ตอนที่ 82 สมองมีปัญหา

หลังเหวยฟู่หรงกลับไป เหวยฮ่าวก็หมดอารมณ์เล่นไพ่ ในใจกังวลไม่หยุด เหวยฟู่หรงเป็นเช่นนี้ทำให้เหวยฮ่าวหนักใจนัก เรื่องแต่งตั้งบรรดาศักดิ์นั้น ต่อให้ฆ่าเหวยฮ่าวก็ไม่เชื่อ ยังไงตัวเองก็ยังติดอยู่ในคุก อย่างน้อยถ้าจะแต่งตั้งบรรดาศักดิ์จริง ก็ต้องบอกเขาสักคำ

ฝ่ายเฉิงเหยาจินพอได้รับจดหมายจากเฉิงชู่ซื่อก็ไม่กล้าผัดวัน บิดาของเหวยฮ่าวสมองมีปัญหา เหวยฮ่าวยังอยู่ในคุก ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ต้องปล่อยเขาออกมา

"นี่...บ้าไปแล้วรึ" หลี่ซื่อหมินได้ฟังคำของเฉิงเหยาจินก็ตกใจ มองเฉิงเหยาจินแล้วเอ่ยถาม

"ขอรับ จดหมายอยู่นี่ ฝ่าบาททอดพระเนตรสิ บิดาของเขาเริ่มพูดเพ้อเจ้อแล้ว ฝ่าบาท ที่จริงเจ้าทึ่มเหวยกับพวกเด็ก ๆ บ้านกระหม่อมต่อยกัน กระหม่อมไม่ถือหรอก แพ้กันหมด หน้าตาหมดไปสิ้น จะไปจัดการเจ้าทึ่มเหวยได้อย่างไร

ตรงกันข้าม พอพวกมันกลับมา กระหม่อมยังต้องจัดการพวกเด็ก ๆ นั่นอีก ไร้น้ำยาที่สุด คนตั้งมากมายรุมคนเดียวคือเจ้าทึ่มเหวยแล้วยังแพ้ ก็แค่...เฮ้อ หน้าแก่ ๆ ไม่มีที่วางแล้ว" เฉิงเหยาจินนั่งอยู่ตรงนั้น ถอนหายใจพูดกับหลี่ซื่อหมิน เขารู้ดีว่าหลี่ซื่อหมินกักพวกเขาไว้หมายความว่าอะไร

"ได้ ๆ เราจะให้พวกเขาออกมาทั้งหมดเดี๋ยวนี้ เหวยฟู่หรงนี่ บ้าไปได้อย่างไร" หลี่ซื่อหมินก็คิดไม่ค่อยออก วันนี้บุตรชายเขาได้บรรดาศักดิ์ หรือดีใจจนบ้าไป

"ขอรับ ขอบพระคุณฝ่าบาท" เฉิงเหยาจินประสานมือกล่าวทันที พอเฉิงเหยาจินไปแล้ว หลี่ซื่อหมินก็เรียกนายกองมาคนหนึ่ง สั่งให้ไปปล่อยเหวยฮ่าวกับพวกออกมา ทางฝั่งพัศดีพอได้รับคำสั่งก็เชิญเหวยฮ่าวกับพวกออกไปทันที

"ขอบคุณ ข้าไม่รออยู่ที่นี่ให้เสียเวลาแล้ว เวลายังเร็ว ข้าไปหาหมอก่อน พรุ่งนี้มาที่หอจวี้เสียน ข้าเลี้ยงข้าวทุกคนเอง" เหวยฮ่าวพูดกับเฉิงชู่ซื่อและพวก ซึ่งพวกเขาก็ประสานมือตอบเหวยฮ่าว

"รีบไปเถอะ ไปจัดการเรื่องที่บ้าน" เฉิงชู่ซื่อพูดกับเหวยฮ่าว

เหวยฮ่าวพยักหน้า ก้าวเร็วออกไปข้างนอก พอถึงถนน เห็นร้านขายยาบางร้านยังเปิดอยู่ ก็เข้าไป เรียกรวมได้หมอหกคน มุ่งตรงไปบ้านของตัวเองที่เมืองฝั่งตะวันตก

เพิ่งถึงบ้าน คนเฝ้าประตูเห็นเหวยฮ่าวกลับมาอย่างกะทันหันก็ชะงักไปก่อน จากนั้นก็ร้องอย่างดีใจ "นายน้อยกลับมาแล้ว นายน้อยกลับมาแล้ว!"

