ตอนที่ 89 ของดีแท้ ๆ

เหวยฮ่าวมองขุนนางกระทรวงโยธาธิการที่อ้าปากค้างพวกนั้น ยิ้มอย่างได้ใจ แล้วเอามือไพล่หลังเตรียมเดินไปยังจุดที่ระเบิด

"เหวยฉุนเย่ นี่ นี่ เมื่อครู่คือกระบอกไม้ไผ่นั่นระเบิดหรือ?" ต้วนหลุนเพิ่งได้สติตอนนี้ เห็นเหวยฮ่าวเดินไปทางนั้นก็รีบถามขึ้น

"ใช่แล้ว ถ้าเมื่อครู่ข้าไม่เดินมาข้างหน้า ระเบิดนั่นคงทำเอาพวกท่านบาดเจ็บไปแล้ว!" เหวยฮ่าวหยุดฝีเท้า หันไปมองเขาแล้วพยักหน้าพูด

"เหวยฉุนเย่ เหวยฉุนเย่ สิ่งนี้ทำขึ้นมาได้อย่างไรกัน ดินปืนมีพลังมากถึงเพียงนี้หรือ?" หวังจวินรีบมาถึงข้างเหวยฮ่าวตอนนี้ พูดกับเขาอย่างคลั่งไคล้

"แน่นอนอยู่แล้ว สิ่งที่พวกเจ้าเล่นกันมันแค่ของเด็กเล่น พอเถอะ ข้าไปดูหน่อยว่าผลการระเบิดเป็นอย่างไร" เหวยฮ่าวยิ้มแล้วเดินไปข้างหน้า หวังจวินรีบตามไปติด ๆ อยากดูด้วย

"นี่ ท่านเสนาบดี เรื่องนี้ดูท่าจะมีประโยชน์มากเลยนะ ท่านดูตรงนั้นสิ มีหลุมใหญ่หลุมหนึ่ง แถมท่านดูกำแพงนั่น หลายที่ถูกของที่กระเด็นใส่จนเป็นรอย ถ้าหากระเบิดใส่คนล่ะ?" ช่างคนหนึ่งยืนอยู่ข้างหลังต้วนหลุน พูดเสียงเบา

ต้วนหลุนขมวดคิ้วแน่นตอนนี้ รู้สึกว่านี่ไม่ใช่ของดีอะไรเลย

ขณะเดียวกันในวังหลวง หลี่ซื่อหมินและคนอื่น ๆ ก็ออกมาข้างนอกตอนนี้ อยากรู้ว่าเสียงระเบิดมาจากที่ใดกันแน่

"รู้หรือไม่ เมื่อครู่เสียงดังมาจากที่ใด?" หลี่ซื่อหมินถามทหารราชองครักษ์ที่ประตู

"ทูลฝ่าบาท เมื่อครู่กะทันหันเกินไป ดูเหมือนจะมาจากทางกระทรวงโยธาธิการ แต่ไม่กล้ายืนยัน เสียงดังเกินไปพ่ะย่ะค่ะ" ทหารราชองครักษ์คนนั้นรีบประนมมือทูล

"คงเป็นพวกกระทรวงโยธาธิการอีกแล้วที่ทำอะไรพิเรนทร์ ๆ ขึ้นมา ระเบิดอะไรสักอย่าง เฮ้อ!" ฝางเสวียนหลิงที่อยู่ข้างหลังถอนหายใจพูด

"อืม ส่งคนไปดู ดูว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือไม่ แต่ว่าไม่มีควัน คงไม่มีเรื่องใหญ่!" หลี่ซื่อหมินพยักหน้า คิดว่าคงเป็นอุบัติเหตุที่กระทรวงโยธาธิการ อุบัติเหตุแบบนี้ก็ไม่ใช่ไม่เคยเกิด แค่ไม่บ่อยนัก และเสียงดังก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยดังขนาดนี้

"พ่ะย่ะค่ะ!" นายกองคนหนึ่งประนมมือแล้วออกไปทันที หลี่ซื่อหมินพาขุนนางเหล่านั้นกลับไปยังห้องหนังสือตำหนักกานลู่

ฝ่ายเหวยฮ่าวมาถึงจุดที่ระเบิด เห็นหลุมใหญ่บนพื้นก็ประหลาดใจอยู่บ้าง ถึงจะเป็นแค่กระบอกไม้ไผ่ แต่เพราะใส่ดินปืนไว้มากไปหน่อย พลังจึงมหาศาล วางไว้กลางลานโล่งยังระเบิดเป็นหลุมใหญ่ขนาดนี้ได้

