ตอนที่ 85 รู้สึกไม่ชอบมาพากล

เหวยฮ่าวไม่อยากสนใจพวกเขา หวังว่าพวกเขาจะรีบไปให้พ้น เพราะตอนนี้หลี่ฉางเล่อยังต้องเผชิญหน้ากับมารดาของตัวเองอยู่คนเดียว เขาเองก็ไม่รู้ว่านางจะรับมือไหวหรือเปล่า

"เอ่อ เหวยฮ่าวเอ๋ย เจ้าดูสิ สักวันหนึ่งก็ควรไปไหว้บรรพบุรุษที่ตระกูลบ้างนะ เพราะเจ้าได้บรรดาศักดิ์มาก็เพราะบรรพบุรุษของตระกูลคุ้มครองไม่ใช่หรือ" เหวยหยวนจ้าวนั่งอยู่ตรงนั้น เอ่ยหยั่งเชิงกับเหวยฮ่าว

เขาก็หวังให้เหวยฮ่าวกลับเข้าตระกูลอีกครั้ง ไม่ใช่แค่มีแซ่เหวยก็พอ แต่หมายความว่าหวังให้เขายอมรับตระกูล และช่วยเหลือคนในตระกูลด้วย

"โอ๊ย ไม่ใช่งานเทศกาลไม่ใช่งานปีใหม่ จะไปทำอะไรล่ะ พวกท่านมีธุระอะไรกันแน่หรือเปล่า ถ้าพวกท่านไม่มี ข้ามี!"

"เอ่อ... เจ้าได้บรรดาศักดิ์โหวแล้ว ก็ควรกลับไปไหว้สักหน่อย" ผู้อาวุโสตระกูลคนหนึ่งได้ยินเหวยฮ่าวพูดเช่นนั้นก็รีบเตือน ถ้าเป็นคนธรรมดาพูด เขาต้องหาว่าหมิ่นบรรพบุรุษแน่ แต่เมื่อเผชิญหน้าเหวยฮ่าว เขาไม่กล้าพูด

"ข้าจะไป แต่พวกท่านมีธุระอะไรกันแน่ สิ่งที่พวกท่านเพิ่งพูดมา ข้าไม่ได้ตอบตกลงไปหมดแล้วหรือ"

"เอ่อ เจ้ามีธุระ งั้น พวกเราขอลาก่อนดีหรือไม่" เหวยหยวนจ้าวลุกขึ้นยืน เขาฟังออกถึงความหมายในคำพูดของเหวยฮ่าว คิดว่าเหวยฮ่าวอาจมีเรื่องสำคัญ เอาไว้ค่อยกลับก่อนดีกว่า วันนี้เขาพอใจมากแล้ว อย่างน้อยเหวยฮ่าวก็ไม่ได้คว้าม้านั่งไม้ขึ้นมาตีเขา

"พ่อบ้าน ไปส่งแขก!" เหวยฮ่าวได้ยินว่าเขาขอลาก่อนก็ลุกขึ้นยืนทันที แล้วเดินไปด้านหลัง พร้อมกำชับให้พ่อบ้านไปส่งแขก พ่อบ้านหลิ่วก็รีบเดินเข้ามา

คนพวกนั้นพากันอ้าปากค้างมองแผ่นหลังของเหวยฮ่าว ในใจคิดว่า เจ้าหนูนี่มันไม่ให้เกียรติพวกเขากันเลย อย่างน้อยพวกเขาก็เป็นผู้อาวุโสตระกูลนะ พอเหวยฮ่าวเดินไปด้านหลังก็ได้ยินเสียงหัวเราะ เหวยฮ่าวยิ้มเดินเข้าไป "คุยอะไรกันสนุกขนาดนี้ คุยเรื่องอะไรกันหรือ"

"พบกันเสร็จแล้วหรือ" นางหวังเห็นเหวยฮ่าวเดินเข้ามา หลี่ฉางเล่อเพิ่งจะนั่งลงได้ไม่นาน

