ตอนที่ 78 เรื่องดีล้ำฟ้า

หลี่ซื่อหมินไม่เชื่อคำที่เหวยฮ่าวพูด ในเมื่อเกลือกับเหล็กตลอดหลายปีมานี้ไม่เคยถูกปรับปรุง ผลผลิตจึงขาดแคลนมาตลอด

แต่พอฝางเสวียนหลิงได้ยินเหวยฮ่าวคิดบัญชี โดยเฉพาะได้ยินว่าถ้าผลผลิตมากพอ ปีหนึ่งจะนำกำไรเป็นเงินนับล้านก้วน เรื่องนี้ทำให้เขาใจเต้น

ราชสำนักไม่มีเงินจริง ๆ และจะเพิ่มภาษีก็ไม่ได้ ทำได้เพียงคิดหาทางหาเงิน

หลังฝางเสวียนหลิงออกจากตำหนักกานลู่ ก็สั่งช่างฝีมือจากกระทรวงโยธาธิการให้เร่งทำของที่เหวยฮ่าวต้องการ พร้อมหม้อเหล็กใหญ่หนึ่งใบ

สองวันต่อมา ของเตรียมพร้อม ฝางเสวียนหลิงพาของที่เหวยฮ่าวต้องการพร้อมน้ำเกลือ 3 หาบ ไปยังคุกกระทรวงอาญา

ถึงลานในคุกกระทรวงอาญา ฝางเสวียนหลิงให้คนวางของลง พร้อมสั่งขุนนางกระทรวงอาญาไปเรียกเหวยฮ่าวมาที่นี่

เหวยฮ่าวเดิมทีเล่นไพ่อยู่ข้างใน พอถูกพาตัวออกมาก็ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไร จนออกมาข้างนอกเห็นฝางเสวียนหลิงถึงเข้าใจ

"พู่เย่ฝาง เตรียมพร้อมแล้วหรือ เร็วถึงเพียงนี้" เหวยฮ่าวมองฝางเสวียนหลิงอย่างตกใจเล็กน้อยแล้วถาม

"ข้าไม่กล้าชักช้านะ ได้ยินว่าเจ้ามีวิธี เรื่องนี้เกี่ยวกับราษฎรทั้งแผ่นดิน ผู้เฒ่าจะกล้าละเลยได้อย่างไร เหวยป๋อ เรื่องนี้ยังต้องพึ่งเจ้ามากอยู่" ฝางเสวียนหลิงประสานมือพูดกับเหวยฮ่าว

"เกรงใจเกินไป เกรงใจเกินไป ขอดูเครื่องมือพวกนั้นก่อน" เหวยฮ่าวตอบพร้อมคารวะ แล้วไปดูเครื่องมือพวกนั้น ใช้ได้ดีทีเดียว จากนั้นเขาก็สั่งให้พวกนั้นก่อเตาแบบง่าย ๆ แล้วใช้ผ้าขาวบางที่ทำเป็นตาข่ายกรองน้ำเกลือพวกนั้น

กรองหลายรอบมาก พร้อมใส่ของบางอย่างที่ให้ฝางเสวียนหลิงเตรียมไว้ กรองไปจนน้ำใส เหวยฮ่าวจึงเทน้ำเกลือสะอาดลงในหม้อ แล้วเริ่มก่อไฟ ระหว่างนั้นเขายังเทน้ำเกลือเข้าและออกหลายครั้ง

ฝางเสวียนหลิงรออยู่ตรงนั้นตลอด จนเหวยฮ่าวสั่งให้พวกคนใช้ก่อไฟแรง แล้วมานั่งพักข้าง ๆ เขาจึงกล้าเดินมาทางเหวยฮ่าว

