ตอนที่ 81 บ้าไปแล้วหรือ

เหวยหยวนจ้าวตกตะลึง เขาอยากจะเสนอชื่อเหวยฉงกับเว่ยย่งขึ้นมา แต่กลับต้องให้เหวยฮ่าวเห็นชอบด้วยหรือ?

"หากให้เหวยฮ่าวช่วยขอความเมตตาได้ ย่อมดีที่สุด ประกอบกับข้าพูดกับฝ่าบาทอีกทางหนึ่ง โอกาสสำเร็จก็ยิ่งมากขึ้น หากเหวยฮ่าวไม่เห็นชอบ ข้าเชื่อว่าฝ่าบาทคงไม่ทรงให้สองคนนั้นไปรับราชการในระยะเวลาอันใกล้ ต้องพักฟื้นต่อไปอีกสักหน่อย" เว่ยกุ้ยเฟยครุ่นคิดครู่หนึ่ง มองเหวยหยวนจ้าวแล้วกล่าว

"เช่นนี้ เจ้าทึ่มเหวยผู้นี้ เห็นเหวยฉงก็ได้แต่ตีกับด่า จะให้เขาเสนอชื่อ ยังยากยิ่งกว่าอะไร พระนางจะไม่รู้เลยว่าเจ้าทึ่มเหวยเซ่อขนาดไหน เห็นหน้าพวกข้าก็คว้าเก้าอี้มาถือ เอ่อ!" เหวยหยวนจ้าวถอนหายใจหนัก ไม่มีทาง ทำให้ตอนนี้ข้าเองก็เริ่มกลัวมันอยู่บ้าง

"เช่นนั้นก็พูดกันดี ๆ พูดกับพี่จินเป่าให้มาก ให้พี่จินเป่าไปพูดกับเหวยฮ่าว ก่อนหน้านี้พวกเจ้ารังแกเขาถึงเพียงนี้ ยังไม่ให้เขามีข้อคิดเห็นบ้างหรือ? ทุกปีไปเอาทองคำจากพี่จินเป่าไปเท่าไร พวกเจ้าเองไม่รู้หรือ? รังแกเขาเพราะเป็นสายเดียวห้ารุ่นมา? ล้วนเป็นคนตระกูลเหวย เหตุใดต้องทำเรื่องให้คนหัวเราะเยาะเช่นนี้?" เว่ยกุ้ยเฟยได้ยินแล้วโกรธจนระงับไม่อยู่

"ขอรับ ขอรับ!" เหวยหยวนจ้าวเห็นเว่ยกุ้ยเฟยพิโรธก็รีบพยักหน้ารับ

"ดีแล้ว ยังมีเรื่องอื่นอีกไหม? ถ้าไม่มีก็กลับไปเถิด จำไว้ ต้องไปเจรจาไมตรีกับเหวยฮ่าวให้ดี เป็นครอบครัวเดียวกันแท้ ๆ ยังทำให้เลวร้ายกว่าคนนอก" เว่ยกุ้ยเฟยยังคงไม่พอใจกล่าว

"ขอรับ เช่นนั้นข้ากลับไปก็จะไปหาเจินเป่า ให้เขาไปเกลี้ยกล่อมเจ้าทึ่มเหวย อย่างไรก็เป็นตระกูลเดียวกัน จะให้คนหัวเราะเยาะทุกวันไม่ได้ใช่หรือไม่?" เหวยหยวนจ้าวเห็นเว่ยกุ้ยเฟยโกรธ ก็รีบพูดตามคำเว่ยกุ้ยเฟย

ส่วนที่จวนเหวย พอเหวยฟู่หรงตื่นขึ้น ฟ้าก็ใกล้จะมืดแล้ว

"โอ๊ย จริง ๆ เลย!" เหวยฟู่หรงลุกขึ้น ยังคงมึนเมาอยู่บ้าง แต่คนก็รู้สึกตัวแจ่มใสขึ้นมาก

