองว่ามาสิ!" เหวยฮ่าวได้ยินก็ไม่เข้าใจอยู่บ้าง พวกเขาเป็นพ่อค้าชาวหู ตนเองก็ไม่สนิทสนมกับพวกเขา จู่ๆ ถึงกับมาขอความช่วยเหลือ หรือว่าคิดจะขอแปะโป้งซื้อเชื่อ เรื่องนั้นไม่มีทางยอมเด็ดขาด!

"ขอบพระคุณเหวยเจี๋ยเย่ เรื่องเป็นเช่นนี้ขอรับ ยามนี้เข้าสู่ฤดูสารทมาได้ระยะหนึ่งแล้ว ทางเหนือของทุ่งหญ้าถึงกับเริ่มมีหิมะตกแล้ว ส่วนทางใต้แม้หิมะจะยังไม่ตก ทว่าอีกไม่นานก็คงตกเช่นกัน ดังนั้นพวกเราจึงอยากวิงวอนขอให้เหวยเจี๋ยเย่ขายเครื่องเคลือบช่วงนี้ทั้งหมดให้แก่พวกเรา เพื่อที่พวกเราจะได้รีบขนส่งเครื่องเคลือบชุดนี้ไปยังทุ่งหญ้าให้เร็วที่สุด และนำไปขายต่อได้อย่างทันท่วงทีขอรับ"

หากรอจนหิมะตกหนักจนปิดเส้นทาง ถึงตอนนั้นเครื่องเคลือบของพวกเราคงขายไม่ออกแล้วขอรับ พวกเราสืบรู้มาว่า ในช่วงสองวันนี้ เตาเผาของท่านจะมีเครื่องเคลือบออกจากเตาสองเตา และยังมีอีกเตาหนึ่งที่จะปิดเตาวันนี้ พวกเราจึงอยากวิงวอนขอซื้อเครื่องเคลือบจากเตาเหล่านี้ทั้งหมด โดยยังคงคิดตามราคาตลาดขอรับ" ชี่เคอฟูหลี่ประสานมือกล่าวกับเหวยฮ่าวอีกครา

"อ้อ เป็นเช่นนี้เองรึ!" เหวยฮ่าวได้ยินดังนั้นจึงเข้าใจ พยักหน้าเบา ๆ แล้วเริ่มใคร่ครวญอย่างละเอียด

"เหวยเจี๋ยเย่ ได้โปรดช่วยพวกเราด้วยเถิดขอรับ" เอ๋อถูยวี่ประสานมือกล่าวกับเหวยฮ่าวเช่นกัน

"จัดการยากอยู่นะ เจ้าก็รู้ว่ายามนี้พวกพ่อค้าในแคว้นเราต่างก็จับจ้องเครื่องเคลือบชุดนี้ของข้าอยู่เหมือนกัน อย่าว่าแต่ที่อื่นเลย เอาแค่ทางฝั่งลั่วหยางก็มีคนจำนวนมากเฝ้ารอเครื่องเคลือบชุดนี้อยู่ หากยกให้พวกเจ้าทั้งหมด ข้าคงตอบพวกพ่อค้าเหล่านั้นได้ยาก" เหวยฮ่าวมองพวกเขาพลางกล่าวอย่างลำบากใจ ทว่าในใจเหวยฮ่าวนั้นอยากขายให้พวกเขาอยู่แล้ว การเอาเครื่องเคลือบไปแลกวัวแกะกลับมาถือว่าคุ้มค่ายิ่งนัก

"ขอรับ พวกเราย่อมรู้ดี จึงได้ขอให้เหวยเจี๋ยเย่เมตตา พ่อค้าชาวหูอย่างพวกเราต้องเดินทางไปมาระหว่างทุ่งหญ้ากับต้าถังตลอดทั้งปี แต่ละเที่ยวไม่ง่ายเลยขอรับ" ชี่เคอฟูหลี่กล่าวกับเหวยฮ่าวด้วยสายตาเปี่ยมความหวัง

