ตอนที่ 80 เข้าใจผิดหรือไร

เหวยฟู่หรงยังคงวุ่นอยู่ที่เหลาสุรา ตอนนี้ลูกชายไม่อยู่ จึงต้องมาคุมเอง อีกทั้งที่นี่ล้วนแต่เป็นขุนนางชั้นสูง ถ้าลูกน้องทำเรื่องผิดพลาดขึ้นมา ตัวเขาเองออกไปขอโทษด้วยตัวเองก็ยังไม่ทำให้เรื่องลุกลาม ถึงอย่างไรคนทั่วไปก็ไม่กล้ามาหาเรื่องที่นี่

"กลับไป? กลับไปทำไม ไม่เห็นหรือว่าที่นี่วุ่นวายอยู่? เกิดเรื่องอะไรขึ้น หรือว่านายหญิงมีเรื่องอะไร?" เหวยฟู่หรงยืนอยู่ในเคาน์เตอร์ มองพ่อบ้านคนนั้นแล้วเอ่ยถาม

"ไม่ใช่เช่นนั้น ท่านเจ้าของ ทางราชการมีคนมา บอกว่าจะให้ท่านเจ้าของกลับไปที่จวนหน่อย ได้ยินว่าเป็นคนจากกระทรวงพิธีการ มาเพื่อประกาศพระราชโองการ ตอนนี้นายหญิงกำลังต้อนรับอยู่ที่จวน" พ่อบ้านเอ่ยกับเหวยฟู่หรง

"โอ๊ย พระราชโองการ เร็วเข้า เร็ว!" เหวยฟู่หรงได้ยินก็รีบออกมาจากในเคาน์เตอร์ จะวิ่งออกไปข้างนอก

พอเหวยฟู่หรงมาถึงห้องรับแขกของจวน ก็เห็นโต้วหลูควาน

"คารวะท่านเสนาบดีขอรับ! ข้าน้อยมาช้าไป รับรองไม่ดี นับเป็นความผิดอย่างยิ่งขอรับ!" เหวยฟู่หรงรีบเข้าไปประสานมือคารวะโต้วหลูควาน

"ไม่เป็นไร รู้อยู่ว้าเจ้าคงกำลังยุ่ง ส่วนเหวยฮ่าวตอนนี้อยู่ในคุก รีบจัดแท่นธูปเถิด!" โต้วหลูควานยิ้มแล้วเอ่ยกับเหวยฟู่หรง

"เจ้าค่ะ!" เหวยฟู่หรงได้ยินก็หันไปมองด้านหลัง

"ท่านเจ้าของ เตรียมพร้อมหมดแล้วขอรับ!" พ่อบ้านหลิ่วรีบเอ่ยกับเหวยฟู่หรงทันที

"ดี ๆ รีบจัดให้เรียบร้อย!" เหวยฟู่หรงออกไปข้างนอกด้วยตัวเอง พระราชโองการมาแล้ว จะประมาทไม่ได้เด็ดขาด

พอจัดแท่นธูปเรียบร้อยแล้ว โต้วหลูควานก็ต้องประกาศพระราชโองการตามธรรมเนียม ประกาศแต่งตั้งเหวยฮ่าวเป็นโหวไคกั๋วแห่งผิงหยาง ทั้งเขตศักดินาและเมืองกินล้วนเพิ่มขึ้น อีกทั้งยังพระราชทานของอื่น ๆ อีกมากมาย

เหวยฟู่หรงตอนนี้มึนงงไปหมด นี่มันไม่ถูกต้องนะ ลูกชายตัวเองอยู่ในคุกกระทรวงอาญาแท้ ๆ ไม่เพียงไม่ถูกลงโทษ ยังได้เป็นโหวอีก เรื่องนี้ทำให้เขาคิดไม่ออกเลยจริง ๆ

พอคุกเข่าขอบพระทัยเสร็จ เหวยฟู่หรงก็สั่งให้คนเอาเงินสินน้ำใจมาให้พวกเขาโดยธรรมชาติ

