ตอนที่ 88 ดินปืน

เหวยฮ่าวกับต้วนหลุน เสนาบดีกระทรวงโยธาธิการเพิ่งมาถึงห้องนั้น ก็ได้ยินเสียงข้างนอกร่ำว่าไฟไหม้ เหวยฮ่าวยังไม่ทันได้คิดอะไร คนอื่น ๆ กลับวิ่งออกไปกันหมด เหวยฮ่าวจึงวิ่งตามออกไป พบห้องห้องหนึ่งมีควันลอยออกมา ผู้คนจำนวนมากหิ้วถังน้ำพุ่งเข้าไป ตอนนี้เหวยฮ่าวถึงได้รู้ตัวว่า ที่แท้ก็ไฟไหม้นี่เอง

ไม่นานนัก ควันในห้องก็ไม่ลอยออกมาอีก ต้วนหลุนหน้าดำคร่ำเคร่งเดินเข้าไป

"ตกลงมันเรื่องอะไรกันแน่" ต้วนหลุนถามด้วยอารมณ์ไม่ดี

"เอ่อ ท่านเสนาบดีต้วน ข้าน้อยกำลังศึกษาดินปืนตัวนั้นอยู่ ควบคุมไม่ดี ผลก็เลยเผลอจุดติดไฟไป" ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งเดินเข้ามาอย่างเขิน ๆ กล่าวกับต้วนหลุน

เหวยฮ่าวได้ยินก็ร้องอ้อ ศึกษาดินปืนรึ ก็เดินตามเข้าไปด้วย

"เจ้าพูดทุกวันว่าจะศึกษาดินปืน ดินปืนต้องมีประโยชน์แน่ ๆ สามปีเต็มแล้ว ยังไม่เห็นความคืบหน้าอะไร เจ้า เอ่อ" ต้วนหลุนจ้องชายวัยกลางคนนั้นด้วยความหงุดหงิด

"ศึกษาดินปืน ได้ผลออกมาเป็นอย่างไรบ้าง" เหวยฮ่าวรีบรับคำจากข้าง ๆ มองชายวัยกลางคนนั้นแล้วถามขึ้น

"เอ่อ ยังไม่ได้อยู่ดี บางทีก็จุดติด บางทีก็จุดไม่ติด" ชายวัยกลางคนเหลือบมองเหวยฮ่าว กล่าวอย่างลังเล

"มันมีอะไรที่ทำไม่ได้ ข้าดูหน่อย" เหวยฮ่าวมองชายวัยกลางคนแล้วถาม ชายวัยกลางคนกลับมองไปที่ต้วนหลุน

"นี่คือท่านเหวยเพิ่งได้บรรดาศักดิ์ฉุนเย่ มาช่วยแนะพวกเราทำเกลือละเอียด ท่านเหวย ท่านผู้นี้เป็นจู้ซื่อของกระทรวงโยธาธิการเรา ชื่อหวังจวิ้น เอ่อ พูดทุกวันว่าจะศึกษาดินปืน ก็เพราะเห็นพวกนักต้มตุ๋นยุทธ์จักรทำดินที่จุดติดไฟได้ขึ้นมา ตัวเองก็อยากทำขึ้นมาบ้าง ผลก็คือ สามปีแล้ว ไม่มีความคืบหน้าเลยสักนิด" ต้วนหลุนกล่าวพลางแนะนำให้เหวยฮ่าวรู้จัก

"อืม ดินปืนมีประโยชน์มากจริง ๆ หากศึกษาออกมาได้ ย่อมนำความช่วยเหลือมหาศาลมาสู่ต้าถังของเรา" เหวยฮ่าวพยักหน้า กล่าวชื่นชม

"ท่านเหวย ท่านมีสายตาดีแต่ผู้เดียว ดินปืนถ้าทำได้ดี ต้องมีประโยชน์ใหญ่หลวงแน่ อย่างเช่นจุดไฟเผาสิ่งที่พวกเราเผาไม่ได้ หากกองทัพเรอออกรบกับข้าศึก โรยดินปืนลงบนเสบียงหญ้าของพวกมันสักหน่อย จุดไฟเข้า ดินปืนก็จะลุกลามไปอย่างรวดเร็ว ถึงตอนนั้นข้าศึกจะดับไฟก็ไม่ทัน เช่นนี้ก็ทำลายเสบียงของฝ่ายศัตรูได้อย่างรวดเร็ว" หวังจวิ้นกล่าวกับเหวยฮ่าวอย่างตื่นเต้น รู้สึกเหมือนเจอผู้รู้ใจ

"อะไรนะ? ใช้ gasoline ย่อมดีกว่า เร็วกว่า ดินปืนใช้แบบนี้ เจ้า..." เหวยฮ่าวได้ฟังก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่รู้เลยว่าดินปืนมีไว้ทำอะไร ถึงกับคิดจะโรยดินปืนไปเผาเสบียงของข้าศึก ใช้เกินคุ้มเกินไปแล้วกระมัง

