ตอนที่ 83 หลี่ลี่จื้อมาเยือนถึงจวน

เหวยฟู่หรงวันนี้มีความสุขมาก โดยเฉพาะตอนที่เหวยฮ่าวกลับมา เขายิ่งมีความสุข แม้ไอ้หนูคนนี้จะคิดว่าเขาบ้าไปแล้วตั้งแต่แรก แถมยังพาหมอมาด้วย แต่เขาก็ยังดีใจ นั่นแสดงว่าลูกชายเป็นห่วงตน เหวยฮ่าวนั่งฟังพวกเขาพูดกันอยู่ในห้องรับแขกได้ครู่หนึ่ง ก็กลับไปยังลานบ้านเล็ก ๆ ของตัวเอง แช่น้ำอุ่นอย่างสบายอารมณ์

ส่วนในวังหลวง หลี่ซื่อหมินก็เสด็จมาถึงตำหนักของหลี่ลี่จื้อ และเล่าเรื่องที่ตอนนี้เหวยฮ่าวถูกปล่อยตัวออกมาแล้วให้หลี่ลี่จื้อฟัง

"เสด็จพ่อ ปล่อยตัวออกมาแล้วหรือเพคะ" หลี่ลี่จื้อได้ยินว่าเหวยฮ่าวถูกปล่อยตัว ก็ดีใจมาก

"เจ้านี่นะ ปล่อยออกมาแล้วก็จริง แต่ตอนนี้ยังมีเรื่องหนึ่ง คือเหวยฮ่าวต้องเข้าวังมาขอบพระคุณ เสด็จพ่อจะไม่พบหน้าเขาไปตลอดได้หรือ" หลี่ซื่อหมินยิ้มพลางถามหลี่ลี่จื้อ

"อ้าว หรือเพคะ นี่มัน..." หลี่ลี่จื้อได้ยินตรงนี้ก็หนักใจขึ้นมา ถ้าเหวยฮ่าวเข้าวังมาขอบพระคุณ เรื่องของนางก็ต้องเปิดเผยไม่ใช่หรือ ถึงตอนนั้นเหวยฮ่าวจะมองนางอย่างไร

"งั้นไม่พบไม่ได้หรือเพคะ" หลี่ลี่จื้อหันไปมองหลี่ซื่อหมินแล้วถาม

"โหวคนหนึ่งเข้าวังมาขอบพระคุณ เสด็จพ่อไม่พบหรือ ถ้าแพร่ไปข้างนอก ถึงตอนนั้นเสด็จพ่อจะอธิบายกับขุนนางพวกนั้นอย่างไร แต่ว่าถ่วงเวลาไปสักสองสามวันได้ ที่ปล่อยเหวยฮ่าวออกมาครั้งนี้ เพราะได้ยินว่าบิดาของเหวยฮ่าวร่างกายมีปัญหา ให้เหวยฮ่าวกลับไปดูแลบิดา เดี๋ยวเสด็จพ่อจะส่งคนไปแจ้งเหวยฮ่าว ให้เขาค่อยเข้าวังมาขอบพระคุณในอีกสองสามวัน" หลี่ซื่อหมินพูดกับหลี่ลี่จื้อต่อ

หลี่ลี่จื้อได้ยินก็พยักหน้าทันที จากนั้นเอ่ยด้วยความกังวลเล็กน้อย "คุณลุงเหวยไม่สบายหรือเพคะ เป็นอะไรไป"

"ไม่รู้เหมือนกัน เอาเป็นว่า จะเข้าวังมาขอบพระคุณเมื่อไร เจ้าเป็นคนกำหนด แต่ลากยาวไม่ได้ อย่างมากสิบวันครึ่งเดือน นานเกินไปก็ไม่ดีกับเหวยฮ่าว ถึงตอนนั้นขุนนางทั้งหลายก็จะส่งฎีกาถอดถอนเขา หาว่าเขาไม่รู้จักกาลเทศะ" หลี่ซื่อหมินมองหลี่ลี่จื้อพลางพูด

