ตอนที่ 76 ใบกู้ยืม

หลี่ซื่อหมินได้ยินคำพูดของไต้โจ้วก็นั่งครุ่นคิดอยู่กับที่ ตอนนี้พวกเติร์กเข้ามารุกรานชายแดนอยู่ตลอด แรงกดดันที่ชายแดนหนักมาก หากไม่มีเงินทุนสำหรับทัพอย่างเพียงพอ ก็ยากที่จะรบที่แนวหน้า

"ฝ่าบาท ไม่ว่าอย่างไรครานี้ก็ต้องส่งเงินสองแสนก้วนไปให้ได้ ภายในสิบวันต้องส่งจากเมืองหลวงไปถึงชายแดนให้ได้พะย่ะค่ะ" ไต้โจ้วมองหลี่ซื่อหมินแล้วพูดต่อ

"อือ ฝ่ายกระทรวงการคลังของพวกเจ้า ภายในสิบวันรวบรวมเงินกับเสบียงได้เท่าไร?" หลี่ซื่อหมินคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยถาม

"ทูลฝ่าบาท ได้มากที่สุดสามหมื่นก้วนพะย่ะค่ะ" ไต้โจ้วก้มหน้าพูด หาเงินไม่ได้จริง ๆ

"เพียงเท่านี้เอง ยังขาดอีกหนึ่งแสนเจ็ดหมื่นก้วน?" หลี่ซื่อหมินมองไต้โจ้วด้วยความตกใจแล้วถามขึ้น

"พะย่ะค่ะ ช่วงหลายปีมานี้เงินทัพสูงลิ่วมาตลอด ฝ่ายกระทรวงการคลังขาดดุลมาตลอด จึงไม่มีเงินเหลือจริง ๆ พะย่ะค่ะ" ไต้โจ้วยังคงก้มหน้าพูด

หลี่ซื่อหมินลุกขึ้น เดินลงมา แล้วเดินไปเดินมาในห้องหนังสือของตำหนักกานลู่ ครุ่นคิดหาทาง

ผ่านไปครู่หนึ่ง หลี่ซื่อหมินจึงเอ่ยขึ้น "เจ้ากลับไปคิดหาทางก่อนเถิด เราก็จะคิดหาทางดูเหมือนกัน ลองดูว่าจะรวบรวมเงินให้ครบได้หรือไม่"

"พะย่ะค่ะฝ่าบาท ขอฝ่าบาททรงอภัย กระหม่อมทำการไม่ดีเองพะย่ะค่ะ" ไต้โจ้วประสานมือพูดกับหลี่ซื่อหมิน

หลี่ซื่อหมินโบกมือเป็นเชิงให้เขาออกไป

"ไปเรียกลี่จื้อมาที่นี่ เรามีเรื่องจะถามนางด้วย!" หลี่ซื่อหมินพูดกับหวังเต๋อที่อยู่ข้างกาย

"ฝ่าบาท เวลานี้องค์หญิงใหญ่อาจจะออกไปข้างนอกแล้วพะย่ะค่ะ ช่วงนี้พระนางออกไปข้างนอกทุกวันเลย" หวังเต๋อคิดครู่หนึ่งแล้วมองหลี่ซื่อหมินถามขึ้น

"อือ ถ้าออกไปแล้วเจ้าก็บอกสาวใช้ในวังให้แจ้งลี่จื้อ กลับมาแล้วให้มาที่ตำหนักกานลู่" หลี่ซื่อหมินพูดกับหวังเต๋อ

หวังเต๋อประสานมือแล้วออกไปทันที

ส่วนหลี่ลี่จื้อนั้นออกไปข้างนอกจริง ๆ ตอนนี้เหวยฮ่าวถูกจับไป เรื่องของโรงงานกระดาษกับโรงงานเครื่องเคลือบจึงตกมาอยู่กับนางทั้งหมด โดยเฉพาะเครื่องเคลือบชุดที่เพิ่งออกจากเตา ตอนนี้ต้องขาย ดีที่เครื่องเคลือบพวกนั้นไม่ต้องกังวลเรื่องขาย ตอนนี้หลี่ลี่จื้อเก็บเงินอยู่ตลอด

