ตอนที่ 77 ขาดเกลือ

ฝางเสวียนหลิงได้ยินคำพูดของเหวยฮ่าว ก็ส่ายหน้าพร้อมยิ้มขื่น แต่ยังต้องพูดกับเหวยฮ่าวอยู่ดี "ฝ่าบาททรงงานยุ่ง จะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะรับสั่งให้เข้าเฝ้าเพราะเรื่องแบบนี้ ประเด็นคือตอนนี้เจ้ายังไม่ได้ประกอบพิธีสวมกวน รอเจ้าเข้าพิธีสวมกวนแล้ว หากฝ่าบาทมีเรื่องใด ก็จะรับสั่งให้เจ้าเข้าเฝ้าแน่นอน อีกทั้งฝ่าบาทให้ความสำคัญกับเจ้ามาก ให้ความสำคัญมากกว่าคนอื่น ตอนนี้ที่เขาขังเจ้าไว้ ก็เพราะเหตุนี้"

"อะไรนะ? ขังข้าแล้วยังบอกว่าให้ความสำคัญกับข้า?" เหวยฮ่าวได้ยินก็มองฝางเสวียนหลิงด้วยสายตาเคลือบแคลง แล้วเอ่ยถาม

"แน่นอนอยู่แล้ว คิดไม่ออกใช่ไหม?" ฝางเสวียนหลิงพยักหน้าอย่างมั่นใจ แล้วยิ้มมองเหวยฮ่าวพร้อมเอ่ยถาม

เหวยฮ่าวรู้สึกงงงวยอยู่บ้าง อยากฟังว่าเจ้าจะแก้ตัวให้ตัวเองฟังขึ้นได้อย่างไร

"ถ้าไม่ขังเจ้าไว้ พวกบุตรหลานขุนพลถูกเจ้าเฆี่ยนตี พ่อของพวกเขาเอาเรื่องขึ้นมา แล้วจะมีอะไรปล่อยเจ้าไว้ง่าย ๆ ได้ พวกขุนพลนั่นอารมณ์ล้วนไม่ดี อีกทั้งหลายคนก็เป็นกั๋วกง เจ้าลองคิดดู พวกเขาจะแก้แค้นเจ้า เจ้ามีปัญญาต่อกรึ?" ฝางเสวียนหลิงยิ้มพลางเอ่ยถามเหวยฮ่าว

เหวยฮ่าวคิดแล้วก็ยังส่ายหน้า มองฝางเสวียนหลิงต่อไป

"การขังเจ้าไว้ หมายความว่าการต่อสู้ครั้งนี้ ฝ่าบาททรงลงโทษเจ้าแล้ว คนอื่นก็ไม่สามารถแก้แค้นได้อีก อย่างน้อยที่สุดก็เปิดเผยไม่ได้ว่าแก้แค้นเจ้า ท่าทีของฝ่าบาทเช่นนี้ชัดเจนว่าเข้าข้างเจ้า กั๋วกงคนอื่นรู้แล้วยังกล้าแก้แค้นเจ้าอีกหรือ?" ฝางเสวียนหลิงวิเคราะห์ให้เหวยฮ่าวฟังต่อ

"เป็นเช่นนั้นจริงหรือ?" เหวยฮ่าวพยักหน้า แต่ก็ยังมองฝางเสวียนหลิงด้วยความเคลือบแคลงอยู่บ้าง

"เจ้าก็ลองคิดดู ช่วงไม่กี่วันมานี้ พ่อของคนพวกนั้นส่งคนมาดูแลพวกเขาหรือไม่? เรื่องเท่านี้ยังดูไม่ออกอีกหรือ?" ฝางเสวียนหลิงเอ่ยถามเหวยฮ่าวต่อ

เหวยฮ่าวฟังแล้ว ก็จริงด้วย เฉิงชู่ซื่อกับพวกยังสงสัยกันอยู่ว่าคนที่บ้านลืมพวกเขาไปแล้วหรือ อยู่ในคุกกระทรวงอาญาหลายวันแล้ว ไม่มีใครมาถามไถ่แม้แต่คนเดียว

