ตอนที่ 86 เจ้าเล่นงิ้วหรือ

เหวยฮ่าวนั่งอยู่ตรงนั้นฟังเหวยฟู่หรงบ่นพึมพำอยู่ครึ่งวัน ไม่ว่าจะอย่างไรก็เป็นเพียงการหว่านล้อมให้เขาทำดีกับคนพวกตระกูลเหวยให้มากขึ้น เหวยฮ่าวฟังไปก็ง่วงไป ถ้าไม่ใช่เพราะไม่มีที่อื่นให้ไป เขาคงไม่นั่งฟังคำบ่นนี้แน่ กว่าจะรอถึงตอนที่พ่อบ้านหลิ่วมาบอกให้ไปกินข้าว เหวยฮ่าวก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที ลุกขึ้นยืนในบัดดล แล้วหมุนตัวเดินออกไปข้างนอก

"เอ๊ะ เจ้าตัวแสบ?" เหวยฟู่หรงเห็นเหวยฮ่าวเดินออกไปอย่างเด็ดขาดเช่นนั้นก็หงุดหงิดใจ คิดว่าคำที่ตัวเองเพิ่งพูดกับเหวยฮ่าวไปนั้น พูดไปก็เปล่าประโยชน์หรือเปล่า?

พอถึงห้องโถงรับแขกก็พบว่าหลี่ฉางเล่อกับมารดา และพวกฮูหยินรองทั้งหลายอยู่กันพร้อมหน้า เรื่องแบบนี้มีแต่ที่บ้านเหวยฮ่าวเท่านั้น บ้านอื่นอนุไม่ได้รับอนุญาตให้ขึ้นโต๊ะกินข้าวที่ห้องโถงใหญ่ แต่ที่มาในวันนี้เป็นแขกหญิง แถมยังเป็นว่าที่สะใภ้ของเหวยฮ่าวลูกชายคนเดียวของพวกนาง สตรีเหล่านี้จึงพากันมาทั้งหมด

"คารวะคุณลุงเหวย! เดิมทีตั้งใจจะไปเยี่ยมคุณลุง แต่ฟังคุณป้าพูดเพลินจนลืมไป ขอคุณลุงอย่าได้ถือโทษเลย" หลี่ลี่จื้อเห็นเหวยฟู่หรงเดินเข้ามาก็ลุกขึ้นยืนทันที ทำความเคารพเหวยฟู่หรงพลางพูด

"ไม่ถือ ไม่ถือ ยังชินไหม?" เหวยฟู่หรงรีบโบกมือพูด ในใจตอนนี้เขาขอบคุณหลี่ฉางเล่อยิ่งนัก ไม่ใช่เพียงที่ช่วยเหวยฮ่าวออกมาจากคุก ที่สำคัญคือเขาได้ยินเหวยฮ่าวบอกว่าหลี่ฉางเล่อสามารถเข้าเฝ้าฮองเฮาได้ คุณความดีของเขานั้นหลี่ฉางเล่อเป็นคนไปเล่าให้เบื้องบนฟัง ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ได้บรรดาศักดิ์ ดังนั้นเหวยฟู่หรงจึงยิ่งมองหลี่ฉางเล่ออย่างไรก็ยิ่งพอใจ

"ชินค่ะ คุณป้ากับพวกฮูหยินรองใจดีมาก!" หลี่ลี่จื้อยิ้มพลางพูด

ส่วนเหวยฮ่าวได้แต่มองหลี่ลี่จื้ออย่างเซ่อ ๆ ยัยหนูคนนี้เปลี่ยนไปเป็นคนอ่อนหวานเรียบร้อยตั้งแต่เมื่อไร พูดจาเบา ๆ นุ่ม ๆ ตอนอยู่กับตัวเองเป็นคนละคนกันเลย

"เจ้าทึ่ม มองอะไร กินข้าวสิ!" เหวยฟู่หรงเห็นเหวยฮ่าวจ้องหลี่ลี่จื้อตาไม่กะพริบก็รีบสะกิดเหวยฮ่าวพลางพูด เหวยฮ่าวรีบนั่งลง นั่งข้าง ๆ หลี่ลี่จื้อ

