ตอนที่ 90 นี่มันสนุกจริง ๆ

พอนายกองทหารราชองครักษ์เดินเข้ามา ต้วนหลุนก็รีบไปอธิบาย

"ตรวจสอบของใหม่พวกนี้ แล้วแจ้งตามจริงด้วย ข้ายังต้องกลับไปทูลฝ่าบาท" นายกองคนนั้นมองหน้าต้วนหลุนพลางพูด

"ครับ ๆ เป็นดินปืน ตอนนี้ยังอยู่ในขั้นทดลอง ค่อยยืนยันให้แน่ชัดก่อน แล้วค่อยไปทูลฝ่าบาท" ต้วนหลุนคิดครู่หนึ่ง เมื่อสักครู่เหวยฮ่าวบอกว่า ไว้ถึงเวลาพบฝ่าบาทแล้วจะถวายให้ฝ่าบาทเอง ฉะนั้นตอนนี้จะมอบให้นายกองคนนี้ไม่ได้

"เกิดอะไรขึ้น ที่นี่หรือเปล่า" ยามนี้เฉิงเหยาจินก็เดินเข้ามาจากด้านหลัง พร้อมทหารจำนวนมาก

"คารวะกั๋วกงซู่" ต้วนหลุนเห็นเฉิงเหยาจินมาถึงตอนนี้ ก็รู้ว่าเรื่องนี้ แต่ยังต้องอธิบายสักหน่อย

"โอ๊ะ เจ้าเด็กนี่ก็อยู่ด้วยหรือ" เฉิงเหยาจินเห็นแต่ไกลว่าเหวยฮ่าวถือกระบอกไม้ไผ่อยู่ ก็ทักทายก่อน แล้วค่อยประสานมือคืนคำนับให้ต้วนหลุน

"เหอ ๆ ท่านลุงเฉิง แค่ปล่อยฟ้าผ่าเอง จำเป็นต้องตื่นเต้นกันขนาดนี้ด้วยหรือ ถึงกับต้องออกโรงเองเลยหรือ" เหวยฮ่าวยิ้มเดินเข้าไป พูดกับเฉิงเหยาจิน

"ฟ้าผ่า? อือ เสียงระเบิดเมื่อครู่สองครั้งดังมากจริง ๆ ดังยิ่งกว่าเสียงฟ้าผ่าอีก มันเกิดอะไรขึ้น" เฉิงเหยาจินได้ยินเหวยฮ่าวพูดเช่นนั้นก็คิดครู่หนึ่ง พยักหน้าพูด

"ก็ใช่น่ะสิ นี่มันของดีเลยล่ะ เอางี้ ข้าจุดให้ดูอีกอันไหม" เหวยฮ่าวชูกระบอกไม้ไผ่ในมือพูดกับเฉิงเหยาจิน ส่วนเฉิงเหยาจินก็มองกระบอกไม้ไผ่พวกนั้นอย่างสงสัย คิดว่ากระบอกไม้ไผ่พวกนี้จะดังได้ขนาดนั้นจริงหรือ

"ได้สิ อ้อ เจ้ากลับไปก่อน บอกว่ามีเสียงดังมาจากทางกระทรวงโยธาธิการ ข้ายังตรวจสอบอยู่ เดี๋ยวจะกลับไปทูลฝ่าบาท" เฉิงเหยาจินพยักหน้า ก็อยากรู้เหมือนกัน จึงสั่งการนายกองคนนั้นทันที นายกองได้ยินก็ประสานมือรับคำ แล้วหันหลังพาคนของตนจากไป

"มา ๆ ท่านลุงเฉิง นี่มันสนุก รับรองว่าท่านชอบ" เหวยฮ่าวดึงเฉิงเหยาจินจะพาไปยังที่ที่เพิ่งระเบิด

