ตอนที่ 91 ประโยชน์ของดินปืน

หลี่ซื่อหมินได้ยินว่าเหวยฮ่าวเป็นคนทำ ก็ไม่ตรัสอะไร แต่ตอนนี้ยังมีเสียงดังสนั่นลอดเข้ามา หลี่ซื่อหมินไม่รู้ว่าเฉิงเหยาจินกำลังทำอะไรอยู่ คนก็ส่งไปแล้ว เหตุใดยังปล่อยให้เสียงนี้ออกมาได้

"เรื่องนี้ข้าน้อยไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ กั๋วกงซู่บอกให้พวกข้าน้อยกลับมารายงานก่อน ถึงตอนนั้นท่านจะมาด้วยตนเอง" นายกองคนนั้นประสานมือรายงานหลี่ซื่อหมิน

"เหวยฮ่าวเป็นคนทำหรือ?" ฝางเสวียนหลิงมองนายกองคนนั้นแล้วถาม นายกองประสานมือตอบฝางเสวียนหลิง "พ่ะย่ะค่ะ เสนาบดีกระทรวงโยธาธิการว่าอย่างนั้น"

"ข้าจำได้ว่าวันนี้เหวยฮ่าวจะไปกระทรวงโยธาธิการ สอนให้พวกเขาทำเกลือละเอียดมิใช่หรือ หรือว่าทำของดี ๆ ออกมาอีกแล้ว? เมื่อครู่เจ้าพูดว่าอะไรนะ ดินปืน?" ฝางเสวียนหลิงถามนายกองคนนั้นต่อ

"พ่ะย่ะค่ะ" นายกองประสานมือตอบต่อ

"ดินปืนนี่ข้ารู้จัก ข้าจำได้ว่าหยวนเทียนกังมีของสิ่งนี้ ตอนจุดก็ลุกไหม้เร็วกว่าธรรมดาเท่านั้น ยังทำเสียงดังขนาดนี้ได้อีกหรือ?" ฝางเสวียนหลิงนั่งอยู่ตรงนั้น ครุ่นคิดอย่างละเอียด

"รอก่อนเถิด พอเฉิงเหยาจินกลับมาก็รู้เอง" หลี่จิ้งนั่งอยู่ตรงนั้นเอ่ยขึ้น ตอนนี้พูดอะไรก็ไร้ประโยชน์

ส่วนจ่างซุนอู๋จี้ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ไม่พูดอะไร เพราะเมื่อครู่หลี่ซื่อหมินได้ยินว่าเหวยฮ่าวเป็นคนทำ กลับไม่ทรงกริ้ว คราวที่แล้วที่จัดการเหวยฮ่าว เขาหยั่งเชิงจนรู้เต็มที่แล้วว่าเหวยฮ่าวมีที่ทางเพียงใดในใจของหลี่ซื่อหมิน มิใช่แค่โหวธรรมดาอย่างที่คิด หลี่ซื่อหมินต้องให้ความสำคัญกับเหวยฮ่าวเป็นแน่ ไม่อย่างนั้นทำเรื่องใหญ่ขนาดนี้ เหตุใดหลี่ซื่อหมินกลับไม่ตรัสว่าจะให้จับตัวมาสอบเสียหน่อย

"ตูม!" เวลานี้เอง ทางฝั่งกระทรวงโยธาธิการก็มีเสียงระเบิดดังขึ้นอีกครั้ง

"เฉิงเหยาจินคนนี้ไปทำอะไรอยู่ที่นั้นกันแน่? เจ้า ไปหาเฉิงเหยาจินเดี๋ยวนี้ บอกเขาให้รีบมารายงาน อีกเรื่องหนึ่ง บอกเหวยฮ่าวด้วย ให้ตั้งใจทำเกลือละเอียดให้ดี เรื่องดินปืนไว้เราสืบให้ชัดก่อน แล้วจะคุยกับเขาถึงเรื่องวันนี้ ไม่ไหวเลย ทำเสียงดังขนาดนี้ในวังหลวง ไม่ได้ยินหรือว่าตอนนี้มีเสียงม้าร้องระงมไปทั่ว ยังมีเสียงเสือคำรามกับหมีคำรามจากสวนต้องห้ามอีก? บอกเขาห้ามทำเสียงดังขนาดนี้อีก!" หลี่ซื่อหมินตะโกนใส่นายกองคนนั้น