เหวยฮ่าวไม่สนใจเขา พาหมอพวกนั้นตรงไปที่ห้องโถง ตอนนี้นางหวังยังปักผ้าอยู่ในห้องรับแขก ได้ยินเสียงข้างนอกก็เดินมาที่ประตู

"ลูกเอ๋ย เจ้ากลับมาแล้ว!" นางหวังเพิ่งเห็นเหวยฮ่าวก็น้ำตาไหล ร้องเรียกทันที

"แม่ ไม่ต้องห่วง ไม่มีอะไรหรอก ไม่มีอะไร พ่ออยู่ไหน" เหวยฮ่าวเข้าไปกอดนางหวัง ตบหลังปลอบ

"พักอยู่ข้างใน" นางหวังรีบตอบ

"ไป ไป ตามข้ามาทั้งหมด" เหวยฮ่าวได้ยินก็โบกมือไปข้างหลัง ให้หมอพวกนั้นตามมา

"นี่ นี่ มันเกิดอะไรขึ้น มีหมอตั้งมากมายขนาดนี้" นางหวังยืนอยู่ตรงนั้น มองหมอพวกนั้นสะพายหีบเดินไปข้างใน ไม่เข้าใจเลยว่าที่บ้านใครไม่สบาย

"พ่อ พ่อ!" เหวยฮ่าวมาถึงเตียง เห็นเหวยฟู่หรงนอนกรนอยู่ ก็เรียกเบา ๆ เหวยฮ่าวจนใจ ต้องลุกขึ้นยืน พูดกับหมอพวกนั้น "มา ช่วยจับชีพจรพ่อข้า พ่อข้าพูดเพ้อ ช่วยดูหน่อยว่าสมองมีปัญหาหรือเปล่า"

หมอพวกนั้นได้ยินก็เริ่มเข้าแถวจับชีพจรให้เหวยฟู่หรง

"อือ ๆ" เหวยฟู่หรงมือถูกคนจับ ไม่สบายตัว ก็สะบัดออก แล้วยังซุกเข้าไปในผ้าห่มอีก

"โอ๊ย พ่อนี่นะ!" เหวยฮ่าวจนใจสุด ๆ เปิดผ้าห่มเอง ดึงมือเขาออกมา

"อือ ๆ" ตอนนี้เหวยฟู่หรงก็ลืมตาขึ้น

"อือ ฝันไป คิดถึงลูกชายข้า" เหวยฟู่หรงเห็นว่าเป็นเหวยฮ่าว ก็พึมพำในปาก จากนั้นก็หลับตาต่อ

"พ่อ พ่อ ตื่นสิ!" เหวยฮ่าวเห็นเหวยฟู่หรงมีท่าทีจะตื่น ก็ร้องเรียก

"อือ!" เหวยฟู่หรงขานรับพลางพลิกตัวอีกที

"ลูกเอ๊ย พ่อเจ้าเป็นอะไรไป?" นางหวังรีบร้อนเดินเข้ามาในตอนนี้

"พ่อข้าตรงนี้มีปัญหา ข้าพาหมอมาดูให้!" เหวยฮ่าวลุกขึ้นยืนพูด

"มีปัญหาอะไรกัน?" นางหวังไม่รู้เรื่องเลยสักนิด ท่านเจ้าของบ้านของตัวเองมีปัญหาอะไรกัน?

