ตอนที่ 84 จะรับหรือไม่รับก็ตามใจ

เหวยฮ่าวนั่งมองหลี่ลี่จื้ออย่างจนใจ หลี่ลี่จื้ออดขำไม่ได้จริง ๆ ตอนนั้นเองข้างนอกมีคนมาเคาะประตู เหวยฮ่าวร้องบอกให้เข้ามา สาวใช้หลายคนยกผลไม้และขนมเดินเข้ามา

"นายน้อย นายหญิงสั่งไว้ว่า ให้พวกข้าคอยรับใช้คุณหนูฉางเล่ออยู่ข้างนอกนี้ อีกอย่างนายหญิงให้ห้องครัวเตรียมอาหารไว้แล้ว เที่ยงนี้รับประทานที่จวนเลยเจ้าค่ะ!" สาวใช้คนหนึ่งยิ้มกล่าวกับเหวยฮ่าว

"อืม ได้ ออกไปเถอะ!" เหวยฮ่าวโบกมือกล่าว

"เที่ยงนี้รับประทานที่นี่หรือ ตอนนี้ยังเช้าอยู่ ข้ายังอยากไปดูที่โรงงานเครื่องเคลือบเลย ตอนนี้ราชสำนักยังขาดเงินอีกหลายหมื่นก้วน ข้าอยากรีบทำออกมาให้เร็ว ๆ ใช่แล้ว เจ้าก็ต้องไปด้วยนะ ใกล้จะเริ่มเผาแล้วใช่ไหม?" หลี่ลี่จื้อมองเหวยฮ่าวอย่างกลุ้มใจ ยังเช้าขนาดนี้ก็พูดเรื่องข้าวเที่ยงขึ้นมาแล้ว

"อืม ไม่เป็นไร บ่ายค่อยไป ตอนนี้อากาศเย็นลงมากแล้ว คราวนี้ข้าเตรียมจะเผาสี่เตา อยู่ในคุกข้าก็ได้ยินมา ว่าเครื่องเคลือบของเราขายดีมาก ช่วงนี้ไม่มีของขายเลยหรือ?" เหวยฮ่าวโบกมือพลางยิ้มถาม

"อืม ขายดีมาก พ่อค้าหลายเจ้ารอท่านออกมาอยู่ ใคร ๆ ก็รู้ว่าท่านติดอยู่ในคุก เครื่องเคลือบจึงเผาไม่ได้ พอท่านออกมา ทุกคนก็เริ่มรอกันแล้ว" หลี่ลี่จื้อพยักหน้ากล่าว

เหวยฮ่าวหัวเราะขึ้นมา เอ่ยว่า "ไม่เป็นไร ตอนนี้ข้าออกมาแล้ว บ่ายก็เริ่มเผาได้ เตาใส่อบกันครบแล้วหรือ?"

"ใส่ครบสองเตาแล้ว อีกสองเตายังใส่อยู่ แต่ก็แค่วันสองวันนี้เท่านั้น" หลี่ลี่จื้อรายงานเหวยฮ่าว

"ได้ เรื่องกระดาษ เก็บกระดาษไว้บ้างหรือยัง?" เหวยฮ่าวถามหลี่ลี่จื้อต่อไป ตอนนี้ต้องเตรียมรับมือฤดูหนาว พอถึงหน้าหนาว ถ้ากระดาษไม่พอ ก็ลำบากแน่

"เก็บแล้ว วันหนึ่งเก็บไว้ได้กว่าครึ่ง และกำลังผลิตยังเพิ่มขึ้นอีก พวกผู้ลี้ภัยตอนนี้ก็ทำงานล่วงเวลา ข้าเพิ่มค่าจ้างให้พวกเขาด้วย ถ้านับค่าล่วงเวลาด้วย วันหนึ่งได้ราว 20 เหรียญ พอให้พวกเขาเก็บออมไว้ได้บ้าง ใช้ผ่านหน้าหนาวได้" หลี่ลี่จื้อกล่าวกับเหวยฮ่าว เหวยฮ่าวพยักหน้า

