ตอนที่ 94 ไม่ไป

หลี่ซื่อหมินอยากให้เหวยฮ่าวไปกระทรวงโยธาธิการ ให้คนได้ใช้ความสามารถเต็มที่ หลี่ลี่จื้อได้ยินแล้ว ในใจก็เป็นห่วงว่าเหวยฮ่าวอายุน้อยขนาดนี้กลับได้เป็นปลัดกระทรวงโยธาธิการ เกรงว่าจะทำให้คนอื่นไม่พอใจ แต่พอคิดอีกที การที่เหวยฮ่าวได้เป็นปลัดกระทรวงโยธาธิการ ก็เป็นเรื่องที่น่าภาคภูมิใจสำหรับตัวนางเองเช่นกัน

บ่ายวันนั้น หลี่ลี่จื้อก็ออกจากวัง นางจะไปหาเหวยฮ่าวดูสักหน่อย เรื่องนี้ยังไงนางก็ต้องถามความเห็นของเหวยฮ่าวก่อน

"อะไรนะ ให้เป็นปลัดกระทรวงโยธาธิการ มีอะไรผิดปกติหรือ ข้าไม่ทำหรอก เจ้าไม่รู้หรือว่ากระทรวงโยธาธิการจนแค่ไหน วันนี้ข้าไปกระทรวงโยธาธิการมา เห็นว่าเก้าอี้ของพวกเขาล้วนเก่าคร่ำคร่า แค่มองก็รู้ว่าเป็นหน่วยงานน้ำใส ไม่มีเงิน" เหวยฮ่าวฟังหลี่ลี่จื้อพูดจบก็ส่ายหน้าไม่ยอมทันที

"ข้าว่าเจ้าทึ่มเหวย อย่างน้อยเจ้าก็เป็นฉุนเย่ของราชสำนักนะ ตอนนี้ให้เจ้าไปเป็นปลัดกระทรวงโยธาธิการทันที ตำแหน่งสูงขนาดนี้ เจ้ากลับบอกว่าไม่ไป?" หลี่ลี่จื้อก็ตะลึงเพราะเหวยฮ่าว ตามเหตุผล ใครได้ยินข่าวนี้ก็ต้องดีใจกระโดดโลดเต้น แต่เหวยฮ่าวกลับทำหน้าเบื่อหน่าย

"ข้าว่าเจ้านะ ยัยหนู เจ้าโง่หรือเปล่า กระทรวงโยธาธิการมีอะไรดี ยิ่งไปกว่านั้น ข้าเองก็มีเรื่องให้ทำเยอะแยะ" เหวยฮ่าวมองหลี่ลี่จื้อพูดอย่างจนใจ

"มีเรื่องอะไรกัน ตอนนี้โรงงานสองแห่งก็เข้าที่เข้าทางแล้ว เหลาสุราก็มีคุณลุงเหวยดูแลอยู่ ตอนนี้เจ้าเป็นฉุนเย่แล้ว ใครยังกล้ามาก่อเรื่องในเหลาสุราของเจ้าอีก? จริง ๆ เลย ขี้เกียจก็บอกว่าขี้เกียจ!" หลี่ลี่จื้อมองเหวยฮ่าวพูดอย่างจนใจ

"ยังไงก็ไม่ไป ข้าไม่ไปกระทรวงโยธาธิการหรอก ที่จนกรอบอย่างนั้น" เหวยฮ่าวยังส่ายหน้าพูด

"เจ้าก็ไม่ขาดเงินก้อนนั้น เงินของเจ้ามีเท่าไร เจ้าเองยังไม่รู้เลย" หลี่ลี่จื้อจ้องเหวยฮ่าวถาม

"โอ๊ย เจ้ามีอะไรผิดปกติหรือเปล่า ดูสิ กระทรวงโยธาธิการทำงานดีก็เป็นของราชสำนัก ไม่มีประโยชน์อะไรกับเราใช่ไหม? ทำไม่ดีก็ยังถูกด่า ที่สำคัญ กระทรวงโยธาธิการไม่มีเงิน ไม่มีเงินจะทำอะไรได้ ยังไงข้าก็ไม่ไป ข้ายังเด็ก รับตำแหน่งสูงขนาดนี้ไม่ได้หรอก