"พ่ะย่ะค่ะ!" นายกองวิ่งจากไปทันที เวลานั้นเองอวี้ฉือจิ้งเต๋อได้ยินก็ประสานมือเอ่ยกับหลี่ซื่อหมินทันที "ฝ่าบาท เหตุใดไม่เรียกตัวหมอนี่มาสอบถามเล่า ทำเสียงดังขนาดนี้ ย่อมต้องให้คำอธิบายแก่ราษฎร"

"ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท เรื่องเกลือละเอียดก็ไม่ต้องรีบ ไม่เสียเวลากันสักเดียวนักหรอกหรือ?" โหวจวินจี เสนาบดีกระทรวงกลาโหมก็ลุกขึ้นยืน ประสานมือถามหลี่ซื่อหมิน

"อืม ในนี้มีเรื่องบางอย่างที่ทำให้เราไม่สะดวกจะพบเขา อีกไม่กี่วันเขาจะเข้าเฝ้าเพื่อขอบพระคุณ ก่อนหน้านี้หลังจากได้บรรดาศักดิ์โหว บิดาของเขาล้มป่วย เราจึงให้เขาอยู่บ้านดูแลบิดาก่อน พอช่วงนี้เรียบร้อยแล้ว เราค่อยเรียกเขาเข้าเฝ้า" หลี่ซื่อหมินครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยกับขุนนางทั้งหลายเบื้องล่าง พอขุนนางเหล่านั้นได้ยินก็ใจหายวาบ ขุนนางจำนวนมากแต่ก่อนคิดว่าเหวยฮ่าวได้บรรดาศักดิ์ก็เพียงเพราะช่วยหลี่ลี่จื้อทำกระดาษ กับเรื่องเกลือละเอียดคราวนี้ ไม่มีใครคาดคิดว่าหลี่ซื่อหมินจะให้ความสำคัญกับเหวยฮ่าวถึงเพียงนี้

"เอาละ ช่างพวกเขาก่อน เฉิงเหยาจินก็เหมือนกัน สั่งให้ทำอะไรนิดอะไรหน่อย คงคิดจะเล่นสนุกอีกแล้ว" หลี่ซื่อหมินนั่งอยู่ตรงนั้นโบกมือ ไม่สนใจพวกเขาก่อน จะได้เถียงกันเรื่องรับมือพวกเติร์กให้จบ ๆ ไปก่อน ใกล้จะถึงฤดูหนาวแล้ว พอเข้าฤดูหนาว พวกเผ่าเติร์กแต่ละเผ่าก็จะหาทางลอบข้ามพรมแดน รุกรานชายแดนต้าถัง ปล้นเสบียงและผู้คนตามชายแดนต้าถัง ทางฝั่งต้าถังจึงต้องเตรียมตัวล่วงหน้าเช่นกัน

"ฝ่าบาท เสบียงชุดที่สอง พวกเรายังต้องจ่ายเงินอยู่พ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยไปเจรจากับฝั่งพ่อค้ามาแล้ว พวกเขายินดีให้เวลาเราเพิ่มอีกสิบวัน เสบียงขนออกไปก่อนได้ แต่ต้องมีหนังสือรับรองจากกระทรวงการคลังให้พวกเขา" ไต้โจ้ว เสนาบดีกระทรวงการคลังลุกขึ้นยืนรายงานหลี่ซื่อหมิน

