ตอนที่ 93 ไปกระทรวงโยธาธิการ

หลี่จิ้งกล่าวว่าสิ่งนี้มีประโยชน์มหาศาล หลี่ซื่อหมินย่อมรู้ดีเช่นกัน ถึงอย่างไรพระองค์ก็ถือกำเนิดจากขุนพล เมื่อเห็นการระเบิดเมื่อครู่ก็รู้ทันทีว่าหากนำไปใช้ในสนามรบ อานุภาพจะมากเพียงใด

หลี่ซื่อหมินมาถึงจุดระเบิดอย่างรวดเร็ว ทอดพระเนตรหลุมนั้น ถึงจะไม่ใหญ่โตนัก แต่นั่นเป็นเพียงกระบอกไม้ไผ่

"กระบอกไม้ไผ่เล็ก ๆ กระบอกเดียวมีอานุภาพถึงเพียงนี้ เราดูแล้ว ดินปืนที่บรรจุอยู่คงไม่มากกระมัง" หลี่ซื่อหมินทอดพระเนตรหลุมนั้นแล้วตรัสถาม

"ไม่มากแน่นอนขอรับ เบาเช่นนี้ ฝ่าบาททอดพระเนตรดู" เฉิงเหยาจินว่าพลางยื่นกระบอกไม้ไผ่ที่เหลือให้หลี่ซื่อหมิน หลี่ซื่อหมินทรงรับมาชั่งในพระหัตถ์ เบามากจริง ๆ

"ฝ่าบาท สักครู่ข้าน้อยจะใช้ก้อนหินปิดกระบอกไม้ไผ่นี้ไว้ พอจุดไฟแล้ว ฝ่าบาทจะได้เห็นว่าอานุภาพมากเพียงใด ยิ่งกว่าโยนบนพื้นโล่งเช่นตอนนี้มากนักขอรับ!" เฉิงเหยาจินยิ้มพลางเอ่ยกับหลี่ซื่อหมิน

"ดี เช่นนั้นก็ทำ เราเองก็ถอยไปข้างหลังก่อน" หลี่ซื่อหมินพยักพระพักตร์ ในพระทัยก็กำลังครุ่นคิดเรื่องนี้ ขุนนางคนอื่น ๆ ก็ถอยตามพระองค์ไป ส่วนเฉิงเหยาจินยังคงยัดก้อนหินใส่กระบอกไม้ไผ่ต่อไป

"ฝ่าบาท เหวยฮ่าวผู้นี้นับว่าเป็นผู้มีความสามารถคนหนึ่ง ไปกระทรวงโยธาธิการเพียงรอบเดียว ยังสามารถทำดินปืนออกมาได้ ส่วนทางกระทรวงโยธาธิการนั้น ก็ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เคยศึกษาสิ่งนี้มาก่อนหรือไม่" ฝางเสวียนหลิงยืนอยู่ด้านข้าง มองหลี่ซื่อหมินพลางกล่าว

"อืม เรื่องนี้เราก็ไม่รู้ แต่ที่ทำสิ่งนี้ออกมาได้ ก็นับว่าไม่ธรรมดา" หลี่ซื่อหมินพยักพระพักตร์ ในพระทัยเริ่มอยากพบเหวยฮ่าวบ้างแล้ว ถึงอย่างไรความสามารถที่เหวยฮ่าวเผยออกมา ก็มีประโยชน์ต่อราชสำนักอย่างมาก ตั้งแต่กระดาษจนถึงดินปืนตอนนี้ ล้วนเป็นคุณูปการต่อราชสำนัก

"ฝ่าบาท ทางนี้ข้าน้อยเตรียมพร้อมแล้วขอรับ" เฉิงเหยาจินลุกขึ้นยืน ตะโกนบอกหลี่ซื่อหมินที่อยู่ข้างหลัง

"เช่นนั้นก็จุดเถิด" หลี่ซื่อหมินตะโกนตอบเฉิงเหยาจิน เฉิงเหยาจินได้ยินก็ย่อตัวลงทันที จุดชนวนแล้วหันหลังวิ่งหนี วิ่งไปได้ราวยี่สิบกว่าเมตรก็หมอบลงทันที