"ฝั่งเราก็ต้องเร่งเรื่องขึ้นรูปให้เร็วขึ้นด้วย อีกไม่ถึงเดือนอากาศจะเย็นลง ตอนนั้นถ้าไม่มีภาชนะดินดิบก็ไม่ไหว" เหวยฮ่าวคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าว หน้าหนาวทางนี้ทำงานไม่ได้

"ใช่แล้ว เรื่องขอบคุณในพระมหากรุณาธิคุณ ฝ่าบาทให้คนมาบอกข้าไว้ ว่าให้รอเจ้าจัดธุระตรงนี้เสร็จก่อนค่อยไป ตอนนี้บิดาเจ้าไม่เป็นไรแล้ว แต่ก็ยังไปไม่ได้ รู้ไหมว่าทำไม?" หลี่ลี่จื้อนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาได้ กล่าวอย่างปวดหัว

"ไม่รู้ได้อย่างไร ข้าหนักใจจะแย่ คิดว่าจะรอสักสามห้าวันก่อนค่อยไป" เหวยฮ่าวฟังแล้วอยากร้องไห้ ตอนนี้ชักจะขี่เสือไล่หลังลงไม่ได้แล้ว

"ไม่เป็นไร ไม่ต้องรีบขนาดนั้น สิบวันครึ่งเดือนก็ได้" หลี่ลี่จื้อได้ยินว่าเขาเอ่ยถึงสามห้าวันก็รีบเตือน

"ไม่ไปนานขนาดนั้น เดี๋ยวจะมีขุนนางตรวจการยื่นฎีกาฟ้อง สามห้าวันดีกว่า" เหวยฮ่าวกล่าวโดยไม่ต้องคิด

"สิบวันครึ่งเดือนก็พอ ฝ่าบาทตรัสกับข้าเอง เจ้าทำตามก็แล้วกัน" หลี่ลี่จื้อถลึงตามองเหวยฮ่าว

เหวยฮ่าวมองหลี่ลี่จื้ออย่างกังขา หลี่ซื่อหมินไม่ส่งคนมาบอกตนเอง กลับให้หลี่ลี่จื้อเป็นปากเป็นเสียงแทนหรือ

"เรื่องสำคัญตอนนี้คือต้องเผาเครื่องเคลือบออกมา ตอนนี้ฝั่งฝ่าบาทขาดเงิน ยังขาดเงินอยู่ ก็ได้แต่หวังกับเครื่องเคลือบของเรา" หลี่ลี่จื้อรีบอธิบายกับเหวยฮ่าว

"อืม ได้ ฝ่าบาทใจดีกับข้าถึงเพียงนี้ ข้าก็ต้องช่วยสักครั้ง ไม่ต้องห่วง เรื่องเงินไม่กี่หมื่นก้วน เรื่องเล็ก" เหวยฮ่าวพยักหน้ากล่าวอย่างไม่ใส่ใจ

"นายน้อย นายน้อย เหวยหยวนจ้าวกับเหวยฉงมาแล้ว หอบของขวัญมาด้วย บอกว่าจะมาแสดงความยินดีที่ท่านได้รับบรรดาศักดิ์โหว ท่านเจ้าของตอนนี้นอนอยู่ข้างใน ลุกออกมารับแขกไม่ได้ นายหญิงก็ไม่รู้ว่าพวกเขามาด้วยจุดประสงค์ใด จึงได้แต่ให้ข้ามารบกวนท่าน!" พ่อบ้านหลิ่วเคาะประตู กล่าวกับเหวยฮ่าว

"มีปัญหาอะไรกันนักหนา ไม่เห็นหรือว่าข้ามีแขกสำคัญ ให้พวกเขารอก่อน!" เหวยฮ่าวเอ่ยกับพ่อบ้านหลิ่วด้วยความหงุดหงิด หลี่ฉางเล่ออุตส่าห์มาหาเขาถึงบ้าน แม่ของเขายังจะเชิญนางกินข้าวที่บ้าน เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่านางหมายความเช่นไร ตอนนี้เหวยหยวนจ้าวมาทำอะไรไม่รู้เรื่อง