อีกอย่าง ข้าไม่ได้โง่นะ พอข้าไปก็เป็นปลัดกระทรวงโยธาธิการทันที เจ้าให้ขุนนางคนอื่นมองข้าอย่างไร? พวกเขาต้องหาทางมาก่อกวนข้า ตั้งข้อสงสัยในความสามารถของข้าแน่ ๆ หรือข้าต้องพิสูจน์ให้พวกเขาเห็นด้วย? ข้าไม่มีเรี่ยวแรงขนาดนั้นหรอก ยิ่งไปกว่านั้น ความฝันในชีวิตของข้าไม่ใช่การเป็นขุนนาง" เหวยฮ่าวเหลือบมองหลี่ลี่จื้อ พูดอย่างภาคภูมิใจ

"แล้วคืออะไร?" หลี่ลี่จื้อถามต่อ

"นอนหลับจนตื่นเองตามธรรมชาติ นับเงินจนมือเป็นตะคริว" เหวยฮ่าวคว้าคำพูดสุดคลาสสิกจากยุคหลังออกมาทันที หลี่ลี่จื้อฟังแล้วก็ตะลึง นี่มันความฝันอะไรกัน ตอนนี้ลูกหลานตระกูลใหญ่หลายคนล้วนฝันอยากเป็นขุนนางใหญ่ เขากลับทำตัวเป็นพวกกินไปวัน ๆ รอวันตาย

"เจ้า ๆ เจ้านี่มันไม่เอาไหนเลยจริง ๆ ไม่เอาไหนเลย มันไม่ต่างอะไรกับขี้โคลนที่ปั้นไม่ติดฝา!" หลี่ลี่จื้อโมโหขึ้นมา ชี้หน้าเหวยฮ่าวดุว่า

"ชิ ข้าไม่อยากตื่นแต่ฟ้ายังไม่สว่างหรอก พระเจ้า ตอนฤดูร้อนข้าฝืน ๆ ยังพอไหว ฤดูหนาวนี่เอาชีวิตเลย ข้าทนไม่ไหว ไม่ไป ถ้าฝ่าบาทจะให้ตำแหน่งข้า ข้าไม่รับ ข้าเป็นแค่ฉุนเย่เสเพลก็พอ" เหวยฮ่าวยิ้มพูดกับหลี่ลี่จื้อ

หลี่ลี่จื้อมองเหวยฮ่าวอย่างจนใจ นางไม่เคยรู้เลยว่าเหวยฮ่าวมีความฝันแบบนี้ ที่สำคัญ ขี้เกียจยังหาข้ออ้างให้ขี้เกียจได้ ยังขี้เกียจอย่างมั่นหน้า เสด็จพ่อตื่นเช้าทุกวัน ทรงงานเพื่อราษฎรอย่างขยันขันแข็ง เขากลับบอกว่าทนไม่ไหว

"เจ้าทึ่มเหวย เจ้าโมโหข้าแล้ว เจ้าคอยดู ข้าต้องจัดการเจ้าให้ได้" หลี่ลี่จื้อชี้เหวยฮ่าว โกรธจนไม่ไหว

"ข้ากลัวเจ้าหรือ ตอนนี้ข้าเป็นฉุนเย่แล้ว รู้ไหม เจ้าเป็นแค่ลูกสาวกั๋วกงคนหนึ่ง ยังจะมาสั่งสอนข้าได้อีกหรือ พ่อเจ้ามาข้าก็ไม่กลัว เขาเป็นกั๋วกง ข้าเป็นฉุนเย่ อืม ถึงจะสูงกว่าข้าหลายขั้นก็เถอะ แต่ เฮ่ ๆ จะสั่งสอนข้าก็ต้องมีเหตุผลใช่ไหม?

แต่ว่าเรื่องนี้เจ้าอย่าเพิ่งไปบอกพ่อเจ้าล่ะ ไม่อย่างนั้นตอนข้าไปสู่ขอ หากพ่อเจ้าไม่ยอมขึ้นมาคงยุ่งยากแย่" เหวยฮ่าวยิ้มพลางเอ่ยเตือนหลี่ลี่จื้อ

"ไปตายซะเถอะ เจ้าทึ่มเหวย ขี้เกียจได้ขนาดนี้ ทำเอาข้าผิดหวังจริง ๆ" หลี่ลี่จื้อจ้องมองเหวยฮ่าวด้วยความโมโห

"ประสาทน่า ความขี้เกียจมันแย่ตรงไหน ความขี้เกียจคือแรงผลักดันให้มนุษย์ก้าวหน้าต่างหาก เจ้าคิดว่าการขี้เกียจมันทำกันได้ง่าย ๆ หรือไง ไม่มีอันจะกินใครจะกล้าขี้เกียจ ขี้เกียจทั้งที่ไม่มีปัญญาต่างหากถึงจะเรียกว่าโง่เขลาเบาปัญญา!" เหวยฮ่าวเอ่ยกับหลี่ลี่จื้อด้วยสีหน้าจริงจังเป็นบ้าเป็นหลัง