"อืม ข้าเข้าใจ เอาอย่างนี้ หากยกให้พวกเจ้าทั้งหมดก็คงไม่เหมาะ ให้พวกเจ้าสักแปดส่วนเป็นอย่างไร เตาที่สี่เริ่มเรียงของเข้าเตาวันนี้ มะรืนนี้ก็ปิดเตา อย่างมากไม่เกินแปดวันก็ต้องนำออกมาแล้ว เครื่องเคลือบสี่เตานี้มีไม่น้อยเลยนะ หากยกให้พวกเจ้าทั้งหมด ข้ายังเกรงว่าของจะค้างเติ่งคามือพวกเจ้าเสียเปล่า ๆ

อีกอย่าง เราอาจต้องร่วมมือกันในระยะยาว ข้าต้องอาศัยพวกเจ้าช่วยค้าขายสร้างกำไร ส่วนพวกเจ้าก็ทำกำไรจากการขนส่งไปยังทุ่งหญ้า เรื่องที่ต่างได้ประโยชน์ร่วมกันเช่นนี้ ข้าย่อมไม่อยากให้พวกเจ้าต้องขาดทุนอยู่แล้ว จะว่าไป เครื่องเคลือบมากมายขนาดนี้ คนบนทุ่งหญ้าพวกนั้นจะซื้อไหวรึ" เหวยฮ่าวเอ่ยถามหยั่งเชิง

"เหวยเจี๋ยเย่ ท่านยังไม่เข้าใจเรื่องบนทุ่งหญ้า หากเป็นชาวบ้านทั่วไปย่อมซื้อไม่ไหวแน่นอนขอรับ ทว่าพวกหัวหน้าเผ่าและผู้นำทั้งหลายนั้นไม่มีปัญหาเลย พวกเขาร่ำรวยยิ่งนัก อีกทั้งเวลาพวกเขาซื้อเครื่องเคลือบ ไม่ได้ซื้อกันทีละชิ้นสองชิ้นหรอกขอรับ หากเครื่องเคลือบของพวกเราไปถึง ต่อให้ไปทั้งคันรถ พวกเขาก็เหมาหมดเกลี้ยงขอรับ" ชี่เคอฟูหลี่กล่าวพลางหัวเราะให้เหวยฮ่าวฟัง

"อ้อ?" เหวยฮ่าวได้ยินเช่นนั้นก็มองพวกเขาด้วยความประหลาดใจ

"พวกเรามิได้โป้ปด ท่านวางใจได้เลยขอรับ ต่อให้เครื่องเคลือบเหล่านั้นมีมากกว่านี้อีกสิบเท่า พวกเราก็ยังขายได้หมด เพียงแต่ฤดูเหมันต์กำลังจะมาเยือน หิมะตกหนักจนปิดเส้นทาง แดนไกลก็ไปไม่ได้แล้วขอรับ" เอ๋อถูยวี่ประสานมือมองเหวยฮ่าวแล้วกล่าว ตอนนี้เขามีความสุขยิ่งนัก เพราะเหวยฮ่าวตกลงจะแบ่งให้พวกตนถึงแปดส่วน ซึ่งนับว่าไม่น้อยเลย มิฉะนั้นแล้ว พ่อค้าชาวหูอย่างพวกตนอาจไม่ได้แม้แต่สามส่วนด้วยซ้ำ เพราะข้างนอกนั่นยังมีพ่อค้าชาวต้าถังอยู่อีกมากมายที่กำลังเฝ้ารอเครื่องเคลือบชุดนี้ออกจากเตาเช่นกัน

"ถ้าเช่นนั้นก็ตกลง ในเมื่อพวกเจ้าว่าอย่างนี้ อีกทั้งภายภาคหน้าพวกเรายังต้องร่วมมือกันอยู่ แปดส่วน ดีหรือไม่" เหวยฮ่าวพยักหน้า จับจ้องพวกเขาพลางเอ่ยถาม

