ตอนที่ 79 สมควรได้รับรางวัล

จ่างซุนอู๋จี้ทราบว่าเกลือนี้เหวยฮ่าวเป็นคนทำขึ้น ก็ไม่พูดอะไรอีกเลย

ตอนนี้เขาต้องรอ รอผลจากทางกระทรวงโยธา ขณะเดียวกันในใจก็รู้อยู่ หากเรื่องนี้ไม่มีปัญหาจริง ตำแหน่งของเหวยฮ่าวในใจหลี่ซื่อหมินก็จะสูงขึ้นอีก

"เจ้าทึ่มคนนี้ ให้มันทำสำเร็จจริง ๆ ด้วย ไม่ต้องพูดถึงมีพิษไม่มีพิษ แค่รูปลักษณ์แค่นี้ก็ไม่ใช่ของที่กระทรวงโยธาของเราจะทำได้ ปริมาณก็มากจนน่าตกใจ!" หลี่ซื่อหมินกล่าวอย่างเบิกบานขณะมองเกลือเหล่านั้น

ฝางเสวียนหลิงพยักหน้าอยู่ข้าง ๆ ตลอด ตอนนี้หลี่ซื่อหมินกลับคิดว่า หรือว่าเจ้าหนุ่มคนนี้ไม่ได้คุยโว เขามีวิธีแก้ปัญหาราชสำนักจริง ๆ เป็นผู้มีความสามารถจริง ๆ หรือ?

"ฝ่าบาท หากเกลือเรื่องเดียวนี้สำเร็จ อีกไม่กี่ปีข้างหน้าราชสำนักคงไม่ขาดเงิน แค่เกลืออย่างเดียว เหวยฮ่าวบอกว่าสร้างกำไรให้ราชสำนักได้ถึงหนึ่งล้านก้วน!" ฝางเสวียนหลิงประสานมือกล่าวกับหลี่ซื่อหมิน

"อืม หากปริมาณมากขนาดนั้นจริง ก็ขายตามราคาปัจจุบันไม่ได้แล้ว ชาวบ้านกินเกลือไม่ใช่เรื่องง่าย ครัวเรือนชาวบ้านทั่วไปก็ไม่กล้าซื้อ ต้องลดราคาลง จะเอาเรื่องนี้มาหากินกับชาวบ้านไม่ได้ ไว้ให้ฝ่ายกระทรวงการคลังหารือออกมาเป็นแผนการหนึ่ง ควบคุมราคาเสียหน่อย" หลี่ซื่อหมินคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวกับฝางเสวียนหลิงและคนอื่น ๆ

"ฝ่าบาททรงปรีชา!" ฝางเสวียนหลิงกับขุนนางเหล่านั้นได้ยินก็ลุกขึ้นประสานมือกล่าว

"อืม ตอนนี้พวกเจ้าควบคุมวิธีปรุงได้แล้วหรือ?" หลี่ซื่อหมินพูดพลางมองฝางเสวียนหลิง

"เรื่องนี้... คงจะได้แล้วกระมัง?" ฝางเสวียนหลิงกล่าวอย่างไม่ค่อยแน่ใจ

"อะไรคือคงจะได้แล้ว? ได้ก็คือได้ ไม่ได้ก็คือไม่ได้" เฉิงเหยาจินที่อยู่ข้างล่างตะโกนใส่ฝางเสวียนหลิง

"ข้าน้อยก็ไม่เคยทำหรอก ก็แค่ดูเหวยฮ่าวทำ แต่เหวยฮ่าวบอกไว้ว่า ถ้าทำไม่ได้ก็ไปหาเขาได้" ฝางเสวียนหลิงรีบอธิบายให้หลี่ซื่อหมินฟัง

"งั้นก็ใช้ได้ เจ้าหนุ่มคนนี้ภักดีต่อราชสำนักจริง ๆ" หลี่ซื่อหมินยิ้มกล่าว

แต่ในใจจ่างซุนอู๋จี้กลับสะดุ้ง นี่ไม่ใช่ตบหน้าตัวเองหรือ? เมื่อไม่กี่วันก่อนตนเพิ่งบอกว่าเหวยฮ่าวจะกบฏ ตอนนี้หลี่ซื่อหมินกลับชมว่าเหวยฮ่าวภักดี