"เอ่อ ท่านโต้ว เหว่ยฮ่าวลูกข้าน้อยตอนนี้อยู่ในคุกแท้ ๆ ไม่ทราบว่าเข้าใจผิดกันหรือเปล่าขอรับ?" เหวยฟู่หรงกังวลเรื่องนี้อยู่บ้าง

ถึงแม้การได้เป็นโหวจะทำให้เขาดีใจมาก แต่เขากลัวว่าเข้าใจผิดกันไป ถ้าถึงตอนนั้นก็ดีใจเปล่าประโยชน์

"จะเข้าใจผิดได้อย่างไร? เรื่องนี้ฝ่าบาทพระราชทานเอง อีกทั้งยังผ่านการถกเถียงในราชสำนักแล้ว ท่านวางใจเถิด เอ้อ ฝ่าบาทยังตรัสอีกว่า เหวยฮ่าวยังอยู่ในคุก สาเหตุหลักเพราะเห็นว่าเขามักก่อเรื่องวุ่นวาย ฝ่าบาทหวังว่าเขาจะสำนึกบทเรียน อย่ามาป่วนอีก จึงไม่ได้ปล่อยเขาออกมา ตามปกติแล้วควรจะได้ออกมาแล้ว" โต้วหลูควานยิ้มแล้วเอ่ยกับเหวยฟู่หรง

"อ้อ ดี ๆ ขอบคุณ ขอบคุณ!" เหวยฟู่หรงได้ยินเขาพูดเช่นนี้ก็วางใจสนิท ตอนนี้รอยยิ้มอดไม่อยู่แล้ว

"เร็ว เชิญข้างในเร็ว ตอนเที่ยงยังร้อนอยู่บ้าง เอ้อ ทุกท่านรับประทานอาหารแล้วหรือยัง?" เหวยฟู่หรงยิ้มเอ่ยกับพวกเขา

"ยังเลย" โต้วหลูควานลูบหนวดตัวเองแล้วเอ่ย

"ไม่ทราบว่าทุกท่านรับประทานอาหารที่จวนได้หรือไม่ ทุกท่านวางใจเถิด อาหารที่บ้านข้าน้อยก็พอใช้ได้!" เหวยฟู่หรงเอ่ยอย่างระวังอยู่บ้าง ถึงอย่างไรการเชิญขุนนางพวกนั้นรับประทานอาหาร เขายังไม่เคยเชิญ กลัวว่าคนจะรังเกียจ

"ดีเลย อาหารที่หอจวี้เสียนเป็นที่สุดในฉางอาน อาหารที่จวนท่านคงไม่ด้อยไปกว่านั้น วันนี้ข้ากับทุกท่านจะหน้าด้านขอฝากท้องที่จวนท่านสักมื้อก็แล้วกัน?" โต้วหลูควานยิ้มเอ่ย

"เอ่อ ท่านพูดเกินไปแล้ว ท่านพูดเกินไปแล้ว ทุกท่านรับประทานที่จวนข้าน้อย นับเป็นเกียรติอย่างสูงสุดของจวน เร็ว เตรียมการ ใช้วัตถุดิบที่ดีที่สุด อีกทั้งส่งพ่อครัวจากเหลาสุรามาหลายคน!" เหวยฟู่หรงได้ยินว่าพวกเขายินดีก็ยิ่งตื่นเต้น

เหวยฟู่หรงตอนนี้มองอะไรก็มีความสุขไปหมด

ส่วนพวกคนรับใช้ก็มีกำลังใจ ตอนนี้จวนของพวกเขาเป็นจวนโหวแล้ว นายน้อยของบ้านตัวเองเป็นโหวแล้ว ออกไปข้างนอกก็ไม่มีใครกล้ารังแกง่าย ๆ อีก อีกทั้งการได้ทำงานในจวนโหวก็นับเป็นเกียรติ คนอื่นอยากมาทำงานที่นี่ก็เข้ามาไม่ได้ด้วยซ้ำ

หลังโต้วหลูควานและคณะfinishedทานอาหารที่จวนเหวยฮ่าวก็ดึกมากแล้ว พวกนั้นดื่มกันจนออกจะมึน แต่ก็ไม่มีใครกล้าดื่มจนถึงตาย