"ยังขาดอีกสองหมื่นก้วนมิใช่หรือ?" หลี่ซื่อหมินตรัสถาม

"พ่ะย่ะค่ะ ครั้งนี้เสบียงที่ส่งไปตะวันตกเฉียงเหนือขาดเงินอยู่สองหมื่นก้วน แต่ทางอื่น ๆ เราก็เบิกไปบ้างแล้ว อีกทั้งเสบียงที่ผู้ลี้ภัยนอกเมืองต้องการ เราก็ซื้อมาแล้วส่วนหนึ่ง ตอนนี้ยังขาดอยู่ราวหนึ่งแสนเจ็ดหมื่นก้วนพ่ะย่ะค่ะ" ไต้โจ้วลุกขึ้นประสานมือรายงาน

"หืม!" หลี่ซื่อหมินได้ยินแล้วขุ่นเคืองอยู่บ้าง แต่ก็ปล่อยอารมณ์ไม่ได้ เพราะเงินพวกนี้ล้วนใช้ไปในราชสำนัก ใช้ไปในที่ที่จำเป็นต้องใช้ทั้งสิ้น

"ถ้าเช่นนั้น เงินหนึ่งแสนเจ็ดหมื่นก้วน กระทรวงการคลังแก้ไขได้เท่าไร?" หลี่ซื่อหมินตรัสถามด้วยอารมณ์ที่ไม่ดีนัก

"ทูลฝ่าบาท ภายในสิบวัน พวกข้าน้อยแก้ไขได้มากที่สุดเจ็ดหมื่นก้วนพ่ะย่ะค่ะ และยังต้องประหยัดจากที่อื่นมาช่วยอีก" ไต้โจ้วยืนอยู่ตรงนั้นรายงานตามจริง

"ยังขาดอีกหนึ่งแสนก้วน ทางเราก็รวบรวมได้เพียงสองหมื่นก้วน พวกเจ้าก็รู้ ว่าเพื่อสนับสนุนเงินทางกระทรวงการคลัง เราไม่รู้เลยว่าดึงเงินจากท้องพระคลังฝ่ายในออกมาไปเท่าไรแล้ว ตอนนี้เหล่าฮองใน องค์ชาย และองค์หญิงต่างก็ถูกลดค่าใช้จ่ายลงกว่าครึ่ง ทางกระทรวงการคลังยังต้องคิดหาทางเพิ่มรายได้และลดรายจ่าย รัชทายาทอีกไม่ถึงสองเดือนก็จะอภิเษกแล้ว ยังต้องใช้เงินอีก ท้องพระคลังฝ่ายในนั้น เราจะไม่เหลือเงินไว้สักอีแปะเลยก็ไม่ได้กระมัง" หลี่ซื่อหมินจ้องมองบรรดาขุนนางเหล่านั้นแล้วเอ่ยถาม บรรดาขุนนางก็รู้สึกอับอายยิ่ง เดิมทีเงินของราชสำนักกับเงินของท้องพระคลังฝ่ายในแยกกันอยู่ แต่ตอนนี้หลี่ซื่อหมินดึงเงินท้องพระคลังฝ่ายในออกมาใช้จนใกล้หมดแล้ว

"มิใช่หรือว่าเกลือละเอียดออกมาแล้วก็จะมีเงิน?" โหวจวินจีนั่งอยู่ข้างล่างเอ่ยขึ้น

"เกลือละเอียดต่อให้ผลิตออกมาได้ ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะผลิตได้มากขนาดนั้นในเวลาอันสั้น อีกทั้งเป็นไปไม่ได้ที่จะขายออกได้มากขนาดนั้นในเวลาอันสั้นกระมัง? ต่อให้ขายออกได้มากขนาดนั้น หนึ่งเดือนก็ได้เพียงเจ็ดแปดหมื่นก้วน แต่เราดูแล้ว ปีนี้ราชสำนักขาดดุลไม่ต่ำกว่าสามสิบล้านก้วนเป็นแน่ หรือพูดได้ว่ายังจะเกินกว่านั้นมาก เงินทางเกลือละเอียดนั้น มั่นใจได้หรือว่าเพียงพอ?" หลี่ซื่อหมินประทับอยู่ตรงนั้นตรัสถามขุนนางเหล่านั้นต่อ ขุนนางเหล่านั้นก็นั่งอยู่ตรงนั้น ไม่มีใครปริปาก