พอถึงตอนเย็น หลี่ลี่จื้อลากเงินสองหมื่นก้วนกลับเข้าวัง ส่งเข้าท้องพระคลังฝ่ายใน ตอนนี้ท้องพระคลังฝ่ายในมีเงินไม่น้อย หลี่ลี่จื้อเห็นเงินกองอยู่ในห้องคลังราวสี่หมื่นก้วนก็พอใจมาก คิดว่าปีนี้ท้องพระคลังฝ่ายในคงไม่มีปัญหา งานแต่งของพี่ใหญ่ก็ใช้เงินไปเกือบหมดแล้ว คาดว่าอีกสักหมื่นก้วนก็คงพอ เงินที่เหลือก็พอกับรายจ่ายของท้องพระคลังฝ่ายในปีนี้

กลับมาถึงตำหนักที่พักของตัวเอง ได้ยินจากปากสาวใช้ว่าเสด็จพ่อตามหาตน จึงถือกับข้าวที่หอบกลับมาจากหอจวี้เสียนไป ส่วนหนึ่งส่งไปที่ตำหนักลี่เจิ้ง อีกส่วนหนึ่งนางถือไปที่ตำหนักกานลู่ นางเองก็ยังไม่ได้กินข้าว

"เสด็จพ่อเพคะ!" หลี่ลี่จื้อเข้ามาในตำหนักกานลู่แล้วเห็นหลี่ซื่อหมินกำลังอ่านฎีกาอยู่ ก็ยิ้มแล้วเรียกขึ้น

"ลี่จื้อกลับมาแล้วรึ อุ๊ย เอากับข้าวกลับมาด้วย พอดีเลยเสด็จพ่อยังไม่ได้กินข้าว!" หลี่ซื่อหมินได้ยินเสียงหลี่ลี่จื้อก็เงยหน้าขึ้นมอง แล้วยิ้มพูด

"ตั้งใจเอามาถวายเสด็จพ่อโดยเฉพาะเพคะ" หลี่ลี่จื้อยิ้มพูด

หวังเต๋อที่อยู่ข้าง ๆ รีบรับมาถือไว้ แล้วยกกับข้าวพวกนั้นออกมา พร้อมกับสั่งให้คนอื่นเอาแป้งแผ่นใหญ่มาส่ง

"เสด็จพ่อเพคะ อันนี้ขาเป็ด อันนี้เนื้อแกะผัดไฟแรง!" หลี่ลี่จื้อยิ้มแล้วตักกับข้าวให้หลี่ซื่อหมิน

"เจ้าก็กินด้วย ลูกสาวเรานี่ดีจริง ๆ คนอื่นไม่มีฝีมือหอบกับข้าวออกมาจากหอจวี้เสียนได้หรอก!" หลี่ซื่อหมินยิ้มพูดกับหลี่ลี่จื้อ

"หิหิ ถ้าเสด็จพ่ออยากกิน วันหลังลูกสาวจะหอบมาให้ทุกวันเลยเพคะ" หลี่ลี่จื้อพูดอย่างมีความสุข

เรื่องนี้ก็เป็นอภิสิทธิ์ของนางจริง ๆ ทั้งหอจวี้เสียนมีเพียงนางที่เป็นแขกคนเดียวที่หอบกับข้าวออกไปได้

"อือ ลูกสาว เราอยากถามเจ้า ทางฝั่งเหวยฮ่าวมีเงินเท่าไร ครานี้กู้ได้เท่าไร? อีกอย่าง ภายในสิบวัน พวกเจ้ารวบรวมเงินได้เท่าไร?" หลี่ซื่อหมินนั่งอยู่ตรงนั้น มองหลี่ลี่จื้อแล้วถามขึ้น