"อือ พบเสร็จแล้ว กับพวกเขาก็ไม่มีอะไรน่าคุย ข้ามานั่งฟังพวกท่านคุยดีกว่า" เหวยฮ่าวยิ้มแล้วนั่งลง

"มานั่งตรงนี้ทำไม ไปคุยกับพ่อเจ้าไป พวกผู้หญิงคุยกัน เจ้ามาเสือกอะไรด้วย ไปเร็ว ๆ" นางหวังทำหน้าเคร่งใส่เหวยฮ่าว

"แม่ ข้า เอ่อ ฉางเล่อ ไปกัน ไปดูพ่อข้ากัน" เหวยฮ่าวได้ยินนางพูดเช่นนั้นก็อึดอัดใจ รีบหันไปพูดกับฉางเล่อ

"พ่อเจ้ามีอะไรน่าดู เจ้าไปเองก็แล้วกัน ข้าจะคุยกับฉางเล่อหน่อย" นางหวังถลึงตาใส่เหวยฮ่าว ในใจคิดว่า เจ้าหนูคนนี้เป็นอะไรไป ข้าแค่จะคุยกับสะใภ้ในอนาคตของตัวเอง เขาก็ยังจะตามมา ราวกับกลัวว่าข้าจะรังแกฉางเล่อ

"ท่านไปก่อนเถิด ทางฝั่งท่านลุง เดี๋ยวข้าค่อยไปคารวะทีหลัง" หลี่ลี่จื้อยิ้มบาง ๆ มองเหวยฮ่าวแล้วว่า อ่อนหวานถึงเพียงนั้น เหวยฮ่าวถึงกับตะลึง ไม่เคยได้ยินนางพูดกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแบบนี้เลย

"ไปสิ!" นางหวังเร่งอยู่ข้าง ๆ

"ข้าดูผิดไปหรือนี่" เหวยฮ่าวหันหลังกลับ ยังเอามือลูบหัวตัวเองด้วย รู้สึกว่าตัวเองฟังผิดหรือมองผิดไป หลี่ลี่จื้อพูดจาอ่อนหวานแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร

เหวยฮ่าวไปถึงห้องหนังสือของเหวยฟู่หรง กลับพบว่าเหวยฟู่หรงนอนหลับปุ๋ยอยู่ตรงนั้น ยังกรนอีกด้วย

"พ่อ พ่อ!" เหวยฮ่าวเดินเข้าไป นั่งลงข้างเตียงนุ่ม แล้วเรียกเหวยฟู่หรง

"อือ พบกันเสร็จแล้วหรือ" เหวยฟู่หรงได้ยินเสียงเหวยฮ่าวก็ลุกขึ้นนั่ง

"เสร็จแล้ว ไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันสักอย่าง บอกว่าเหวยฉงกับเว่ยย่งอยากเข้ารับราชการอีกครั้ง กลัวข้าจะฟ้องพวกเขา ก็เลยมาถามความเห็นข้า ส่วนข้า คิดดูแล้ว มันไม่เกี่ยวกับข้า ถ้าพวกเขายังจะมากวนข้าอีก ข้าก็จะไม่ปล่อยเขาไว้"

"อือ เฮ่าอ๋อร์ ทำแบบนี้ถูกแล้ว เจ้าเป็นลูกหลานตระกูลเหวย ถึงจะบอกว่าก่อนหน้านี้เคยมีความขัดแย้งกัน แต่สุดท้ายก็ยังแซ่เหวยไม่ใช่หรือ ต่อไปนี้ข้าว่าพวกเขาคงไม่กล้ารังแกเจ้าแล้ว มั้งยังต้องมาประจบเจ้าด้วยซ้ำ" เหวยฟู่หรงได้ยินเหวยฮ่าวพูดเช่นนี้ก็พยักหน้าอย่างพอใจ