"นี่ ตรงนี้ขุดขึ้นมาได้อย่างไร" เฉิงเหยาจินเห็นหลุมใหญ่ อีกทั้งรอบ ๆ ยังมีเศษหินกระจัดกระจายเต็มไปหมด ดูก็ไม่เหมือนขุดขึ้นมา แต่ถ้าไม่ใช่ขุดขึ้นมา เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำได้อย่างไร

"เหอเหอ ระเบิดออกมาเอง เจ้าดูให้ดีนะ เดี๋ยวพอข้าบอกให้วิ่ง เจ้าต้องวิ่งให้ได้ล่ะ" เหวยฮ่าวพูดกับเฉิงเหยาจินอย่างภาคภูมิใจ

"แค่ของเล่นชิ้นนี้ ข้ายังต้องวิ่งด้วยหรือ ต่อให้มัดไว้กับตัวข้า ข้าก็ไม่ขมวดคิ้วสักนิด" เฉิงเหยาจินพูดกับเหวยฮ่าวอย่างดูแคลน

เหวยฮ่าวได้ยินก็ชะงัก นี่ มันไม่สนุกแล้ว ถ้าเผอิญระเบิดจนเฉิงเหยาจินบาดเจ็บ ถึงตอนนั้นหลี่ซื่อหมินจะลงโทษก็ไม่ดี

"ข้าว่า กั๋วกงซู่ เราไม่เล่นแบบนี้ดีกว่าไหม ระเบิดท่านตายขึ้นมาจะทำอย่างไร ถึงตอนนั้นฝ่าบาทต้องเอาหัวข้าแน่ ท่านจะมาหลอกกันแบบนี้ไม่ได้นะ" เหวยฮ่าวยืนขึ้นมองเฉิงเหยาจินอย่างลำบากใจพูด

"อะไรนะ ระเบิดข้าตาย? ยังจะหลอกข้าอีก?" เฉิงเหยาจินงงไปหมด นี่มันเรื่องอะไรกัน

"ท่านเสนาบดีต้วน ท่านลากเขาไปที" เหวยฮ่าวไม่อยากอธิบายกับเฉิงเหยาจินมาก ตะโกนเรียกต้วนหลุนที่อยู่ข้างหลัง

"เจ้าเด็กนี่ปกติไม่ใช่คนกล้าหาญนักหรือ ไอ้กระบอกไม้ไผ่เล็ก ๆ นี่ แค่เสียงดังขึ้นหน่อยเท่านั้น กลัวอะไร" เฉิงเหยาจินยังคงมองเหวยฮ่าวอย่างเหยียด ๆ พูด

"ท่านดูหลุมนี่สิ ไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยหรือ" เหวยฮ่าวชี้หลุมใหญ่บนพื้น มองเฉิงเหยาจินพูด เฉิงเหยาจินได้ยินก็มองหลุมใหญ่ใต้เท้าตนเช่นกัน อีกทั้งรอบ ๆ มีแต่เศษหิน

"กั๋วกงซู่ พวกเราถอยไปด้านหลังกันเถอะ อานุภาพมันรุนแรงมาก จริง ๆ เมื่อครู่พวกเรายืนใกล้เกินไป ถึงกับบาดเจ็บกันหมด" ต้วนหลุนวิ่งมา พูดกับเฉิงเหยาจิน

เฉิงเหยาจินมองต้วนหลุนแวบหนึ่ง แล้วมองเหวยฮ่าวอีกที ครุ่นคิดสักครู่ คาดว่าต้วนหลุนคงไม่หลอกตน ต้วนหลุนคนนี้พูดจาระมัดระวังมาก ถ้าไม่มั่นใจเต็มร้อย เขาไม่พูด

"ได้ ข้าดูก่อน!" เฉิงเหยาจินพูดแล้วก็เดินตามต้วนหลุนไปก่อน ไปยืนอยู่หน้าคนกลุ่มที่อยู่ด้านหลัง พอเหวยฮ่าวเห็นว่าเฉิงเหยาจินไปถึงตำแหน่งปลอดภัยแล้วก็ลุกขึ้น จุดกระบอกไม้ไผ่หนึ่งกระบอก โยนลงไปในหลุมเมื่อครู่ แล้วหันหลังวิ่งหนี วิ่งไปได้สามสี่สิบเมตร เหวยฮ่าวก็หมอบลงทันที