"ขอรับ นายหญิงอยากให้คุณหนูฉางเล่อไปนั่งเล่นที่เรือนหลัง นายหญิงก็อยากพบคุณหนูฉางเล่อเช่นกัน" พ่อบ้านหลิ่วพยักหน้า เอ่ยกับเหวยฮ่าว

"เรื่องนี้..." เหวยฮ่าวมองหลี่ลี่จื้ออย่างหนักใจ

"ไม่เป็นไรดอก มาบ้านท่านครั้งแรก ย่อมต้องไปคารวะท่านลุงท่านป้า ก็แต่เจ้าที่ไม่รู้กาลเทศะ มาลากข้าเข้าห้องหนังสือเสียได้ เจ้าออกไปพบเหวยหยวนจ้าวเถิด!" หลี่ลี่จื้อยิ้มเอ่ยกับเหวยฮ่าว

"วันนี้ข้าต้องจัดการพวกมันให้ได้!" เหวยฮ่าวลุกขึ้นยืนด้วยความโมโห

"เหวยฮ่าว ห้ามทะเลาะวิวาท เจ้าพึ่งออกมาได้ ยังคิดจะเข้าไปอีกหรือ ถ้าทำเรื่องโรงงานเครื่องเคลือบเสียหาย เจ้าคอยดูเถิด ข้าจะให้เจ้าอยู่คุกกระทรวงอาญาไปจนถึงตรุษจีนโน่นกว่าจะได้กลับ" หลี่ลี่จื้อได้ยินว่าเหวยฮ่าวอาจลงไม้ลงมือ รีบเตือนเหวยฮ่าวทันที

"เปล่า ข้า... เอาเถอะ ไม่ตีพวกมันก็ได้" เหวยฮ่าวได้ฟังแล้วยิ่งหดหู่ใจ

"เขามาแสดงความยินดี ไม่ได้มาหาเรื่อง อีกอย่าง เขายื่นมือมาไม่ตีคนยิ้มแย้ม อีกทั้งเขายังเป็นหัวหน้าตระกูลของเจ้า ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องให้ความนับถือเขาบ้าง" หลี่ลี่จื้อเตือนเหวยฮ่าว

"เออ ๆ ๆ รู้แล้ว ข้าไปก่อน พวกเจ้าไม่กี่คน ตามคุณหนูฉางเล่อไป พานางไปพบแม่ข้า สาวน้อยเอ๋ย อยากรู้สิ่งใดก็ถามพวกนางได้ พวกนางล้วนเป็นคนเก่าคนแก่ในจวนข้า" เหวยฮ่าวกำชับพวกนางก่อนไป แล้วมุ่งหน้าไปทางห้องโถงรับแขก

พอถึงห้องโถงรับแขกก็เห็นเหวยหยวนจ้าว เหวยฉง เว่ยย่ง และผู้อาวุโสตระกูลอีกหลายคนมาถึงแล้ว มีเพียงพ่อบ้านคนหนึ่งคอยอยู่เป็นเพื่อน เหวยฮ่าวเดินเข้ามาด้วยหน้าดำคร่ำเคร่ง เหวยฉงกับเว่ยย่งลุกขึ้นยืนด้วยความหวาดๆ โดยเฉพาะเหวยฉงที่เห็นเหวยฮ่าวเป็นเช่นนี้ก็เริ่มกังวล

"นั่ง!" เหวยฮ่าวนั่งลงที่ที่นั่งประธาน เห็นเหวยฉงกับเว่ยย่งยืนอยู่ จึงเอ่ยขึ้น

ส่วนเหวยหยวนจ้าวและคนอื่น ๆ ก็มองเหวยฮ่าวอย่างแปลกใจ วันนี้เหวยฮ่าวไม่ยกเก้าอี้ขึ้นมาไล่ตีเสียได้ ช่างผิดปกติจริง แต่คิดว่าอย่างน้อยก็ไม่ต้องถูกตี ไม่ว่าเหวยฮ่าวจะทำหน้าอย่างไร พวกเขาก็รับได้