"เอ่อ gasoline คืออะไรหรือ? ยากที่จะติดไฟกว่าดินปืนอีกหรือ" หวังจวิ้นได้ยินก็ชะงัก มองเหวยฮ่าวแล้วถามขึ้น

"บอกไปเจ้าก็ไม่รู้ ดินปืนมีประโยชน์มากกว่าที่เจ้าคิดไว้มาก ข้าดูหน่อยว่าเจ้าจัดเตรียมวัสดุอะไรไว้บ้าง" เหวยฮ่าวกล่าวพลางมุดเข้าไปในห้องนั้น พินิจดูของที่เขาเตรียมไว้พวกนั้น พบว่าดินประสิวอะไรพวกนั้นล้วนมีสิ่งเจือปนมาก กำมะถันเหวยฮ่าวก็พบเข้า ก็ใช้ไม่ได้เช่นกัน เหวยฮ่าวพินิจดูอย่างละเอียดแล้วส่ายหน้า ตอนนี้หวังจวิ้นก็เข้ามาแล้ว มองเหวยฮ่าว

"เอ่อ ท่านเหวย ท่านรู้วิธีทำดินปืนหรือ" หวังจวิ้นมองเหวยฮ่าวอย่างหยั่งเชิงแล้วถามขึ้น "อืม!" เหวยฮ่าวพยักหน้า

"ข้า ท่านเหวย ข้าแก่กว่าท่านไม่น้อย อย่าพูดจาโอ้อวดเลย ดินปืนเป็นของที่คนอายุเท่าท่านจะทำออกมาได้หรือ" หวังจวิ้นได้ยินก็ originally อยากจะพูดว่าเหวยฮ่าวพูดจาไร้สาระ ไอ้หนุ่มผมเปียคนหนึ่งถึงกับมาพูดต่อหน้าตัวว่าเป็นดินปืน แต่ตอนนี้เหวยฮ่าวเป็นถึงฉุนเย่ วาจาถึงปลายลิ้นก็ไม่กล้าพูดออกไป ได้แต่เปลี่ยนเป็นพูดอ้อม ๆ

"ชิ ก็ไม่ยากหรอก เจ้าออกไป ข้าทำให้ดูสักหน่อย ให้เจ้าได้เปิดหูเปิดตา อีกอย่าง หาไม้ไผ่กระบอกมาให้หน่อย!" เหวยฮ่าวมองหวังจวิ้นอย่างดูแคลนแล้วกล่าว หวังจวิ้นได้ยินก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

"กลัวอะไร กลัวว่าข้าจะเผาห้องเจ้าจนวอดหรือไง ไปสืบดูสิ ข้า เหวยฮ่าว รวยขนาดไหน บ้านแบบนี้ ข้าทำเงินได้วันละหลายหลังเลย" เหวยฮ่าวจ้องหวังจวิ้นพูด

"นี่... ขอรับ!" หวังจวิ้นได้ยินเหวยฮ่าวพูดเช่นนั้นก็ได้แต่พยักหน้าอย่างจนใจ

"ท่านฉุนเย่เหวย หรือว่าเราจะไปทำเกลือละเอียดกันก่อนดี ดินปืนนี่ไม่สำคัญหรอก" ต้วนหลุนก้าวมาข้างเหวยฮ่าว พูดกับเขา

"ไม่เป็นไร ใช้เวลาแค่ครู่เดียว กันไม่ให้คนฝั่งเจ้ามองข้าด้วยสายตาเหยียด ๆ อยู่เรื่อย ราวกับมีแต่พวกเจ้าเก่งที่สุด ไม่ใช่ข้าคุยกับเจ้านะ คนในกระทรวงโยธาธิการนี่ เรื่องสร้างของ ข้าว่าที่สอง ไม่มีใครกล้าว่าที่หนึ่ง" เหวยฮ่าวพูดกับต้วนหลุน

ต้วนหลุนได้ฟังก็ถอนหายใจมองเหวยฮ่าว แค่นี้ยังไม่เรียกว่าคุยอีกหรือ แต่ก่อนก็เคยได้ยินฝ่าบาทตรัสถึงคนผู้นี้ หนุ่มที่อยู่ตรงหน้านี้ พูดจาไม่ผ่านสมองมาตลอด ปากแบบนี้ไม่รู้ไปล่วงเกินใครไว้กี่คนแล้ว ฝ่าบาทยังกำชับเป็นพิเศษว่าอย่าได้โมโหเพราะคำพูดของเขา คำที่เหวยฮ่าวพูดนั้นก็ถือว่าไม่ได้ยินเสียก็แล้วกัน