"หืม?" ตอนนี้เหวยฟู่หรงได้ยินคำพูดของนางหวังก็หันตัวกลับมา เห็นนางหวัง จากนั้นก็เห็นเหวยฮ่าว

"เอ๊ะ ลูก เจ้ากลับมาแล้วหรือ?" เหวยฟู่หรงมองเหวยฮ่าวด้วยความประหลาดใจยินดี

"อือ กลับมาแล้ว พ่อ พ่อ่นั่งลงก่อน พวกนี้คือหมอ มาให้พ่อตรวจชีพจร!" เหวยฮ่าวรีบปลอบเหวยฟู่หรง

"ข้า ข้าเป็นอะไรไป?" เหวยฟู่หรงมองเหวยฮ่าวอย่างไม่เข้าใจ ถามขึ้น

"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรหรอก แค่ให้ตรวจชีพจร ไม่ต้องกังวล ไม่มีอะไรหรอก มีลูกอยู่นี่!" เหวยฮ่าวยังคงยิ้มพูดกับเหวยฟู่หรง

"นี่มัน?" เหวยฟู่หรงตอนนี้ทำหน้างง ข้าไม่ได้เป็นอะไรเลยนี่ ดี ๆ ทั้งนั้น แล้วทำไมหมอถึงมาเยอะขนาดนี้ เหวยฟู่หรงตอนนี้ก็มองนางหวัง นางหวังก็งงไม่แพ้กัน เหวยฮ่าวเพิ่งกลับมา นางยังไม่ทันได้ดีใจ ก็เห็นเขาพาหมอเข้าห้องนอนมา ความกังวลนั้นก็ผุดขึ้นมาอีก

ผ่านไปครู่หนึ่ง หมอคนแรกส่ายหน้า แล้วลุกขึ้นยืน

"เจ้าส่ายหน้าทำไม ข้าเป็นอะไร?" เหวยฟู่หรงเห็นหมอคนนั้นส่ายหน้าก็ร้อนใจ

"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร เจ้าตรวจให้ด้วย!" เหวยฮ่าวให้หมอคนที่สองขึ้นต่อ เหวยฟู่หรงตอนนี้ใจเต้นเร็วขึ้นแล้ว ข้าเป็นโรคเข้าแล้ว หมอคนที่สองก็ลุกขึ้นส่ายหน้า ทำให้เหวยฟู่หรงตกใจจนตัวสั่น

เหวยฮ่าวเตรียมให้หมอคนที่สามขึ้น

"หยุด ไอ้ลูกกระต่าย เจ้าบอกพ่อมา พ่อเป็นอะไรกันแน่?" เหวยฟู่หรงรีบสั่งหยุด อยากรู้ว่าตกลงมันเรื่องอะไรกันแน่

"ไม่มีอะไร ตรวจชีพจรต่อเถอะ พ่อวางใจได้ มีข้าอยู่!" เหวยฮ่าวยังคงปลอบเหวยฟู่หรง

"เจ้าพูดมา ข้าเป็นโรคอะไรกันแน่?" เหวยฟู่หรงเห็นเหวยฮ่าวไม่ยอมพูด ก็ชี้ไปที่หมอที่เพิ่งตรวจชีพจรคนนั้นแล้วตะโกน

"เอ่อ...!" หมอคนนั้นได้ยินก็ชะงักไปครู่หนึ่ง คิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงเอ่ยปากว่า "จะว่ากันก็ไม่มีอะไร ไม่ใช่โรคร้ายอะไรหรอก!"