"อ๊ะ สิบวันงั้นรึ ตอนนี้ทางฝั่งเหวยฮ่าวมีเงินราวเจ็ดหมื่นก้วน ท่านก็รู้ ในนั้นสองหมื่นก้วนเป็นเงินจากการขายเครื่องเคลือบรอบก่อน อีกห้าหมื่นก้วนเป็นเงินมัดจำ เครื่องเคลือบรอบนี้ขายได้ราวสามหมื่นก้วน แต่เพราะเก็บมัดจำไว้แล้ว เงินที่จะเข้าบัญชีได้ก็คงราวสามหมื่นก้วน วันนี้ลูกสาวขนกลับมาสองหมื่นก้วน พรุ่งนี้พอขายเครื่องเคลือบพวกนั้นหมด ก็ยังเหลืออีกราวหนึ่งหมื่นก้วน"

หลี่ลี่จื้อได้ยินก็รายงานหลี่ซื่อหมินทันที จากนั้นมองหลี่ซื่อหมินแล้วถามว่า "เสด็จพ่อ ราชสำนักขาดเงินหรือเพคะ?"

"อือ ขาดเงิน ทางชายแดนขาดเงิน ช่องโหว่สองแสนก้วน!" หลี่ซื่อหมินพยักหน้าอย่างหนักอึ้ง

"สองแสนก้วนหรือเพคะ เสด็จพ่อ ไม่พอนะ ทางลูกสาวกับเหวยฮ่าว สิบวันอย่างมากก็หาได้หนึ่งแสนสองหมื่นก้วน ตอนนี้เหวยฮ่าวถูกขังอยู่ในคุก เครื่องเคลือบเผาไม่ได้ ถ้าเผาได้ก็ยังหาได้อีกสองสามหมื่นก้วน ก็พอใกล้เคียง" หลี่ลี่จื้อคิดครู่หนึ่งแล้วมองหลี่ซื่อหมินพูด

"เจ้าจะให้ปล่อยเหวยฮ่าวออกมางั้นรึ" หลี่ซื่อหมินมองหลี่ลี่จื้อแล้วถาม

"เสด็จพ่อ อย่าปล่อยเลยดีกว่าหรือเพคะ? ถ้าปล่อย คุณลุงเฉิงกับพวกนั้นต้องมีข้อติงแน่ ถึงตอนนั้นก็จะแก้แค้นเหวยฮ่าว" หลี่ลี่จื้อคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ย

"เสด็จพ่อก็คิดเช่นนี้ ให้เขาอยู่ข้างใน ปลอดภัย และพอพวกนั้นหายโกรธ เรื่องนี้ก็ไม่เป็นเรื่องอีก แต่ถ้าปล่อยออกมาตอนนี้ ก็เห็นชัดว่าเข้าข้างไม่ใช่รึ" หลี่ซื่อหมินพยักหน้าพูด

"แต่ยังขาดอีกเจ็ดหมื่นก้วน ทำอย่างไรดีเพคะ" หลี่ลี่จื้อมองหลี่ซื่อหมินถามต่อ

"ทางกระทรวงการคลังหาได้สามหมื่นก้วน! ยังขาดอีกสี่หมื่นก้วน!" หลี่ซื่อหมินเอ่ยต่อ

"งั้น เสด็จพ่อ ทางท้องพระคลังฝ่ายในยังมีอีกราวสองหมื่นก้วน เรื่องนี้ต้องบอกเสด็จแม่ด้วย ถ้าดึงมาหมด ในวังหลังคนอื่นอาจมีข้อติง" หลี่ลี่จื้อเตือนหลี่ซื่อหมินต่อ

"โอ ท้องพระคลังฝ่ายในยังมีสองหมื่นก้วนอีกหรือ" หลี่ซื่อหมินได้ยินก็มองหลี่ลี่จื้ออย่างประหลาดใจ

"เสด็จพ่อ ขุนนางในราชสำนักพวกนั้นทำอะไรกันอยู่ กินเงินเดือนแล้วไม่ทำอะไรเลย? ยังสู้เหวยฮ่าวคนเดียวไม่ได้" หลี่ลี่จื้อพูดอย่างไม่พอใจเล็กน้อย