"ได้ หม่อมฉันจะบอกเขาเอง" หลี่ลี่จื้อพยักหน้า แล้วมองหลี่ซื่อหมินอย่างหนักใจ "ถ้าเขารู้ฐานะของหม่อมฉันแล้ว ไม่สนใจหม่อมฉันขึ้นมาจะทำอย่างไรเพคะ"

"เขากล้าที่ไหน" หลี่ซื่อหมินรับคำทันที พูดเสียงดัง ยังจะกล้าไม่สนใจลูกสาวของตนอีก

"ตอนนี้เขาเรียกหม่อมฉันว่านักต้มตุ๋นอยู่บ่อย ๆ ถ้ารู้ว่าหม่อมฉันหลอกเขามานานขนาดนี้ เขาต้องโกรธแน่ เรื่องเซี่ยกั๋วกงคราวก่อน หม่อมฉันหลบไปหลายวัน เขาก็ไม่เคยมีสักวันที่ไม่มาหาหม่อมฉัน คราวนี้ไม่รู้ว่าจะกี่วัน" หลี่ลี่จื้อยังคงพูดอย่างหนักใจ คิดแล้วถ้าเรื่องนี้เหวยฮ่าวรู้เข้าคงไม่ธรรมดา เหวยฮ่าวต้องพูดว่านางแน่

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวเสด็จพ่อจะจัดการเขาเอง ให้เขามาพูดกับเจ้า ยังจะกล้าไม่สนใจลูกสาวของเสด็จพ่ออีก ช่างกล้านัก" ตอนนี้หลี่ซื่อหมินรีบให้กำลังใจหลี่ลี่จื้อ

"เจ้าค่ะ แต่ว่าก็ต้องพบกันอยู่ดี เหวยฮ่าวมีความสามารถมาก ถ้าเสด็จพ่อได้พบเขาแล้ว ก็ให้เขาออกความคิดเห็นได้บ้าง อย่างนั้นก็ช่วยราชสำนักได้หลายเรื่อง" หลี่ลี่จื้อพยักหน้าเอ่ย นางเชื่อว่าเหวยฮ่าวมีความสามารถมาก ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ทำเงินได้มากขนาดนี้ในเวลาอันสั้น แถมวันนี้ยังทำเกลือออกมาได้ด้วย คนธรรมดาย่อมไม่มีความสามารถเช่นนี้

"อืม เสด็จพ่อก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน เด็กคนนี้แม้จะคะนองไปบ้าง แต่ความสามารถก็ยังมี" หลี่ซื่อหมินพยักหน้ายอมรับ เขายอมรับในความสามารถของเหวยฮ่าว จากนั้นมองหลี่ลี่จื้อ "งั้นเสด็จพ่อจะส่งคนไปแจ้งเหวยฮ่าว ให้พรุ่งนี้ไม่ต้องเข้ามาขอบพระคุณ ดูแลบิดาให้ดีก่อน"

"ได้เพคะ" หลี่ลี่จื้อพยักหน้า จากนั้นหลี่ซื่อหมินก็ส่งนายกองคนหนึ่งออกไป ไปยังจวนของเหวยฮ่าว เมื่อไปถึงจวนเหวย เหวยฟู่หรงกับเหวยฮ่าวรู้ว่ามีคนจากในวังมา ก็รีบออกมา

"เหวยโหว ท่านฝ่าบาทมีรับสั่ง ให้ท่านอยู่บ้านดูแลบิดาของท่านให้ดีในหลายวันนี้ เรื่องเข้าวังขอบพระคุณค่อยว่ากันอีกสองสามวัน จำไว้ ห้ามออกไปตีคนข้างนอกเด็ดขาด"

"อ้อ โอ้ ใช่แล้ว ขอบพระคุณฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ!" เหวยฮ่าวได้ยินก็รีบประสานมือกล่าว ในใจก็ขมขื่นไปด้วย ความเข้าใจผิดนี้มันใหญ่หลวงนัก

"ไม่ใช่ คือว่า..."