"เจ้าจะหน้าด้านไปถึงไหนกัน!" หลี่ลี่จื้อเอ่ยพลางลุกพรวดขึ้นมา ทนฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว เจ้าทึ่มเหวยผู้นี้ แม้แต่ความขี้เกียจยังพูดให้ฟังดูสูงส่งได้ ช่างหน้าหนาไร้ยางอายสิ้นดี

ไม่นานหลี่ลี่จื้อก็จากไปเพราะทนฟังไม่ไหว ส่วนเหวยฮ่าวเองกลับรู้สึกว่านางช่างแปลกคน ตนเองยังเด็กขนาดนี้ จะรีบไปเป็นขุนนางทำไมกัน ตอนนี้ตนเป็นถึงครอบครัวเศรษฐีที่ดิน มีเงินทองเหลือเฟือ วัยหนุ่มแน่นอันรื่นรมย์เช่นนี้กลับต้องไปเป็นขุนนาง สมองมีปัญหาหรือเปล่า แถมไปถึงก็ให้เป็นปลัดกระทรวงโยธาธิการทันที ใครเขาจะยอมรับตนกัน ถึงเวลามีคนมาคอยจับผิด ตนยังต้องไปคอยพิสูจน์ตัวเองให้พวกเขาดูอีกหรือ

ยามค่ำ เหวยฮ่าวมานั่งเฝ้าที่เหลาสุรา ความจริงก็แทบไม่ต้องคอยเฝ้าแล้ว เมื่อก่อนเป็นแค่ป๋อยังต้องกังวลว่าจะมีคนมาก่อกวน แต่ตอนนี้เป็นถึงโหวแล้ว อีกทั้งเหลาสุราแห่งนี้ก็มีชื่อเสียงโด่งดังปานนี้ คนทั่วไปย่อมไม่กล้ามาหาเรื่อง ทว่าเหวยฮ่าวยังคงชอบอยู่ที่นี่ เพราะมองเห็นสาวงามได้ เหลาสุราแห่งนี้มีบุตรสาวขุนนางสูงศักดิ์มารับประทานอาหารกันมากมาย การได้มองสาวงามเหล่านั้นย่อมช่วยจรรโลงใจได้มิใช่หรือ

ค่ำวันนั้น เมื่อหลี่ลี่จื้อกลับไปถึงก็เล่าเรื่องของเหวยฮ่าวให้หลี่ซื่อหมินฟัง

"อะไรนะ นอนหลับจนตื่นเอง นับเงินจนมือหงิกงั้นรึ ยังมีความฝันพรรค์นี้อยู่อีกหรือนี่ นี่ เจ้าทึ่มคนนี้พูดให้ความขี้เกียจฟังดูสูงส่งได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ" หลี่ซื่อหมินได้ยินคำบอกเล่าของหลี่ลี่จื้อก็ตกใจจนพูดไม่ออก

ฝ่ายจ่างซุนฮองเฮาก็ทรงพระสรวลออกมา พระนางเองก็นึกไม่ถึงว่าเจ้าทึ่มเหวยจะเป็นคนเช่นนี้

"เสด็จพ่อ หากเขาไม่ไปกระทรวงโยธาธิการจะทำอย่างไรเพคะ" หลี่ลี่จื้อยังคงมองหลี่ซื่อหมินด้วยความกังวลแล้วเอ่ยถาม นี่ต่างหากคือหัวใจสำคัญ นางเองก็หวังอยากให้เหวยฮ่าวได้เป็นขุนนางใหญ่

"ไม่ไปก็ไม่ไปสิ ไม่จำเป็นต้องเป็นขุนนางใหญ่เสมอไปหรอก!" จ่างซุนฮองเฮาเอ่ยพลางแย้มพระสรวล