"ตอนนี้ยังต้องทำอะไรอีก" ฝางเสวียนหลิงมองเหวยฮ่าวแล้วเอ่ยถาม

"ไม่ต้องทำอะไรแล้ว ขั้นตอนเมื่อครู่คือกำจัดสิ่งเจือปนในเกลือ ตอนนี้พอต้มจนแห้งก็เป็นเกลือกินได้แล้ว" เหวยฮ่าวยิ้มแล้วพูดกับฝางเสวียนหลิง

"แค่นี้เองหรือ" ฝางเสวียนหลิงมองเหวยฮ่าวอย่างไม่ค่อยเชื่อ

"แค่นี้แหละ ต้องซับซ้อนกว่านี้อีกหรือ" เหวยฮ่าวพยักหน้าอย่างมั่นใจ

ตอนนี้ฝางเสวียนหลิงยังกึ่งเชื่อกึ่งไม่เชื่อ ในใจก็นึกถึงคำที่หลี่ซื่อหมินพูด หรือว่าเหวยฮ่าวโม้จริง ๆ แต่คิดว่าอีกไม่นานก็จะเห็นผล คิดแล้วก็รอดูต่อไปดีกว่า

"ใกล้แล้ว อย่าใช้ไฟแรง ใช้ไฟอ่อน ใช้ไฟแรงต่อจากนี้จะไหม้ติดหม้อ" เหวยฮ่าวเห็นน้ำใกล้ได้ที่จึงตะโกนบอกพวกคนใช้

พวกคนใช้รีบดึงฟืนในเตาออกมา

ส่วนเหวยฮ่าวใช้พลั่วคนดู พบว่าเกลือตกผลึกออกมาข้างล่างแล้ว

"อืม พวกเจ้าสองสามคนมานี่ ว่างก็คนสักหน่อย อย่าให้ติดหม้อ เดี๋ยวจะไหม้" เหวยฮ่าวพูดกับคนใช้ข้าง ๆ หลายคน

คนใช้พวกนั้นรีบเข้ามารับพลั่วไปแล้วเริ่มคน

ราวสองเค่อ เกลือสีขาวโพลนก่อเป็นชั้นหนึ่งอยู่ในหม้อ แต่ข้างล่างยังชื้นอยู่เล็กน้อย เหวยฮ่าวจึงให้พวกเขาดับไฟ เก็บถ่านไว้บ้างให้ค่อย ๆ แห้ง

"นี่...นี่!" ตอนนี้ฝางเสวียนหลิงตกใจจนพูดไม่ออก

เป็นเกลือสีขาวโพลนจริง ๆ แถมดูละเอียดมาก ละเอียดกว่าเกลือที่พวกเขาใช้อยู่ ที่สำคัญคือมาก หม้อเดียวเมื่อครู่อย่างน้อยก็เจ็ดแปดสิบชั่ง ใช้เวลาราวหนึ่งชั่วยาม

"พู่เย่ฝาง ตอนทำมาก ๆ เตรียมหม้อให้มากขึ้น หม้อบางใบใช้ไฟอ่อนอบเกลือให้ออกมา ส่วนหม้ออีกใบตอนแรกใช้ไฟแรงต้มน้ำออกมาก่อน" เหวยฮ่าวกำชับฝางเสวียนหลิง

ฝางเสวียนหลิงรีบพยักหน้า จากนั้นพวกเขาก็รอ จนกระทั่งบ่าวไพร่ใช้พลั่วพลิกเกลือขึ้นมาจากก้นหม้อ ก็เป็นเกลือเม็ดละเอียดขาวโพลนเช่นกัน เหวยฮ่าวจึงให้พวกเขาตักเกลือออกมา

"เอาเกลือพวกนี้ไปให้ขุนนางกระทรวงโยธาธิการดู ว่าใช้ได้หรือไม่ ข้าว่าไม่น่ามีปัญหา ไม่มีสิ่งเจือปนอะไรมาก เมื่อครู่เจือจางออกไปจนเกือบหมดแล้ว" เหวยฮ่าวพูดกับฝางเสวียนหลิง

