ตอนที่ 92 มีฝีมือก็เอาไว้ในมือเอง

เฉิงเหยาจินจุดเล่นไม่หนำใจ ยังอยากจุดต่อ ถึงกับคว้าไปจากมือเหวยฮ่าวอีกกระบอก เหวยฮ่าวร้อนใจแล้ว เหลืออยู่แค่สองกระบอก เฉิงเหยาจินยังจะแย่งไปอีกหนึ่ง

"ข้าจุดกระบอกนี้เสร็จก็กลับ เจ้าเก็บไว้ให้ฝ่าบาทอีกกระบอกหนึ่ง" เฉิงเหยาจินเห็นเหวยฮ่าวจ้องกระบอกไม้ไผ่ในมือตัวเองไม่วางตา จึงรีบเอ่ยขึ้น

"กั๋วกงซู่ กั๋วกงซู่!" ตอนนี้นายกองทหารราชองครักษ์คนก่อนวิ่งเข้ามาแทบจะตะโกนเรียกเฉิงเหยาจิน เฉิงเหยาจินได้ยินก็หันไปมองนายกองคนนั้น

"กั๋วกงซู่ ฝ่าบาทรับสั่งให้ท่านรีบไปเข้าเฝ้า รายงานเรื่องดินปืนให้ฝ่าบาททรงทราบ อีกอย่าง ท่านเหวยฉุนเย่ ฝ่าบาทรับสั่งว่าอย่ามัวทำสิ่งนี้อยู่ จงตั้งใจช่วยกระทรวงโยธาธิการทำเกลือละเอียดออกมาให้ได้ อีกไม่กี่วันฝ่าบาทจะรับสั่งให้เจ้าเข้าเฝ้า" นายกองคนนั้นเดินมาพูดกับเหวยฮ่าวและเฉิงเหยาจิน

"อ้อ ได้ขอรับ!" เหวยฮ่าวได้ยินก็พยักหน้า ค้อมมือตอบ

"อือ ข้าจุดกระบอกนี้ให้เสร็จก่อน" เฉิงเหยาจินพยักหน้า ยังอยากจุดกระบอกไม้ไผ่ในมือให้จบ

"ไม่ได้ ฝ่าบาททรงกริ้วแล้ว ยังไม่รู้เลยว่าเรื่องนี้มันเกิดขึ้นได้อย่างไร ฝ่าบาทรับสั่งให้เอากลับไป" นายกองรีบร้องห้าม ตะกี้หลี่ซื่อหมินออกจะไม่พอพระทัย

"อ้อ ยื่นมา!" เฉิงเหยาจินพูดพลางยื่นมือไปหาเหวยฮ่าว

"ทำไม? กระบอกนี้ท่านก็จะเอา?" เหวยฮ่าวมองเฉิงเหยาจินอย่างตกใจ

"เจ้าไม่ได้ยินที่เขาพูดหรือ ว่าฝ่าบาทเอา? ข้าเอาของข้ากลับไปกระบอกหนึ่ง ฝ่าบาทจะดูออกได้อย่างไร ยังไงเจ้าก็ทำเป็น ถึงเวลาก็ทำขึ้นมาอีกก็ได้ สองกระบอกนี้ให้ข้า ข้าจะเอากลับไปให้ฝ่าบาทจุดเล่น" เฉิงเหยาจินพูดกับเหวยฮ่าว เหวยฮ่าวฟังแล้วมองเฉิงเหยาจินอย่างกึ่งเชื่อกึ่งไม่เชื่อ เขากลัวว่าเฉิงเหยาจินจะแอบจุดมันระหว่างทาง

"เจ้าทำสายตาแบบนั้นหมายความว่าอย่างไร ข้าจะเอาไปถวายฝ่าบาท" เฉิงเหยาจินจ้องเหวยฮ่าวแล้วตะคอก