"เรื่องนี้ เราให้เจ้าแล้ว เจ้าหนุ่มคนนี้!" หลี่ซื่อหมินลูบหนวดตัวเองพลางยิ้มกล่าว แต่ในใจกลับไม่ค่อยสบอารมณ์

เหวยฮ่าวหมายความว่าอย่างไร ตนไปถามเขาหลายรอบแล้วเรื่องวิธีแก้ปัญหาราชสำนักขาดเงิน เขาก็ไม่ยอมพูด แต่พอฝางเสวียนหลิงไปหา กลับมอบของขวัญชิ้นใหญ่ขนาดนี้ให้ นี่ดูแคลนตนหรือ?

"พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท!" ฝางเสวียนหลิงรีบประสานมือกล่าว

จากนั้นหลี่ซื่อหมินก็หารือกับขุนนางต่อเรื่องการส่งเสบียงไปยังชายแดนตะวันตกเฉียงเหนือ

เกือบครึ่งชั่วยาม เสนาบดีกระทรวงโยธาต้วนหลุนก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา

"ฝ่าบาท ข้าน้อยขอถามก่อน เกลือนี้ได้มาจากที่ใดกันแน่?" ต้วนหลุนพอเข้าสู่ท้องพระโรงก็ประสานมือถามหลี่ซื่อหมิน

"อืม... เกลือนี้มีปัญหาอะไรหรือ?" หลี่ซื่อหมินได้ยินถามเช่นนั้นก็รีบกล่าว

"ไม่มีปัญหา แถมดียิ่งนัก ข้าน้อยไม่เคยเห็นเกลือละเอียดขนาดนี้มาก่อน อีกอย่าง เกลือนี้ไม่มีพิษ กระทรวงโยธาทดสอบหมดแล้ว ดีมาก ไม่รู้ว่าปลอดภัยกว่าที่เราใช้อยู่ตอนนี้กี่เท่า

ตอนนี้ข้าน้อยแค่อยากรู้ว่า เกลือนี้ใครเป็นคนทำ? ข้าน้อยจะไปเยี่ยมถึงบ้านด้วยตัวเอง ขอให้เขาเสียสละเทคนิคนี้เพื่อประโยชน์ของชาวแผ่นดิน" ต้วนหลุนยังคงกล่าวกับหลี่ซื่อหมินอย่างตื่นเต้น

"หึ ๆ ต้วนอ้ายชิง อย่าตื่นเต้น นั่งลงพูด นั่งลงพูด" หลี่ซื่อหมินได้ยินคำต้วนหลุนก็ยิ้มหัวเราะกล่าวกับต้วนหลุน

"ฝ่าบาท รอไม่ได้แล้ว เอ่อ ท่านพู่เย่ฝาง ข้าน้อยได้ยินว่าเป็นท่านที่ส่งคนมาใช่หรือไม่? ท่านเป็นคนทำขึ้นหรือ?" ต้วนหลุนพูดพลางมองฝางเสวียนหลิง

"ไม่ใช่ แต่เสนาบดีต้วน ท่านวางใจได้ เทคนิคเกลือนี้ตอนนี้เป็นของราชสำนักแล้ว" ฝางเสวียนหลิงยิ้มกล่าวกับต้วนหลุน

"นี่?" ต้วนหลุนได้ยินก็เริ่มสงสัย ถ้าเป็นของราชสำนัก ก็ต้องเป็นสิ่งที่กระทรวงโยธาธิการทำขึ้นแน่ แต่เรื่องใหญ่ขนาดนี้ เหตุใดตนถึงไม่รู้เรื่องเลย?