"ช่างเถอะ ข้าแค่ไม่อยากไปยุ่งกับพวกเขา ข้าไม่ได้ขวางพวกเขาไม่ให้เลื่อนยศร่ำรวย ถ้าถึงวันหนึ่งพวกเขามาขวางทางข้า ก็ไม่ใช่คำพูดแบบนี้แล้ว ส่วนตระกูลเหวย เกี่ยวอะไรกับข้า" เหวยฮ่าวทำหน้าดูแคลนพูดกับเหวยฟู่หรง

เหวยฟู่หรงได้ยินก็ถลึงตาใส่เหวยฮ่าว

"เป็นอะไรไป" เหวยฮ่าวมองเหวยฟู่หรงอย่างไม่เข้าใจ เหวยฟู่หรงตบแขนเหวยฮ่าวฉาดหนึ่ง "ไอ้ลูกหมา ทรยศครูอาจารย์ลืมบรรพบุรุษหรือไง เจ้ามันแซ่เหวยนะ!"

"แซ่เหวยอะไรกัน ตอนที่พวกเขารังแกพวกเรา ก็ไม่เห็นจะดูสักนิดว่าพวกเราแซ่เหวยหรือเปล่า จริงเลย พ่อแก่จนเลอะเลือนไปแล้วหรือ" เหวยฮ่าวทำหน้าไม่พอใจมองเหวยฟู่หรงพูด

"เจ้า อือ ไอ้ลูกหมา!" เหวยฟู่หรงอยากด่าเหวยฮ่าว แต่ชั่วขณะก็คิดไม่ออกว่าจะด่ายังไง

"พ่อ ตอนนั้นพวกเขารังแกบ้านเราแบบไหน พ่อลืมไปแล้วหรือ ความจำพ่อแย่เกินไปแล้วนะ" เหวยฮ่าวมองเหวยฟู่หรงแล้วถามขึ้นทันที

"ลูกเอ๋ย เจ้ายังเด็ก ยังไม่เข้าใจ เอาเป็นว่า อือ พ่อก็รู้ เจ้าไม่ชอบพวกเขา แต่ตระกูลก็คือตระกูล ถ้าในนั้นมีใครเกิดเรื่องขึ้น เจ้าก็พลอยเดือดร้อนไปด้วย เอาเถอะ พ่อไม่ปลอบเจ้าหรอก รู้ว่าปลอบไปก็ไม่มีประโยชน์ พอเจ้าผ่านเรื่องราวมามากขึ้น เดี๋ยวก็เข้าใจเอง" เหวยฟู่หรงถอนหายใจโบกมือ พูดกับเหวยฮ่าว

"ป่วยการ มาทำเป็นขรึมอะไร" เหวยฮ่าวมองเหวยฟู่หรงอย่างไม่เข้าใจ พอเหวยฟู่หรงได้ยินก็ถลึงตาใส่เหวยฮ่าว

"พ่อ ถ้าไม่มีอะไรแล้วข้ากลับก่อนนะ พ่อจะนอนต่อหรือ" เหวยฮ่าวมองเหวยฟู่หรงถาม

"อยู่เป็นเพื่อนพ่อคุยสักหน่อยจะตายหรือไง ตอนนี้พ่อออกจากบ้านไม่ได้! ไอ้คนอกตัญญู!" เหวยฟู่หรงด่าเหวยฮ่าว เหวยฮ่าวอดกลอกตาไม่ได้ พ่อกับลูกจะพูดอะไรกันได้มากมายขนาดนั้น

"นั่งลง พ่อจะเล่าเรื่องในตระกูลให้ฟัง กับเรื่องของตระกูลใหญ่อื่น ๆ แต่ก่อนพ่อก็ไม่เคยคิดว่าเจ้าจะได้เป็นโหว คิดว่าเรื่องพวกนั้นไม่เกี่ยวกับเจ้า แต่ตอนนี้เจ้าก็ควรรู้เรื่องพวกนั้นแล้ว" เหวยฟู่หรงจ้องเหวยฮ่าวแล้วเริ่มพูด

"ไม่มีเวลา" เหวยฮ่าวไม่อยากฟังเรื่องพวกนี้ มันเหมือนเรื่องนินทาชาวบ้าน จะมีอะไรน่าฟัง