"ได้ แต่ท่านต้องถวายให้ฝ่าบาทจริง ๆ นะ ห้ามให้ฝ่าบาทเล่นเด็ดขาด ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมา มันเกี่ยวกับเรานะ พวกท่านเป็นพยานให้ข้าด้วย ถ้าจะจุด ก็ท่านจุดคนเดียว ให้ฝ่าบาทอยู่ห่าง ๆ เข้าใจไหม?" เหวยฮ่าวมองคนรอบข้าง แล้วเน้นย้ำกับเฉิงเหยาจิน

"เอ๊ะ รู้แล้ว ข้าจะปล่อยให้ฝ่าบาทตกอยู่ในอันตรายได้อย่างไร" เฉิงเหยาจินพูดพลางคว้าไปทันที แล้วบอกเหวยฮ่าวว่า "ทำเกลือละเอียดให้ดี ๆ ฝ่าบาทให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก เจ้าเด็กคนนี้อย่าให้ความไว้วางใจนี้ต้องเสียเปล่า"

"เชอะ! ให้ความสำคัญกับตัวเองน่ะสิ ถ้าให้ความสำคัญกับข้าจริงก็คงได้พบข้านานแล้ว ไม่ใช่เพิ่งจะมาถึงตอนนี้ ตอนที่ข้าได้บรรดาศักดิ์ป๋อก็ไม่เห็นได้เข้าเฝ้าฝ่าบาท ตอนนี้ได้เป็นโหวก็ยังไม่ถูกเรียกตัวเข้าไปขอบพระคุณทันที" เหวยฮ่าวคิดในใจ แต่ไม่กล้าพูดต่อหน้าเฉิงเหยาจิน เพราะนี่ถือว่าขาดความเคารพอยู่ไม่น้อย

"ข้าไปแล้ว เจ้าเด็กคนนี้ไม่เลว จำไว้ ส่งไปที่บ้านข้าสักหน่อย ข้าว่าง ๆ จะได้จุดเล่น" เฉิงเหยาจินพูดพลางถือกระบอกไม้ไผ่เดินจากไป ปล่อยให้เหวยฮ่าวยืนอยู่ตรงนั้นอย่างจนใจ เดิมทีเขาอยากจะจุดให้หลี่ซื่อหมินดูด้วยตัวเอง แต่ตอนนี้ถูกเฉิงเหยาจินแย่งไปแล้ว ก็ไม่มีทางได้จุดเอง

"เอ่อ ท่านเหวยฉุนเย่ พวกเราไปทำเกลือละเอียดกันเถอะ? เสียเวลามาหลายชั่วยามแล้ว" ต้วนหลุน เสนาบดีกระทรวงโยธาธิการ ยืนอยู่ข้างหลังเหวยฮ่าว เอ่ยกับเขา

"ได้ ไปกันเลย!" เหวยฮ่าวพยักหน้า นี่คือเรื่องที่ต้องทำในวันนี้ ส่วนดินปืนเมื่อครู่เป็นเรื่องที่อยู่นอกแผน "ท่านเหวยฉุนเย่ บอกข้าได้ไหมว่าทำดินปืนอย่างไร?" หวังจวิ้นยังคงตามถามเหวยฮ่าวไม่เลิก

"โอ๊ย ตอนนี้ยังบอกเจ้าไม่ได้ แต่ราชสำนักต้องให้ความสำคัญกับการใช้ดินปืนแน่ ถึงเวลานั้นเจ้าก็รู้เอง จะรีบร้อนอะไร?" เหวยฮ่าวมองหวังจวิ้นอย่างจนใจ

หวังจวิ้นคิดดูก็จริง ทั้งกระทรวงโยธาธิการต้าถังมีแต่เขาที่ศึกษาดินปืน ตอนนี้ดินปืนถูกเหวยฮ่าวคิดขึ้นมาได้ ต่อไปกระทรวงโยธาธิการต้องผลิตแน่ ถึงตอนนั้นก็ต้องเป็นเขาที่รับผิดชอบ