"อืม ฝางอ้ายชิง เจ้ายังเล่าเรื่องนี้ให้ต้วนอ้ายชิงฟังเสียสิ เรื่องนี้สำหรับกระทรวงโยธาธิการแล้วเป็นเรื่องใหญ่ทีเดียวนะ!" หลี่ซื่อหมินยิ้มกล่าวกับฝางเสวียนหลิง ฝางเสวียนหลิงยิ้มพยักหน้า แล้วเล่าเรื่องให้ต้วนหลุนฟัง

"ไม่ได้ ไม่อาจได้ กระหม่อมต้องไปหาเหวยฮ่าว วิทยาการนี้กระทรวงโยธาธิการของเราต้องกุมไว้ให้ได้ หม้อเดียวต้มได้มากขนาดนี้ ถึงเวลานั้นราษฎรต้าถังของเราก็ไม่ขาดเกลือกินแล้ว" ต้วนหลุนกล่าวกับหลี่ซื่อหมินอย่างตื่นเต้น

"โอ๊ย เจ้าวางใจได้ ในเมื่อเหวยฮ่าวบอกวิทยาการนี้กับฝางอ้ายชิงแล้ว ก็ต้องเป็นของกระทรวงโยธาธิการแน่ อืม แต่ทว่า การกระทำของเหวยฮ่าวครั้งนี้มีคุณต่อต้าถังของเรา ต้องมีรางวัลให้ถึงจะถูก พวกเจ้ามีข้อเสนออะไรบ้าง?" หลี่ซื่อหมินยิ้มปลอบต้วนหลุนไว้ แล้วมองบรรดาขุนนางถามขึ้น

"ฝ่าบาท หากวัดกันที่ความชอบนี้ ให้รางวัลเป็นกั๋วกงก็ยังได้ บัดนี้ทหารแนวหน้าของเรา ล้วนกินเกลือหยาบ" เฉิงเหยาจินลุกขึ้นกล่าวก่อน

ต่อเหวยฮ่าว เขายังพอมีใจชอบอยู่บ้าง ส่วนใหญ่เป็นเพราะนิสัยของเหวยฮ่าวถูกคอกับเขา

"กระหม่อมก็คิดเช่นนั้น แม้เหวยฮ่าวจะอายุน้อย แต่ก็สร้างคุณูปการให้ราชสำนักไว้ไม่น้อย สมควรได้รับรางวัล!" หลี่จิ้งลูบหนวดกล่าวในยามนี้

บัดนี้เขายิ่งแน่ใจ ต้องหาทางทำให้เหวยฮ่าวกลายเป็นลูกเขยของตนให้ได้ บุตรีของตนจนป่านนี้ยังไม่ได้หมั้นหมาย ยากลำบากนักที่จะมีสักคนชมว่าบุตรีของตนงดงาม อีกทั้งยังบอกว่าจะมาสู่ขอ การสู่ขอครั้งนี้ปล่อยหลุดมือไม่ได้เด็ดขาด

"ฝ่าบาท กระหม่อมไม่เห็นด้วย เหวยฮ่าวผู้นี้ มีแต่เรื่องเสื่อมเสีย เป็นคนกำเริบเสิบสาน เกรงว่าจะไม่เป็นประโยชน์ต่อราชสำนัก อีกทั้งยังมีข้อครหาว่าเรียกชื่อเสียงเปล่า เรื่องเกลือนี้เป็นคุณูปการใหญ่ต่อราชสำนักก็จริง แต่การสถาปนาเป็นกั๋วกงเกรงว่าจะทำให้ขุนนางที่มีความชอบคนอื่นไม่พอใจ

กั๋วกงในปัจจุบัน ล้วนผ่านยุคจลาจล สร้างความชอบไว้เกรียงไกร มีผลบุญต่อการสถาปนาต้าถัง ส่วนเหวยฮ่าว เด็กหนุ่มที่ยังไม่ได้ประกอบพิธีสวมกวน อาศัยเพียงเกลืออย่างเดียวก็ได้บรรดาศักดิ์กั๋วกง จะไม่ทำให้แม่ทัพเก่าแก่เหล่านั้นหนาวใจหรือ?" ยามนี้ จ่างซุนอู๋จี้ลุกขึ้นยืน กล่าวกับหลี่ซื่อหมิน