พอพวกเขากลับไป เหวยฟู่หรงตอนนี้ก็เมาได้ที่ "คนไหนก็ได้ มาทั้งหมด มีรางวัลให้ทุกคน ฮ่าฮ่า ลูกข้าเป็นโหวแล้ว!" พูดพลางยืนโงนเงนอยู่ตรงนั้น

นางหวังเห็นเข้าจึงรีบเรียกคนมาประคองเหวยฟู่หรง กลัวเขาจะล้ม

"นายหญิง ลูกข้าเป็นโหวแล้ว" เหวยฟู่หรงพูดอย่างมีความสุขขณะผ่านไปข้างนางหวัง

"เออ เออ ดูสิ กินจนเป็นสภาพนี้แล้ว มานี่ ช้า ๆ หน่อย!" นางหวังยามนี้ก็ยิ้มพลางประคองเหวยฟู่หรง

อนุคนอื่น ๆ ก็พากันเข้ามา ตอนนี้พวกนางก็มีความสุข แต่ที่มีความสุขที่สุดต้องเป็นนางหวัง ลูกของตัวเองได้รับบรรดาศักดิ์ ฐานันดรของตัวเองก็เลื่อนขึ้นไปหนึ่งขั้น

"นายหญิง ลูกข้าเป็นฉุนเย่แล้ว" ตอนที่เหวยฟู่หรงถูกประคองเข้าห้องนอน ตาของเขาปิดสนิท แต่ก็ยังยิ้มพลางพูด

"ใช่แล้ว ลูกข้าเป็นฉุนเย่แล้ว ต่อไปก็ไม่มีใครหน้าไหนมารังแกคนของเราได้ตามใจอีก เจ้าสบายใจได้หรือยัง?" นางหวังยิ้มพลางเช็ดน้ำตาที่หางตาตัวเอง มองเหวยฟู่หรงแล้วถาม

"ไม่กังวลแล้ว ไม่กังวลแล้ว ลูกข้าหารายได้เก่ง เป็นฉุนเย่ ชีวิตนี้ไม่ต้องให้ข้ากังวลแล้ว ไม่กังวลแล้ว" ปากเหวยฟู่หรงพูดว่าไม่กังวลแล้วซ้ำ ๆ ไม่นานเสียงกรนก็ดังขึ้น

ส่วนนางหวังกับพวกอนุก็ออกมาจากห้องนอน ข้างในเหลือสาวใช้ไว้คนหนึ่ง

"ยินดีด้วยนายหญิง!" พ่อบ้านหลิ่วกับพวกหัวหน้าคนงานยืนอยู่ที่ประตู ประสานมือคำนับนางหวังแล้วกล่าวแสดงความยินดี

"ขอบใจทุกคนหลายปีมานี้ก็ต้องพึ่งพวกเจ้าช่วยกันดูแลสั่งสอนฮ่าวเอ๋อร์ ต่อจากนี้พ่อบ้านจงออกระเบียบมา จำไว้ให้ดี แม้แต่สาวใช้กับคนรับใช้ที่เพิ่งเข้าจวน รางวัลก็ต้องไม่ต่ำกว่าหนึ่งร้อยเหวิน!" นางหวังยิ้มพลางพูดกับพ่อบ้านหลิ่ว

"อ๊ะ มากขนาดนั้นเลยหรือ?" พ่อบ้านหลิ่วมองนางหวังอย่างตกใจ

"ไม่มาก ลูกข้าได้เป็นโหว ดีใจ! ให้รางวัล!" นางหวังยังคงยิ้มพลางพูด

ส่วนทางฝั่งเมืองฉางอานตอนนี้ หลายคนก็รู้ว่าเหวยฮ่าวได้เป็นโหวแล้ว แต่ที่ทำให้พวกขุนนางมีบรรดาศักดิ์ดีใจยิ่งกว่าคือ แม้เหวยฮ่าวจะได้เป็นโหว แต่เหวยฮ่าวก็ยังอยู่ในคุกกระทรวงอาญา เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องขบขันหลังมื้ออาหารในเมืองฉางอาน