"ท่านเจ้าของ ท่านตื่นแล้วหรือ?" สาวใช้ข้างกายรีบลุกขึ้น พยุงเหวยฟู่หรง "ถึงเวลาอาหารเย็นหรือยัง?" เหวยฟู่หรงนั่งอยู่ตรงนั้นกล่าว

"ยังไม่ถึงเจ้าค่ะ แต่ท่านเจ้าของ พอท่านเมาแล้ว เพื่อนบ้านแถวนี้ก็มาอวยพรกันหมด ท่านนายหญิงเป็นคนรับรองเองเจ้าค่ะ" สาวใช้ผู้นั้นรีบกล่าว

"อือ ข้าต้องไปส่งข้าวให้ลูกข้า ลูกข้าคงยังไม่รู้ข่าวนี้!" เหวยฟู่หรงกล่าวพลางจะลุกขึ้น

"ท่านเจ้าของ ท่านเจ้าของ ช้า ๆ!" สาวใช้ผู้นั้นรีบประคองเหวยฟู่หรง เหวยฟู่หรงเดินตรงออกไปข้างนอก ส่วนในห้องรับแขกยังมีคนอยู่ เป็นคนที่เคยค้าขายกับเหวยฟู่หรงมาก่อน

"โอ๊ย ยินดีด้วยพี่จินเป่า!" พวกนั้นเห็นเหวยฟู่หรงเดินมาก็พากันลุกขึ้นคำนับกล่าว

"เอ้อ ยินดีด้วยกัน ยินดีด้วยกัน ขอบคุณ!" เหวยฟู่หรงก็รีบคำนับตอบ จากนั้นหันไปถามพ่อบ้านหลิ่ว "รีบไปเตรียมอาหารของนายน้อย ที่เหลือ อาหารของพวกคุณชายคนอื่น ๆ ก็เตรียมไว้ด้วย ข้าจะไปส่งข้าวด้วยตัวเองสักหน่อย บอกข่าวนี้ให้ลูกข้ารู้!"

"เอ้อ ได้!" พ่อบ้านหลิ่วได้ยินก็หันหลังไปทันที

"มา เชิญนั่ง เชิญนั่ง!" เหวยฟู่หรงยิ้มเชื้อเชิญพวกนั้นนั่งลง ส่วนนางหวังก็ลุกขึ้นลาพวกเขาไป ครึ่งชั่วยามต่อมา เหวยฟู่หรงถือกล่องข้าวเดินขึ้นรถม้าก็ถึงคุกกระทรวงอาญา

"อ้าว ท่านเจ้าของยังมาด้วยตัวเองหรือ?" พัศดีหน้าเรือนจำตอนนี้รู้จักเหวยฟู่หรงกันหมดแล้ว

"เอ้อ รบกวนพวกเจ้า ช่วยข้าถือกล่องข้าวหน่อย!" เหวยฟู่หรงกล่าวอย่างมีความสุข พวกพัศดีก็เข้ามาช่วย

"ท่านเหวย วันนี้กับข้าวอุดมสมบูรณ์ดีนะ!" พัศดีคนหนึ่งยิ้มกล่าวกับเหวยฮ่าว

"พอใช้ได้ พอใช้ได้ เอ้อ นี่ให้พวกเจ้า รับไป ซื้ออะไรกินกัน แบ่งให้พวกน้อง ๆ ด้วย!" จากนั้นเหวยฟู่หรงก็หยิบถุงเงินออกมาหนึ่งถุง ประมาณ 10 ก้วน ยื่นให้พวกพัศดี

"ท่านเหวย อย่างนี้ไม่ได้นะ!" พัศดีคนหนึ่งได้ยินก็รีบกล่าว

"เงินขวัญถุง ไม่ใช่อย่างอื่น เงินขวัญถุงนี่แหละ วันนี้จวนข้ามีเรื่องมงคล ลูกข้าได้เป็นโหวแล้ว!" เหวยฟู่หรงรีบกล่าวกับพวกเขา พวกเขาได้ยินก็ตกใจไม่น้อย ตอนนี้พวกเขายังไม่ได้รับข่าวเลย