"ใช่ไหมล่ะ ฝ่าบาทให้ความสำคัญกับเจ้ามาก ที่ยังไม่รับสั่งเรียกพบตอนนี้ ก็เพียงเพราะเจ้ายังไม่ได้สวมกวน ยังไม่ได้สวมกวนก็ยังตั้งตัวเป็นหลักฐานไม่ได้ เมื่อตั้งตัวไม่ได้ จะเรียกเจ้าไปมีประโยชน์อันใด มอบงานให้เจ้าไปจัดการ เหล่าขุนนางอื่นจะยอมเห็นด้วยหรือ? สุภาษิตว่าไว้ ริมฝีปากไม่มีขนทำการใดไม่มั่นคง ใช่ไหมล่ะ?" ฝางเสวียนหลิงยิ้มพลางเอ่ย

"ก็จริง" เหวยฮ่าวพยักหน้า

"มา ชิมสิ พวกเขาบอกว่าของพวกนี้ล้วนเป็นอาหารที่เจ้าโปรด ข้ายังพาเหล้ามาด้วยหน่อยหนึ่ง ลองชิมไหม?" ฝางเสวียนหลิงยิ้มพลางชี้ไปที่อาหารบนโต๊ะ แล้วเอ่ย

"ไม่ล่ะ ไม่ล่ะ ไม่ดื่มเหล้า!" เหวยฮ่าวรีบโบกมือ

"อือ ยังไม่สวมกวน ข้าก็ไม่บังคับให้เจ้าดื่มเหล้า วันนี้ข้ามาที่นี่มีสองเรื่อง เรื่องหนึ่งคือส่งใบกู้ยืมมาให้เจ้า ฝ่าบาทตรัสว่าเจ้าระบุชื่อข้าให้มาเอง อีกเรื่องหนึ่งคือมีข้อสงสัยใคร่ขอคำชี้แนะจากเจ้า หวังว่าป๋อเหวยจะโปรดให้ความกระจ่างด้วย" ฝางเสวียนหลิงพูดพลางประสานมือคารวะเหวยฮ่าว ทำให้เหวยฮ่าวตกใจรีบลุกขึ้นยืน รีบโบกมือกล่าว "ขอคำชี้แนะไม่กล้ารับ ไม่กล้ารับ ตราบใดที่เป็นเรื่องที่ข้ารู้ ข้าจะบอกหมดไม่ปิดบัง"

"ดี นั่งลงเถิด!" ฝางเสวียนหลิงยิ้มพลางพยักหน้า

จากนั้นฝางเสวียนหลิงก็เล่าเรื่องราชสำนักขาดเงินให้เหวยฮ่าวฟังว่า หลายปีมานี้ ราชสำนักเพื่อให้ประชาชนทั่วแผ่นดินได้พักฟื้น ไม่ขึ้นภาษีอากร แต่รายจ่ายของราชสำนักกลับมากขึ้นเรื่อย ๆ ตอนนี้ขาดดุลมากขึ้นทุกที ส่วนภาษีอากรกลับเพิ่มขึ้นอย่างเชื่องช้า ฝางเสวียนหลิงถามเหวยฮ่าวว่ามีวิธีใดให้ราชสำนักเพิ่มภาษีอากรได้บ้าง

เหวยฮ่าวฟังแล้วก็นั่งคิดอยู่ตรงนั้น จากนั้นเอ่ยขึ้น "เพิ่มภาษีอากรไม่ดีมั้ง เพิ่มภาษีอากรก็เท่ากับเพิ่มภาระให้ประชาชนไม่ใช่หรือ?"

"อือ นั่นก็จริง แต่ราชสำนักก็มีภาษีอากรเป็นแหล่งรายได้เดียว" ฝางเสวียนหลิงพยักหน้าอย่างกังวลใจ พลางมองเหวยฮ่าวแล้วเอ่ย

"นั่นก็ไม่แน่ ใครบอกว่ามีแค่ภาษีอากรอย่างเดียว พู่เย่ฝาง เท่าที่ข้ารู้ เกลือและเหล็กสองอย่างนี้ราชสำนักเป็นผู้ดำเนินการมาตลอด สองอย่างนี้ไม่มีเงินเลยหรือ?" เหวยฮ่าวส่ายหน้ามองฝางเสวียนหลิงแล้วเอ่ย