"ตูม!" เสียงดังสนั่น แผ่นดินยังสะเทือนเหมือนเดิม เฉิงเหยาจินเบิกตากว้าง มองภาพตรงหน้าเมื่อครู่ด้วยความไม่อยากเชื่อ เพราะหินจำนวนมากลอยขึ้นไปในอากาศ

"โอ๊ย ดี ของดีจริง ๆ!" เฉิงเหยาจินตื่นเต้นมาก พอเห็นเหวยฮ่าวลุกขึ้นก็วิ่งมาทางเหวยฮ่าวทันที

"เป็นไง ตกใจไหม?" เหวยฮ่าวพูดกับเฉิงเหยาจินอย่างภาคภูมิใจ

"อือ เสียงดังมาก ข้าไปดูหน่อยดีไหม?" เฉิงเหยาจินพยักหน้ายืนยัน แล้วถามเหวยฮ่าวต่อ เหวยฮ่าวพยักหน้า ทั้งสองก็ไปยังจุดที่ระเบิดเมื่อครู่ พอเฉิงเหยาจินเข้าไปใกล้ก็เห็นว่าหลุมเมื่อครู่ใหญ่และลึกกว่าเดิม

"แค่นี้ โยนลงไปบนนี้ ก็ได้ผลขนาดนี้เลยรึ? ทำได้ยังไงกัน? ในกระบอกไม้ไผ่นี้ใส่ อะไรไว้กันแน่?" เฉิงเหยาจินมองเหวยฮ่าวแล้วถามอย่างละเอียด

"ดินปืน อิอิ ลุงเฉิง อยากให้ข้าจุดแปะตัวท่านลองสักทีไหม?" เหวยฮ่าวถือกระบอกไม้ไผ่ทำท่าทางอยู่ข้างตัวเฉิงเหยาจิน

"ให้ข้าสองกระบอก ข้าเล่นหน่อย!" เฉิงเหยาจินว่าแล้วก็ยื่นมือฉวยไปสองกระบอกจากมือเหวยฮ่าว

"ตายแล้ว กั๋วกงซู่ ท่านอย่าจุดตอนนี้เลย!" เหวยฮ่าวรีบเตือนเฉิงเหยาจิน

"เจ้าไอ้หนู รีบวิ่งไป!" เฉิงเหยาจินว่าพลางควักไม้ขีดไฟของตัวเองออกมา พูดกับเหวยฮ่าว

"ไม่ใช่ กั๋วกงซู่ เรา อย่าทำแบบนี้เลย ข้าสอนท่านก่อน!" เหวยฮ่าวเริ่มตื่นเต้น เฉิงเหยาจินคนนี้ใจกล้าเกินไปแล้ว

"เจ้าว่ามา!" เฉิงเหยาจินพยักหน้า

"ท่านให้กระบอกไม้ไผ่ข้าก่อน ข้ายังต้องยัดของเข้าไป ตอนนี้ระเบิดไม่ขึ้น" เหวยฮ่าวว่าแล้วก็ฉวยกระบอกไม้ไผ่จากมือเฉิงเหยาจิน ย่อตัวลง ยัดก้อนหินเข้าไปในกระบอกอย่างระมัดระวัง ยัดให้แน่น

ขณะเดียวกันในวัง หลี่ซื่อหมินกำลังว่าราชการอยู่ก็ได้ยินเสียงระเบิดสนั่นจนตกใจกระโดดขึ้นมา

"มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?" หลี่ซื่อหมินเริ่มหัวเสีย ยังจะให้เราปรึกษาราชการกับขุนนางทั้งหลายได้ไหม อยู่ ๆ ก็ตูมขึ้นมา เสียงดังขนาดนี้ ใครได้ยินจะไม่ตกใจ?