"พวกเจ้าก็ยังต้องคิดหาทางให้ได้ เอ๋อ!" หลี่ซื่อหมินปวดเศียรเวียนเกล้า ยังขาดอีกหนึ่งแสนก้วน พูดให้ชัดคือขาดแปดหมื่นก้วน ก่อนหน้านี้หลี่ลี่จื้อรับปากจะให้เขาสองหมื่นก้วน ตอนนี้หลี่ซื่อหมินไม่รู้จะพูดกับหลี่ลี่จื้ออย่างไร ทั้งไม่กล้าพูดด้วย ครึ่งปีนี้หากไม่มีหลี่ลี่จื้อ เขาก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะกลุ้มใจจนเป็นเช่นไร

"ตูม!" ยามนี้ ภายนอกมีเสียงระเบิดดังขึ้นอีกครั้ง หลี่ซื่อหมินสะดุ้ง แต่ก็ยังจนใจ

ทางฝ่ายกระทรวงโยธาธิการ เฉิงเหยาจินยังถือกระบอกไม้ไผ่ไว้ในมือ พึ่งจุดไปหนึ่งลูกแล้วยังไม่หนำใจ คว้าไปจากมือเหวยฮ่าวอีกสองลูก ตอนนี้เหวยฮ่าวจึงเหลืออยู่เพียงสองลูก

"เหอ ๆ ใช้ได้เลยนะ แรงดี เสียงก็ดังมาก เมื่อกี้เจ้าว่าเอาหินก้อนใหญ่หย่อนลงไป ก็ระเบิดขึ้นมาจริง ๆ ด้วย เอ๊ะ เจ้าทึ่มเหวย เจ้าว่า ถ้าใส่หินให้มากกว่านี้หน่อย ตอนที่ข้าศึกตีเมือง โยนลงไปข้างล่าง จะได้ผลสักแค่ไหน" เฉิงเหยาจินมองเหวยฮ่าวอย่างยินดีแล้วเอ่ยถามขึ้น

"กั๋วกงซู่ช่างสูงส่ง สมกับเป็นขุนพลเก่าแก่ในกองทัพ คิดออกถึงประโยชน์ของดินปืนได้แล้ว ของสิ่งนี้ถ้าเปลี่ยนเป็นเหล็ก แล้วข้างในใส่เศษเหล็กเล็ก ๆ ไว้ พอระเบิดขึ้นมา คงตายเกลื่อนเป็นแพเป็นแน่!" เหวยฮ่าวชูนิ้วโป้งให้เฉิงเหยาจินทันทีแล้วพูด

"หึหึ นั่นสิ ข้าออกรบ ก็ชอบคิดใคร่ครวญที่สุด ไม่อย่างนั้นข้าจะสร้างคุณงามความดีตามฝ่าบาทได้หรือ? อันนี้ไม่เลว เจ้าถอยไป ข้าจะจุดอีกอัน อันนี้ฟังแล้วมีกำลังใจจริง ๆ จำไว้นะ พรุ่งนี้ส่งมาที่จวนข้าสักหน่อย ข้าว่างก็จุดเล่นเพลิน ๆ" เฉิงเหยาจินภูมิใจเหลือเกิน รีบจะจุดอันที่อยู่ในมือ และสั่งให้เหวยฮ่าวทำเพิ่มส่งไปที่จวนของเขา เขาจะเล่น

"ไม่เอา อันนี้ไม่สนุกเลย! โอ๊ย พระเจ้า!" เหวยฮ่าวเพิ่งพูดจบ ก็เห็นเฉิงเหยาจินจุดอีกอันแล้ว เหวยฮ่าวเห็นดังนั้นก็หันหลังวิ่ง ตัวเองก็วิ่งตามไป วิ่งไปได้ยี่สิบกว่าเมตร เหวยฮ่าวตะโกนว่า "หมอบ!" เฉิงเหยาจินก็หมอบลงทันที เสียงตูมสนั่นดังขึ้น ก้อนหินจำนวนมากกระเด็นออกมา ตกลงข้างหลังเฉิงเหยาจินกับเหวยฮ่าว