ไม่นาน เหวยฮ่าวและพวกก็กลับมาถึงห้องที่ผลิตเกลือละเอียดอีกครั้ง ทางกระทรวงโยธาธิการก็คัดช่างฝีมือมาหลายคนเช่นกัน เดิมทีพวกเขาทำเกลือกิน ตอนนี้ถูกดึงตัวขึ้นมาเรียนเรื่องนี้ หลังจากเหวยฮ่าวมาถึงห้องนั้นก็เริ่มอธิบายกระบวนการผลิตเกลือละเอียดให้พวกเขาฟังอย่างละเอียด ขณะเดียวกัน ทางตำหนักกานลู่ หลี่ซื่อหมินถือกระบอกไม้ไผ่สองกระบอกนั้นพลิกดูอยู่

"แค่นี้เองเหรอ ทำให้เกิดเรื่องใหญ่โตขนาดนี้? ไม่น่าเป็นไปได้หรอกมั้ง?" หลี่ซื่อหมินถือไว้ในมือ มองเฉิงเหยาจินแล้วถามขึ้น

"ฝ่าบาท เชิญข้างนอกเถิดขอรับ ข้าน้อยจะจุดให้ดู รับรองว่าพอฝ่าบาทเห็นแล้วต้องชอบแน่ สิ่งนี้มีประโยชน์มหาศาลต่อการทหารของเรา ไม่ว่าจะตีเมืองหรือรักษาเมืองล้วนมีประโยชน์มหาศาลขอรับ" เฉิงเหยาจินรีบพูดกับหลี่ซื่อหมินทันที เขารู้ว่าถ้าให้ตัวเองอธิบายละก็ อธิบายไม่ชัดแน่ แต่ขอแค่จุดสักสองกระบอก พวกเขาต้องเข้าใจแน่

"อืม ก็ได้ ทำเสียงดังขนาดนี้ ถ้าไม่รู้ให้แน่ชัดว่าเรื่องเป็นอย่างไร จะอธิบายให้ราษฎรในฉางอานฟังได้อย่างไร ไป ไปดูที่ลานโล่งข้างนอกกัน!" หลี่ซื่อหมินได้ยินก็พยักหน้า แล้วถือกระบอกไม้ไผ่ลงมาจากข้างบน

เฉิงเหยาจินรีบตามไป ยื่นมือไปทางหลี่ซื่อหมินพลางพูดว่า "ฝ่าบาท สิ่งนี้ฝ่าบาทต้องให้ข้าน้อย เจ้าทึ่มเหวยกำชับไว้ สิ่งนี้มีอันตราย ให้ฝ่าบาทถือไม่ได้ขอรับ"

"อืม สิ่งนี้มีอันตรายตรงไหน?" หลี่ซื่อหมินมองเฉิงเหยาจินอย่างไม่ค่อยเข้าใจ แต่ก็ยังยื่นให้เฉิงเหยาจิน

"ข้าน้อยก็ไม่รู้ขอรับ แต่อย่าดูถูกกระบอกไม้ไผ่นี้ พอระเบิดขึ้นมา พลังของมันไม่น้อยเลย ตอนนี้ถือไว้ในมือ ขอแค่ไม่จุดไฟก็ไม่มีอะไรขอรับ" เฉิงเหยาจินส่ายหน้าพูด รับกระบอกไม้ไผ่มา

"เหยาจิน เจ้านี่พูดเกินจริงไปหน่อยแล้ว กระบอกไม้ไผ่กระบอกเดียวเอง" โหวจวินจี เสนาบดีกระทรวงกลาโหม มองเฉิงเหยาจินแล้วพูด

"ถ้าเก่งจริงก็ถือไว้ในมือสิ ให้ข้าจุดด้วยไม้จุดไฟสักทีเป็นไง?" เฉิงเหยาจินมองโหวจวินจีด้วยสายตาเย่อหยิ่ง

"นี่ กลัวอะไรกัน มา ให้ข้า!" โหวจวินจีถูกเฉิงเหยาจินหยั่งเชิงแบบนี้ จะยอมถอยได้ที่ไหนกัน รีบยื่นมือออกไปทันที

