ตอนที่ 87 ไปกระทรวงโยธาธิการ

หลี่ซื่อหมินโปรดหลี่เฉิงกานกับหลี่ไท่บุตรชายคนที่สี่มาก หลี่ไท่เฉลียวฉลาดมาตั้งแต่เด็ก อ่านหนังสือแทบจะจำได้หมดในครั้งเดียว แต่ในใจของจ่างซุนฮองเฮากลับกังวล ยิ่งบุตรคนที่สี่เก่งกาจเท่าไร ต่อไปบ้านนี้ก็ยิ่งจะวุ่นวายเท่านั้น

ตอนนี้หลี่ไท่ยังไม่ได้ประกอบพิธีสวมกวน หากสวมกวนแล้ว จ่างซุนฮองเฮาหวังว่าเขาจะได้ไปรับราชการที่เขตศักดินาของตน จะได้ไม่ต้องให้สองพี่น้องมาแตกคอกัน

อีกทั้งตอนนี้หลี่ไท่ก็เริ่มมีทีท่าแบบนั้นแล้ว เมื่อไม่กี่วันก่อนมาหานาง บอกว่าจะเอาเงินห้าพันก้วนไปซื้อเครื่องเคลือบ เขาเห็นวังตะวันออกซื้อเครื่องเคลือบไปมากมายก็อยากจะซื้อบ้าง จ่างซุนฮองเฮาเจรจาอยู่ตั้งนานกว่าจะทำให้เขายอมเลื่อนไปก่อน ตอนนี้ราชสำนักไม่มีเงินเลย ท้องพระคลังฝ่ายในต้องเติมเงินเข้าราชสำนักไปไม่น้อย

หลังอาหาร หลี่ลี่จื้อก็กลับไปยังตำหนักของตน ฝ่ายหลี่ซื่อหมินนั่งอยู่ตรงนั้นอ่านหนังสือ องค์หญิงเฉิงหยางกับหลี่จื้อที่อยู่ข้าง ๆ ก็เล่นอยู่บนพื้น ส่วนจ่างซุนฮองเฮากำลังเย็บเสื้อผ้าให้พวกเด็ก ๆ ซื่อจื่อยังอยู่ในผ้าอ้อม มีนางกำนัลคอยดูแลอยู่

"ฝ่าบาท ยัยคนนี้ก็ไปบ้านเหวยฮ่าวแล้ว ท่านก็ควรจะพบเหวยฮ่าวได้แล้ว บางเรื่องต้องตัดสินให้แน่เสียที สองสามวันมานี้มีนายหญิงของกั๋วกงหลายคนเข้ามาในวัง ในคำพูดมีทำนองอยากพูดถึงเรื่องแต่งงานของลี่จื้อ" จ่างซุนฮองเฮานั่งอยู่ตรงนั้นเอ่ยขึ้น

"ยังไม่ได้เห็นหน้ามันเลย จะพูดถึงได้อย่างไร พวกนายหญิงกั๋วกงจะมาพูดก็บอกไปว่าเรากำลังพิจารณาอยู่" หลี่ซื่อหมินได้ยินนางเอ่ยถึงเหวยฮ่าวก็วางหนังสือลงอย่างหงุดหงิด ไอ้เด็กคนนี้พาลูกสาวคนโปรดของตัวเองไปได้

"อืม เจ้าทึ่มเหวยผู้นี้มีความสามารถมาก ฝ่าบาทต้องใช้ให้เป็นประโยชน์ในภายภาคหน้า ท่านดูเรื่องที่เขาทำสิ ใครจะทำได้ เขามีความสามารถเหนือคนทั่วไป สายตาของยัยคนนั้นก็ไม่เลว" จ่างซุนฮองเฮาพูดกับหลี่ซื่อหมินพร้อมรอยยิ้ม

"เอ๊ะ!" หลี่ซื่อหมินได้ยินนางชมเหวยฮ่าวก็หงุดหงิดขึ้นมาบ้าง จ่างซุนฮองเฮาหัวเราะขึ้นมา นางรู้ว่าที่จริงเขาก็แค่เสียดายลูกสาว เรื่องที่เหวยฮ่าวพาลูกสาวเขาไปแบบนี้ ในใจเขายังไม่พอใจอยู่