เหวยฟู่หรงก็ถลึงตาใส่เหวยฮ่าว เหวยฮ่าวจนใจจึงนั่งลง

"เจ้าคงรู้จักห้าสกุลเจ็ดตระกูลใหญ่ใช่ไหม" เหวยฟู่หรงมองเหวยฮ่าวถาม

"ไม่เคยได้ยิน!" เหวยฮ่าวส่ายหน้าพูด

"เจ้า ไอ้ลูกหมา! ห้าสกุลเจ็ดตระกูลใหญ่ก็คือ ตระกูลหลี่แห่งจ้าวจวิ้น ตระกูลหลี่แห่งหล่งซี ตระกูลเจิ้งแห่งหยิงหยาง ตระกูลหลูแห่งฟ่านหยาง ตระกูลชุยแห่งชิงเหอ ตระกูลชุยแห่งปั๋วหลิง ตระกูลหวังแห่งไท่หยวน พวกนี้ล้วนเป็นตระกูลใหญ่ ตระกูลขุนนางเก่าแก่ พูดได้ว่าในบรรดาขุนนางในราชสำนัก ครึ่งหนึ่งล้วนมาจากตระกูลพวกนี้ ส่วนในเมืองหลวงยังมีตระกูลใหญ่อีกสองตระกูล หนึ่งคือเหวยแห่งจิงจ้าว ซึ่งก็คือบ้านเรา อีกหนึ่งคือตู่แห่งจิงจ้าว ตอนนี้ก็คือบ้านของตู้หรูฮุย" เหวยฟู่หรงเอ่ยอยู่ตรงนั้น

เหวยฮ่าวได้แต่นั่งฟัง เรื่องพวกนี้เขาไม่รู้จริง ๆ ชาติก่อนเป็นนักเรียนสายวิทยาศาสตร์-วิศวกรรม จะไปรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร

"และตระกูลพวกเรานี้ ล้วนแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กันทั้งสิ้น อย่างพี่สาวแปดคนของเจ้า ส่วนใหญ่ก็แต่งเข้าไปในตระกูลพวกนี้ ส่วนป้าน้าของเจ้าก็เช่นกัน ป้าน้าของพ่อก็เช่นกัน ตระกูลใหญ่ผูกติดกันไว้ด้วยกัน แน่นอน ถึงจะมีความขัดแย้งกัน แต่ในเรื่องหลักบางอย่าง ก็ยังตกลงกันได้เป็นเสียงเดียว!" เหวยฟู่หรงมองเหวยฮ่าวพูดต่อ!

"ผูกติดกันไว้ พ่อ พูดแบบนี้ก็ไม่ถูกแล้วหรือ ถ้าอย่างนั้นฝ่าบาทก็ต้องระแวงเราแย่หรือ" เหวยฮ่าวพอได้ฟังก็ขมวดคิ้วพูด

"อืม พ่อก็ไม่รู้หรอก ที่ได้ยินมาก็ว่า ฝ่าบาทไม่พอพระทัยพวกเราเหล่าลูกหลานตระกูลใหญ่ แต่ก็ยังไม่ได้ลงมือทำอะไร เพราะตระกูลใหญ่มีอำนาจมาก ขุนนางในราชสำนักเก้าส่วนสิบมาจากตระกูลใหญ่ ต่อให้ฝ่าบาทอยากจัดการพวกเรา ก็หาทางไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องให้ลูกหลานตระกูลใหญ่พวกเรานี่แหละเข้ารับราชการ" เหวยฟู่หรงส่ายหน้า เขาเองก็รู้ไม่มาก

"ไม่ถูกแล้วหรือ ตอนนี้มีสอบคัดเลือกขุนนางไม่ใช่หรือ" เหวยฮ่าวถามขึ้นอีก

"สอบขุนนาง ฮ่าฮ่า การสอบคัดคนเข้ารับราชการ ส่วนใหญ่ก็ยังเป็นลูกหลานตระกูลใหญ่ของพวกเรา ลูกหลานบ้านธรรมดาแทบไม่มีโอกาสเลย" เหวยฟู่หรงหัวเราะเบา ๆ พลางพูด