"ยัยโง่ ในราชสำนักมีที่ที่ต้องใช้เงินมากมาย ปีนี้ภาษีทั้งแผ่นดินก็แค่ราวหนึ่งแสนก้วน ส่วนทางเติร์กก็รุกรานชายแดนไม่หยุด ไม่มีทางเลือก เงินส่วนใหญ่หมดไปที่ชายแดน อีกอย่าง แผ่นดินวุ่นวายมานาน ราษฎรลดลงอย่างหนัก ภาษีจึงขึ้นไม่ได้ตลอด ไม่ใช่ขุนนางพวกนั้นไร้ความสามารถ แต่ต้าถังของเรามีพื้นฐานเพียงเท่านี้" หลี่ซื่อหมินมองหลี่ลี่จื้อพลางอธิบายพร้อมยิ้มขมขื่น

"อือ เสด็จพ่อ ท่านเขียนใบกู้ยืมให้เหวยฮ่าวสักใบ ให้เหวยฮ่าวเอาเงินพวกนั้นออกมาก็ได้ ถ้าทางท้องพระคลังฝ่ายในไม่มีเงิน ลูกสาวก็จะดึงจากทางเหวยฮ่าวมาบ้าง ที่บ้านเหวยฮ่าวยังมีเงินไม่น้อย คาดว่าสามถึงห้าพันก้วน ถึงตอนนั้นถ้าเสด็จแม่ต้องการเงินเร่งด่วน เงินตามไม่ทัน ลูกสาวก็จะดึงมาจากทางเหวยฮ่าว" หลี่ลี่จื้อมองหลี่ซื่อหมินพูด ตอนนี้ในเมื่อขาดเงินก็ไม่มีทางอื่น

"ดี พรุ่งนี้เสด็จพ่อจะให้พู่เย่ฝางไปคุยกับเขา" หลี่ซื่อหมินพยักหน้าพูด ตอนนี้ได้แต่ทำเช่นนี้

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หลี่ซื่อหมินก็เรียกฝางเสวียนหลิงเข้าวัง กำชับเรื่องพวกนั้น พร้อมกำชับเป็นพิเศษว่าต้องพบเหวยฮ่าวคนเดียว ต้องคุยเรื่องนี้กันลำพัง ห้ามคุยเรื่องนี้ในคุก ฝางเสวียนหลิงเห็นใบกู้ยืมก็รู้ทันทีว่าต้องทำอย่างไร

ฝางเสวียนหลิงเปิดใบกู้ยืม เห็นหลี่ซื่อหมินเขียนไว้ข้างบนว่าจะกู้เงินเหวยฮ่าวเจ็ดหมื่นก้วน ก็ตกใจเช่นกัน

เจ้าทึ่มเหวยที่ดูไม่สะดุดตาคนนี้ กลับมีเงินมากขนาดนี้ เช่นนี้แล้วโรงงานเครื่องเคลือบนี้ก็ทำเงินได้จริง ๆ นี่เอง เหวยฮ่าวต่อยคน หลี่ซื่อหมินจึงไม่ได้จัดการอะไรเขา แค่ขังไว้ในคุกกระทรวงอาญา และคาดว่าไม่นานก็จะปล่อยออกมา

"หนุ่มน้อยที่มีความสามารถ ควรคุยกับเขาให้ดี ๆ" ฝางเสวียนหลิงชื่นชมอยู่ในใจ

คนเก่งแบบนี้หายากนัก โดยเฉพาะคนที่ถนัดการค้าขาย กระทรวงการคลังของต้าถังหลายปีมานี้ขาดดุลมาตลอด หากมีเหวยฮ่าวช่วย อาจดีขึ้นบ้าง ชีวิตพวกขุนนางอย่างพวกเขาก็จะสบายขึ้นอีกหน่อย

ขณะเดียวกัน ทางฝั่งเหวยฮ่าว พวกเขาตื่นแล้วก็ยังเล่นไพ่ต่อ เล่นได้สักพัก พัศดีคนหนึ่งเดินเข้ามาตะโกนใส่เหวยฮ่าวว่า "เหวยฮ่าว มีคนมาขอพบเจ้า!"