แต่กับความสามารถของเหวยฮ่าว เขาก็ยังให้ความสำคัญ ไม่อย่างนั้นก็คงไม่เลื่อนจากป๋อขึ้นเป็นโหวในเวลาไม่นานขนาดนี้ แต่เดิมตามคำพนันระหว่างหลี่ซื่อหมินกับนาง หากเครื่องเคลือบที่เหวยฮ่าวทำออกมาหาเงินได้ เขาจะพระราชทานบรรดาศักดิ์โหวให้เหวยฮ่าว ไม่คิดว่าตอนนี้ยังทำเกลือละเอียดออกมาอีก

"ไอ้เด็กคนนี้จะให้มันได้แต่งกับลี่จื้อง่าย ๆ ไม่ได้ มันเหลิงเกินไป วัน ๆ เอาแต่เหลิง" หลี่ซื่อหมินนั่งอยู่ตรงนั้นเอ่ยขึ้น จ่างซุนฮองเฮาก็หัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ออกความเห็น

วันรุ่งขึ้นเหวยฮ่าวเพิ่งตื่น เตรียมจะไปทางโรงงานเครื่องเคลือบ ตอนนี้ที่อื่นไม่จำเป็นต้องให้เขาไปเองแล้ว

"ซี้ด เย็นขึ้นบ้างแล้ว เริ่มเย็นแล้วหรือ?" เหวยฮ่าวออกจากประตูห้องก็รู้สึกว่าข้างนอกเย็นสบายขึ้น

"นายน้อย ใส่เสื้อเพิ่มสักตัวไหมขอรับ" พ่อบ้านหวังยืนอยู่ข้างหลังเหวยฮ่าว พูดกับเขา

"ไม่ใส่ พอเที่ยงก็จะร้อนแล้ว!" เหวยฮ่าวส่ายหน้าพูด หลังกินอาหารเช้าเสร็จที่ลานบ้านของตัวเอง เหวยฮ่าวก็เตรียมออกไป

ตอนนั้นเอง หลี่ลี่จื้อส่งคนมา บอกให้เหวยฮ่าวไปที่กระทรวงโยธาธิการ สอนขุนนางในกระทรวงทำเกลือละเอียด

"ใช่ ต้องไป ของสิ่งนี้ทำให้ข้าได้เป็นโหวเลยนะ!" เหวยฮ่าวพอได้ยินก็ถึงบางอ้อ จึงสั่งพ่อบ้านหวังให้จัดรถม้า เขาจะไปกระทรวงโยธาธิการ ส่วนพ่อบ้านหวังต้องไปที่หอจวี้เสียน ตอนนี้ก็ได้แต่ให้เขาคอยดูแลหอจวี้เสียน

เหวยฮ่าวนั่งรถม้ามาถึงหน้าประตูกระทรวงโยธาธิการ เห็นข้างในเงียบเชียบว่างเปล่า ข้างนอกมีทหารราชองครักษ์อยู่ไม่กี่คน เหวยฮ่าวเพิ่งจะก้าวเข้าไป ทหารราชองครักษ์คนหนึ่งก็ยื่นมือขอป้ายประจำตัวของเขา เหวยฮ่าวหยิบออกมา ยื่นให้ทหารคนนั้น

"เชิญท่านโหวข้างในขอรับ!" ทหารราชองครักษ์คนนั้นคืนป้ายให้เหวยฮ่าวด้วยสองมือ เหวยฮ่าวพยักหน้า แล้วก็เดินเข้าไปอย่างนั้น

พอเข้ามาข้างใน เหวยฮ่าวถึงได้รู้ว่ามีคนอยู่ไม่น้อย แต่ทุกคนล้วนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ บ้างกำลังจัดวางแบบจำลอง บ้างกำลังวาดอะไรลงบนแผนที่ เหวยฮ่าวเอามือไพล่หลังเดินเข้าไปดู