"อือ ดี ไหนลองดูว่าถ้าฝังลงดินจะเกิดผลอย่างไร" เหวยฮ่าวพูดพลางหยิบกระบอกไม้ไผ่ออกมาอีกอัน อุดให้เรียบร้อย แล้วฝังลงในหลุมใหญ่เมื่อครู่ ด้านบนยังเอาก้อนหินทับไว้อีกก้อน

"เหวยฉุนเย่ จะจุดอีกหรือ?" หวังจวินเห็นเหวยฮ่าวจะจุดไฟอีก ก็รีบมองเขาแล้วถามขึ้น

"ลองหน่อย ประทัดเมื่อครู่ยังดังอยู่ ตอนนี้ดูซิว่าฝังลงดินแล้วพลังจะเป็นอย่างไร" เหวยฮ่าวหันไปยิ้มพูดกับหวังจวิน

"ขอรับ เพียงแต่ เสียงมันค่อนข้างดัง!" หวังจวินเตือนเหวยฮ่าว

"ไม่เป็นไร อย่าลืมอุดหูนะ ถ้าระเบิดจนหูเสียก็อย่าโทษข้า เจ้ารีบวิ่งไปก่อนเลย!" เหวยฮ่าวพูดกับหวังจวิน

หวังจวินได้ยินก็ไม่กล้าชักช้า ลุกขึ้นแล้ววิ่งกลับไป "ทุกคนรีบอุดหูนะ จะระเบิดอีกแล้ว"

"อ๊ะ นี่มัน!" ต้วนหลุนตกใจอยู่บ้าง เหลือเชื่อมากกว่า จากนั้นก็พบว่าคนรอบตัวเขาหันหลังวิ่งไปข้างหลังกันหมด ต้วนหลุนหันไปมองก็คิดออกทันที เมื่อครู่ตอนระเบิดมีคนถูกก้อนหินกระแทกหัว ถึงจะไม่เป็นอะไรมาก แต่มันก็เจ็บไม่ใช่หรือ? เขาจึงรีบวิ่งตามไปข้างหลังเช่นกัน

ฝ่ายเหวยฮ่าวเห็นหวังจวินไปถึงข้างหลังแล้ว ก็รีบหยิบไม้จุดไฟขึ้นมา จุดชนวน แล้วหันหลังวิ่ง รู้สึกว่าวิ่งไปได้สามสี่สิบเมตรก็รีบหมอบลง ส่วนขุนนางพวกนั้นยังอยู่ข้างหน้าเหวยฮ่าว พวกเขาห่างจากจุดระเบิดอย่างน้อยห้าสิบเมตร

"ตูม!" เสียงหนึ่งดังขึ้น จากนั้นคนของกระทรวงโยธาธิการก็เห็นก้อนหินก้อนหนึ่งลอยขึ้นไป อย่างน้อยก็ลอยไปไกลถึงยี่สิบเมตร แล้วกระแทกลงกับพื้นอย่างแรง พวกขุนนางกระทรวงโยธาธิการมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง ต่างคิดในใจว่า ถ้าก้อนหินนี้กระแทกเข้าหัวพวกเขา ยังจะมีโอกาสรอดชีวิตอีกหรือ

"โอ้โฮ อานุภาพไม่เบาเลยนี่!" เหวยฮ่าวลุกขึ้นจากพื้นตอนนี้ ตกใจอยู่นิดหน่อย แต่ที่มากกว่าคือความลำพองใจ

ส่วนในวังหลวง หลี่ซื่อหมินเพิ่งจะนั่งลง ทันใดนั้นก็มีเสียงตูมดังลั่น ทำให้พระองค์ตกพระทัยจนเกือบหักพู่กันในพระหัตถ์

"เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เสียงดังขนาดนี้?" หลี่ซื่อหมินตรัสอย่างขุ่นเคือง ช่างเกินไปแล้ว ตกพระทัยจนแทบสิ้นสติ ที่สำคัญคือ พวกเขายังไม่รู้ว่าอะไรระเบิด

"เกิดเรื่องอะไรขึ้น?" บรรดาขุนนางก็คิดถึงเรื่องนี้อยู่ในใจ อยู่ ๆ ก็มีเสียงระเบิดสองครั้งดังขึ้น แถมยังดังขนาดนั้น คาดว่าทั่วทั้งเมืองฉางอานคงได้ยินเสียงระเบิดกันหมด

"ฝ่าบาท เรื่องนี้ต้องสืบให้ชัดเจน ไม่อย่างนั้นจะทำให้ชาวเมืองฉางอานตื่นตระหนก" ฝางเสวียนหลิงลุกขึ้นยืน พูดด้วยความกังวล ในใจคิดว่า ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ ไม่แน่อาจมีข่าวลือหลุดออกมา ถึงตอนนั้นก็ยุ่งยาก