"ตูม!" เสียงหนึ่งดังขึ้น หลี่ซื่อหมินและคนอื่น ๆ ก็เห็นก้อนหินใหญ่ก้อนหนึ่งลอยขึ้นไป ลอยสูงมาก จากนั้นก็ตกลงพื้นอย่างหนัก

"ฝ่าบาท ทอดพระเนตรดู" เวลานี้เฉิงเหยาจินลุกขึ้นจากพื้น มองหลุมใหญ่ที่ยังมีควันพวยพุ่งอยู่ข้างหลังด้วยความภาคภูมิใจ

"อานุภาพมากถึงเพียงนี้เชียวหรือ" หลี่ซื่อหมินและคนอื่น ๆ ก็ตะลึง กระบอกไม้ไผ่เล็ก ๆ กระบอกเดียวระเบิด กลับทำให้ก้อนหินใหญ่ขนาดนี้กระเด็นขึ้นมาได้ หลี่ซื่อหมินว่าพลางก้าวไปข้างหน้า

ส่วนเหวยฮ่าวที่กระทรวงโยธาธิการ ได้ยินเสียงระเบิดก็เอ่ยอย่างจำใจทันที "กระบอกไม้ไผ่สองกระบอก ถูกเขาจุดจนหมดแล้วงั้นหรือ นี่มันเร็วเกินไปแล้วกระมัง"

ตุ้วนหลุนได้ยินก็ยิ้มขื่นเอ่ยกับเหวยฮ่าว "เหวยฉุนเย่ ท่านตั้งใจทำสิ่งนี้ต่อไปเถิด ดินปืนไม่หายไปไหนหรอกขอรับ"

"สิ่งนี้ก็ไม่หายไปไหนเหมือนกัน ตอนนี้ก็กำลังทำอยู่ไม่ใช่หรือ" เหวยฮ่าวยิ้มตอบกลับไป แล้วสอนช่างฝีมือของกระทรวงโยธาธิการพวกนั้นทำงานต่อไป

"ฝ่าบาท ทอดพระเนตรดู หลุมนี้ใหญ่ไหมขอรับ หากตอนตีเมือง เรายัดกระบอกไม้ไผ่เข้าไปในรอยแตกของกำแพงเมือง บรรจุดินปืนให้พอ พอจุดระเบิดทีเดียว บางทีอาจทำให้กำแพงเมืองถล่มได้เลยขอรับ" เฉิงเหยาจินยิ้มพลางเอ่ยกับหลี่ซื่อหมิน

"อืม หมดแล้วหรือ" หลี่ซื่อหมินทอดพระเนตรมือที่ว่างเปล่าของเฉิงเหยาจิน แล้วตรัสถาม

"อ๋อ เอ่อ หมดแล้วขอรับ มีสองกระบอก เหวยฮ่าวทำทั้งหมดแปดกระบอก เขาจุดเองสามกระบอก ข้าน้อยจุดตรงนั้นสามกระบอก สองกระบอกสุดท้ายก็อยู่ที่นี่ขอรับ" เฉิงเหยาจินยิ้มพลางเอ่ยกับหลี่ซื่อหมิน

"อืม ให้เขาทำเพิ่มอีกสักหน่อยหรือ" หลี่ซื่อหมินว่าพลางทอดพระเนตรขุนนางคนอื่น ๆ

"ฝ่าบาท เรื่องนี้ไม่จำเป็นกระมังขอรับ ถึงอย่างไรก็เห็นผลแล้ว ไว้ถึงตอนนั้นให้เหวยฮ่าวนำวิธีทำออกมา ส่วนจะนำไปใช้อย่างไรต่อไป ข้าน้อยคิดว่ามีเพียงเหวยฮ่าวที่รู้ แม้เราจะคาดเดาได้บ้าง แต่จะทำได้จริงหรือไม่ คงไม่เข้าใจเท่าเหวยฮ่าวเป็นแน่!" เวลานี้หลี่จิ้งมองหลี่ซื่อหมินแล้วทูลเสนอ

"พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท ตอนนี้เหวยฮ่าวกำลังสอนฝ่ายกระทรวงโยธาธิการทำเกลือละเอียดอยู่ ส่วนเรื่องดินปืน ถึงอย่างไรเหวยฮ่าวก็ทำเป็น ไม่ต้องรีบ ตอนนี้ฝ่าบาทก็ไม่ทรงเรียกเขาเข้าเฝ้า หากทรงเรียกมาก็ได้เช่นกัน" ฝางเสวียนหลิงรู้เรื่องบางอย่างระหว่างเหวยฮ่าวกับหลี่ซื่อหมิน และรู้ว่าเหตุใดจึงไม่ทรงเรียกเหวยฮ่าว

"อืม เช่นนั้นก็ได้ เอ้อ แล้วก็ ชาวเมืองฉางอานคงตกใจกับเสียงระเบิดพวกนั้นจนขวัญเสียไม่น้อย ฝ่ายกระทรวงการคลังรีบประกาศออกไปปลอบขวัญชาวเมืองเสีย ไอ้เจ้าทึ่มเหวยคนนี้ แค่เข้ามาในวังหนหนึ่งก็ยังต้องก่อเรื่องให้ได้" หลี่ซื่อหมินตรัสพลางหัวเราะขื่น ๆ

ฝางเสวียนหลิงได้ยินก็หัวเราะขึ้นมา ขุนนางคนอื่นไม่รู้ว่าเขาหัวเราะอะไร ส่วนเหวยฮ่าวที่กระทรวงโยธาธิการนั้นยุ่งจนถึงเที่ยงวันจึงสอนพวกช่างให้เข้าใจ เหวยฮ่าวดูพวกเขาทำหนึ่งรอบ เห็นว่าทำเสร็จหมดทุกขั้นแล้วจึงกลับไป ส่วนต้วนหลุนก็มาถึงตำหนักกานลู่ ตอนนี้พวกขุนนางกลับไปกันหมดแล้ว

"เกลือละเอียดทำเสร็จแล้วหรือ" หลี่ซื่อหมินทอดพระเนตรต้วนหลุนที่เพิ่งเข้ามาแล้วตรัสถาม

"ทูลฝ่าบาท ทำออกมาหมดแล้ว ช่างของเราก็เชี่ยวชาญฝีมือนี้แล้ว" ต้วนหลุนรีบโบกมือทูล

"อืม แล้วเรื่องดินปืนนั่นมันเป็นอย่างไรกันแน่" หลี่ซื่อหมินทอดพระเนตรต้วนหลุนแล้วตรัสถามต่อ

"ทูลฝ่าบาท เรื่องนี้กระหม่อมก็อยากทูลรายงานอยู่พอดี คืออย่างนี้..." ต้วนหลุนจึงทูลเล่าให้หลี่ซื่อหมินฟังทั้งหมด ตั้งแต่ห้องทำงานของหวังจวิ้นเกิดเพลิงไหม้ ไปจนถึงขั้นตอนที่เหวยฮ่าวทำดินปืนขึ้นมา

"โอ้ เช่นนี้หมายความว่ากระทรวงโยธาธิการเคยศึกษาดินปืนมาก่อน แต่ศึกษาออกมาไม่ได้ แล้วเหวยฮ่าวเพิ่งไปถึงกระทรวงโยธาธิการก็ศึกษาออกมาทันทีหรือ" หลี่ซื่อหมินฟังแล้วรู้สึกสะเทือนพระทัยเล็กน้อย

"พ่ะย่ะค่ะ อีกทั้งเขายังคุ้นเคยกับการใช้ดินปืนเป็นอย่างดี ตอนแรกหวังจวิ้นไม่รู้ด้วยซ้ำว่าดินปืนใส่ไว้ในกระบอกไม้ไผ่ได้ และยังทำให้เกิดเสียงระเบิดใหญ่โตถึงเพียงนี้ได้" ต้วนหลุนพยักหน้าแล้วเอ่ย

"ถ้าตามที่เจ้าเล่า เหวยฮ่าวเคยทำดินปืนนี้มาก่อนหรือ เขาทำได้อย่างไร ใครสอนเขา" หลี่ซื่อหมินจ้องต้วนหลุนแล้วตรัสถามทันที ตอนนี้ทรงนึกถึงเหวยฮ่าวที่ทำกระดาษ เครื่องเคลือบและอื่น ๆ ออกมา สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าทึ่มคนหนึ่งจะทำได้ ถ้าไม่มีฝีมือสักหน่อยก็ทำไม่ขึ้น