"เจ้าทำแบบนี้ไม่ถูก รับน้ำหนักไม่ไหว พอระดับน้ำสูงขึ้น เขื่อนนี้ก็จะพัง!" เหวยฮ่าวดูอยู่ครู่หนึ่ง ก็เอ่ยกับคนที่กำลังวาดแผนอยู่คนนั้น

คนผู้นั้นเงยหน้าขึ้นมองเหวยฮ่าว ในใจคิดว่า หมอนี่เป็นใครกัน? จากนั้นก็พูดกับเหวยฮ่าวด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด "ไอ้หนูที่ไหนกัน เจ้ารู้เรื่องนี้ด้วยหรือ? ออกไป อย่ามากวนข้า!"

"เอ๊ะ ทำไมถึงไม่เชื่อกันเล่า? ก็ได้ เจ้าจะซ่อมก็ซ่อมไป ถึงตอนที่มันพังขึ้นมา ก็อย่าโทษว่าข้าไม่เตือนนะ?" เหวยฮ่าวได้ยินที่เขาพูดกับตนแบบนี้ ก็คิดอยู่ครู่หนึ่ง ตัดสินใจไม่โต้เถียงกับเขา

จากนั้นก็เห็นมีคนกำลังจัดวางเครื่องจักรที่ทำจากไม้อยู่ เหวยฮ่าวก็ย่อตัวลงไปดู ดูอยู่พักหนึ่งก็รู้ว่ามันใช้ทำอะไร นั่นคือต้องการสร้างรถพุ่งชนกำแพงเมือง

"แรงดึงไม่พอ ยิงได้ไม่ไกล แล้วถ้าจะให้ได้แรงดึงระดับนั้น เจ้ายังต้องเพิ่มเฟืองอีกสองชุด แต่พอเพิ่มเฟืองอีกสองชุด เครื่องของเจ้านี่ เอ่อ...อาจจะรับไม่ไหว!" เหวยฮ่าวย่อตัวอยู่ตรงนั้น เอ่ยกับชายแกที่กำลังง่วนอยู่ข้าง ๆ ชายแกคนนั้นก็มองเหวยฮ่าว ชายตามองแวบหนึ่ง แล้วก็หันไปสนใจงานของตัวเองต่อ

"ให้ตายสิ ข้ามาแนะนำพวกเจ้า พวกเจ้ากลับดูแคลนข้าเช่นนี้?" เหวยฮ่าวหงุดหงิดใจเหลือเกิน ในใจอดคิดไม่ได้ จากนั้นก็ถามชายแก่คนนั้นว่า "อาจารย์ครับ ขอถามหน่อยเถิด เสนาบดีกระทรวงโยธาธิการอยู่ที่ใด?"

ชายแก่คนนั้นอดถอนหายใจไม่ได้ วางของในมือลง มองเหวยฮ่าวแล้วถามว่า "เจ้าเป็นใครกันแน่? เด็กเมื่อวานซืนคนหนึ่ง วิ่งมาที่นี่ทำไม? ที่นี่เป็นที่ที่เจ้ามาได้หรือ?"

"ไม่ใช่สิ ข้าก็ไม่อยากมาเหมือนกัน! ไม่ใช่พวกท่านเรียกข้ามาหรอกหรือ?" เหวยฮ่าวหงุดหงิดใจเหลือเกิน แค่ถามทางเท่านั้น กลับถูกพูดใส่แบบนี้ ถึงเขาจะพูดไปสองประโยค แต่ก็เป็นการชี้แนะเขาเหมือนกัน

"ออกไป คนไหนก็ได้ พาเขาออกไปให้พ้น!" ชายแก่คนนั้นพูดพลางตะโกนไปทางประตู ประตูก็มีทหารราชองครักษ์เข้ามาสองคน มองชายแก่คนนั้นอย่างลำบากใจ หนุ่มน้อยตรงหน้าเป็นถึงโหว อีกทั้งยังเป็นโหวที่เพิ่งได้รับแต่งตั้งใหม่ พวกเขาล้วนได้รับแจ้งมาแล้ว โหวคนหนึ่งย่อมเข้ามาที่นี่ได้