"ท่านก็ไม่เชื่อใช่หรือไม่" เหวยฮ่าวเห็นสีหน้าของหวังจวิ้นก็ซักถามขึ้นทันที

"เปล่า เปล่า ท่านเหวยเป็นคนหนุ่มที่มากด้วยความสามารถ จะเป็นเช่นพวกข้าได้อย่างไร" ต้วนหลุนรีบประจบเหวยฮ่าว

"เหลวไหลน่า มองข้าเป็นเด็กให้กล่อมหรือไง ยังจะคนหนุ่มมากด้วยความสามารถอีก เอาละ พวกเจ้าออกไปให้หมด รอข้าทำออกมาก่อนค่อยว่ากัน" เหวยฮ่าวรู้ดีทีเดียวว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่ นี่ไม่เชื่อเขาสักนิดเลย

พอเหวยฮ่าวรอให้พวกเขาออกไป ก็เริ่มใช้เครื่องมือร่อนกำมะถันกับดินประสิวพวกนั้นอย่างละเอียด กำจัดสิ่งเจือปนออก แล้วผสมตามสัดส่วน พอผสมเสร็จเหวยฮ่าวก็ตักออกมาบ้าง วางลงบนพื้น หยิบหินเหล็กไฟขึ้นมาเคาะหนึ่งที ฟู่ เสียงดังขึ้น ดินปืนพวกนั้นไหม้หมดในพริบตา บนพื้นเหลือเพียงเถ้าถ่านกองหนึ่ง

จากนั้นเหวยฮ่าวเปิดประตู ตะโกนเรียกหวังจวิ้นที่อยู่ข้างนอก "กระบอกไม้ไผ่ล่ะ อีกอย่าง เอากระดาษมาให้หน่อย!"

"อ้า ได้!" หวังจวิ้นพูดพลางยื่นกระบอกไม้ไผ่ให้เหวยฮ่าว ส่วนตัวเองก็ไปเอากระดาษ

ไม่นานกระดาษก็ถูกส่งมา เหวยฮ่าวมองกระบอกไม้ไผ่เล็ก ๆ พวกนั้น ตักดินปืนที่ผสมไว้ใส่ลงไปบ้าง จากนั้นใช้กระดาษอุดไว้ แล้วใช้กระดาษห่อดินปืนทำเป็นชนวนง่าย ๆ ไม่มีทางเลือก ตอนนี้ทำได้แค่แบบง่าย ๆ

พอทำเสร็จหมด เหวยฮ่าวถือกระบอกไม้ไผ่แปดกระบอกออกไป ข้างนอกก็ถามต้วนหลุนว่า "แถวนี้มีที่โล่งตรงไหนบ้าง"

"ข้างหลัง ข้างหลังเป็นที่โล่งผืนใหญ่" ต้วนหลุนพูดกับเหวยฮ่าวอย่างไม่เข้าใจ ไม่รู้ว่าเหวยฮ่าวหาที่โล่งไปทำอะไร

เหวยฮ่าวถือกระบอกไม้ไผ่เดินไป หวังจวิ้นรีบตามไปติด ๆ ตอนนี้เขาก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไร และช่างฝีมือบางคนก็ตามไปด้วย ในเมื่อไอ้หนุ่มตรงหน้านี้คุยโวได้จนทะลุฟ้า ว่าที่นี่เขาว่าที่สอง ไม่มีใครกล้าว่าที่หนึ่ง ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเป็นฉุนเย่ พวกเขาคงเข้าไปเถียงกันแล้ว

มาถึงที่โล่ง เหวยฮ่าวหาดินแห้งมาอุดกระบอกไม้ไผ่ จากนั้นที่ปากกระบอกก็ยังยัดหินเข้าไปด้วย ก็เพื่อไม่ให้ตอนจุดไฟแล้วแรงดันน้อยเกินไป จุดไม่ติด พอทำเสร็จทั้งหมดเหวยฮ่าวก็วางกระบอกหนึ่งลงบนพื้น

"ถอยออกไปให้ไกล ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้!" เหวยฮ่าวย่อตัวลงกับพื้น ตะโกนบอกคนพวกนั้นที่อยู่ข้างหลัง

"ท่านฉุนเย่เหวย ท่านจะทำอะไรกันแน่" ต้วนหลุนไม่รู้ว่าเหวยฮ่าวจะทำอะไร ก็ถามขึ้นทันที

"ให้พวกเจ้าได้เห็นฤทธิ์ของดินปืนไง รีบถอยไป!" เหวยฮ่าวตะโกนใส่พวกเขา พอต้วนหลุนและคนอื่นได้ยินก็ถอยหลังไปหลายก้าว