"พอเถอะ ข้ากลัวระเบิดตายเจ้าแล้วฝ่าบาทจะฆ่าข้า เดี๋ยวให้เจ้าดูผลของการระเบิดก่อน แล้วค่อยมาบอกข้าว่าจะถือจุดหรือไม่" เฉิงเหยาจินไม่กล้าให้ เขารู้ดีถึงพลังของมัน

"หึ ข่มขู่ข้ารึ ข้าโตมากับการข่มขู่" โหวจวินจีเห็นเฉิงเหยาจินถอย ก็พูดอย่างได้ใจทันที ไม่นาน หลี่ซื่อหมินและคณะก็มาถึงสวนดอกไม้ด้านข้างตำหนักกานลู่ ตรงนี้ลานกว้าง ลานหน้าตำหนักกานลู่ล้วนปูด้วยอิฐหิน ระเบิดพังไปก็เสียน่าเสียดาย

"ไปลองเลย ข้าก็อยากดูเหมือนกัน ว่าเจ้าว่าสิ่งนี้มีประโยชน์ต่อการทหารมากแค่ไหน แต่มีประโยชน์ข้อหนึ่งที่ข้าคิดออกแล้ว ตอนทหารม้าบุกโจมตี ถ้าโยนสิ่งนี้เข้าไปในกองทหารม้าฝ่ายตรงข้าม คาดว่าขบวนทัพฝ่ายนั้นคงแตกทันที ขอแค่ฝ่ายเราไม่แตก ฝ่ายศัตรูก็ต้องแพ้แน่นอน" หลี่ซื่อหมินยืนอยู่ตรงนั้นพูดกับเฉิงเหยาจิน

เฉิงเหยาจินคิดดูก็จริง ต่อจากนั้นก็พูดว่า "ข้าน้อยคิดว่าประโยชน์ของสิ่งนี้ไม่ใช่แค่เท่านี้ เหวยฮ่าวรู้วิธีใช้ เขาบอกว่าถ้าเปลี่ยนกระบอกไม้ไผ่เป็นเหล็ก แล้วยัดเศษเหล็กไว้ข้างในจนเต็ม พลังจะยิ่งมากกว่านี้อีก แต่ข้าน้อยไม่ชัดเจน ต้องรอให้เขามาเข้าเฝ้าฝ่าบาทถึงจะรู้"

"อืม เจ้าไปลองเถอะ" หลี่ซื่อหมินพยักหน้า วิธีใช้ดินปืนนี้ต้องถามเหวยฮ่าวจริง ๆ แต่จะมีประโยชน์หรือไม่ ก็ยังต้องดูว่าเฉิงเหยาจินจุดเป็นอย่างไรก่อน

"ขอรับ ข้าน้อยชอบเล่นของแบบนี้!" พอเฉิงเหยาจินได้ยิน ก็ถือกระบอกไม้ไผ่วิ่งไปข้างหน้าทันที ส่วนหลี่ซื่อหมินและคนอื่น ๆ เห็นเฉิงเหยาจินเดินไปข้างหน้า ก็เริ่มตามไป

"เอ๋ เอ๋ เอ๋ หยุด พวกเจ้าอยู่ตรงนั้นแหละ สิ่งนี้มีอันตราย เดี๋ยวจะมีก้อนหินกระเด็นออกมา ถ้าโดนพวกเจ้าเข้าจะไม่ดี" เฉิงเหยาจินเห็นพวกเขาตามมา ก็รีบตะโกนห้าม

"ว่าอย่างไรเฉิงเหยาจิน เจ้ามองข้าเป็นเด็กสามขวบหรือ" อวี้ฉือจิ้งเต๋อไม่พอใจ พวกเขาสองคนเป็นสหายกันมานาน แต่ก่อนก็เคยก่อเรื่องป่วนด้วยกันมาแล้ว

"เจ้าหยุด หยุดกันหมดเลย พวกเจ้าทำแบบนี้ ข้าไม่จุดแล้ว หยุด ใช่ อย่าเดินเข้ามาข้างหน้าอีกนะ ของสิ่งนี้ร้ายกาจจริง ๆ!" เฉิงเหยาจินตะโกนใส่พวกเขา ตอนนี้เขาเองก็เริ่มกลัวแล้ว