"ช่างหวัง ท่านนี้เป็นโหว ดูเหมือนมาที่กระทรวงโยธาธิการด้วยเรื่องอะไรสักอย่าง!" ทหารราชองครักษ์คนหนึ่งมองชายแก่คนนั้นแล้วเอ่ย

"โหว?" ช่างหวังคนนั้นก็มองเหวยฮ่าวอย่างตกใจเช่นกัน

"อือ ข้าเองก็ไม่อยากมาเหมือนกัน เป็นเสนาบดีของพวกเจ้าเรียกข้ามา ท่านอยู่ที่ใด?" เหวยฮ่าวพยักหน้า ยิ้มมองช่างหวังแล้วเอ่ย

"งั้นเจ้าก็เดินตรงเข้าไปข้างในเลยสิ มากวนข้าทำไม?" ช่างหวังมองเหวยฮ่าวแล้วพูดอย่างไม่พอใจ

"ข้าเนี่ยนะ?" เหวยฮ่าวหงุดหงิดใจเหลือเกิน แต่ในใจก็ยังดีใจอยู่ คนผู้นี้คล้ายกับพวกอาจารย์ในยุคหลังของเขามาก หมกมุ่นอยู่กับฝีมือช่าง ส่วนเรื่องปลีกย่อยอื่น ๆ ไม่ใส่ใจเลย นี่คือช่างฝีมือใหญ่ตัวจริง

"ก็ได้ ข้าไม่ถือสาเจ้า" เหวยฮ่าวพูดพลางหันหลังเดินเข้าไปข้างใน พอถึงข้างในก็เห็นคนจำนวนมากกำลังง่วนอยู่ บ้างกำลังหารือเรื่องอะไรกันอยู่

"ขอรบกวนหน่อย ขอถามหน่อยเถิด เสนาบดีกระทรวงโยธาธิการอยู่ที่ใด?" เหวยฮ่าวยืนอยู่ที่ประตู เคาะประตู แล้วเอ่ยถาม

"เดินเข้าไปข้างใน เลี้ยวซ้าย ห้องในสุดก็คือ!" หนึ่งในนั้นเอ่ยโดยไม่หันกลับมามอง เหวยฮ่าวพยักหน้าแล้วไปหาเรื่องต่อ ส่วนตอนนี้ในห้องทำงานของเสนาบดีกระทรวงโยธาธิการ เสนาบดีกระทรวงโยธาธิการกับอีกหลายคนกำลังหารือเรื่องเกลือละเอียดนี้อยู่

"ยังไม่ได้อยู่ดี เมื่อเทียบกันแล้ว สิ่งเจือปนยังมากเกินไป แต่เมื่อเทียบกับเกลือที่เราเคยมีก่อนหน้านี้ ก็ดีขึ้นมากแล้ว ประเด็นสำคัญคือ เกลือที่เราทำออกมา มันไม่ละเอียดพอ!" หนึ่งในนั้นชี้ไปที่เกลือบนโต๊ะ แล้วเอ่ยกับต้วนหลุน

ตอนนี้เอง ขุนนางผู้หนึ่งเดินเข้ามาในห้องทำงานของต้วนหลุน เอ่ยขึ้นว่า "ท่านเสนาบดีต้วน ข้างนอกมีคนชื่อเหวยฮ่าวมาขอเข้าพบ"

"อ๊ะ มาแล้วรึ รีบ ๆ เชิญเข้ามา ไม่สิ ข้าไปเชิญเองดีกว่า!" ต้วนหลุนได้ยินก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไปด้านนอก คนอื่นอีกหลายคนก็ตามออกไปด้วย ตอนนี้พวกเขารู้แล้วว่าเกลือละเอียดนี้เป็นฝีมือของเหวยฮ่าว พอออกประตูไปก็เห็นเด็กหนุ่มผู้หนึ่งยืนอยู่ตรงนั้นกำลังมองไปรอบ ๆ

"จนขนาดนี้เลยรึ" เหวยฮ่าวมองสถานที่ทำงานของกระทรวงโยธาธิการ เรียบง่ายเกินไปจริง ๆ