ไม่นาน เหวยฟู่หรงก็พาพวกพัศดีหิ้วกับข้าวมาถึงห้องขัง เหวยฮ่าวกับเฉิงชู่ซื่อยังเล่นไพ่กันอยู่

"ฮ่าวเอ๋อร์ ฮ่าวเอ๋อร์!" เหวยฟู่หรงเรียกชื่อเหวยฮ่าวอย่างดีใจ เหวยฮ่าวเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นว่าคือพ่อของตัวเอง

"พ่อ ท่านมาทำไม? ให้พวกเขาส่งมาก็พอแล้ว ท่านไม่เหนื่อยหรือ?" เหวยฮ่าวพูดพลางเดินไปข้างเหวยฟู่หรง พอได้กลิ่นเหล้าจากตัวเขา ก็ขมวดคิ้ว "นี่มันเรื่องอะไรกัน พ่อบ้านหลิ่วกับพ่อบ้านหวังก็คนเก่าคนแก่ในจวนแล้ว ทำไมไม่รู้จักกาลเทศะ? ท่านดื่มเหล้าแล้วยังให้ท่านมาส่งกับข้าวอีก?"

"ไม่เป็นไร ดื่มตอนเที่ยง พ่อดีใจนี่นา มา เจ้าเอย พ่อให้ครัวทำของอร่อยให้เจ้า ทั้งหมดเป็นของที่เจ้ากินชอบ เจ้าเอย ตอนนี้เจ้าเป็นโหวแล้ว!" เหวยฟู่หรงดีใจเหลือเกิน จับมือเหวยฮ่าวพูดอย่างตื่นเต้น

"อะไรนะ?" เหวยฮ่าวได้ยินก็ชะงักไป

"ฮ่าวเอ๋อร์ เที่ยงวันนี้ เจ้าได้รับบรรดาศักดิ์โหวแล้ว!" เหวยฟู่หรงยังพูดอย่างตื่นเต้น ทำเอาเหวยฮ่าวตกใจกลัว

"พ่อ ท่านเป็นอะไรไป? คนมาเร็ว ๆ เร็ว เรียกหมอ!" เหวยฮ่าวรีบคลำหัวเหวยฟู่หรง คิดว่าสมองคงร้อนจนเสียไปแล้วหรือ อยู่ดี ๆ พูดอะไรเพ้อเจ้อ?

"พระเจ้า!" เฉิงชู่ซื่อกับคนอื่นได้ยินก็ลุกขึ้นยืนกันหมด ต่างมองเหวยฟู่หรงอย่างเป็นห่วง

"พูดเพ้อเจ้ออะไร ที่ข้าพูดน่ะจริง!" เหวยฟู่หรงปัดมือเหวยฮ่าวออก จ้องตาเขม็งใส่เหวยฮ่าว

"พ่อ อย่ามาขู่ลูกเลย ไม่สิ ท่านไปรับอะไรมา? พ่อ ท่านวางใจ ลูกไม่ตีกับใครแล้ว ท่านอย่ามาขู่ลูกเลย?" เหวยฮ่าวตกใจสุดขีด ไม่เชื่อเรื่องนี้เลยสักนิด

ส่วนคนอื่นก็คิดว่าเหวยฟู่หรงมีปัญหากันหมด เหวยฮ่าวยังนั่งอยู่ในห้องขัง แล้วจะเป็นไปได้อย่างไรที่จะได้บรรดาศักดิ์ ถ้าจะให้บรรดาศักดิ์ก็ต้องมาประกาศพระราชโองการที่ห้องขัง หรือไม่ก็ต้องรอให้เหวยฮ่าวออกไปก่อนถึงจะประกาศพระราชโองการ จะบอกว่าเหวยฮ่าวยังนั่งอยู่ในห้องขังแล้วได้บรรดาศักดิ์เลยนั้น มันเป็นไปไม่ได้เลย