หลี่ซื่อหมินทรงลุกขึ้นอีกครั้ง พาขุนนางเหล่านั้นออกไปนอกตำหนักกานลู่ อยากดูให้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เพราะตำหนักกานลู่สูงมาก มองเห็นพื้นที่ส่วนใหญ่ของวังหลวงได้

"ดูทางกระทรวงโยธาธิการสิ มีควันลอยขึ้นมาหรือเปล่า?" หลี่ซื่อหมินพระเนตรไว เห็นกลุ่มควันสีขาวลอยอยู่ทางกระทรวงโยธาธิการ

"ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น!" บรรดาขุนนางได้ยินก็พยักหน้า

"เสียงเมื่อครู่ ได้ยินชัดไหม?" หลี่ซื่อหมินหันไปมองทหารราชองครักษ์ที่อยู่ข้างหลัง

"กราบทูลฝ่าบาท ได้ยินชัดพะย่ะค่ะ เป็นเสียงจากทางกระทรวงโยธาธิการจริง ๆ" ทหารราชองครักษ์คนนั้นรีบพยักหน้ายืนยัน

"เหยาจิน เจ้าพาทหารราชองครักษ์ไปหนึ่งหมู่ ไปดูหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วอีกสักครู่ให้ต้วนอ้ายชิงมาที่ตำหนักกานลู่ เราจะถามถึงเหตุการณ์" หลี่ซื่อหมินตรัสกับเฉิงเหยาจินด้วยพระพักตร์ดำครึ้ม

"พะย่ะค่ะ!" เฉิงเหยาจินประสานมือทันที แล้วรับอาวุธของตนคืนจากทหารราชองครักษ์ที่ตำหนักกานลู่ ลงบันไดตำหนักกานลู่ เตรียมไปดูทางกระทรวงโยธาธิการ

"เป็นไง ดูหลุมเบ้อเริ่มนี้สิ ลึกตั้งสองฉื่อได้แล้ว นี่ขนาดวางไว้ข้างบนแล้วเอาอะไรปิดทับ ถ้าขุดรูเล็ก ๆ หยอดลงไปละก็ ได้ผลดียิ่งกว่านี้อีก" เหวยฮ่าวยังพูดกับหวังจวินอย่างภาคภูมิใจ

"ขอรับ ๆ เพียงแต่สิ่งนี้ทำขึ้นได้อย่างไร ขอให้เหวยฉุนเย่บอกสักหน่อย" หวังจวินยืนอยู่ข้างหลังเหวยฮ่าว ประสานมือพูดกับเหวยฮ่าวอย่างจริงใจ ในใจก็รู้ว่าคนตรงหน้าเขารู้วิธีทำดินปืนจริง ๆ แต่เหตุใดจึงมีอานุภาพมากขนาดนี้ เขายังไม่เข้าใจ เขาอยากดูเหลือเกินว่าข้างในกระบอกไม้ไผ่ใส่สิ่งใดไว้ อยากเทออกมาศึกษาดู

"ไม่ได้หรอก บอกเจ้าไม่ได้ เดี๋ยวถ้ารั่วไหลออกไปจะยุ่ง" เหวยฮ่าวพูดพลางกำกระบอกไม้ไผ่ที่เหลือไว้แน่น

"นี่ เหวยฉุนเย่ ข้าก็เป็นขุนนางในราชสำนักเหมือนกัน แถมยังเป็นขุนนางกระทรวงโยธาธิการ" หวังจวินมองเหวยฮ่าวอย่างประหลาดใจ อย่างน้อยข้าก็เป็นขุนนางต้าถังคนหนึ่ง ถึงขนาดไม่ไว้ใจข้าเลยหรือ?

"ข้ารู้ แต่ก็ยังไม่ได้อยู่ดี หรือไม่ก็...เราเล่นอีกสักลูกสองลูกไหม? ยังมีเหลืออยู่ ข้าแบกกลับไปเยอะขนาดนี้ก็ไม่สะดวก" เหวยฮ่าวมองหวังจวินพูด

"อย่าเลย ท่าทางจะดังเกินไป นี่มันในวังหลวงนะ เผลอ ๆ ทำให้คนตกใจกลัวจนเป็นอะไรขึ้นมาจะไม่ดี" หวังจวินเตือนเหวยฮ่าวอีกครั้ง เหวยฮ่าวฟังแล้วก็ใช่ เกิดทำให้คนตกใจขึ้นมาจริง ๆ ก็ไม่ดี