"ขอบพระคุณเหวยเจี๋ยเย่ขอรับ! ท่านวางใจได้เลย ในภายภาคหน้ามีพวกเราอยู่ ขอเพียงท่านมีของดี พวกเราย่อมขายให้ท่านได้แน่นอนขอรับ" ชี่เคอฟูหลี่ได้ยินเหวยฮ่าวกล่าวเช่นนั้นก็ดีใจเป็นล้นพ้น รีบประสานมือกล่าวกับเหวยฮ่าวทันที

"อืม ขอบใจ เอาละ ตัวข้าเองก็ไม่ได้รู้เรื่องราวบนทุ่งหญ้ามากนัก พวกเจ้ามีธุระอะไรอีกหรือไม่ หากไม่มีก็ลองเล่าให้ข้าฟังที ข้าน่ะก็ใฝ่ฝันอยากควบม้าโลดแล่นระหว่างฟ้าดินบนทุ่งหญ้า ที่เขาว่ากันว่า 'ฟ้าครามเวิ้งว้าง ทุ่งกว้างไพศาล สายลมพัดหญ้าลู่ แลเห็นฝูงวัวแกะ' นั่นก็พรรณนาถึงทุ่งหญ้ามิใช่หรือ ช่างน่าหลงใหลยิ่งนัก!" เหวยฮ่าวหัวเราะร่าพลางเอ่ยถามพวกเขา

"ย่อมมิกล้าขัดขอรับ ไม่ทราบว่าเหวยเจี๋ยเย่อยากทราบเรื่องใดหรือขอรับ!" ชี่เคอฟูหลี่กล่าวด้วยรอยยิ้ม ในเมื่อเรื่องนี้คลี่คลายแล้ว เรื่องอื่นก็มิใช่ปัญหาอีกต่อไป

"อืม พูดถึงความคิดของพวกเขาในการซื้อของก็แล้วกัน เล่าให้ฟังหน่อยสิ พวกเขาชอบสิ่งใดของต้าถังเราบ้าง" เหวยฮ่าวเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

พอได้ยินเช่นนั้นพวกเขาก็เริ่มเล่าให้เหวยฮ่าวฟัง ส่วนเหวยฮ่าวย่อมตั้งใจฟังอย่างจริงจัง

ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยาม คนงานข้างนอกจึงมาร้องเรียกเหวยฮ่าว ให้เขาไปดูเรื่องการเรียงของเข้าเตาเผา ทั้งสองคนจึงได้กล่าวลา

เหวยฮ่าวเองก็ทอดถอนใจ นึกไม่ถึงเลยว่าพวกผู้นำเผ่าบนทุ่งหญ้าจะร่ำรวยถึงเพียงนี้ ข้าวของของคนทั้งเผ่าส่วนใหญ่ล้วนเป็นของพวกเขาทั้งสิ้น การใช้ชีวิตของคนเหล่านั้นช่างหรูหราฟุ่มเฟือยยิ่งนัก ทั้งยังชื่นชอบข้าวของเครื่องใช้ของต้าถังเป็นอันมาก เพราะทางทุ่งหญ้าไม่อาจเปิดโรงงานได้ ข้าวของจำเป็นในการดำรงชีวิตส่วนใหญ่จึงต้องซื้อหาไปจากฝั่งต้าถัง ส่วนเงินทองของพวกเขา หลักๆ ก็ได้มาจากการขายม้า วัว และแกะให้แก่พ่อค้าชาวหู แล้วพ่อค้าชาวหูก็นำม้า วัว และแกะเหล่านั้นเข้ามาขายในต้าถังอีกทอดหนึ่ง

หลังจากเรียงของเข้าเตาเผาเสร็จสิ้น เหวยฮ่าวก็มุ่งหน้ามายังเหลาสุรา พ่อบ้านหวังบอกว่าหลี่ลี่จื้อมาหา อยู่ที่เหลาสุรานั่นเอง