"ได้ ๆ ไม่คิดเลยว่าหม้อเดียวจะได้ถึงเจ็ดแปดสิบชั่ง เร็วมากจริง ๆ!" ฝางเสวียนหลิงพูดอย่างตื่นเต้น

"เรียบร้อยแล้ว ข้าเข้าไปก่อนนะ ท่านค่อย ๆ ทำไป ยังไงวิธีทำเมื่อครู่พวกท่านก็เห็นกันหมดแล้ว ต่อไปก็ทำแบบนี้ ถ้าไม่เป็นก็มาหาข้าที่นี่" เหวยฮ่าวยิ้มพลางโบกมือให้ฝางเสวียนหลิง

"ขอบคุณท่านป๋อเหวย ขอบคุณมาก!" ฝางเสวียนหลิงประสานมือคำนับเหวยฮ่าวทันที

"ไม่เป็นไร นี่เพื่อประชาชนทั่วแผ่นดิน" เหวยฮ่าวพูดกับฝางเสวียนหลิงพลางเดินไปทางคุกกระทรวงอาญา

ขณะนั้น ฝางเสวียนหลิงให้บ่าวไพร่เก็บเกลือละเอียดเหล่านั้นอย่างตื่นเต้น เขาต้องเอาไปถวายให้หลี่ซื่อหมินทอดพระเนตร และยังต้องให้ฝ่ายกระทรวงโยธาธิการตรวจสอบอีกด้วยว่าเกลือนี้มีปัญหาอะไรหรือไม่

แต่ในใจฝางเสวียนหลิงรู้ดี เกลือละเอียดขนาดนี้ ขาวโพลนขนาดนี้ ไม่มีทางมีปัญหาแน่นอน

ไม่นาน ฝางเสวียนหลิงก็พาเกลือไปยังพระราชวัง

ขณะนั้น หลี่ซื่อหมินยังคงเรียกประชุมขุนนางหารือเรื่องการขนเสบียงไปยังตะวันตกเฉียงเหนือ และเรื่องผู้อพยพในเมืองหลวง

เดิมทีฝางเสวียนหลิงต้องเข้าร่วมด้วย แต่เขาลาไว้ หลี่ซื่อหมินก็รู้ว่าเขาจะไปคุกกระทรวงอาญา

"ฝ่าบาท พู่เย่ฝางขอเข้าเฝ้า!" ระหว่างที่กำลังปรึกษากัน หวังเต๋อเดินเข้ามา ถึงข้างพระองค์ก็ทูลเบา ๆ

"อ้าว กลับมาแล้วหรือ ให้เขาเข้ามา" หลี่ซื่อหมินได้ยินก็แปลกพระทัยเล็กน้อย ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้

"ฝ่าบาท เรื่องดีใหญ่หลวง สำเร็จแล้ว สำเร็จแล้ว!" ฝางเสวียนหลิงเพิ่งเข้ามาก็ทูลอย่างตื่นเต้น

"สำเร็จแล้ว?" หลี่ซื่อหมินได้ยินก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ส่วนขุนนางที่นั่งอยู่ก็มองฝางเสวียนหลิงอย่างสงสัยว่าอะไรสำเร็จ

"ฝ่าบาท ทอดพระเนตร นี่เกลือละเอียดขาวโพลน ดีกว่ากลือหลวงของเราไม่รู้กี่เท่า เมื่อครู่ข้าน้อยให้คนส่งไปที่กระทรวงโยธาธิการส่วนหนึ่ง ให้พวกเขาตรวจสอบว่าเกลือนี้กินได้หรือไม่ มีพิษหรือไม่ แต่ข้าน้อยคิดว่าไม่มีพิษแน่นอน ฝ่าบาททอดพระเนตร ละเอียดขนาดนี้!" ฝางเสวียนหลิงทูลกับหลี่ซื่อหมินอย่างตื่นเต้น