"หึหึ!" เฉิงเหยาจินหัวเราะพลางลุกขึ้น เดินเร็ว ๆ ไปทางหลุมที่พวกเขาเพิ่งระเบิด ตอนนี้หลุมนั้นใหญ่และลึกมากแล้ว ลึกประมาณคนหนึ่งยืน และเส้นผ่านศูนย์กลางกะ ๆ ดูก็สามสี่เมตร รอบ ๆ เต็มไปด้วยดินที่ถูกระเบิดกระจัดกระจาย

"ของแบบนี้ในสนามรบยังขุดหลุมฝังศพศัตรูได้ เร็วเข้า!" เฉิงเหยาจินนึกถึงข้อนี้ได้ทันที พูดกับเหวยฮ่าว เหวยฮ่าวได้ฟังก็พูดไม่ออก เฉิงเหยาจินเป็นขุนพลแก่แห่งกองทัพจริง ๆ แม้แต่ประโยชน์ข้อนี้ก็ยังนึกออก

"เอ๊ะ เจ้าทึ่มเหวย ข้าถามเจ้านะ ถ้าเอาของสิ่งนี้ไปวางดักไว้บนเส้นทางซุ่มโจมตีศัตรู มีวิธีทำให้คนจุดชนวนนี้ได้แต่ไกลไหม" เฉิงเหยาจินพลางฉวยจังหวะที่เหวยฮ่าวไม่ทันระวัง คว้าจากมือเหวยฮ่าวไปอีกอัน

"เอ๊ะ ๆ ข้าว่าเจ้าไม่ควรจุดไม่หยุดแบบนี้นะ เหลือแค่สองอันแล้ว ข้ายังต้องเอาไปถวายฝ่าบาท ข้ายังไม่เคยเห็นฝ่าบาทเลย นี่ถือเป็นของขวัญพบหน้าครั้งแรกถวายฝ่าบาท" เหวยฮ่าวร้อนใจ ตัวเองหวังจะใช้ของสิ่งนี้ขอบคุณฮ่องเต้ ให้แต่งตั้งตนเป็นโหว เฉิงเหยาจินจะจุดให้หมดนี่นา

"เจ้าก็ทำเพิ่มอีกสิ ยากตรงไหน" เฉิงเหยาจินมองเหวยฮ่าวอย่างดูแคลนแล้วถามขึ้น

"ยากก็ไม่ยาก แต่มันยุ่งยากไม่ใช่หรือ มีของสำเร็จรูปอยู่พร้อมแบบนี้ดีจะตาย" เหวยฮ่าวชิงคืนมา ปล่อยให้จุดต่อไปไม่ได้

"ขี้งกนัก ไว้อีกสักสองสามวันส่งไปที่จวนข้าให้สักสองสามอันนะ! จำไว้ด้วย!" เฉิงเหยาจินกำชับเหวยฮ่าว

"เจ้าไม่กลัวจวนเจ้าจะระเบิดบ้างหรือ" เหวยฮ่าวกลอกตา ไม่รู้จริง ๆ ว่าเฉิงเหยาจินคิดอะไรอยู่ ทำไมถึงชอบของสิ่งนี้ขนาดนี้ นี่มันของดีนะ

"จวนข้ากว่าสองร้อยหมู่ จะระเบิดจวนข้าได้หรือ ก็จริงอยู่ เจ้าส่งมาสักหมื่นสักพันอันก็ระเบิดไม่ไหว" เฉิงเหยาจินสวนเหวยฮ่าวทันที

เหวยฮ่าวจนใจ ยังต้องหมื่นพันอันอีก เขาแค่ทำอันใหญ่ ๆ อันเดียว จวนกั๋วกงซู่ทั้งจวน แม้ไม่กล้าพูดว่าจะระเบิดแหลกทั้งหมด แต่ทำให้จวนกั๋วกงซู่ทั้งจวนพังจนอยู่ไม่ได้ เขาทำได้แน่นอน