"ท่านป๋อเหวยพูดเล่นแล้ว เกลือกับเหล็กในราชสำนักยังไม่พอเลย ไหนจะทหารที่รบอยู่แนวหน้าที่ยังขาดเกลือ จะมีเกลือเหลือพอขายได้อย่างไร ส่วนเหล็กที่เจ้าว่า ตอนนี้เหล็กใช้ได้แต่ในราชการศึก ชาวบ้านจะซื้อเหล็กก็เอาไปทำเครื่องมือทำกิน เช่นจอบ เคียว อะไรพวกนี้ จะมีเหล็กเหลือขายได้ที่ไหน" ฝางเสวียนหลิงโบกมือใส่เหวยฮ่าวพลางพูด

"ข้ารู้ ตอนนี้เกลือราคาหนึ่งตำลึงสิบอีแปะใช่หรือไม่ หนึ่งชั่งก็หนึ่งร้อยหกสิบอีแปะใช่ไหม" เหวยฮ่าวหันไปถามฝางเสวียนหลิง

ฝางเสวียนหลิงพยักหน้า

"ถ้าเปิดขายเต็มที่ ชาวบ้านจะซื้อกันเต็มที่ไหม" เหวยฮ่าวถามต่อ

ฝางเสวียนหลิงได้ยินก็พยักหน้าอีกครั้ง เรื่องนี้แน่นอนอยู่แล้ว ตอนนี้เกลือในต้าถังยังไม่พอ ยังมีเกลือเถื่อนขายอยู่ด้วย เกลือเถื่อนพวกนั้นคุณภาพก็ไม่ดี แน่นอนว่าราคาก็ถูกกว่าหน่อย

"ต้าถังของเราตอนนี้สำรวจประชากรได้ราวสิบห้าล้านคน สมมติคนหนึ่งต้องการครึ่งชั่ง ก็ต้องใช้แปดล้านชั่ง หนึ่งหมื่นชั่งต้องใช้เงินหนึ่งพันหกร้อยก้วน แปดล้านชั่งก็ราวหนึ่งแสนสองหมื่นก้วน ส่วนต้นทุน ข้าคิดยังไงก็ไม่เกินสองหมื่นก้วน แค่เกลืออย่างเดียวก็ทำเงินได้หนึ่งแสนก้วน แล้วจะเป็นไปได้อย่างไรที่ขาดเงิน" เหวยฮ่าวคิดเลขตรงนั้นเสร็จก็มองฝางเสวียนหลิงพลางถาม

"ฮ่า บัญชีก็คิดอย่างนั้น แต่เกลือที่ต้าถังของเราผลิตได้จริงในหนึ่งปีไม่ถึงสองหมื่นชั่ง ชาวบ้านส่วนใหญ่ซื้อเกลือไม่ได้ หรือจะพูดว่าต้องไปซื้อเกลือเถื่อนก็ได้ แต่ว่า ท่านป๋อเหวย ข้าพบว่าท่านคิดเลขเก่งนัก" ฝางเสวียนหลิงยิ้มขื่นพูดกับเหวยฮ่าว แล้วก็พบว่าการคิดเลขของเหวยฮ่าวเก่งจริง

"คิดเลขเป็นเรื่องเล็ก ทั่วทั้งต้าถังไม่มีใครคิดสู้ข้าได้ โจทย์เลขด้วย ในต้าถังข้ากล้าพูดว่าเป็นที่หนึ่ง ไม่ต้องพูดเรื่องนี้ก่อน พวกเราพูดเรื่องเกลือกันก่อนดีกว่า เกลือมันไม่พอได้อย่างไร เรื่องง่าย ๆ อย่างนี้ ไม่พอได้อย่างไร" เหวยฮ่าวพูดแล้วก็มองฝางเสวียนหลิง

"ฮ่าฮ่า ปากกล้านัก ที่หนึ่งแห่งการคิดเลขของต้าถัง เอาเถอะ" ฝางเสวียนหลิงได้ยินก็หัวเราะทีหนึ่ง จากนั้นมองเหวยฮ่าวพลางพูด "เกลือไม่ได้ผลิตง่ายขนาดนั้น เกลือบางส่วนผลิตออกมาก็ยังมีพิษ ชาวบ้านกินไม่ได้ กินเข้าไปจะถูกพิษ ส่วนจะผลิตเกลือที่ได้มาตรฐานได้นั้นต้องใช้กระบวนการซับซ้อนมาก นอกจากต้นทุนจะสูงแล้ว ผลผลิตก็ยังขึ้นมาไม่ได้"