"ยัยหนู เจ้าเล่นงิ้วหรือ?" เหวยฮ่าวกระซิบถามหลี่ลี่จื้อ

"เหตุใดจึงถามเช่นนั้น?" หลี่ลี่จื้อยังคงยิ้มมองเหวยฮ่าวพลางพูด

"เจ้าพูดให้เป็นปกติหน่อยได้ไหม เจ้าพูดแบบนี้ข้ารู้สึกไม่สบายใจ" เหวยฮ่าวรีบพูดกับหลี่ลี่จื้อ

"พูดอะไรของเจ้า?" เหวยฟู่หรงไม่พอใจ ปกติเวลาที่เหวยฮ่าวไม่อยู่ที่เหลาสุรา หลี่ฉางเล่อมาเจอเขาก็สุภาพมาก นั่นเพราะมีเหวยฮ่าวอยู่ หลี่ฉางเล่อถึงได้ยิ้มแย้ม

"กินข้าว ๆ ฉางเล่อ เด็กคนนี้พูดจาไม่เคยผ่านสมอง ไม่รู้ว่าเพราะปากนี่แหละไปล่วงเกินใครต่อใครมากี่คนแล้ว ฉางเล่ออย่าได้ใส่ใจเลย เด็กคนนี้พูดแค่นั้นแหละ ใจจริงยังดีอยู่" นางหวังก็รีบอธิบายกับหลี่ลี่จื้อ

"ข้ารู้ ไม่เป็นไร!" หลี่ลี่จื้อยังคงยิ้มพูดเบา ๆ ทำให้เหวยฮ่าวขนหลังลุกชัน

กว่าจะกินข้าวมื้อนั้นจนได้ก็ยากลำบาก เหวยฮ่าวก็ลากหลี่ลี่จื้อออกไป ไม่มีทางเลือก พอออกจากประตูใหญ่ขึ้นรถม้าได้ เหวยฮ่าวก็จ้องหลี่ลี่จื้อตาไม่กะพริบ

"อะไร?" หลี่ลี่จื้อยิ้มแล้วถลึงตาใส่เหวยฮ่าว แววตามีท่าทีภูมิใจ

"กลับมาเป็นปกติแล้ว!" เหวยฮ่าวเห็นนางเป็นเช่นนี้ก็สบายใจขึ้นมาก จากนั้นจ้องหลี่ลี่จื้อถามต่อ "ข้าว่า ยัยหนู เจ้าเล่นละครเก่งเกินไปแล้ว ข้ายังคิดว่าเปลี่ยนคนเสียอีก"

"หิหิ!" หลี่ลี่จื้อได้ยินเหวยฮ่าวพูดเช่นนี้ก็หัวเราะอย่างมีความสุข

"แต่ท่าทีของเจ้าเมื่อครู่ก็ดูดีนะ ต่อไปพูดกับข้าแบบนี้ด้วย ได้ยินไหม?" เหวยฮ่าวมองหลี่ลี่จื้อพลางพูดต่อ

"ไปตายซะ!" หลี่ลี่จื้อตีเหวยฮ่าวหนึ่งที

"เฮ่อ!" เหวยฮ่าวถอนหายใจอย่างจนใจ พอถึงโรงงานเครื่องเคลือบ พวกช่างเห็นเหวยฮ่าวมาก็พากันทักทาย ร้องว่าท่านเจ้าของมาแล้ว โดยเฉพาะพวกช่างที่ลี้ภัยมา ยิ่งกระตือรือร้นมาก

ตอนนี้เหวยฮ่าวควักเงินซื้อวัสดุก่อสร้างบ้านให้พวกเขากันไปไม่น้อย หลายหลังก็สร้างเสร็จแล้ว ญาติพี่น้องของพวกเขาที่ตามมาฉางอานก็มีที่ปักหลักอยู่

"วันนี้จะเผาไหม? สองเตาที่บรรจุเสร็จแล้ว เริ่มเผาเลยไหม?" หลี่ลี่จื้อหันไปถามเหวยฮ่าว