"ใช่แล้ว ข้าตรวจชีพจรก็ไม่เจอว่ามีปัญหาอะไร ไม่รู้ว่าทำไมคุณชายถึงได้ตื่นเต้นขนาดนี้?" หมอที่ตรวจคนแรกก็มองเหวยฮ่าวแล้วถามขึ้น

"โอ๊ย ปัญหาที่สมอง พวกเจ้าทำได้จริงหรือเปล่ากันแน่?" เหวยฮ่าวได้ยินสองคนพูดแบบนี้ก็ร้อนใจขึ้นมา

"เจ้าว่าอะไรนะ สมองข้ามีปัญหา เจ้าไอ้ลูกกระต่าย เจ้ายังไม่เชื่อคำที่ข้าพูดกับเจ้าอีกใช่ไหม?" เหวยฟู่หรงได้ยินว่าสมองมีปัญหา ก็นึกถึงวันนี้ในห้องขัง คำที่ตัวเองพูดกับเขา เขาไม่เชื่อเลยสักนิด

"เชื่อ ๆ เอ่อ พวกเจ้าตรวจต่อเถอะ!" เหวยฮ่าวไม่กล้ากระตุ้นเขา คิดจะปลอบให้ดีก่อน รอให้ทุกคนตรวจชีพจรเสร็จแล้วค่อยว่ากัน

"เมีย เจ้าพูดสิ บอกเขาสิว่าหาวเอ๋อร์ของบ้านเราได้เป็นโหวแล้ว เจ้าบอกเขาเลย!" เหวยฟู่หรงตะโกนใส่นางหวังเสียงดัง

"ใช่ ก็เพิ่งได้ตอนบ่ายนี้เอง เป็นอะไรไปหรือ?" นางหวังพยักหน้า มองสองพ่อลูก

"หา?" เหวยฮ่าวตอนนี้ทำหน้าตาเหม่อมองทั้งสองคน เรื่องนี้เป็นความจริงด้วย

"จะตรวจต่อหรือไม่?" หมอคนหนึ่งถามขึ้น

"ไม่ ไม่ต้องแล้ว คนไหนก็ได้ เอาเงินรางวัลมา จ่ายเงินให้หมอหลายท่านนี้!" เหวยฮ่าวรีบโบกมือพูด นี่มันเข้าใจผิดกันนี่นา

"ดีมากไอ้ลูกกระต่าย เจ้ายังคิดว่าข้าบ้าเข้าจริง ๆ สินะ ข้าเฆี่ยนเจ้าให้ตายเลยไอ้ลูกกระต่าย?" เหวยฟู่หรงตอนนี้มั่นใจแล้ว เจ้าเด็กนี่คิดว่าตัวเองบ้าจริง ๆ ถึงได้พาหมอมาเยอะขนาดนี้

แล้วก็หยิบรองเท้าบนพื้นขึ้นมา ขว้างไปทางเหวยฮ่าว เหวยฮ่าวเห็นก็รีบวิ่งหนี เหวยฟู่หรงแก้เท้าวิ่งไล่เหวยฮ่าว

"พ่อ ๆ ข้าเป็นห่วงพ่อไม่ใช่หรือ? ข้าจะไปรู้ได้ยังไงว่าเป็นเรื่องจริง?" เหวยฮ่าววิ่งไปพลางตะโกนเสียงดัง

"ไอ้ลูกกระต่าย เจ้ากลับมาก็ไม่รู้จักถามไถ่สักคำ อ้อ ไอ้ลูกกระต่าย เจ้าทำให้พ่อของเจ้ากลัวแทบตาย!" เหวยฟู่หรงยังคงถือรองเท้าไล่ตามอยู่ด้านหลัง

"พ่อ พ่อ หยุด หยุด ข้าพึ่งออกมาเอง พ่อก็ตีข้าแล้วหรือ?" เหวยฮ่าววิ่งไปได้สักพักก็หยุดวิ่ง ที่หยุดหลัก ๆ ก็เพราะกลัวว่าเหวยฟู่หรงจะรับไม่ไหว จึงรีบตะโกนบอกให้หยุด ส่วนนางหวังและคนอื่น ๆ ก็ตามออกมา

"ท่านเจ้าของ ท่านตีฮ่าวเอ๋อร์ทำไมหรือ?" ฮูหยินรองคนหนึ่งที่พึ่งมาถึงร้องถามอย่างตกใจ