"ข้าจะขู่เจ้าทำไม? เจ้าเด็กเวร ข้าพูดจริง!" เหวยฟู่หรงร้อนใจ ตอนนี้พระราชโองการวางอยู่ที่จวน อีกทั้งตัวเองก็ดื่มเหล้ากับโต้วหลูควานมา ยังมีฤทธิ์เหล้าเหลืออยู่บ้าง

"โอ๊ย ไม่ได้การแล้ว คนมาเร็ว ๆ รบกวนไปตามฝ่าบาทให้หน่อย ไม่สิ ไป ไปหาใครดี ไปหาใครดี?" ตอนนี้เหวยฮ่าวเริ่มลนลาน เขาต้องพาเหวยฟู่หรงออกไปรักษาให้ได้ ถ้าสมองเสียจริง ๆ ก็ลำบาก แต่ฝ่าบาทไม่ใช่ใครก็ได้ที่จะเข้าเฝ้าได้

"ไปหาพ่อข้า ข้าจะเขียนกระดาษให้นิดหนึ่ง รีบไปหาพ่อข้า ให้พ่อข้าไปหาฝ่าบาท ปล่อยเจ้าให้พ้นจากคุก!" เฉิงชู่ซื่อรีบพูดตามหลัง เหวยฮ่าวได้ยินก็ส่งสายตาขอบคุณไปให้เฉิงชู่ซื่อทันที

"ไม่ต้อง เจ้าเด็กเวร คำที่ข้าพูด เจ้ายังไม่เชื่อใช่ไหม ไปถามหาเอาเองสิ!" เหวยฟู่หรงจ้องเหวยฮ่าวแล้วตะโกน

"ลูกจะไปถามใคร แล้วมันจะเป็นไปได้ยังไง? ลูกยังนั่งอยู่ในห้องขัง ถ้าได้บรรดาศักดิ์จริง ยังไงก็ต้องปล่อยลูกออกไปก่อนสิ?" เหวยฮ่าวเกือบจะร้องไห้ ไม่รู้ว่าท่านพ่อของตัวเองเป็นอะไรไป ไปถูกกระตุ้นอะไรมาได้ขนาดนี้

"จริง ๆ เจ้า เจ้า ข้าตั้งใจมาบอกเจ้าโดยเฉพาะ ทำไมถึงไม่เชื่อกัน?" เหวยฟู่หรงร้อนใจ ลูกของตัวเองไม่เชื่อตัวเอง จะทำยังไงดี

"ได้ ๆ ๆ พ่อ อย่าเพิ่งร้อนใจ จริง จริง ลูกเชื่อท่าน มา ๆ นั่งลง นั่งลง พ่อนะ อ้อ นั่น ท่านมาคนเดียวหรือ?" เหวยฮ่าวร้อนใจมาก ไม่กล้าไปกระตุ้นเหวยฟู่หรง ต้องทำให้เขาสงบลงก่อน ไม่อย่างนั้นถ้ากระตุ้นอะไรขึ้นมาอีกก็ยิ่งลำบาก

"มี มีบ่าวที่บ้านหลายคนรออยู่ข้างนอก พวกอาหารพวกนั้นพี่น้องที่คุกนี่แหละเป็นคนหิ้วมาให้ข้า!" เหวยฟู่หรงนั่งอยู่ตรงนั้นว่าพลาง

"ดี ๆ ๆ มีคนมารับก็พอแล้ว เอ่อ พี่ ๆ หลายคน ข้าฝากพาท่านพ่อของข้าออกไปหน่อยนะ ส่งถึงมือบ่าวที่บ้านข้าเอง ฝากด้วยนะ" เหวยฮ่าวรีบหันไปบอกพัศดีพวกนั้น พวกพัศดีรีบประนมมือพยักหน้าทันที