"ซับซ้อนอะไรกันนักหนา ของแค่นี้ยังจะซับซ้อนอีก กระบวนการง่าย ๆ แค่นี้ ซับซ้อนหรือ เจ้าเชื่อไหม ข้าสกัดให้ได้หนึ่งแสนชั่งในวันเดียว ขอแค่เจ้ามีเกลือหยาบให้ข้าพอ หรือจะเป็นนาเกลือก็ได้" เหวยฮ่าวนั่งอยู่ตรงนั้นพูดอย่างดูแคลน

"อะไรนะ หนึ่งแสนชั่ง ไม่ต้องถึงหนึ่งแสนชั่ง แค่หนึ่งหมื่นชั่ง ผู้เฒ่าก็ต้องรายงานฝ่าบาทด้วยตัวเอง ให้ฝ่าบาทแต่งตั้งเจ้าไปดูแลนาเกลือทั่วแผ่นดิน!" ฝางเสวียนหลิงได้ยินก็ตกใจลุกขึ้นยืน แล้วพนมมือไปทางวังหลวง พลางพูดกับเหวยฮ่าว

"ไม่ไป ไม่ได้ทำเงินเข้ากระเป๋าตัวเองสักหน่อย ข้าไปยุ่งเรื่องนั้นทำไม" เหวยฮ่าวโบกมือพูดทันที

"เจ้า...เจ้าเพิ่งคุยโวไว้ใหญ่โต ไม่รับคำพูดตัวเองหรือ เจ้ากำลังพูดจาเหลวไหลใส่ข้าหรือ" ฝางเสวียนหลิงอึ้งไปทันที จากนั้นมองเหวยฮ่าวพลางถาม

"ไม่ได้ไม่รับสักหน่อย ข้าสอนพวกเจ้าก็ได้นี่ ข้าไปยุ่งเรื่องนั้นทำไม ข้ากินอิ่มจนไม่มีอะไรทำหรือ ไอ้เรื่องที่ไม่ใช่ธุรกิจของบ้านตัวเอง ข้าไปยุ่ง!" เหวยฮ่าวโบกมือส่ายหน้าพูด

"เจ้าพูดจริงหรือ" ฝางเสวียนหลิงมองเหวยฮ่าวพลางถามด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย

"จริงสิ จริงแท้แน่นอน หรือว่า เอ่อ เจ้าลองเอาเกลือหยาบมาหน่อยสิ พวกที่มีพิษน่ะ แล้วข้าจะให้เจ้าไปหาเครื่องมือมาหน่อย พอจัดการเสร็จ ข้าจะสกัดให้ดู" เหวยฮ่าวพยักหน้าพูดกับฝางเสวียนหลิง

"จริงหรือ เจ้าว่ามา ต้องใช้เครื่องมืออะไร ผู้เฒ่าจะหาให้!" ฝางเสวียนหลิงพูดด้วยความตื่นเต้น

"โอ๊ย เอากระดาษกับพู่กันมา อันนี้ต้องวาดออกมาถึงจะได้" เหวยฮ่าวได้ยินก็ลูบหัวตัวเองพลางพูด

"ได้เลย คนไหนก็ได้ ส่งกระดาษกับพู่กันเข้ามา!" ฝางเสวียนหลิงได้ยินก็ตะโกนเสียงดัง

ไม่นานนัก พัศดีก็ส่งกระดาษกับพู่กันเข้ามา เหวยฮ่าวก็นั่งเขียนนั่งวาดอยู่ตรงนั้น ฝางเสวียนหลิงเห็นลายมือของเหวยฮ่าวก็ปวดหัวขึ้นมาทันที มีที่ไหนกัน ตัวหนังสือถึงได้น่าเกลียดขนาดนี้

แต่ก็ไม่กล้าพูด ยังไงตอนนี้ก็ต้องขอความช่วยเหลือจากเหวยฮ่าว ไม่นานเหวยฮ่าวก็เขียนและวาดเสร็จ ส่งให้ฝางเสวียนหลิง