"เผาสิ อีกอย่าง เตาที่สามก็สร้างเสร็จแล้วไม่ใช่หรือ? ก็ต้องเตรียมบรรจุเตา เผา!" เหวยฮ่าวตอบหลี่ลี่จื้อ

"ได้ แต่ตอนนี้ในตลาดรอเครื่องเคลือบของพวกเรากันหมดแล้ว แต่ว่าหน้าหนาวกำลังจะมาแล้ว ฉันกลัวว่าพอถึงหน้าหนาว พวกเราจะผลิตเครื่องเคลือบออกมาได้ไม่มากนัก!" หลี่ลี่จื้อพูดพลางมองเหวยฮ่าวอย่างกังวล

"ตอนนี้ก็ให้พวกเขาขึ้นรูปไป ขึ้นรูปได้เท่าไรก็เท่านั้น เก็บไว้ให้หมด เอาไว้ใช้หน้าหนาว ถึงตอนนั้นพวกเขาจะวาดลายก็ไม่เสียการ ในห้องก็วาดไป หากไม่ไหวจริง ๆ ตอนกลางคืนก็ต้องทำโอที เพิ่มค่าจ้างให้พวกช่างนั่น!" เหวยฮ่าวพูดกับหลี่ลี่จื้อ นี่ก็เป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้ เวลาก่อนเข้าหน้าหนาวเหลือไม่มากแล้ว ตอนนี้ต้องจัดการให้เรียบร้อย ไม่อย่างนั้นปีนี้โรงงานเครื่องเคลือบนี้ก็คงหาเงินได้ไม่มากนัก!

"ได้ งั้นก็ให้พวกเขาลงมือทำงานเถอะ" หลี่ลี่จื้อพยักหน้า จากนั้นเหวยฮ่าวก็ให้คนพวกนั้นเริ่มเผาเตา พร้อมกันนั้นก็ประกาศว่ากลางคืนก็ต้องทำงานด้วย ทำงานกลางคืนก็ได้เงินห้าเหวินเท่ากัน พวกช่างได้ยินก็ยิ่งดีใจ ขอแค่มีเงิน มีเงินแล้วพวกเขาก็ซื้อของกันหนาวได้มากขึ้น ทั้งยังซื้อเสบียงได้อีก

ตกค่ำ หลี่ลี่จื้อกลับเข้าวังหลวง พร้อมหอบอาหารกลับไปด้วย ตอนนี้หลี่ซื่อหมินกับจ่างซุนฮองเฮาชอบอาหารของหอจวี้เสียนมาก หลี่ลี่จื้อจึงหอบกลับไปทุกวัน

"ไปจวนเหวยฮ่าวมา?" หลี่ซื่อหมินเพิ่งกินเสร็จก็ถามหลี่ลี่จื้อทันที หลี่ลี่จื้อแลบลิ้นอย่างเขิน ๆ แล้วเอ่ยขึ้น "ตอนอยู่ที่หอจวี้เสียน ลุงเหวยปฏิบัติกับลูกดีมาก รู้ว่าท่านไม่สบาย ลูกก็เลยไปเยี่ยมสักหน่อย"

"อืม บิดาของเหวยฮ่าวเป็นอะไรไปกันแน่?" หลี่ซื่อหมินพยักหน้า ไม่ได้ซักต่อในเรื่องนี้ รู้อยู่ว่าลูกสาวชอบเหวยฮ่าว ตนเองก็ห้ามไม่ได้ อีกทั้งพูดจากหลายทางเหวยฮ่าวก็นับว่าไม่เลว เพียงแต่คนมันทึ่มไปหน่อย

"หิหิหิ ท่านพ่อ ถ้าท่านรู้ว่าเขาป่วยเป็นอะไร ท่านต้องหัวเราะจนเป็นบ้าแน่ ๆ เฮอะเฮอะ!" หลี่ลี่จื้อนึกถึงเรื่องนี้ก็อดหัวเราะขึ้นมาอีกไม่ได้