"เหวยฉุนเย่ เหวยฉุนเย่ อย่าจุดเลย!" ตอนนี้ต้วนหลุนก็วิ่งโร่มาจากข้างหลัง เมื่อครู่เขาตกใจจริง ๆ แถมยังรู้ถึงอานุภาพของสิ่งนี้ ซ้ำยังคิดออกแล้วว่าสิ่งนี้ใช้ทำอะไรได้ ถ้ามอบให้กองทัพ ต้องมีประโยชน์มหาศาลแน่นอน

"ไม่จุดแล้ว ท่านไปหาถุงผ้าให้ข้าใบหนึ่งสิ ข้าจะห่อของพวกนี้กลับไป" เหวยฮ่าวยิ้มพูดกับต้วนหลุน

"นี่... ท่านจะหอบกลับไป คงไม่เหมาะกระมัง" ต้วนหลุนชะงักครู่หนึ่ง มองเหวยฮ่าวแล้วพูดขึ้น

"ทำไมไม่เหมาะล่ะ" เหวยฮ่าวอึ้งไปนิด มองเขาแล้วถาม

"ก็ของชิ้นนี้เป็นของกระทรวงโยธาธิการของเรา แน่นอนว่ามันเป็นท่านที่คิดค้นขึ้นมาจริง ๆ แต่ของสิ่งนี้มีประโยชน์มหาศาลกับราชสำนักของเรา ท่านเก็บไว้เองสู้ถวายให้ราชสำนักดีกว่า" ต้วนหลุนเตือนเหวยฮ่าว

"ข้ารู้ ข้าจะถวายฝ่าบาท อีกสักพักข้าต้องเข้าเฝ้าเพื่อขอบพระคุณ ข้าจะมอบให้ฝ่าบาทด้วยมือของข้าเอง" เหวยฮ่าวพยักหน้า พูดกับต้วนหลุนอย่างจริงจัง

"ไม่ใช่ ๆ ท่านเหวย ของสิ่งนี้ท่านมอบให้ฝ่าบาทด้วยมือตัวเองไม่ได้เด็ดขาด มันอันตรายมาก ถ้าเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้นมา ก็จะ... ก็จะ..." ต้วนหลุนชี้ไปที่กระบอกไม้ไผ่ในมือเหวยฮ่าว พูดกับเขา

"อ้อ เข้าใจแล้ว" เหวยฮ่าวเพิ่งนึกออก พยักหน้า

"เพราะฉะนั้นมอบให้ข้าเถอะ ข้าจะสาธิตให้ฝ่าบาทดูว่ามันใช้ยังไง อีกทั้งสิ่งนี้มีประโยชน์มหาศาลกับกองทัพต้าถังของเรา" ต้วนหลุนพูดกับเหวยฮ่าวต่อ

"ได้เลย ท่านเสนาบดีต้วน มีสายตากว้างไกลดีนี่" เหวยฮ่าวได้ฟังก็พยักหน้าชม

"ท่านเหวย แล้วนี่..." ต้วนหลุนยังชี้ไปที่กระบอกไม้ไผ่ในมือเหวยฮ่าว

"ยังไม่ได้ ของชิ้นนี้ข้าต้องมอบให้ฝ่าบาทด้วยตัวเอง จะผ่านมือคนอื่นไม่ได้ ถ้าเกิดปัญหา ข้าต้องซวยแน่" เหวยฮ่าวคิดอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกว่ายังไม่ได้จริง ๆ ของสิ่งนี้มันอันตรายอยู่เหมือนกัน

"เอาเถอะ งั้นก็ได้ แต่ท่านจุดไม่ได้แล้วนะ ข้าคาดว่าอีกสักครู่ทางฝ่าบาทคงส่งคนมาสอบถามเรื่องนี้ ท่านฟังเสียงม้าร้องข้างนอกนั่นสิ คงจะตกใจจนม้าวิ่งพล่านกันหมดแล้ว" ต้วนหลุนพูดด้วยสีหน้าร้องไห้ไม่ใช่ยิ้มไม่ใช่ เมื่อครู่พลังของมันไม่ใช่เล่น ๆ เลย

"เมื่อกี้เสียงดังมาจากทางนี้ใช่ไหม" ตอนนี้นายกองคนหนึ่งพาทหารราชองครักษ์หลายคนมาถึงลานหลังบ้าน ตะโกนถามคนในนั้น ต้วนหลุนหันไปมอง เห็นว่าเป็นนายกองที่ประจำอยู่ข้างพระองค์ก็รีบวิ่งไป ส่วนเหวยฮ่าวก็ตามไปติด ๆ

"เอ่อ ที่จริงเป็นความเข้าใจผิด เมื่อครู่กำลังทดสอบของใหม่ชิ้นหนึ่ง ไปรบกวนฝ่าบาท ข้าน้อยมีความผิด" ต้วนหลุนมาถึงข้างนายกองคนนั้น รีบประนมมือพูดกับเขา