"เอาไป เตรียมของพวกนี้ให้พร้อม แล้วก็เตรียมน้ำเกลือเข้มข้นไว้ ข้าจะสกัดให้พวกเจ้าก่อน ถึงตอนนั้นพวกเจ้าก็ส่งคนมาเรียนเอา" เหวยฮ่าวพูดกับฝางเสวียนหลิง

"ดี ดี เร็วเข้า กินกับข้าว กินกับข้าว อาหารเย็นหมดแล้ว!" ฝางเสวียนหลิงพับกระดาษพวกนั้นอย่างระมัดระวัง พูดกับเหวยฮ่าวอย่างกระตือรือร้น

"อืม เจ้าก็กินด้วย อย่าเกรงใจ เอ้อ ข้าถามเรื่องหนึ่งหน่อย เจ้ารู้จักเซี่ยกั๋วกงไหม" เหวยฮ่าวเอ่ยถามฝางเสวียนหลิง

"เซี่ยกั๋วกง อ้อ รู้จัก ไปปาซู่แล้ว!" ฝางเสวียนหลิงได้ยินก็ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็นึกถึงเรื่องที่หลี่ซื่อหมินกำชับไว้ รีบพูดกับเหวยฮ่าว

"อยู่ดี ๆ ไปปาซู่ทำไมกัน" เหวยฮ่าวได้ยินก็พูดอย่างหงุดหงิด ในใจก็เชื่อขึ้นมาแล้วว่า มีตัวตนของเซี่ยกั๋วกงจริง

จากนั้น ฝางเสวียนหลิงก็คุยกับเหวยฮ่าวคำหนึ่งสองคำเรื่อยเปื่อย

พอเหวยฮ่าวกินเสร็จ ฝางเสวียนหลิงก็รีบไปทางวังหลวงทันที เขาต้องรายงานเรื่องที่เหวยฮ่าวสามารถเพิ่มผลผลิตเกลือให้หลี่ซื่อหมิน

"วาดอะไรกัน นี่มันให้เราเห็นได้ยังไง แล้วก็ตัวหนังสือพวกนั้น เขียนได้น่าเกลียดจริง ๆ" หลี่ซื่อหมินรับกระดาษที่ฝางเสวียนหลิงยื่นให้ คลี่ออกแล้วก็ปวดหัว

"ฝ่าบาท ตั้งใจดูก็ยังพอมองออกขอรับ ข้าน้อยจะไปเตรียมตามที่เขียนไว้ข้างบนนี้ก่อน ได้หรือไม่ขอรับ" ฝางเสวียนหลิงมองหลี่ซื่อหมินแล้วถามขึ้น

"เจ้าไปเตรียมเถอะ เจ้าหมอนี่ส่วนใหญ่ก็คงโม้ ยังจะบอกว่าวันละหมื่นชั่ง เป็นไปได้ยังไง ถ้าเป็นอย่างนั้นต้าถังของเราก็ไม่ขาดแคลนเกลือแล้ว" หลี่ซื่อหมินไม่เชื่อ ส่งกระดาษคืนให้ฝางเสวียนหลิง

"ฝ่าบาท ไม่เชื่อหรือขอรับ" ฝางเสวียนหลิงได้ยินก็มองหลี่ซื่อหมินอย่างประหลาดใจแล้วถามขึ้น

"ไม่เชื่อ เจ้าหมอนี่ชอบโม้ แล้วก็ดูของที่มันวาดสิ มันอะไรกัน" หลี่ซื่อหมินส่ายหน้าพูด

ทุกยุคทุกสมัยล้วนขาดแคลนเกลือ ไม่เคยมีใครแก้ได้ หลี่ซื่อหมินก็ไม่เชื่อว่าเหวยฮ่าวจะแก้ได้

"ฝ่าบาท ข้าน้อย...ข้าน้อยขอลองดูก่อนขอรับ ยังไงของพวกนี้ก็ไม่ยาก ทำเสร็จแล้วส่งไปให้เหวยฮ่าวก็พอ" ฝางเสวียนหลิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกว่ายังต้องลองดู

หลี่ซื่อหมินได้ยินก็พยักหน้า เรื่องนี้เขาก็ไม่คิดจะไปขัดขวาง