"ฝ่าบาท อีกสักครู่กั๋วกงซู่ต้องส่งข่าวมาแน่ พวกเรารอไปก่อนดีกว่า" ฝางเสวียนหลิงพูดพลางขมวดคิ้ว เรื่องนี้ต้องสืบให้ชัด ไม่อย่างนั้นเมืองหลวงต้องวุ่นวายแน่ เสียงดังขนาดนี้ ชาวบ้านคงนึกว่าแผ่นดินถล่ม

"อือ กระทรวงโยธาธิการทำอะไรกันอยู่กันแน่" หลี่ซื่อหมินยังคงพูดอย่างไม่พอใจ แล้วก็หันไปปรึกษาเรื่องใหญ่กับขุนนางพวกนั้นต่อ

ทางฝั่งเฉิงเหยาจิน เฉิงเหยาจินรับกระบอกไม้ไผ่จากมือเหวยฮ่าวมา เหวยฮ่าวให้ไปกระบอกเดียว อีกกระบอกไม่ให้

"จุดสายชนวนนี้แล้วก็วิ่งเลย อย่ายืนอยู่เด็ดขาด ถ้าโดนระเบิดบาดเจ็บ ก็อย่าโทษข้าละ" เหวยฮ่าวกำชับเฉิงเหยาจิน เฉิงเหยาจินพยักหน้าทันที

ส่วนเหวยฮ่าวยืนอยู่ข้างหลังเฉิงเหยาจิน เหวยฮ่าวกลัว กลัวว่าเขาจะโยนเสร็จแล้วไม่วิ่ง ตนจะได้ลากเขาวิ่งได้ทัน ตอนนี้เฉิงเหยาจินถือกระบอกไม้ไผ่ในมือหนึ่ง ถือไม้ขีดไฟอีกมือหนึ่ง มองเหวยฮ่าวแวบหนึ่ง

"เริ่มได้!" เหวยฮ่าวเอ่ยปาก เฉิงเหยาจินก็จุดไฟทันที จุดแล้วยังถือไว้ในมือมองดูอยู่

"โยนสิ!" เหวยฮ่าวตะโกนเสียงดัง เฉิงเหยาจินก็โยนลงไปในหลุมทันที เหวยฮ่าวรีบคว้ามือเฉิงเหยาจินแล้ววิ่งไปข้างหลัง

"อย่าดึงข้า ข้าวิ่งไม่ช้ากว่าเจ้าเลย" เฉิงเหยาจินตะโกนพลางวิ่ง ทั้งที่ถูกเหวยฮ่าวดึงอยู่แท้ ๆ ยังปากแข็งได้ขนาดนั้น วิ่งไปได้ราวยี่สิบเมตร เหวยฮ่าวตะโกนเสียงดังว่า "หมอบลง!"

แล้วกระโดดขึ้นไปกดทับเฉิงเหยาจิน ทั้งสองคนหมอบลง พอหมอบลงได้ก็มีเสียงตูมดังขึ้น หินจำนวนมากถูกระเบิดจนกระเด็นขึ้นฟ้า มีหินก้อนเล็กหลายก้อนปลิวมาตกใส่ตัวเหวยฮ่าวกับเฉิงเหยาจิน

"โอ๊ย!" พอได้ยินเสียงระเบิดจบ เฉิงเหยาจินก็ลุกขึ้น ปัดดินตามตัว แล้วหันไปมองตรงที่เพิ่งระเบิด ซึ่งยังมีควันลอยอยู่

"เจ้าเด็กนี่ ของแบบนี้มีประโยชน์กับกองทัพข้ามาก" เฉิงเหยาจินมองไปไกล ๆ แล้วพูดกับเหวยฮ่าวอย่างดีใจ