"เรื่องนี้กระหม่อมไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ อาจมีผู้สอนเขาก็ได้" ต้วนหลุนรีบทูล

"อืม ก็เป็นไปได้ เอาเถอะ เราถามเจ้าอย่างหนึ่ง ให้เหวยฮ่าวมาประจำที่กระทรวงโยธาธิการดีหรือไม่ แน่นอนว่าตอนนี้ยังไม่ได้ เขายังไม่ได้ประกอบพิธีสวมกวน แต่ฤดูหนาวปีนี้เขาก็ต้องสวมกวนแล้ว พอสวมกวนแล้ว เราก็ตั้งตำแหน่งให้เขาได้ ให้เขามาที่กระทรวงโยธาธิการเป็นอย่างไร" หลี่ซื่อหมินทอดพระเนตรต้วนหลุนแล้วตรัสถาม

"เรื่องนี้ย่อมดีอยู่แล้ว เพียงแต่ ฝ่าบาทก็ทรงทราบ กระทรวงโยธาธิการเป็นที่ที่เคร่งครัด ไม่ว่าจะทำงานหรือศึกษาค้นคว้า ล้วนต้องศึกษาให้ถี่ถ้วน ส่วนเหวยฉุนเย่ กระหม่อมก็รู้จักนิสัยเขา เป็นคนตรง Jika jika หากมาที่กระทรวงโยธาธิการแล้วบังเอิญได้รับความคับข้องใจสักหน่อย ถึงตอนนั้นเกิดกระทบกระทั่งกันขึ้นก็ไม่ดี" ต้วนหลุนได้ยินก็เริ่มไม่ค่อยเต็มใจทันที เขาชื่นชมฝีมือของเหวยฮ่าว แต่เรื่องนิสัยของเหวยฮ่าวนั้นเขายังกลัวอยู่บ้าง เหวยฮ่าวชกต่อยกับคนข้างนอกมาหลายครั้ง เขารู้ดี

"โอ้ เรารู้แล้ว เราจะว่าเขาบ้าง ให้เขาลดนิสัยของตัวเองลงสักหน่อย เช่นนี้แล้วจะดีขึ้นไหม" หลี่ซื่อหมินทอดพระเนตรเขาแล้วตรัสต่อ

"พ่ะย่ะค่ะ หากฝ่าบาทให้เขามา กระทรวงโยธาธิการของเราย่อมไม่มีข้อโต้แย้ง" ต้วนหลุนได้ยินหลี่ซื่อหมินตรัสเช่นนี้แล้วตนเองจะพูดอะไรอีก

"ได้ เรื่องนี้ก็เอาไว้อย่างนี้ก่อน ต้องถามความเห็นเจ้าทึ่มเหวยด้วย" หลี่ซื่อหมินรู้ว่าต้วนหลุนไม่เต็มใจ แต่ก็ยังหวังให้เหวยฮ่าวสร้างคุณูปการใหญ่หลวงแก่ราชสำนักที่กระทรวงโยธาธิการ

ตอนเที่ยง หลี่ซื่อหมินเสด็จมาที่ตำหนักลี่เจิ้ง สาเหตุหลักคือทรงรู้ว่าทุกวันหลี่ลี่จื้อจะนำอาหารมาจากหอจวี้เสียน ตอนนี้ลิ้นของหลี่ซื่อหมินช่างเลือกเสียแล้ว

"ฝ่าบาท วันนี้ในวังมีเสียงระเบิดดังกึกก้อง เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่เพคะ? ทำเอาผู้คนขวัญหนีดีฝ่อกันไปหมด สุนัขตัวน้อยที่จื้อหนูเลี้ยงไว้ก็ตกใจวิ่งพล่านไปทั่ว!" จ่างซุนฮองเฮามองหลี่ซื่อหมินแล้วเอ่ยถามขึ้นมา

"เฮ้อ อย่าพูดถึงเลย เจ้าทึ่มเหวยก่อเรื่องอีกแล้ว" หลี่ซื่อหมินยิ้มเจื่อนแล้วตรัส

"เอ๊ะ เขา เขาก่อเรื่องอะไรอีกแล้วเพคะ?" หลี่ลี่จื้อที่อุ้มซื่อจื่ออยู่ด้านข้างมองหลี่ซื่อหมินอย่างประหลาดใจ