หลี่ซื่อหมินทอดพระเนตรเกลือละเอียดสีขาวห่อนั้นด้วยความประหลาดพระทัย

"เจ้าทึ่มเหวยทำออกมา?" หลี่ซื่อหมินมองฝางเสวียนหลิงอย่างตกตะลึง

"ขอรับ เจ้าทึ่มเหวยทำออกมา ข้าน้อยเห็นกับตาตอนเขาทำ ทุกขั้นตอนดูมาหมด น้ำเกลือข้าน้อยเป็นคนจัดหาเอง เบิกมาจากกระทรวงโยธาธิการ!" ฝางเสวียนหลิงทูลกับหลี่ซื่อหมินอย่างตื่นเต้น

หลี่ซื่อหมินใช้พระหัตถ์เขี่ยเกลือเหล่านั้นไปมา

"เกลือละเอียดขนาดนี้ เราเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก ฝ่ายกระทรวงโยธาธิการจะรู้ผลเมื่อไร?" หลี่ซื่อหมินถามฝางเสวียนหลิงอย่างตื่นเต้นเล็กน้อย

"ยังไม่ทราบขอรับ แต่ข้าน้อยกำชับพวกเขาไว้แล้ว พอตรวจเสร็จให้รีบมารายงานที่นี่เป็นคนแรก!" ฝางเสวียนหลิงส่ายหน้าทูลกับหลี่ซื่อหมิน

ขณะนั้น ขุนนางคนอื่น ๆ ก็รู้แล้วว่าฝางเสวียนหลิงได้เกลือละเอียดมา และเป็นเกลือละเอียดชั้นเลิศ

"ฝ่าบาท ให้พวกข้าน้อยดูหน่อยเถิด!" เฉิงเหยาจินที่นั่งอยู่ด้านล่างทูลกับหลี่ซื่อหมินเบื้องบน

"ใช่ ๆ เอาให้พวกเขาดูสิ!" หลี่ซื่อหมินตรัส

หวังเต๋อได้ยินก็รีบถือเกลือลงไปให้ดูทันที

"อืม ขุนนางฝาง เจ้าทึ่มเหวยเคยบอกไหมว่าเกลือละเอียดนี้ทำได้มากน้อยเพียงใด?" หลี่ซื่อหมินนึกถึงเรื่องนี้ จึงมองฝางเสวียนหลิงแล้วถามขึ้น

ขณะนั้นขุนนางทั้งหลายที่อยู่ด้านล่างก็มองเกลือละเอียดเหล่านั้นอย่างตกใจ

"เกลือสวยขนาดนี้ยังเป็นเกลืออีกหรือ?" เฉิงเหยาจินใช้ปลายนิ้วแตะเกลือละเอียด ถามฝางเสวียนหลิง

"ใช่ ข้าน้อยเห็นกับตาตัวเองขอรับ!" ฝางเสวียนหลิงพยักหน้าอย่างมั่นใจ ก่อนหันไปเตรียมรายงานเรื่องปริมาณการผลิตต่อหลี่ซื่อหมิน

ส่วนเฉิงเหยาจินนั้นแหย่นิ้วลงไปในกองเกลือชั้นในสุดแล้วอมดูดทันที

"เจ้า!"

"เกลือดี ไม่มีความขม มีแต่ความเค็ม ของดี!" เฉิงเหยาจินจ Symbol lips — "เฉิงเหยาจินจุปากเปรอะ ๆ แล้วพูดอย่างเบิกบานในทันที"

"เจ้าคนแก่ เจ้า...เจ้ารอให้ทางกระทรวงโยธาธิการตรวจออกผลก่อนค่อยว่ากันไม่ได้หรือ?" หลี่ซื่อหมินตรัสกับเฉิงเหยาจินอย่างจนปัญญา

"กลัวอะไรกัน? น้ำเกลือก็เป็นของฝางเสวียนหลิงให้มา เกลือนี้ดูดีขนาดนี้ ไม่มีสิ่งเจือปนเลย เช่นนั้นก็ต้องไม่มีปัญหาแน่ อีกอย่าง มันไม่มีปัญหาจริง ๆ ไม่มีรสอื่นเจือเลย ไม่เหมือนเกลือที่พวกเราใช้กันอยู่ทุกวันนี้ที่ยังมีรสขมกับรสแปลก ๆ ปนอยู่!" เฉิงเหยาจินพูดกับหลี่ซื่อหมินอย่างไม่ยี่หระ

พออวี้ฉือจิ้งเต๋อได้ยินก็ชิมบ้าง จุ๊ปาก แล้วพยักหน้าพูดว่า "เกลือดี!"