หลี่ซื่อหมินได้ยินเช่นนั้นก็หันไปมองพระนาง จ่างซุนฮองเฮามิได้หันไปสบตา แต่กลับมองหลี่ลี่จื้อแล้วเอ่ยว่า "ลูกเอ๋ย บุรุษน่ะนะ หากมีความสามารถย่อมต้องยุ่งมาก ยุ่งจนไม่มีเวลาอยู่กับเจ้า เจ้าทึ่มเหวยไม่อยากเป็นขุนนาง ก็ไม่ต้องเป็น หรือรับแค่ตำแหน่งสบาย ๆ ไร้ภาระหน้าที่ก็พอ เช่นนี้เขาจะได้ไม่ยุ่ง และมีเวลาอยู่กับเจ้า เจ้าดูเสด็จพ่อของเจ้าสิ ช่วงนี้ถึงได้มาตำหนักลี่เจิ้งบ่อยขึ้นบ้าง นั่นก็เพราะเจ้าเอาสำรับอาหารมาจากหอจวี้เสียนหรอกนะ ไม่อย่างนั้นเสด็จพ่อของเจ้าจะมีเวลามาได้ทุกวันหรือ ลูกเอ๋ย เจ้าทึ่มเหวยน่ะดีแล้ว มีทั้งเงินมีทั้งเวลา วันหน้าพวกเจ้าจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข!"

"เฮ้อ!" หลี่ซื่อหมินได้ยินก็ถอนหายใจออกมาคำหนึ่ง พระองค์ย่อมทรงเข้าใจความหมายของจ่างซุนฮองเฮาดี แต่หลี่ลี่จื้อไม่เข้าใจ นางยังคงมองจ่างซุนฮองเฮาด้วยความสับสนงุนงง

"เชื่อเสด็จแม่เถิด ไม่ผิดหรอก แบบนี้แหละดีแล้ว หากเขาเป็นเช่นนี้ แม่กลับยิ่งวางใจที่จะมอบเจ้าให้เขา หากเขามีความทะเยอทะยาน คิดจะเป็นแม่ทัพเป็นมหาเสนาบดี แม่กลับจะไม่วางใจเอาเสียอีก เจ้าน่ะยังเด็ก หลายเรื่องยังไม่เข้าใจหรอก!" จ่างซุนฮองเฮากุมมือหลี่ลี่จื้อพลางเอ่ย

"เพคะ ลูกเพียงหวังอยากให้เขาช่วยแบ่งเบาภาระของเสด็จพ่อได้บ้างเท่านั้น" หลี่ลี่จื้อเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง ได้แต่ก้มหน้าเอ่ยเสียงเบา

"ยามนี้เขาก็ยังมิได้เข้าราชสำนักเป็นขุนนางเสียหน่อย มิใช่ว่าช่วยแบ่งเบาความกังวลของเสด็จพ่อเจ้าไปได้มากแล้วหรอกหรือ คนมีความสามารถ ไม่ว่าจะวางไว้ตรงไหนย่อมทำงานได้ทั้งนั้น ส่วนคนไร้ความสามารถ ต่อให้เจ้าดันขึ้นเป็นอัครมหาเสนาบดี นอกจากจะทำงานไม่เป็นแล้ว ยังรังแต่จะทำเสียเรื่องเสียราว ไม่เป็นไรหรอก

ฝ่าบาท หม่อมฉันมีเรื่องบังอาจทูลขอ แม้จะถือเป็นการก้าวก่ายราชกิจ แต่เพื่อลูกสาวแล้ว หม่อมฉันขอทำเกินขอบเขตสักครา หวังว่าฝ่าบาทจะไม่บีบคั้นเหวยฮ่าวจนเกินไปเพคะ" จ่างซุนฮองเฮาเอ่ยพลางหันไปมองหลี่ซื่อหมิน ยามนี้จ่างซุนฮองเฮามองเหวยฮ่าวประหนึ่งแม่ยายมองลูกเขย ยิ่งมองก็ยิ่งถูกชะตา ดังนั้นในยามนี้ จ่างซุนฮองเฮาจึงเริ่มเอนเอียงเข้าข้างเหวยฮ่าวเสียแล้ว

"เฮ้อ เอาเถอะ เพียงแต่ทางกระทรวงโยธาธิการไม่มีปลัดกระทรวงมาโดยตลอด ต่อจากต้วนหลุนไปก็ไม่มีผู้สืบทอดแล้ว" หลี่ซื่อหมินพยักหน้า เอ่ยอย่างกลัดกลุ้ม

"กระทรวงโยธาธิการมีขุนนางตั้งมากมาย หม่อมฉันเชื่อว่าจะต้องมีคนที่เหมาะสมเพคะ อีกทั้งที่เหวยฮ่าวใคร่ครวญก็ถูก อายุน้อยเพียงนี้จะให้รับตำแหน่งปลัดกระทรวงโยธาธิการ อย่าว่าแต่พวกขุนนางใหญ่ในราชสำนักจะคัดค้านเลย แม้แต่ขุนนางในกระทรวงโยธาธิการเองก็คงไม่ยอมรับ ด้วยนิสัยของเหวยฮ่าว ถึงเวลานั้นย่อมหนีไม่พ้นการปะทะขัดแย้ง ฝ่าบาทจัดแจงตำแหน่งอื่นให้เขาเถิดเพคะ" จ่างซุนฮองเฮายิ้มพลางมองหลี่ซื่อหมินแล้วเอ่ย