"โอ๊ย ไม่เป็นไร พ่อแค่เมาเล็กน้อย แต่หัวยังแจ่มใส เดินได้ไม่มีปัญหา!" เหวยฟู่หรงนั่งอยู่ตรงนั้นพูด จากนั้นหันมาทางเหวยฮ่าว "ลูกเอ๋ย เจ้าไม่รู้หรอก บ่ายวันนี้บ้านเราคึกคักแค่ไหน เพื่อนบ้านเก่า ๆ ข้างซ้ายขวาต่างพากันมาแสดงความยินดี แต่ข้าเมาเสียแล้ว ก็เป็นแม่เจ้านั่นแหละที่รับแขกแทน เอ้อ ลูกเอ๋ย ยังต้องจัดงานเลี้ยงอีกสักรอบ ต้องเชิญพวกบรรดาศักดิ์ที่เจ้ารู้จักด้วย! แต่ต้องรอให้เจ้าออกไปก่อน"

"ครับ ๆ ๆ ได้หมด พ่อว่าอย่างไรก็อย่างนั้น" เหวยฮ่าวรีบพยักหน้ารับ ตอนนี้ทำได้แค่ตามใจเหวยฟู่หรงไปก่อน

เช่นนี้แล้วเหวยฟู่หรงก็พร่ำพูดอยู่ตรงนั้นอยู่หนึ่งเค่อ จนเหวยฮ่าวและพวกยกอาหารออกมา ให้พัศดีพาเหวยฟู่หรงออกไปก่อน ตอนนี้เหวยฮ่าวเองก็มองแผ่นหลังของเหวยฟู่หรง ห่วงจนแทบอยู่ไม่ติด

"คนมา นี่ ถือไปหาท่านพ่อข้า ข้างบนนี้เขียนไว้หมดแล้ว ให้ท่านพ่อของข้าไปหาฝ่าบาทเดี๋ยวนี้ ให้ฝ่าบาทออกพระราชโองการปล่อยเหวยฮ่าวออกไป" ตอนนี้เองเฉิงชู่ซื่อก็เขียนจดหมายเสร็จ ยื่นให้พัศดีคนหนึ่งข้างกาย

"พ่ะย่ะค่ะ!" พัศดีคนนั้นออกไปทันที เหวยฮ่าวประนมมือคารวะเฉิงชู่ซื่อ

"ออกไปแล้วรีบหาหมอทันที อย่าช้าเลย ข้ามองท่านพ่อเจ้าไม่เหมือนคนเมา คนเมาไม่พูดแบบนี้หรอก แปดส่วนคงถูกกระตุ้นอะไรเข้าแล้ว" เฉิงชู่ซื่อกำชับเหวยฮ่าว

"อืม ถ้ายังไม่ได้ผล พรุ่งนี้พวกเราจะเขียนจดหมายออกไปอีก ให้ท่านพ่อของพวกเราไปวิงวอนฝ่าบาท วางใจได้!" หลี่เต๋อเจี้ยนและพวกก็ปลอบเหวยฮ่าวเช่นกัน

จากการอยู่ด้วยกันหลายวันมานี้ พวกเขาก็รู้ว่าเหวยฮ่าวเป็นคนแบบไหน พูดจาไม่ผ่านสมอง แต่ใจดี มีความสามารถ คบหาเป็นเพื่อนด้วยไม่ต้องกลัวถูกคิดร้าย มีแต่ต้องอดทนกับวิธีพูดของเหวยฮ่าว เขาพูดจาแทงใจเจ็บเป็นพัก ๆ ทรมานใจจริง ๆ!

"ขอบคุณ ขอบคุณ ถ้าออกไปคราวนี้ พวกพี่น้องขาดเงินก็มาหาข้าได้ ความสามารถอื่นข้าไม่มี แต่ความสามารถหาเงินข้ามีเยอะ" เหวยฮ่าวก็ประนมมือคารวะพวกเขาอย่างจริงจัง ตอนนี้เขาอยากออกไปให้ได้ หาหมอมาที่บ้าน ดูให้รู้ว่าท่านพ่อของตัวเองเป็นอะไรกันแน่