"ท่านคือเหวยโหว?" ต้วนหลุนมาถึงหน้าเหวยฮ่าว ถามขึ้น

"ท่านคือ?" เหวยฮ่าวไม่รู้จักต้วนหลุนเลย แต่ก็ยังประสานมือถาม

"ข้าต้วนหลุน เสนาบดีกระทรวงโยธาธิการ! โอ๊ย ในที่สุดก็ได้พบเจ้าแล้ว มานี่ ๆ ข้ากับช่างพวกนี้กำลังถกกันอยู่ว่าเกลือละเอียดนี้จะทำอย่างไรดี กำลังกลุ้มใจอยู่พอดี" ต้วนหลุนคว้ามือเหวยฮ่าวไว้อย่างกระตือรือร้น

"อ้อ คารวะท่านเสนาบดีต้วน ข้าก็ได้รับรับสั่งจากฝ่าบาทก็รีบรุดมาทางนี้" เหวยฮ่าวได้ยินว่าเขาเป็นเสนาบดีก็ยิ้มกล่าว

"มา ๆ เข้าไปคุยกันในห้องทำงาน" ต้วนหลุนยังกระตือรือร้นไม่ลด จับมือเหวยฮ่าวเข้าไปในห้องทำงาน เหวยฮ่าวเหลือบเห็นเกลือแกงพวกนั้นบนโต๊ะทันที

"แบบนี้ไม่ได้ วิธีกรองของพวกท่านผิด และลำดับขั้นตอนก็คงผิดด้วย" เหวยฮ่าวหยิบเกลือแกงขึ้นมากล่าวกับพวกเขา

"ใช่ ใช่ เจ้ามาแล้วก็ดีแล้ว" ต้วนหลุนกล่าวอย่างมีความสุขมาก

"เอาแบบนี้นะ พวกเราไม่ต้องเสียเวลา ข้ายังมีธุระอื่นอีก แก้ให้เสร็จไว ๆ พวกท่านจะได้ผลิตได้" เหวยฮ่าวยิ้มกล่าวกับต้วนหลุน

"ใช่ ใช่ ท่านเหวยชัดเจนดีจริง ไปกันเลย!" ต้วนหลุนได้ยินดังนั้นก็ยิ่งดีใจ ฉุดเหวยฮ่าวจะเดินออกไปด้านนอก แล้วก็เข้าไปด้านหลังของกระทรวงโยธาธิการ เหวยฮ่าวพบว่าที่นี่ก็มีคนทำงานอยู่มากมาย เครื่องมืออะไรต่อมิอะไรเต็มไปหมด แค่มองปราดเดียวก็รู้ว่ากำลังทำตัวอย่างอยู่ แต่เหวยฮ่าวฉลาดขึ้นแล้ว ไม่กล้าพูดพล่าม พวกนั้นต่างหากที่ยินดีให้เขาพูดเอง

"ที่นี่แหละ ท่านเหวย ลองดูสิ จะทำอย่างไรดี?" ต้วนหลุนพาเหวยฮ่าวมาถึงห้องห้องหนึ่ง ที่ประตูมีทหารราชองครักษ์ยืนเฝ้าอยู่ เหวยฮ่าวเข้าไปดูก็พบว่าคนไม่กี่คนที่ฝางเสวียนหลิงพามาเมื่อวานก็อยู่ที่นี่ด้วย

"คารวะท่านเหวย ฝีมือยังไม่ถึง ต้องให้ท่านหัวเราะเยาะแล้ว" หนึ่งในนั้นเห็นเหวยฮ่าวเดินมาก็รีบกำมือคารวะกล่าวกับเหวยฮ่าว

"ไม่เป็นไร ก็ทำได้เกือบจะดีแล้ว" เหวยฮ่าวยิ้มหัวเราะกล่าว!

"ไฟไหม้!" ทันใดนั้นข้างนอกก็มีคนตะโกนว่าไฟไหม้ เหวยฮ่าวชะงักไปครู่หนึ่ง คนอื่น ๆ ก็รีบวิ่งออกไป