"โหวหรือ เป็นเพราะอะไร?" เหวยหยวนจ้าวมองคนใช้ที่มารายงานอย่างตกใจหลังฟังจบ

"ไม่ทราบขอรับ ยังไงตอนนี้ทางเมืองฉางอานก็เล่าลือกันไปทั่ว อีกทั้งเสนาบดีกระทรวงพิธีการก็ไปประกาศพระราชโองการที่จวนเหวยฟู่หรงจริง ๆ" คนใช้นั้นพูดกับเหวยหยวนจ้าว

"เป็นฉุนเย่แล้วหรือ? เหวยฮ่าวมีดีอะไรกัน ถึงได้เป็นฉุนเย่? สุสานบรรพบุรุษบ้านเหวยจินเป่าคายควันเขียวออกมาหรือไง?" เหวยหยวนจ้าวลูบหนวดตัวเองอย่างกังขา ครุ่นคิดเรื่องนี้

"ท่านเจ้าของ เรื่องนี้ ควรไปแสดงความยินดีสักหน่อยไหมขอรับ?" คนใช้นั้นถามเหวยหยวนจ้าว

"ไม่ต้องมาเตือนข้า ให้ข้าสืบให้ชัดเสียก่อนแล้วค่อยว่ากัน เอาแบบนี้ ข้าจะเข้าวังสักหน่อย ดูว่าจะได้พบเว่ยกุ้ยเฟยหรือไม่!" เหวยหยวนจ้าวพูดพลางลุกขึ้นยืน

เดิมทีเขาก็อยากไปพบเว่ยกุ้ยเฟยมานานแล้ว อย่างหนึ่งเพื่อเรื่องของเว่ยฉงและพวก ตอนนี้ผ่านมาหลายเดือนแล้ว ถึงเวลาต้องเป่าลมบ้าง ดูว่ามีตำแหน่งดี ๆ อะไรพอจะแนะนำได้

ตอนนี้พอมีเรื่องเหวยฮ่าวได้เป็นโหวอยู่พอดี เรื่องนี้ก็ต้องสืบให้ชัด อีกทั้งต้องให้เว่ยกุ้ยเฟยรู้ด้วยว่าไม่ใช่เขาที่ไม่อยากสนิทกับเหวยฮ่าว แต่เป็นเจ้าหมอนี่ พอเห็นเข้าก็จะลงมือ เป็นการเป็นงานกับเขามาก เรื่องนี้ก็ต้องพูดให้กระจ่าง

ไม่นานเหวยหยวนจ้าวก็ไปถึงวังหลวง เว่ยกุ้ยเฟยขออนุญาตฮองเฮา จ่างซุนฮองเฮาอนุญาตให้พวกนางพบกัน เหวยหยวนจ้าวจึงได้พบเว่ยกุ้ยเฟย

"คารวะพระนางกุ้ยเฟย ช่วงนี้พระนางดูซูบผอมไปไม่น้อย! ขอให้ทรงดูแลพระวรกายด้วยพะย่ะค่ะ" เหวยหยวนจ้าวเห็นเว่ยกุ้ยเฟยแล้วก็รีบคำนับกล่าว

"อืม สามลุง มีเรื่องสำคัญหรือเปล่า เอ้อ วันนี้ตระกูลเหวยของเรามีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น เหวยฮ่าวได้เป็นโหวแล้ว ไปแสดงความยินดีกันมาหรือยัง?" เว่ยกุ้ยเฟยยิ้มพลางมองเหวยหยวนจ้าวแล้วถาม

"เอ่อ...ยังไม่ได้ไปเลย!" เหวยหยวนจ้าวได้ยินเว่ยกุ้ยเฟยพูดเช่นนั้น ก็รู้ว่าไม่ต้องสืบเรื่องของเหวยฮ่าวอีกแล้ว เป็นความจริง

เว่ยกุ้ยเฟยได้ยินก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย วางถ้วยชาลงเบา ๆ มองเหวยหยวนจ้าวแล้วเอ่ยถามขึ้น "เหตุใดจึงไม่ไป? ตระกูลเหวยเราเกิดเรื่องใหญ่เช่นนี้ สามลุงในฐานะหัวหน้าตระกูล เหตุใดจึงไม่ไป?"