"ว่ามา มาทำอะไรกันแน่ พวกเจ้ามา ย่อมไม่มีเรื่องดี เห็นของอะไรในบ้านข้าเข้าหรือ" เหวยฮ่าวมองเหวยหยวนจ้าวด้วยหน้าดำคร่ำเคร่งเอ่ย

"เจ้าหวัว่าเล่นแล้ว ครั้งนี้มาจริง ๆ เพื่อแสดงความยินดี พึ่งรู้ว่าบิดาเจ้า จินเป่า เกิดป่วยขึ้นมา เอ่อ ได้เชิญหมอมาหรือยัง" เหวยหยวนจ้าวยิ้มเอ่ยกับเหวยฮ่าว ในใจกลับด่าเหวยฮ่าวไม่หยุด ตนอย่างน้อยก็เป็นหัวหน้าตระกูลนะ จะให้ความนับถือตนสักหน่อยไม่ได้หรือ ตนเองเข้าเฝ้าบรรดากั๋วกงยังไม่หวาดขนาดนี้เลย

"เชิญแล้ว เชิญตั้งแต่เมื่อคืน ขอบใจพวกเจ้าแล้ว อย่ามาก่อกวนข้าก็พอ! มีเรื่องอะไรไหม ไม่มีก็เชิญกลับได้" เหวยฮ่าวนั่งอยู่ตรงนั้นเอ่ย เขาเองก็ไม่รู้จะพูดอะไรกับพวกเขา

"เอ่อ เหวยฮ่าว มีเรื่องหนึ่งอยากปรึกษาเจ้า" เหวยฉงรีบเอ่ยกับเหวยฮ่าว เหวยฮ่าวจึงหันไปมองเหวยฉง

"เหวยฮ่าว ระหว่างเราถึงจะมีข้อขัดแย้งกัน แต่การเขียนคำว่าเหวยหนึ่งตัวก็เขียนออกมาเป็นสองตัวไม่ได้ใช่หรือไม่ อีกอย่าง คราวก่อนเจ้าถือไม้มาถึงบ้านข้า ข้าก็ไม่ได้ลงมือเลยใช่ไหม" เหวยฉงเห็นเหวยฮ่าวจ้องเขม็งก็มองเหวยฮ่าวอย่างตื่นๆ เอ่ย

"อือ ว่ามา มีเรื่องอะไร" เหวยฮ่าวหวังให้พวกเขารีบไป คิดว่าพูดจบก็คงไป

"เช่นนี้ ข้าอยากได้ตำแหน่งนายอำเภอฉางอาน ตำแหน่งเดิมของหลิวฉวนฉวนที่เจ้าตีคราวก่อน แต่ก็กลัวว่าเจ้าจะคัดค้าน เอ่อ จะพูดอย่างไรดี" เหวยฉงพูดไปก็เริ่มติดขัด

เหวยฮ่าวก็มองเหวยฉงอย่างไม่ค่อยเข้าใจ เขาอยากเป็นนายอำเภอก็ไปเป็นสิ มาถามเขาทำไม เขาไม่ใช่คนของกระทรวงขุนนาง ไม่ใช่ฮ่องเต้ จะไปยุ่งเรื่องมากมายนั้นได้อย่างไร

เหวยหยวนจ้าวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นเหวยฉงพูดไม่ออก จึงเอ่ยขึ้นก่อน "คืออย่างนี้ พวกเราก็เข้าไปพบพระนางกุ้ยเฟยในวังแล้ว เมื่อวานนี้พระนางทรงทราบว่าเจ้าจะได้รับบรรดาศักดิ์โหว ก็ทรงยินดีมาก อยากจะเสด็จมาที่จวนของเจ้าเพื่อแสดงความยินดีด้วยพระองค์เอง แต่ปีนี้จำนวนครั้งที่พระนางจะเสด็จออกจากวังนั้นใช้หมดแล้ว อีกอย่าง เหวยฉงก็หวังจะเป็นนายอำเภอฉางอาน"