"แน่นอนอยู่แล้ว ท่านคิดว่าข้าทำขึ้นมาเล่นสนุกหรือไง?" เหวยฮ่าวพูดอย่างภูมิใจไม่แพ้กัน

"เอาอีกอันสิ! สนุกดี!" เฉิงเหยาจินยื่นมือไปทางเหวยฮ่าว

"ไม่ใช่สิ ของแบบนี้ไม่ใช่ของเล่นจริง ๆ ถ้าท่านอยากเล่น ไว้ข้าจะทำอันเล็ก ๆ ให้ แต่ของแบบนี้อันตรายเกินไป" เหวยฮ่าวได้ยินก็รีบรั้งไว้

"ไม่เป็นไร อันนี้ดี เสียงมันดังสะใจดี!" เฉิงเหยาจินพูดพลางคว้าไปจากตัวเหวยฮ่าวหนึ่งอัน แล้วเดินไปทางหลุมนั้นต่อ เลียนแบบเหวยฮ่าวเริ่มยัดหินพวกนั้นลงในกระบอกไม้ไผ่

"ข้าว่านะกั๋วกงซู่ ท่านต้องระวังตัวให้ดี ถ้าเกิดระเบิดจนบาดเจ็บขึ้นมา ท่านอย่าโทษข้าเลยนะ" เหวยฮ่าวยืนอยู่ข้างหลังเฉิงเหยาจิน พลางเตือนเฉิงเหยาจิน

"ไม่เป็นไร แค่นี้เอง ข้าแค่ชอบฟังเสียงแบบนี้" เฉิงเหยาจินพูดอย่างไม่ใส่ใจ

ขณะเดียวกันในพระราชวัง เสียงดังสนั่นก็ดังขึ้นอีกครั้ง ทำเอาหลี่ซื่อหมินกับพวกสะดุ้งอีกรอบ

"ทางกระทรวงโยธาธิการมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?" หลี่ซื่อหมินโมโห ดังขึ้นมาทีละครั้งแบบนี้ ต้องตกใจจนป่วยแน่ ๆ

"เรื่องนี้ อีกสักครู่พอเฉิงเหยาจินกลับมา คงมีรายงานเข้ามา ฝ่าบาทใจเย็นก่อน" จ่างซุนอู๋จี้ลุกขึ้นยืนด้วย พลางปลอบหลี่ซื่อหมิน

"นานขนาดนี้แล้วยังสะสางไม่เสร็จอีกหรือ?" หลี่ซื่อหมินพูดอย่างไม่พอใจ จากนั้นก็มองไปทางประตู เห็นนายกองที่เพิ่งส่งออกไปเมื่อครู่กลับมาแล้ว

"คารวะฝ่าบาท เมื่อครู่ข้าน้อยไปถามมาแล้ว เป็นดินปืนที่เหวยฉุนเย่ทำขึ้น ตอนนี้กำลังทดสอบอยู่ที่กระทรวงโยธาธิการ เสนาบดีกระทรวงโยธาธิการบอกว่า พอทดสอบเสร็จจะมาถวายรายงานต่อฝ่าบาทด้วยตัวเอง" นายกองคนนั้นมาถึงหน้าหลี่ซื่อหมินก็ประสานมือพูดทันที

"ใคร? เหวยฉุนเย่? เหวยฮ่าว?" พอหลี่ซื่อหมินได้ยินก็ขมวดคิ้วมองนายกองคนนั้น

"ใช่พ่ะย่ะค่ะ เสนาบดีกระทรวงโยธาธิการว่าอย่างนั้น หลังจากนั้นกั๋วกงซู่จะสอบสวนด้วยตัวเอง จึงให้นายกองกลับมาก่อน" นายกองคนนั้นพยักหน้า ประสานมือพูดกับหลี่ซื่อหมิน

"แล้วทำไมยังมีเสียงดังขนาดนั้นอีก?" พอหลี่ซื่อหมินได้ยินว่าเฉิงเหยาจินอยู่ที่นั่นก็ถามขึ้นมา