ขุนนางคนอื่น ๆ ได้ยินก็มองเขาเช่นกัน เกลือสำคัญเพียงใดพวกเขาย่อมรู้ ต่างก็เชื่อว่าจ่างซุนอู๋จี้รู้ดีว่าเมื่อความชอบใหญ่หลวงเพียงนี้จะสถาปนาเป็นกั๋วกง ขุนนางที่มีความชอบคนอื่นก็คงไม่มีความเห็นเช่นกัน เหตุใดจ่างซุนอู๋จี้จึงพูดเช่นนี้

"ฉีกั๋วกง วาจานี้คลาดเคลื่อน แม้เหวยฮ่าวจะอายุน้อย และก่อนหน้าก็ทำเรื่องเหลวไหลจริง แต่เขาเป็นคนทึ่ม อีกทั้งยังเยาว์วัย พฤติกรรมเช่นนี้ก็ไม่แปลก ประเมินกันตามเนื้อผ้า ดูที่ความชอบเรื่องเกลือนี้ ไม่เพียงแก้ปัญหาเกลือกินของราษฎรทั้งแผ่นดิน ยังทำให้ราชสำนักมีรายได้เพิ่มอีกทาง เติมเต็มรายจ่ายของราชสำนัก รายได้นี้จะคงอยู่ต่อไปไม่ขาดสาย กล่าวได้ว่ามีค่าถึงหมื่นหมื่นก้วน สมควรได้สถาปนาเป็นกั๋วกง!" ฝางเสวียนหลิงได้ยินจ่างซุนอู๋จี้พูดเช่นนี้ก็ไม่ใคร่พอใจ ไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาจึงโจมตีเด็กหนุ่มคนหนึ่งเช่นนี้

"ฝ่าบาท กระหม่อมก็ยังไม่เห็นด้วย ให้เด็กอายุน้อยเช่นนี้เป็นกั๋วกง ถึงตอนนั้นไม่รู้จะกำเริบเสิบสานถึงเพียงใด กระหม่อมหมายความว่า ควรพระราชทานสิ่งของให้ เพื่อแสดงพระมหากรุณาธิคุณก็เพียงพอแล้ว!" จ่างซุนอู๋จี้ก็ยังยืนยันกล่าว

หลี่ซื่อหมินได้ยินอยู่เบื้องบน ไม่ได้ตรัสอะไร

"ข้าว่าฉีกั๋วกง เจ้านี่ไม่ถูกแล้ว เด็กคนนี้ แม้จะกำเริบไปหน่อย แต่ก็เป็นคนมีเหตุผล เจ้าไม่ไปยั่วเขา เขาจะหาเรื่องปะทะกับเจ้าโดยไร้เหตุได้ที่ไหน ยิ่งไปกว่านั้น ก็อย่างที่พู่เย่ฝางว่า การกระทำนี้เป็นประโยชน์ต่อราษฎรนับพันหมื่นของต้าถังเรา สมควรได้รับรางวัล!" เฉิงเหยาจินลุกขึ้น มองจ่างซุนอู๋จี้กล่าว

"กระหม่อมก็เห็นว่าควรให้รางวัล แต่สถาปนาเป็นกั๋วกงไม่ได้ ให้สิ่งของแทนได้ ในฐานะการยกย่อง!" จ่างซุนอู๋จี้เอ่ยขึ้นอีกครั้ง

"เช่นนั้นก็เท่ากับแสดงว่าฝ่าบาททรงใจบางไร้เมตตา แยกรางวัลกับโทษไม่ออกหรือ?" หลี่จิ้งลูบหนวดตัวเองกล่าว

เขาอยากให้บรรดาศักดิ์ของเหวยฮ่าวสูงยิ่งดี ถ้าเป็นเช่นนั้น ลูกสาวของตัวเองที่แต่งเข้าไปก็จะมีหน้ามีตาด้วยไม่ใช่หรือ