"ทำเป็นเล่นพิลึกอะไรกัน แค่กระบอกไม้ไผ่กระบอกเดียว ยังจะทำให้ดูขลังไปได้" โหวจวินจีก็มองเฉิงเหยาจินด้วยสายตาดูแคลนพลางเอ่ย

"ถ้าเก่งจริง ก็รอให้ข้าจุดของข้าอันนี้ก่อน อีกอันเจ้าเอาตัวเองถือแล้วจุดเองสิ!" เฉิงเหยาจินย้อนโหวจวินจีคำหนึ่ง แล้วก็วิ่งไปข้างหน้า เฉิงเหยาจินรู้สึกว่าไกลพอแล้ว รีบนั่งลง เก็บก้อนหินได้หลายก้อน อุดไว้ที่กระบอกไม้ไผ่ รู้สึกว่าแน่นพอแล้ว

เฉิงเหยาจินก็หันไปมองข้างหลัง ยืนยันว่าพวกเขาไม่ได้ตามมา จึงรีบหยิบไฟแช็กออกมา จุดติด แล้วเอาไปแตะที่ชนวน ทิ้งลงบนพื้น หันหลังวิ่งหนี วิ่งไปได้ราวยี่สิบเมตร ก็รีบหมอบลง

"ฮ่า ๆ!"

"ตูม!" พวกเขาเห็นเฉิงเหยาจินหมอบลง เพิ่งจะเตรียมหัวเราะเสียงดัง ทันใดนั้นก็มีเสียงตูมสนั่น สั่นสะเทือนจนหูเจ็บไปหมด พร้อมกันนั้น พวกเขาก็ได้เห็นภาพที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เพราะพวกเขาเห็นหินและดินจำนวนมหาศาลกระเด็นขึ้นมา ราวกับนางฟ้าโปรยดอกไม้

"นี่มัน?" หลี่จิ้งในยามนี้เบิกตากว้าง มองภาพตรงหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อ เพราะพวกเขาที่ืนอยู่ตรงนี้ มองเห็นหลุมขนาดใหญ่บนพื้นดิน

"เหอ ๆ!" เฉิงเหยาจินลุกขึ้นยืน ปัดดินที่ติดตัว แล้วเดินไปทางหลี่ซื่อหมินกับพวก

"เมื่อครู่ก็กระบอกไม้ไผ่นั้นระเบิดออกมาใช่หรือไม่" หลี่ซื่อหมินชี้ไปที่หลุมไกลออกไป แล้วถามเฉิงเหยาจิน

"ขอรับ ถ้าปิดทับด้วยก้อนหินสักก้อน ระเบิดได้แรงกว่านี้ ข้าน้อยจะลองให้ฝ่าบาทดูเดี๋ยวนี้เลยหรือไม่" เฉิงเหยาจินถือกระบอกไม้ไผ่ แล้วถามหลี่ซื่อหมิน

"เราไปดูหน่อยดีหรือไม่" หลี่ซื่อหมินชี้ไปที่หลุมข้างหน้า แล้วถามเฉิงเหยาจิน

"ได้ขอรับ ระเบิดเสร็จก็ไม่มีอะไรแล้ว" เฉิงเหยาจินพยักหน้า พอหลี่ซื่อหมินได้ยิน ก็ก้าวเท้าเร็วไปทางที่เพิ่งระเบิด ส่วนขุนนางเหล่านั้นก็ตามไปด้วย พวกเขาก็อยากรู้ว่า กระบอกไม้ไผ่เมื่อครู่มีอานุภาพมากน้อยเพียงใด

พอไปถึงตรงหน้า พวกเขาก็ยังคงตะลึง หลุมถึงจะไม่ใหญ่มาก แต่หลุมนี้ดูออกว่าเกิดจากกระบอกไม้ไผ่กระบอกเดียวระเบิด

"ฝ่าบาท ดินปืนมีประโยชน์มหาศาลขอรับ!" หลี่จิ้งลูบเคราตัวเอง มองหลี่ซื่อหมินแล้วเอ่ย