"เจ้าไปบอกไอ้ลูกกระต่ายคนนั้นสิว่าเขาถูกแต่งตั้งเป็นโหวแล้วหรือไม่?" เหวยฟู่หรงชี้ไปที่อนุคนนั้นแล้วถามขึ้นด้วย

"ใช่แล้ว!" อนุคนนั้นพยักหน้าอย่างงุนงง

"พ่อ พ่อ เข้าใจผิด เข้าใจผิดจริง ๆ พ่อลองคิดดูสิ ลูกยังนั่งอยู่ในคุก ก็ถูกแต่งตั้งบรรดาศักดิ์แล้ว ตัวข้าเองยังไม่รู้เลย พ่อว่าพ่อมาบอกเรื่องนี้กับข้า ข้าจะเชื่อได้ไหม? อีกอย่าง ฝ่าบาทก็ไม่ค่อยไว้ใจคนนะ แต่งตั้งบรรดาศักดิ์ก็ควรบอกข้าสักคำ ยังจะขังข้าไว้อีกหมายความว่าอะไร?" เหวยฮ่าวตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองถูกกลั่นแกล้ง ถูกแต่งตั้งบรรดาศักดิ์ตนเองกลับไม่รู้เรื่อง นี่ไม่ใช่เล่นกับข้าหรือ?

"เจ้าหุบปากซะ ฝ่าบาทเป็นใครเจ้าคิดว่าจะพูดจาเช่นนี้ได้หรือ ดูสิข้าจะไม่ตีเจ้าให้ตาย!" เหวยฟู่หรงได้ยินเหวยฮ่าวบ่นเรื่องฮ่องกงก็ตกใจ นี่ยังจะได้เรื่องหรือ ต้องจัดการเหวยฮ่าวให้ได้

"ท่านแม่ ท่านแม่ ช่วยข้าด้วย!" เหวยฮ่าวเห็นว่าเหวยฟู่หรงยังไม่คิดจะปล่อยเขาไป จึงรีบตะโกน

"ท่านเจ้าของ พอเถอะ ฮ่าวเอ๋อร์รู้ตัวว่าผิดแล้ว ฮ่าวเอ๋อร์ก็เป็นห่วงท่านไม่ใช่หรือ?" นางหวังรีบหันไปเกลี้ยกล่อมเหวยฟู่หรง

"ใช่ ใช่ ข้าเป็นห่วงพ่อไม่ใช่หรือ?" เหวยฮ่าววิ่งอยู่ข้างหน้าก็พยักหน้าไปด้วย

"ไอ้ลูกกระต่าย วันนี้ข้าจะไม่ตีเจ้าแล้ว พรุ่งนี้เจ้า must ตื่นแต่เช้า ไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทเพื่อขอบพระคุณ!" เหวยฟู่หรงพูดจบก็หยุดยืน ตอนนี้เหวยฮ่าวออกมาแล้ว เช่นนั้นก็ต้องไปขอบพระคุณแน่ ๆ เผื่อตีจนบอบช้ำไปจะไม่ดี

"อืม ดี ดี!" เหวยฮ่าวได้ยินก็รีบพยักหน้าอย่างดีใจ จากนั้นก็ตามเหวยฟู่หรงไปทางห้องรับแขกแต่ไกล แล้วนั่งลงห่างจากเหวยฟู่หรงมากโข

"ไอ้ลูกกระต่าย!" เหวยฟู่หรงเห็นเหวยฮ่าวนั่งอยู่ตรงนั้นก็อดหัวเราะไม่ได้ ในใจรู้สึกภาคภูมิใจ ลูกชายโง่ ๆ ของตน ตอนนี้เป็นถึงโหวแล้ว ต่อไปแถบเมืองฝั่งตะวันออกก็ถือว่าเป็นคนมีฐานะบ้างแล้ว ไม่มีใครกล้ารังแกครอบครัวของตนง่าย ๆ อีก