"ถอยต่อไปอีก เร็วเข้า ข้าใส่ไว้เยอะ ถอยไปหลบหลังเสาพวกนั้นยิ่งดี ถ้าไม่ถอย เดี๋ยวได้รับบาดเจ็บก็อย่าโทษข้า" เหวยฮ่าวตะโกนใส่คนพวกนั้น

"ท่านฉุนเย่เหวย อย่ามาเล่นลิ้นกับพวกเราเลย ดินปืนพวกเราก็เคยเห็นคนทำกันมาแล้ว ก็แค่ลุกไหม้เร็วหน่อยเท่านั้น" ช่างใหญ่คนหนึ่งทนเหวยฮ่าวไม่ไหวจริง ๆ จึงตะโกนใส่เขา

"ให้ถอยก็ถอยสิ พูดมากจริง ถอยเร็ว ๆ เข้า!" เหวยฮ่าวตะโกนเร่งพวกเขาต่อ พอพวกเขาได้ยินก็ถอยหลังไปอีกหลายก้าว

"เออ พวกเจ้าเป็นเจ้านายกันหมดก็ได้ ข้าไปข้างหน้าก็ได้ ห้ามตามมานะ!" เหวยฮ่าวจนใจจริง ๆ พวกนั้นไม่เชื่อเลยสักนิดว่าในกระบอกไผ่ของเขามีหินอยู่ พอระเบิดออกมา หินกระเด็นออกมา ถ้าถูกพวกเขาบาดเจ็บขึ้นมา เขายังต้องรับผิดชอบ ไม่มีทางอื่น ได้แต่ถอยให้ก่อน โดยไม่รู้ตัวก็มาถึงข้างกำแพงล้อมแห่งหนึ่ง

ห่างจากกำแพงราว 2 เมตร เหวยฮ่าวหยุดยืนมั่น หันไปมองข้างหลัง เห็นว่าคนข้างหลังไม่ได้ตามมา

เหวยฮ่าวรีบใช้ไม้จุดไฟจุดชนวนทันที แล้วหมุนตัววิ่งไปทางพวกนั้นอย่างเร็ว

"หมอบ หมอบกันหมด!" เหวยฮ่าวตะโกนเสียงดัง วิ่งไปได้สักพัก เหวยฮ่าวก็เริ่มเอามือปิดหูตัวเอง แต่ยังคงวิ่งต่อไป

"ทำอะไรของมัน? บ้าเหมือนคนบ้า!" พวกนั้นเห็นเหวยฮ่าวเป็นแบบนี้ ต่างก็มองเหวยฮ่าวอย่างดูถูก ต้วนหลุนก็จนใจไม่น้อย ถ้าไม่ใช่ว่าวันนี้มีเรื่องต้องขอร้องเหวยฮ่าว เขาคงไม่ปล่อยให้มาทำเรื่องเหลวไหลแบบนี้

"หมอบลงสิ!" เหวยฮ่าวไปถึงข้างหลังพวกนั้น ก็หมอบลงทันที

"ตูม!" เสียงหนึ่งดังขึ้น พื้นดินสะเทือนเลื่อนลั่น พวกที่ยืนอยู่ตรงนั้นต่างตกใจสะดุ้ง

"โอ๊ย!"

"โอ๊ย!"

"เป็นอะไรไป?"

"นี่มันเป็นอะไรกัน!" พวกนั้นยืนอยู่ตรงนั้น ต่างก็ตะลึงงัน บางคนรู้สึกว่าหน้าผากของตัวเองถูกอะไรบางอย่างกระแทก เจ็บเล็กน้อย

"เกิดอะไรขึ้น?" ตอนนี้ทางตำหนักกานลู่ หลี่ซื่อหมินก็ได้ยินเสียงระเบิดดังสนั่น จากนั้นก็ได้ยินม้าศึกทั่วทั้งวังหลวงส่งเสียงร้อง ม้าบางตัวยังวิ่งพล่าน

และในวังหลวง สัตว์เลี้ยงที่เหล่าสนมเลี้ยงไว้ ต่างก็วิ่งพล่านวุ่นวาย ยังมีนอกเมืองฉางอาน หมาหลายตัวก็เห่าดังลั่น ราษฎรจำนวนมากต่างตกใจกลัวจนตัวสั่น แต่ก็แค่เสียงเดียว ต่างก็ไม่รู้ว่าเสียงดังมาจากที่ใด ต่างก็ตกใจไม่หาย บางคนก็คาดเดาว่า ท้องฟ้าคงพิโรธ ไม่อย่างนั้นทำไมจึงมีเสียงดังขนาดนี้

"เหอ ๆ เป็นไงบ้าง?" ตอนนี้เหวยฮ่าวลุกขึ้นจากพื้น มองพวกที่ยืนตะลึงอยู่ตรงนั้นแล้วยิ้มอย่างภาคภูมิ