"แม่หนู วันนี้ไฉนไม่ไปที่โรงงานเครื่องเคลือบล่ะ" เหวยฮ่าวผลักประตูเข้ามา พลางเอ่ยถามหลี่ลี่จื้อที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่อย่างยิ้มแย้ม

"ข้าไปคอยเฝ้าอยู่ที่โรงงานกระดาษน่ะสิ! ฮัดเช่ย~" หลี่ลี่จื้อกล่าวพลางจามออกมาหนึ่งยก น้ำเสียงที่พูดก็ฟังดูแปร่งไป เห็นได้ชัดว่าเป็นหวัดเสียแล้ว

"โดนความเย็นมาหรือ" เหวยฮ่าวเดินเข้ามาพลางเอ่ยถามหลี่ลี่จื้อ

"อืม กลางคืนค่อนข้างหนาว เมื่อคืนข้าลืมเพิ่มผ้าห่มขนสัตว์" หลี่ลี่จื้อพยักหน้าตอบเหวยฮ่าว

"เช่นนั้นก็ดื่มน้ำอุ่นให้มากๆ อีกอย่าง หากเจ้าโดนลมหนาวมาแบบนี้ ให้เอาผ้าห่มคลุมโปงไว้ คลุมให้เหงื่อออกก็หาย แต่ถ้าหากตัวร้อนเป็นไข้ ย่อมคลุมโปงไม่ได้เด็ดขาด!" เหวยฮ่าวนั่งลงแล้วเอ่ยกับหลี่ลี่จื้อ

"ฮิๆ เจ้าทึ่มเหวย เจ้ามีความรู้เรื่องหมอด้วยหรือนี่" หลี่ลี่จื้อแย้มยิ้มมองเหวยฮ่าวพลางเอ่ยถาม

"นี่มันสามัญสำนึกต่างหากเล่า จริงสิ ฝ้ายที่ข้าให้เจ้าช่วยจับตาดู ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้างแล้ว" เหวยฮ่าวพลันนึกถึงเรื่องฝ้ายขึ้นมาได้ จึงเอ่ยถามขึ้นมาทันที

"ฝ้ายหรือ อ้อ เจ้าหมายถึงต้นที่อยู่ในพระราชอุทยานสินะ ข้าสั่งให้คนในวังคอยจับตาดูไว้แล้ว เดี๋ยวพอกลับไปจะถามให้นะ!" หลี่ลี่จื้อได้ยินเหวยฮ่าวพูดเช่นนั้น ก็นึกถึงสิ่งที่เหวยฮ่าวเคยบอกไว้ขึ้นมาได้เช่นกัน

"ดี ให้พวกเขาเก็บฝ้ายออกมา ข้าจะดูว่าพอจะทำผ้านวมให้เจ้าสักผืนได้หรือไม่ จะพยายามทำให้เสร็จก่อนเข้าหน้าหนาว มิฉะนั้นสภาพอย่างเจ้านี้ คงไม่พ้นหนาวจนล้มป่วยเอาแน่" เหวยฮ่าวปรายตามองหลี่ลี่จื้ออย่างดูแคลนพลางเอ่ยขึ้น

หลี่ลี่จื้อเคืองจนตีเหวยฮ่าวไปทีหนึ่ง จากนั้นจึงให้สาวใช้นำแป้งทอดมาให้เหวยฮ่าว แล้วนั่งกินด้วยกันกับเขา

ตกค่ำ เหวยฮ่าวเพิ่งจะถึงบ้าน พ่อบ้านก็รีบเข้ามารายงานเหวยฮ่าวว่า หลี่ฉางเล่อส่งคนนำของใส่ถุงผ้ามาให้เจ็ดแปดถุง พวกเขาเองก็ไม่รู้ว่าเป็นสิ่งใด บอกเพียงว่าต้องส่งมอบให้เหวยฮ่าว เหวยฮ่าวฟังเพียงเท่านั้นก็รู้ได้ทันทีว่ามันคือฝ้าย