"แต่พระนางรับสั่งว่า ต้องให้เจ้ายินยอมก่อน ถ้าเจ้าไม่ยินยอม พระนางก็จะไม่ไปทูลฝ่าบาทเรื่องนี้ ฉะนั้นเหวยฉงจึงมาถามความเห็นของเจ้าด้วยตัวเอง เหวยฮ่าวเอ๋ย ก็ยังเป็นคำเดิม ไม่ว่าจะอย่างไร พวกเราก็เป็นบุตรหลานตระกูลเหวยด้วยกัน เมื่อบุตรหลานในตระกูลต้องการความช่วยเหลือ พวกเราก็ต้องช่วยใช่หรือไม่"

"ไม่เชื่อก็ถามพ่อของเจ้าดูก็ได้ ถึงแม้ก่อนหน้านี้ตระกูลจะเอาเงินจากบ้านเจ้าไปไม่น้อยจริง แต่ถ้าใครกล้ารังแกพ่อเจ้า พวกเราก็ไม่ยอม แม้แต่ใครกล้าคิดจะป่วนเรื่องค้าขายของพ่อเจ้า พวกเราก็จะออกโรงช่วย ตระกูลก็คือตระกูล ออกสู่ภายนอกแล้วต้องเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน" ตอนที่เหวยหยวนจ้าวพูด ก็ยังคอยมองเหวยฮ่าวอย่างระมัดระวัง กลัวว่าจะทำให้เหวยฮ่าวโกรธ

"อยากเป็นก็ไปเป็นสิ มาถามข้าทำไม ข้าไม่มีความเห็น แต่ก็อย่ามากวนข้า กวนข้าข้าก็จัดการเจ้า" เหวยฮ่าวมองเหวยฉงแล้วพูด

พอเหวยฉงได้ยินว่าเหวยฮ่าวตกลง ก็ดีใจมาก รีบพูดกับเหวยฮ่าวว่า "ไม่ ไม่ เจ้าวางใจได้ พวกเด็ก ๆ ในบ้านหลายคนนั้น ข้าก็สั่งกำชับไปแล้ว อย่าไปทำให้เจ้าโมโหเด็ดขาด"

"ถ้างั้นก็พอแล้ว ไปเป็นเถอะ ข้าไม่ใช่คนที่จะไปขวางทางเซ่นไหว้ของใคร แต่ก็อย่ามากวนข้า" เหวยฮ่าวโบกมือพูดกับเหวยฉง

"ครับ ครับ เอ่อ เหวยฮ่าว มีเวลาว่างไหม ไปกินข้าวที่บ้านสักมื้อไหม" เหวยฉงพูดกับเหวยฮ่าว ตอนนี้พวกเขาก็อยากประจบเหวยฮ่าว ผู้ที่เพิ่งเลื่อนขึ้นเป็นโหว โหวในราชวงศ์ถังยังมีอำนาจมากทีเดียว ที่สำคัญคือเหวยฮ่าวยังหนุ่ม เป็นโหวที่ได้มาด้วยความสามารถของตัวเอง อนาคตข้างหน้านั้นเกินจะประเมินได้ พวกเขาจึงอยากฟื้นฟูความสัมพันธ์กับเหวยฮ่าวให้ดี

"ไม่ว่าง ยุ่งอยู่ อุ๊ย ไม่ต้องลำบากขนาดนั้น รับน้ำใจแล้ว ต่อไปอย่ามาก่อเรื่องกับข้าก็พอ" เหวยฮ่าวโบกมือพูดอย่างไม่มีอารมณ์

เขายังอยากจะไปดูหลี่ฉางเล่อ ไม่อย่างนั้นหลี่ฉางเล่อต้องเผชิญหน้ากับมารดาและฮูหยินรองของตัวเองคนเดียว ไม่รู้ว่านางจะตื่นเต้นหรือเปล่า