"ท่านพ่อ ท่านพ่อของข้ายังมีปัญหาอยู่ตรงนี้หน่อย ขอบคุณพี่ใหญ่ท่านนี้ก่อน มานี่ กินอะไรหน่อยไหม?" เหวยฮ่าวรีบดึงเหวยฟู่หรงไว้ พลางส่งสายตาให้ จากนั้นก็หันไปกล่าวกับนายกองอย่างกระตือรือร้น

"ไม่ต้องหรอก ใกล้เวลาเคอร์ฟิวแล้ว ข้าต้องกลับวังไปเข้าเวร" นายกองผู้นั้นยิ้มพลางประสานมือกับเหวยฮ่าว แล้วก็หันหลังเดินจากไป เหวยฮ่าวกับเหวยฟู่หรงก็ไปส่งเขาถึงประตูจวนด้วยตัวเอง

"ไอ้ลูกหมา เจ้าดึงข้าไว้ทำไม เรื่องนี้ต้องพูดให้ชัดสิ ข้าไม่ป่วย!" เหวยฟู่หรงด่าเหวยฮ่าว

"ท่านพ่อ นั่นมันหลอกลวงฝ่าบาทนะ ช่วงนี้ท่านก็อยู่บ้านไปก่อน ห้ามออกไปไหนทั้งนั้น ตอนนี้ฝ่าบาททรงถือว่าท่านป่วย วันที่ข้าออกมาได้ก็เพราะเฉิงชู่ซื่อเขียนจดหมายไปหาท่านพ่อของเขา ท่านพ่อเขาไปขอร้องถึงในวังด้วยตัวเอง ข้าถึงได้ออกมา ถ้าท่านไม่ป่วย ข้าก็ต้องกลับเข้าไปอีก" เหวยฮ่าวกล่าวกับเหวยฟู่หรง

"อ๊ะ นี่ งั้นช่วงนี้ข้าก็นอนแอ้งแม้งอยู่ที่บ้าน?" เหวยฟู่หรงมองเหวยฮ่าวแล้วถาม

"นอน!" เหวยฮ่าวพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นยิ่ง เล่นละครต้องเล่นให้ครบ จะไม่นอนได้ยังไง?

"ไอ้ลูกหมา อยู่ดี ๆ เจ้าจะบอกว่าข้าป่วยทำไม?" เหวยฟู่หรงคิดแล้วก็ยิ่งหงุดหงิด เงื้อเท้าถีบเหวยฮ่าวไปหนึ่งที เหวยฮ่าวก็กลัดกลุ้มไม่แพ้กัน ใครจะไปรู้ว่าตัวเองจะได้บรรดาศักดิ์ และได้มาอย่างไรก็ยังไม่รู้เลย หรือว่านั่งคุกอยู่ก็ได้บรรดาศักดิ์ได้ด้วย?

แต่คิดไม่ออกก็ไม่คิดแล้ว กลับไปนอนดีกว่า ในห้องขังน่ะนอนไม่ได้สบายเหมือนที่บ้าน

เช้าวันรุ่งขึ้น เหวยฮ่าวตื่นขึ้นมา พึ่งกินข้าวเที่ยงเสร็จ ทางบ้านของเฉิงชู่ซื่อก็ส่งของบำรุงมากมายมาให้ถึงจวนเหวย บอกว่าเป็นของเยี่ยมเหวยฟู่หรง เหวยฮ่าวได้แต่กัดฟันรับไว้ บุญคุณนี้ติดค้างหนักโข เหวยฟู่หรงตอนนี้ก็รู้แล้วว่าถ้าไม่แกล้งป่วยก็ไม่ได้ ของบำรุงส่งกันมาขนาดนี้ ถ้าบอกว่าไม่ป่วยก็คงกระอักกระอ่วนพิลึก?