"พบข้า? ใครกัน?" เหวยฮ่าวได้ยินก็หันไปมองพัศดีคนนั้นแล้วถาม

"เจ้าไปก็รู้เอง" พัศดียิ้มแล้วพูดกับเหวยฮ่าว

"เจ้าเข้ามา เล่นแทนสักหลายตาก่อน ข้าไปเดี๋ยวเดียว" เหวยฮ่าวเรียกพัศดีคนนั้นเข้ามาเล่นไพ่ ส่วนตัวเองออกไปพบคนข้างนอก ไม่นานเหวยฮ่าวก็มาถึงห้องหนึ่ง พอเข้าไปก็เห็นหน้าคุ้น ๆ เคยเห็นมาก่อน!

"คารวะท่านลุง ท่านคือ..." เหวยฮ่าวประสานมือถามฝางเสวียนหลิง

"มา ๆ ข้าคือฝางเสวียนหลิง นี่เป็นอาหารที่เจ้าซื้อมาจากหอจวี้เสียนของเจ้า ข้าบอกไว้ว่าจะเลี้ยงข้าวเจ้า พวกเขาจึงพาออกมาให้ ที่นี่มีเหล้าด้วย!" ฝางเสวียนหลิงยิ้มเชื้อเชิญเหวยฮ่าว

"โอ้ พู่เย่ฝาง คารวะพู่เย่ฝาง!" พอเหวยฮ่าวได้ยินว่าเป็นฝางเสวียนหลิงก็รีบประสานมือ

"อืม เรียกเจ้าลุงก็ได้ มานั่งสิ!" ฝางเสวียนหลิงพูดกับเหวยฮ่าวอย่างกระตือรือร้น

"ถ้าเช่นนั้นข้าก็ไม่เกรงใจแล้ว" เหวยฮ่าวได้ยินคำเชื้อเชิญก็เดินไปนั่ง

"นี่คือเรื่องที่ฝ่าบาททรงสั่งให้จัดการ ใบกู้ยืม รวมเจ็ดหมื่นก้วน!" ฝางเสวียนหลิงยิ้มแล้วหยิบใบกู้ยืมยื่นให้เหวยฮ่าว หลี่ซื่อหมินบอกไว้ว่าเรื่องนี้ตกลงกันแล้ว ให้เหวยฮ่าวไปได้เลย

"โอ้ เอ่อ พู่เย่ฝาง ท่านว่าไหม ข้าทำเงินได้ขนาดนี้ ฝ่าบาทยังขาดเงิน เหตุใดจึงไม่ยอมพบข้า? คนเก่งอย่างข้า ฝ่าบาทก็ไม่พบ เฮ้อ จริง ๆ เลย!" เหวยฮ่าวเก็บใบกู้ยืมเรียบร้อยแล้วถอนหายใจพูดกับฝางเสวียนหลิง

"ฮ่า ๆ!" ฝางเสวียนหลิงยิ้มลูบเคราตัวเอง ก่อนหน้านี้หลี่ซื่อหมินเคยเล่าเรื่องที่พบเหวยฮ่าวให้เขาฟัง และกำชับว่าเปิดเผยฐานะของพระองค์ไม่ได้

"เอ่อ พู่เย่ฝาง ท่านว่าไหม สมองฝ่าบาทเป็นอะไรไปหรือเปล่า คิดอย่างไรกัน การพบข้าสักครั้งมันยากมากนักหรือ? ข้าน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือ?" เหวยฮ่าวยังคงรบเร้าถามฝางเสวียนหลิง

ฝางเสวียนหลิงได้ยินก็ยิ้มส่ายหน้า ดีที่หลี่ซื่อหมินกำชับไว้แล้วว่าเหวยฮ่าวผู้นี้สมองมีปัญหา ปากไม่มีประตู ให้ฝางเสวียนหลิงฟังแล้วอย่าโมโห