"เอาเช่นนี้ก็แล้วกัน เจ้าหนูนี่ก็ชอบก่อเรื่องจริง ๆ ให้เป็นโหวสักคนเป็นไรไหม?" หลี่ซื่อหมินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เจ้าหนูอายุเพียงเท่านี้กลับได้อยู่ในตำแหน่งสูง หากถูกผู้ใดอิจฉาริษยาก็จะยุ่งยาก อีกทั้งตัวเขาเองก็รำคาญเจ้าหนูผู้นี้จริง พูดจาไม่ผ่านสมอง ให้เป็นโหวก็พอได้ แต่ถ้าไม่ให้ก็ไม่ได้ เขาทำคุณงามความดีใหญ่หลวงให้ราชสำนัก อีกทั้งยังเป็นคนที่ลี่จื้อชอบอีกด้วย

"เช่นนี้ เบาไปสักหน่อยหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?" ฝางเสวียนหลิงมองหลี่ซื่อหมินแล้วเอ่ย

"เอาแค่ี้แหละ เดี๋ยวสำนักเสนาบดีร่างพระราชโองการ บ่ายนี้ก็ไปประกาศที่บ้านเหวยฮ่าวได้!" หลี่ซื่อหมินโบกมือพลางเอ่ยกับพวกเขา

"ฝ่าบาท เหวยฮ่าวยังอยู่ในคุกอยู่เลย ควรปล่อยเขาออกมาหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?" ฝางเสวียนหลิงรีบเอ่ยขึ้น

"ไม่ปล่อย ขังไว้อย่างนี้แหละ ขังสักสองสามวันค่อยว่ากัน ต้องเตือนเจ้าหนูคนนี้ ไม่ให้ชกต่อยวิวาท เจ้าดูสิ ช่วงไม่กี่เดือนมานี้ เจ้าหนูคนนี้เข้าคุกกระทรวงอาญาไปกี่ครั้งแล้ว ไม่มีทีท่าเอาเสียเลย!" หลี่ซื่อหมินเอ่ยด้วยท่าทีเด็ดขาดยิ่ง

อันที่จริงแล้ว หลี่ซื่อหมินทำเช่นนี้ก็เพื่อให้พวกขุนพลเหล่านั้นเห็นเป็นหลัก อย่างไรเสียเหวยฮ่าวก็มีเรื่องกระทบกระทั่งกับบุตรชายของพวกเขา ตัวเขาจำเป็นต้องแสดงท่าทีให้ชัดเจนด้วย หวังว่าเรื่องนี้พวกขุนพลจะไม่ตามจี้เอาเรื่องอีก

"พ่ะย่ะค่ะ!" ฝางเสวียนหลิงรีบค้อมมือเอ่ย

ส่วนจ่างซุนอู๋จี้ในยามนี้นั่งลงด้วยท่าทีผิดหวังเล็กน้อย เขารู้ว่าไม่อาจขัดขวางการที่เหวยฮ่าวจะได้เป็นโหวได้แล้ว แต่การที่ไม่ได้เป็นกั๋วกงก็ยังถือว่าพอใช้ได้

หลังเลิกท้องพระโรง ฝางเสวียนหลิงก็เริ่มให้คนเตรียมพระราชโองการ พอเตรียมเสร็จ หลี่ซื่อหมินก็ประทับตราใหญ่ สำนักเสนาบดีจึงส่งไปยังกระทรวงพิธีการ เรื่องการประกาศพระราชโองการเป็นหน้าที่ของกระทรวงพิธีการ

ยามนี้ใกล้เที่ยงแล้ว เหวยฟู่หรงยังเฝ้าอยู่ในเหลาสุรา ไม่มีทางเลือก เหลาสุราที่นี่ล้วนเป็นแขกชั้นสูง เหวยฟู่หรงยังหาคนที่ไว้ใจได้เต็มร้อยไม่ได้ จึงต้องลงมือเอง กลัวว่าจะไปล่วงเกินแขกคนสำคัญเข้า

"ท่านเจ้าของ ท่านเจ้าของ เร็วเข้า รีบกลับ รีบกลับไป!" ยามนี้ ด้านนอกเหลาสุรา พ่อบ้านของจวนเหวยคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา เอ่ยกับเหวยฟู่หรง