ไม่มีทางเลือก เหวยฟู่หรงได้แต่นอนแอ้งแม้งอยู่ในห้องหนังสือ น่าเบื่อจะตาย

เหวยฮ่าวอยู่ที่จวนได้สักพักก็เบื่อ อยากไปดูโรงงานเครื่องเคลือบ ตอนนั้นเองหลี่ลี่จื้อก็มาถึง ด้านหลังมีบ่าวไพร่หอบของบำรุงตามมา เหวยฮ่าวรีบให้พ่อบ้านหลิ่วรับไว้

"ยัยหนู มานี่ ๆ ข้ามีเรื่องจะถามเจ้า!" เหวยฮ่าวเห็นหลี่ลี่จื้อก็จะถามนางทันที ว่าตัวเองได้บรรดาศักดิ์เพราะอะไรกันแน่

"เป็นอะไรไปหรือ ข้ายังไม่ได้พบท่านพ่อของเจ้าเลย ต้องไปคารวะท่านให้ถึงตัวเสียหน่อย" หลี่ลี่จื้อกล่าวกับเหวยฮ่าว ขณะนั้นนางหวังกับพวกผู้หญิงก็ออกมา พวกนางรู้ว่าเหวยฮ่าวชอบหลี่ฉางเล่อ และเคยได้ยินเหวยฟู่หรงเล่า ตอนนี้มาถึงจวนแล้ว พวกนางก็ต้องดูให้เต็มตา

"หล่อจริง ๆ เจ้ายัยคนนี้ ผิวพรรณเปล่งปลั่งแจ่มใส แถมยังมีราศีอีก" ฮูหยินรองหลี่เห็นแล้วก็กล่าวชื่นชมนางหวัง มารดาของเหวยฮ่าวเจ้าค่ะ

นางหวังตอนนี้จ้องหลี่ลี่จื้อไม่วางตา แววตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม นางพอใจว่าที่ลูกสะใภ้คนนี้มาก และยังคิดว่าลูกชายของตนก็เป็นโหวแล้ว จะคู่กับบุตรสาวของกั๋วกงก็พอไหว

"ไปเตรียมผลไม้สักหน่อย ส่งไปที่เรือนของนายน้อย กับพาบ่าวรับใช้ที่หัวไวไปคอยรับใช้สักสองสามคน ถ้าคุณหนูฉางเล่อมีอะไรสั่งใช้ ก็ให้พวกนางรู้จักเอาตัวให้ทัน และสั่งครัวหลังว่าให้เตรียมของกินรสดี ๆ ไว้ด้วย ส่งคนไปที่เหลาสุรา ถามพ่อบ้านหวังว่าคุณหนูฉางเล่อชอบกินอะไร ให้เขียนเมนูออกมา ให้ครัวที่จวนทำตามนั้น ไปเดี๋ยวนี้!" นางหวังสั่งพ่อบ้านหลิ่วที่อยู่ข้าง ๆ ทันที

"ขอรับ!" พ่อบ้านหลิ่วก็ดีใจ รู้ว่าหญิงสาวคนนั้นต่อไปคงได้เป็นนายหญิงน้อยของจวน จะประมาทไม่ได้ หลังจากเหวยฮ่าวกับหลี่ลี่จื้อมาถึงเรือนของเหวยฮ่าว เหวยฮ่าวก็พานางไปที่ห้องหนังสือของตัวเอง

"ยัยหนู ข้าถามเจ้านะ ข้าได้บรรดาศักดิ์โหวได้ยังไง ข้าไม่ได้ทำอะไรเลยสักอย่าง!" เหวยฮ่าวถามหลี่ลี่จื้อ

"เจ้าไม่ได้ทำอะไรเลย?" หลี่ลี่จื้อยิ้มพลางมองเหวยฮ่าวแล้วถามขึ้น

"ไม่ได้ทำจริง ๆ ข้าอยู่ในคุกกระทรวงอาญา เจ้าก็รู้ ข้าไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงได้บรรดาศักดิ์" เหวยฮ่าวส่ายหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง เขาไม่ได้ทำอะไรจริง ๆ นั่นแหละ

"แล้วเกลือที่เจ้าน่ะ ไม่ใช่เจ้าคิดขึ้นมาเองหรือ? เกลือเนื้อละเอียดน่ะ" หลี่ลี่จื้อมองเหวยฮ่าวแล้วถาม