"อืม!" หลี่ซื่อหมินพยักหน้า ถือเป็นการยอมรับโดยปริยาย ด้วยตัวเขาเองก็รักใคร่เอ็นดูหลี่ลี่จื้ออย่างยิ่ง

โดยเฉพาะปีนี้ หากไม่ใช่เพราะหลี่ลี่จื้อได้รู้จักกับเหวยฮ่าว ตัวเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะประคับประคองผ่านพ้นปีนี้ไปได้อย่างไร ยามนี้แม้เรื่องเงินทองและเสบียงจะยังขาดแคลน ทว่ามิได้จวนตัวจนไฟลนก้น ยังพอผ่อนปรนไปได้ อย่างน้อยที่สุดก็ดีกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้มากโข

"ฝ่าบาท เหวยฮ่าวไม่ได้เป็นขุนนางยังช่วยราชสำนักคลี่คลายเรื่องราวได้มากถึงเพียงนี้ ภายภาคหน้าหากฝ่าบาทมีเรื่องกลืนไม่เข้าคายไม่อันใด ก็ยังเรียกเขามาช่วยออกความคิดอ่านได้มิใช่หรือเพคะ ถึงจะไม่แน่ว่ามีหนทางเสมอไป แต่ตราบใดที่เหวยฮ่าวรู้เรื่องเข้า หม่อมฉันเชื่อว่าเขาต้องเอ่ยปากบอกแน่เพคะ!" จ่างซุนฮองเฮากล่าวกับหลี่ซื่อหมิน

"ได้ แต่เราจะไม่ยอมปล่อยเขาไปง่ายๆ แน่ อืม อย่าเพิ่งเข้าใจผิด เสด็จพ่อไม่ได้คิดจะลงโทษเขาหรอก เพียงแต่นิสัยขี้เกียจของเขา เสด็จพ่อทนดูไม่ได้จริงๆ ซ้ำยังกล้าว่าเราทำเรื่องเหลวไหลอีก แม่หนู เรื่องนี้เจ้าได้ยินกับหูตัวเองใช่หรือไม่ เราตรากตรำทำงานเพื่อราษฎรถึงเพียงนี้ เขากลับบังอาจหาว่าเราทำเรื่องเหลวไหล โทสะนี้เรากลืนไม่ลงจริงๆ!" หลี่ซื่อหมินเพิ่งพูดว่าจะจัดการเหวยฮ่าว ครั้นเห็นหลี่ลี่จื้อเริ่มเป็นกังวลขึ้นมาทันที จึงรีบอธิบายให้นางฟัง

"แล้วเสด็จพ่อคิดจะจัดการเขาอย่างไรหรือเพคะ" หลี่ลี่จื้อถามขึ้นทันใด

"อืม เขาจะแต่งกับเจ้า ก็ต้องเป็นฟู่หม่า (ลูกเขยหลวง) ในตำแหน่งนายกองฟู่หม่า ซึ่งตำแหน่งนายกองฟู่หม่านั้นต้องมาเข้าเวร หึๆ ถึงเวลาก็ให้เขาเข้ามาเข้าเวรในวัง! เรื่องนี้เจ้าคงไม่มีข้อขัดข้องกระมัง" หลี่ซื่อหมินเอ่ยพลางมองหน้าหลี่ลี่จื้อถาม

"ไม่มีเพคะ ย่อมเป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว!" หลี่ลี่จื้อรีบส่ายหน้าตอบ ปกติฟู่หม่าทุกคนล้วนต้องได้รับแต่งตั้งตำแหน่งขุนนาง ตำแหน่งแรกก็คือนายกองฟู่หม่า มีหน้าที่อารักขาองค์จักรพรรดิอย่างใกล้ชิด ยามองค์จักรพรรดิเสด็จประพาสก็ต้องตามเสด็จด้วยเช่นกัน

"ไม่มีก็ดีแล้ว เจ้าคอยดูเถอะว่าถึงเวลานั้นเราจะจัดการเขาอย่างไร!" หลี่ซื่อหมินเอ่ยอย่างกระหยิ่มใจ

"เอ๊ะ?" หลี่ลี่จื้อกลับมองเขาด้วยความตกใจปนกังวลใจยิ่งนัก