"เจ้ายัยนี่ ยังไม่ได้พูดเลยสักคำ ตัวเองกลับหัวเราะก่อนเสียแล้ว" จ่างซุนฮองเฮาเห็นหลี่ลี่จื้อเป็นเช่นนี้ก็พูดพลางยิ้ม

"เสด็จพ่อ เสด็จแม่ ฟังลูกก่อน!" หลี่ลี่จื้อพูดแล้วก็เล่าเรื่องที่เหวยฮ่าวคิดว่าบิดาของเขาบ้าไปแล้วให้หลี่ซื่อหมินกับคนอื่น ๆ ฟัง

"เอ่อ ฮ่า ๆ นี่มัน ฮ่า ๆ เราจำได้ ตอนที่เหวยฮ่าวจะได้บรรดาศักดิ์ป๋อ พ่อของเขาก็คิดว่าเหวยฮ่าวบ้าไปแล้วไม่ใช่หรือ ถึงกับตีเหวยฮ่าวหนึ่งยก ตอนนี้ได้บรรดาศักดิ์โหว เหวยฮ่าวกลับคิดว่าพ่อตัวเองบ้า ครอบครัวนี้จริง ๆ ฮ่า ๆ!" หลี่ซื่อหมินยังฟังไม่ทันจบก็หัวเราะขึ้นก่อนแล้ว จ่างซุนฮองเฮาก็เช่นกัน

"เห็นไหมล่ะ เมื่อวานเจ้าทึ่มเหวยก็เลยโดนตีอีก" หลี่ลี่จื้อพูดพลางหัวเราะ

"สมควรแล้ว ยังคิดว่าบิดาตัวเองบ้า ยังพาหมอไปด้วยอีก?" หลี่ซื่อหมินพูดอย่างอารมณ์ดี

"อืม เด็กคนนี้ก็นับว่ามีกตัญญู ขากลับจากคุกกระทรวงอาญาก็พาหมอไป" จ่างซุนฮองเฮากลับเอ่ยชม

"อืม กตัญญูก็มีอยู่ แต่ก็ยังเป็นคนทึ่ม ไม่รู้จักกลับไปถามสักหน่อยหรือ? ถ้าถามก็คงไม่เกิดเรื่องเข้าใจผิดแบบนี้ไม่ใช่หรือ?" หลี่ซื่อหมินพยักหน้า ยังคงคิดว่าเหวยฮ่าวเป็นแค่คนทึ่ม ทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลัง

จ่างซุนฮองเฮาได้ยินก็ไม่พูดอะไร รู้ว่าหลี่ซื่อหมินไม่พอใจที่หลี่ลี่จื้อไปบ้านเหวยฮ่าวอยู่บ้าง แต่ความไม่พอใจนี้ก็พูดออกมาไม่ได้ ตามความประสงค์เดิมของเขา ไม่ได้อยากให้หลี่ลี่จื้อแต่งกับเหวยฮ่าวเลย แต่ตอนนี้ก็ทำอะไรไม่ได้ ลูกสาวชอบนี่นา

"แล้วเครื่องเคลือบชุดต่อไปเมื่อไรจะออก? วันนี้เราได้ยินขุนนางพวกนั้นพูดกันว่าเครื่องเคลือบตอนนี้ราคาขึ้นแล้ว ซื้อก็ซื้อไม่ได้" หลี่ซื่อหมินมองหลี่ลี่จื้อแล้วเอ่ยถาม

"เผาไปสองเตาแล้วเพคะ ประมาณห้าวันก็คงออกขายได้ อีกเตาหนึ่งบ่ายนี้ก็บรรจุเข้าเตาแล้ว อีกเตาหนึ่งพรุ่งนี้คงสร้างเสร็จและเริ่มบรรจุได้ ส่วนเตาใหม่อื่น ๆ ยังสร้างไม่เสร็จ แต่ก็คงเป็นเรื่องในสองสามวันนี้เพคะ" หลี่ลี่จื้อได้ยินหลี่ซื่อหมินถามเช่นนี้ก็รายงานทันที