"อ๊ะ ของแค่นี้ก็ได้บรรดาศักดิ์ด้วยหรือ? ไม่ใช่สิ เรื่องง่าย ๆ แค่นี้เนี่ยนะ? ข้า... ได้เป็นโหวเลยหรือ?" เหวยฮ่าวได้ยินก็ตะลึงงัน เขาไม่เคยคิดเลยว่าการทำเกลือละเอียดขึ้นมาจะทำให้ได้บรรดาศักดิ์

"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ จริง ๆ แล้ว เอ่อ ช่างเถอะ โหวก็โหวแหละ" หลี่ลี่จื้อเดิมทีอยากจะบอกเหวยฮ่าวว่าจริง ๆ แล้วเขาควรได้ถึงขั้นกั๋วกง แต่เพราะจ่างซุนอู๋จี้คัดค้าน จึงได้แค่บรรดาศักดิ์โหว

"นี่ บรรดาศักดิ์ในราชสำนักมันได้มาง่ายขนาดนี้เลยหรือ? เรื่องนี้ก็ไม่ยากนี่นา เอ้อ ดูท่าแล้ว ข้านี่มันคนมีฝีมือจริง ๆ!" ตอนนี้เหวยฮ่าวเริ่มภูมิใจขึ้นมา แค่ทำเล่น ๆ ก็ได้เป็นโหวแล้ว ถ้าเขาเอาฝีมือจริงออกมา หลี่ซื่อหมินคงต้องแต่งตั้งให้เขาเป็นชินอ๋องแน่ แต่แล้วเหวยฮ่าวก็สะดุ้งเฮือก ไม่สิ ถ้าปล่อยออกมาหมดในทีเดียว ชินอ๋องอาจจะไม่ได้ แต่ได้ขึ้นตะแลงแกงแน่

"ถุย เจ้าทึ่มเอ๊ย เจ้าคิดว่าเกลือมันทำง่ายขนาดนั้นหรือไง จริง ๆ เลย เรื่องแค่นี้เองหรือ? ถ้าไม่มีอะไรแล้วข้าจะไปเยี่ยมท่านลุงเหวยหน่อย เมื่อก่อนที่เหลาสุรา ท่านลุงเหวยดีกับข้ามาก ข้าต้องไปถามไถ่ด้วยตัวเองสักหน่อย" หลี่ลี่จื้อพูดกับเหวยฮ่าว วันที่เธอมาวันนี้ก็หลัก ๆ เพื่อจะมาเยี่ยมเหวยฟู่หรง

"ไปดูท่านทำไม ท่านก็สบายดี" เหวยฮ่าวโบกมือพลางพูด หลี่ลี่จื้อได้ยินก็มองเหวยฮ่าว

"เอ่อ ข้าบอกเจ้าตามตรงเลยนะ เจ้าอย่าไปเล่าให้คนข้างนอกฟัง เรื่องนี้มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด..." เหวยฮ่าวพูดพลางเล่าเรื่องเมื่อวานให้หลี่ลี่จื้อฟัง หลี่ลี่จื้อได้ยินก็ชี้หน้าเหวยฮ่าวหัวเราะไม่หยุด

"หัวเราะอะไร? ก็บอกแล้วไงว่าเข้าใจผิด!" เหวยฮ่าวมองหลี่ลี่จื้ออย่างจนใจ

"พ่อลูกคู่นี้น่าสนุกจริง ตอนที่เจ้าได้บรรดาศักดิ์ป๋อ เขาคิดว่าเจ้าบ้า พอเจ้าได้บรรดาศักดิ์โหว เจ้ากลับคิดว่าลุงบ้า ฮ่า ๆ!" หลี่ลี่จื้อยังคงหัวเราะอย่างมีความสุข ส่วนเหวยฮ่าวก็จ้องหลี่ลี่จื้ออย่างหงุดหงิด นางมาดูเรื่องขบขันหรือไงกัน?