"ที่กระทรวงโยธาธิการ ทำดินปืนขึ้นมา ยัดลงในกระบอกไม้ไผ่ พอจุดไฟแล้วระเบิดได้ อานุภาพร้ายกาจยิ่งนัก การนี้ช่วยงานทหารของราชสำนักเราได้มหาศาล เจ้าเด็กคนนี้มีฝีมืออยู่บ้างจริง ๆ

จริงสิ ลี่จื้อ เสด็จพ่อจะถามเจ้าหน่อย เหวยฮ่าวไปรู้เรื่องพวกนั้นได้อย่างไร เราจำได้ว่าลายมือเขาเขียนออกมาดูไม่ได้เอาเสียเลย เหตุใดจึงเชี่ยวชาญเรื่องพรรค์นี้เล่า?" หลี่ซื่อหมินตรัสพลางมองหลี่ลี่จื้อแล้วเอ่ยถาม สำหรับเรื่องนี้ หลี่ซื่อหมินคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ คนที่ไม่เอาถ่านเช่นนั้น เหตุใดจึงทำเรื่องพวกนี้เป็นได้

"เรื่องนี้ลูกก็ไม่ทราบเพคะ เอาเป็นว่าเขาพูดเองว่า นอกจากอ่านตำราไม่เอาไหน คลอดลูกไม่ได้ อย่างอื่นเขาทำได้หมด" หลี่ลี่จื้อส่ายหน้ายิ้ม ๆ กล่าว

"เจ้าเด็กคนนี้ วาจาใหญ่โตไม่เบา" หลี่ซื่อหมินได้ยินเข้าก็หัวเราะออกมา

"ฝ่าบาท ไม่ว่าเขาจะทำเป็นได้อย่างไร ขอเพียงความสามารถของเขาเป็นประโยชน์ต่อราชสำนักก็พอเพคะ" จ่างซุนฮองเฮาก็แย้มยิ้มเช่นกัน

"นั่นก็จริง ลี่จื้อ เจ้าลองไปถามเจ้าทึ่มเหวยดูว่ายินดีจะไปรับตำแหน่งที่กระทรวงโยธาธิการหรือไม่ รอให้เขาผ่านพิธีสวมกวนแล้ว เราจะให้เขาเป็นปลัดกระทรวงโยธาธิการ" หลี่ซื่อหมินตรัสกับหลี่ลี่จื้ออีกครั้ง หลี่ลี่จื้อได้ฟังก็ชะงักไป ส่วนจ่างซุนฮองเฮาก็ตกใจอยู่บ้าง อายุน้อยเพียงนี้ก็จะได้เป็นถึงปลัดกระทรวงโยธาธิการ เริ่มต้นสูงเกินไปแล้วกระมัง

"เพคะ แต่ว่าเสด็จพ่อ เขาเพิ่งจะก้าวสู่วงราชการ หากได้รับตำแหน่งปลัดกระทรวงโยธาธิการเลย เกรงว่าจะสร้างความไม่พอใจให้พวกขุนนางเหล่านั้นนะเพคะ ให้ตำแหน่งสูงเกินไปหรือไม่เพคะ?" หลี่ลี่จื้อมองหลี่ซื่อหมินแล้วเอ่ยถาม

"หม่อมฉันก็คิดเช่นนั้นเพคะ เกรงว่าจะยากให้ผู้คนยอมรับ!" จ่างซุนฮองเฮาก็พยักหน้าให้หลี่ซื่อหมินพลางกล่าว

"ไม่เป็นไรหรอก ทางกระทรวงโยธาธิการนั้น เราหาคนที่เหมาะสมไม่ได้มาตลอด ปลัดกระทรวงโยธาธิการสองตำแหน่งว่างเว้นมานาน ต้วนหลุนก็อายุมากแล้ว รู้สึกคล้ายไม่มีผู้สืบทอด ดังนั้นให้เหวยฮ่าวไปก็ใช่ว่าจะไม่ได้ อีกทั้งภาระกองโตของกระทรวงโยธาธิการก็ใช่ว่าใครจะแบกรับไหว" หลี่ซื่อหมินส่ายหน้ายิ้ม ๆ แล้วตรัส ทางกระทรวงโยธาธิการตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกจริง ๆ ไม่มีคนให้ใช้งาน