"อืม เช่นนั้นก็ดี เอ้อ!" หลี่ซื่อหมินพูดพลางถอนหายใจ

"ยังขาดเงินอีกหรือ?" จ่างซุนฮองเฮามองหลี่ซื่อหมินแล้วถาม

"คลังกระทรวงการคลังไม่เคยมีเงินเหลือเลย ครั้งนี้สองแสนก้วน ยังขาดอยู่ราวสองหมื่นก้วน ด้านเสบียงก็ซื้อมาเกือบครบแล้ว ส่งออกไปแล้วชุดหนึ่ง ชุดต่อไปต้องรออีกเจ็ดวันถึงจะส่งได้ ตกลงกันเรียบร้อยแล้ว รอแต่เงินเท่านั้น!" หลี่ซื่อหมินพูดอย่างขุ่นเคือง กระทรวงการคลังไม่มีเงินมาโดยตลอด ทำให้พระองค์ถูกบีบอยู่ตลอด ทำอะไรก็ต้องคำนึงถึงต้นทุน

"ไม่ใช่ว่ารายได้จากเกลือสินเธาว์จะเข้าถึงล้านก้วนหรอกหรือ?" จ่างซุนฮองเฮาได้ยินก็มองหลี่ซื่อหมินแล้วถาม

"ล้านก้วน ต่อให้เข้าเต็มก็ยังไม่พอ ตอนนี้ราชสำนักมีที่ต้องใช้เงินมากเกินไป งานชลประทานในท้องถิ่นแทบไม่เคยสร้างเลย ไม่อย่างนั้นภัยแล้งที่ตะวันตกเฉียงเหนือครั้งนี้ก็คงไม่รุนแรงถึงเพียงนี้

อีกอย่าง ถนนสายหลักตามหัวเมือง ตั้งแต่ราชวงศ์ก่อนจนถึงตอนนี้ก็ไม่เคยซ่อม ชำรุดทรุดโทรมมาก ทั้งเมืองบางแห่งทางตะวันตกเฉียงเหนือก็ต้องซ่อมเหมือนกัน แต่มีก็ยังดี เอ้อ เจ้าหนู พรุ่งนี้เจ้าไปบอกเหวยฮ่าวให้ไปกระทรวงโยธาธิการสักเที่ยว สอนพวกนั้นในกระทรวงให้ทำเกลือสินเธาว์อย่างละเอียดออกมา" หลี่ซื่อหมินพูดพลางกำชับหลี่ลี่จื้อ

"ได้เพคะ เสด็จพ่อ สองหมื่นก้วนยังหาได้อยู่ ทางกระดาษตอนนี้แต่ละวันก็มีรายได้ราวสองพันก้วน เจ็ดวันก็กว่าหมื่นก้วน ข้าจะไปปรึกษาพ่อค้าเหล่านั้นให้มากขึ้น ดูว่าพวกเขาจะสั่งเพิ่มได้ไหม จะได้รวบรวมสองหมื่นก้วนออกมาได้" หลี่ลี่จื้อปลอบหลี่ซื่อหมิน หลี่ซื่อหมินพยักหน้า พลางถอนใจกล่าว "ลูกสาวยังรู้ความ พี่ใหญ่กับน้องสี่ของเจ้าไม่มีฝีมือเท่าเจ้าเลย!"

"เสด็จพ่อ พี่ใหญ่กับน้องสี่นั้น พวกเขาเล่าเรียนวิชาบริหารบ้านเมือง จะมาเทียบกับลูกสาวในเรื่องเล็ก ๆ เช่นนี้ได้อย่างไรเพคะ?" หลี่ลี่จื้อรีบกล่าว

"อืม ด้านการเล่าเรียนของชิงเชว่ยนั้น memangเก่งกว่าพี่ใหญ่ของเจ้าไม่น้อย" หลี่ซื่อหมินได้ยินก็ยิ้มพลางพยักหน้า ส่วนจ่างซุนฮองเฮาได้ยินก็อดกังวลในใจไม่ได้ บางเรื่องหลี่ซื่อหมินยังไม่รู้