คนอื่น ๆ ที่ได้ยินก็ชิมตามกันไป แล้วต่างพยักหน้าว่าดีทั้งนั้น

"ช่างเถอะ ไม่ต้องไปสนพวกเขา ขุนนางฝาง เจ้าว่าปริมาณการผลิตเป็นอย่างไรบ้าง?" หลี่ซื่อหมินตรัสแล้วมองไปที่ฝางเสวียนหลิง

"ปริมาณต้องสูงมากแน่ กระหม่อมดูตอนที่เหวยฮ่าวต้มน้ำเกลือนี้แล้ว ขอเพียงมีน้ำเกลือพอ มีหม้อพอ เช่นนั้น...กระหม่อมขอลองคำนวณ วันนี้เหวยฮ่าวต้มหนึ่งหม้อใช้เวลาราวหนึ่งชั่วยามครึ่ง ได้ประมาณเจ็ดแปดสิบชั่ง เช่นนั้นวันหนึ่งอย่างน้อยก็ห้าร้อยถึงหกร้อยชั่ง ถ้ามีหม้อแบบนี้สัก 20 ใบ วันหนึ่งก็เป็นหมื่นชั่ง!" ฝางเสวียนหลิงคำนวณให้หลี่ซื่อหมินฟัง

"มากขนาดนั้นเลยหรือ หม้อแค่ 20 ใบก็พอแล้ว เอ้อ หม้อพวกนั้นหน้าตาเป็นอย่างไร?" หลี่ซื่อหมินได้ยินก็ตกใจ ลุกขึ้นยืน แล้วถามฝางเสวียนหลิง

"ใหญ่โตมาก ทำจากเหล็ก แต่ไม่เป็นไรหรอก ฝ่าบาท หม้อ 20 ใบใช้เหล็กไม่มาก แม้แต่ 200 ใบก็ยังไม่ต้องใช้เหล็กมาก ถึงตอนนั้นต้าถังของเราก็จะไม่ขาดเกลืออีกต่อไป!" ฝางเสวียนหลิงพูดกับหลี่ซื่อหมินต่อ

"อืม เช่นนั้นก็แปลว่าที่เจ้าทึ่มเหวยพูดไว้ก่อนหน้านี้เป็นความจริงหรือ?" ตอนนี้หลี่ซื่อหมินมองฝางเสวียนหลิงแล้วถามขึ้น ฝางเสวียนหลิงพยักหน้า

"ฝ่าบาท หากเป็นอย่างที่ขุนนางฝางว่ามา เช่นนั้นตอนนี้ก็เพียงรอข่าวว่ามีเกลือนี้มีพิษหรือไม่ หากไม่มีพิษ ราษฎรต้าถังของเราก็มีเกลือเพียงพอสำหรับใช้ชีวิตแล้ว!" พู่เย่ฝ่ายขวาหลี่จิ้งก็พูดกับหลี่ซื่อหมินขึ้นในตอนนี้เช่นกัน

ฝางเสวียนหลิงพยักหน้า ส่วนจ่างซุนอู๋จี้ที่นั่งอยู่ตรงนั้นโดยไม่พูดอะไรเลยนั้น ในใจเต็มไปด้วยความริษยาและแค้นเคือง เพราะเหตุนี้เรื่องเกลือนี้เขาจึงไม่เคยออกความเห็นเลยแม้แต่คำเดียว