เหวยหยวนจ้าวได้ยินก็รีบอธิบาย "หาใช่ไม่ไปไม่ ข้าแค่ยังไม่แน่ใจว่าเป็นความจริงหรือไม่ อีกอย่างที่วันนี้เข้าไปในวังก็เพื่อจะถามเรื่องนี้ พรุ่งนี้จะไปเยี่ยมเหวยจินเป่าเสียหน่อย"

"อืม เช่นนั้นก็ยังดี จริงแท้แน่นอน เหวยฮ่าวทำกิจธุระให้ราชสำนัก มีความชอบ ได้รับบรรดาศักดิ์โหวก็เป็นเรื่องดี แสดงว่าบุตรหลานตระกูลเหวยเราล้วนดีเลิศ สามลุง เจ้าก็อย่าไปหาเรื่องเหวยฮ่าวเลย เด็กคนนี้ถึงจะทึ่มไปบ้าง แต่ก็มิใช่คนจิตใจชั่วร้าย ตรงกันข้าม เด็กคนนี้ยังดีอยู่มาก ตรงไปตรงมา เจ้าดีกับเขา เขาก็ดีกับเจ้า" เว่ยกุ้ยเฟยยิ้มพลางเอ่ยกับเหวยฟู่หรง

"อืม เพียงแต่ สามลุงไม่รู้ว่าเหวยฮ่าวไปได้โชคอะไรมาถึง จากเจ้าทึ่มเหวยที่ผู้คนหัวเราะเยาะ กลายเป็นท่านโหวได้ เช่นนี้...เฮ่อ!" เหวยหยวนจ้าวพูดพลางถอนหายใจ ใครจะคิดว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น

"คิดเรื่องนี้ไปไย ข้าได้แต่บอกเจ้าได้ว่า เขาได้รับความไว้เนื้อเชื่อใจจากพระนางฮองเฮาอย่างลึกซึ้ง" เว่ยกุ้ยเฟยเตือนเหวยหยวนจ้าว

เหวยหยวนจ้าวได้ยินก็มองนางอย่างตกใจ ไม่รู้ว่าเหวยฮ่าวไปเชื่อมสายสัมพันธ์กับฮองเฮาได้อย่างไร

"เอาล่ะ กลับไปแล้วจำไว้ว่าต้องไปด้วยตัวเอง" เว่ยกุ้ยเฟยเตือนเหวยหยวนจ้าว

"พะย่ะค่ะ ข้ารู้ อีกอย่างวันนี้ที่ข้ามา ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง คือเรื่องของเว่ยย่งกับเหวยฉง สองคนนั้นพักอยู่ที่บ้านนานมากแล้ว จะเสนอชื่อขึ้นมาได้หรือไม่" เหวยหยวนจ้าวมองเว่ยกุ้ยเฟยแล้วถามขึ้น

"อืม~" เว่ยกุ้ยเฟยได้ยินก็นั่งอยู่ตรงนั้นครุ่นคิด

"พระนาง ฝ่าบาทคงหายกริ้วแล้วกระมังพะย่ะค่ะ?" เหวยหยวนจ้าวมองเว่ยกุ้ยเฟยพลางหยั่งเชิงถาม

"เรื่องนี้ยังไม่รู้ได้ แต่กุญแจสำคัญอยู่ที่เหวยฮ่าว เหวยฮ่าวเพิ่งได้บรรดาศักดิ์ จะเสนอชื่อสองคนนั้นตอนนี้ ฝ่าบาทจะทรงคิดเช่นไร" เว่ยกุ้ยเฟยมองเหวยหยวนจ้าวแล้วถามขึ้น

"เช่นนี้ ยังต้องให้เหวยฮ่าวออกเสียงอีกหรือ ให้เหวยฮ่าวไปขอความเมตตากับฝ่าบาทงั้นหรือ?" เหวยหยวนจ้าวมองเว่ยกุ้ยเฟยอย่างตกตะลึงแล้วถามขึ้น