"เพราะอะไร" เหวยฮ่าวยังไม่เข้าใจ หรือว่าลูกหลานคนธรรมดาไม่มีโอกาสได้เล่าเรียน

"ไม่มีหนังสือ หนังสือส่วนใหญ่ตกอยู่ในมือของตระกูลใหญ่ ส่วนบ้านธรรมดาสามัญแม้แต่หนังสือก็ไม่มี จะอ่านออกเขียนได้อย่างไร" เหวยฟู่หรงพูดขึ้นอีกครั้ง

เหวยฮ่าวได้ยินก็นั่งอยู่ตรงนั้นพลางคิด นี่มันคือการตายตัวของชนชั้นนี่นา ลูกของคนจนอยากโผล่หัวขึ้นมา มันยากยิ่งกว่าไต่ขึ้นสวรรค์ ปล่อยไว้แบบนี้ต้องเกิดปัญหาแน่

"พ่อ ถึงอย่างนี้ ข้าว่ามันไม่ถูกต้อง" เหวยฮ่าวคิดครู่หนึ่งก็เอ่ยขึ้น

"ไม่ถูกตรงไหน หลายร้อยปีก็เป็นแบบนี้มา" เหวยฟู่หรงมองเหวยฮ่าวอย่างงุนงง ไม่เข้าใจว่าเหวยฮ่าวพูดแบบนี้ทำไม

"ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันไม่ถูกตรงไหน แค่รู้สึกว่า อืม ยังไงก็พูดไม่ถูก พ่อ ถ้าเราไม่ได้แซ่เหวย บ้านเราจะมีฐานะอย่างนี้ได้หรือ" เหวยฮ่าวคิดแล้วมองเหวยฟู่หรงพลางถาม

"อย่าได้คิดเลย ถูกคนอื่นกลืนกินไปนานแล้ว เพราะฉะนั้นที่พ่อบอกว่าเมื่อเจ้ามีโอกาสก็ให้ช่วยคนในตระกูล ก็หมายความแบบนี้แหละ" เหวยฟู่หรงพูดกับเหวยฮ่าว

เหวยฮ่าวได้ฟังก็นิ่งเงียบ เขาไม่มีทางโน้มน้าวเหวยฟู่หรงได้ เพราะความคิดของเหวยฟู่หรงเป็นแบบนี้ แต่ตัวเขากับตระกูลเหวยน่ะ ไม่รู้สึกอะไรด้วยเลยจริง ๆ ที่เขาไม่ไปเล่นงานพวกนั้นก็เท่ากับปล่อยพวกเขาไปแล้ว ตอนนี้จะให้เขาช่วยพวกเขา เขาก็โน้มน้าวตัวเองไม่ลง

"ฮ่าวเอ๋อร์ ฮ่าวเอ๋อร์" เหวยฟู่หรงเห็นเหวยฮ่าวนั่งเหม่ออยู่ก็เรียกขึ้น

"หืม" เหวยฮ่าวเงยหน้ามองเหวยฟู่หรง

"พ่อรู้ว่าเจ้าไม่ชอบพวกเขา แต่ อืม พ่อก็ไม่ได้บังคับเจ้าเรื่องพวกนั้น แค่ต่อไปอย่าให้เกิดเรื่องกระทบกระทั่งกันก็พอ" เหวยฟู่หรงมองเหวยฮ่าวพลางพูด

"พวกเขาไม่มากวนก็พอ ถ้ามากวนข้า ข้าไม่สนหรอกว่าแซ่ไหน" เหวยฮ่าวตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว เหวยฟู่หรงได้ฟังก็ถอนหายใจเฮือก รู้ดีว่าอยากโน้มน้าวเหวยฮ่าวในคราวเดียวเป็นไปไม่ได้