ตอนที่ 75 ไพ่โป๊กเกอร์

เหวยฮ่าวนั่งอยู่ในห้องขัง junto กับพวกนั้น น่าเบื่อยิ่งนัก เขาจึงเริ่มชวนพวกเขาคุย แต่ทุกคนต่างจ้องเขม็งใส่เขา ไม่มีทางเลือก เหวยฮ่าวได้แต่คุยกับพวกผู้คุมนักโทษเหล่านั้น แต่ผู้คุมนักโทษถูกเฉิงชู่ซื่อกับพวกจ้องตาไว้ จึงไม่กล้าคุยกับเหวยฮ่าว

ฝ่ายคนพวกนั้นกลับนั่งคุยกันเรื่องเหล้ายาและหญิงงามอยู่ตรงนั้น ซึ่งทำให้เหวยฮ่าวอยากรู้อยากเห็นนัก อยากจะเดินไปคุยด้วย

"ลูกเอ๋ย ลูก!" ตอนนั้นเองเหวยฟู่หรงหิ้วของกินเดินเข้ามา เหวยฮ่าวเห็นก็ชะงักไปเช่นกัน

"พ่อ ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร?" เหวยฮ่าวลุกขึ้นยืน มองเหวยฟู่หรงผ่านซี่กรงแล้วถามขึ้น

"เจ้าไอ้ตัวแสบ เอาแต่ต่อยตี ตอนนี้ดีแล้วสินะ ได้เข้าห้องขังสมใจ เจ้ายังคิดว่าตัวเองเป็นเด็กหรือไง ต่อยตีแล้วทางการไม่จับ!" เหวยฟู่หรงร้อนใจจนแทบอยู่ไม่ติด ในใจก็สงสารลูกคนนี้ ไม่ว่าจะพูดอย่างไรก็เป็นสายเลือดเดียวที่เหลืออยู่ อีกทั้งช่วงนี้ลูกก็ทำตัวดีจริง ๆ

"พ่อไปหาองค์หญิงฉางเล่อแล้วหรือ?" เหวยฮ่าวลดเสียงลงถามเหวยฟู่หรง

"ไปขอแล้ว นางบอกว่าครานี้เจ้าสร้างเรื่องใหญ่เกินไป ตีลูกหลานกั๋วกงไปตั้งมากมาย นางก็กังวลว่าจะจัดการไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ยังช่วยอยู่ ไม่ใช่หรือไง ถึงได้ให้ข้าส่งกับข้าวมาให้ เจ้าฟังนะลูก ครานี้ต้องจำไว้ให้ขึ้นใจเลย อย่าไปชกต่อยใครอีก พ่อเองก็ฝากฝังนางไว้แล้ว ขอเพียงปล่อยเจ้าออกมาได้ เรื่องเงินทองไม่ต้องห่วง" เหวยฟู่หรงสีหน้าตระหนก รีบพูดกับเหวยฮ่าว คำพูดทั้งหมดนี้หลี่ลี่จื้อเป็นคนสอนเขา หวังเพียงให้เหวยฮ่าวจำไว้ให้ขึ้นใจ

"พ่อ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับข้า พวกมันหาเรื่องข้าก่อน ไม่เชื่อพ่อลองถามพวกบ่าวพวกนั้นดูก็ได้" เหวยฮ่าวชี้ไปที่เฉิงชู่ซื่อกับพวกแล้วพูด

เหวยฟู่หรงได้ยินก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วเดินไปทางเฉิงชู่ซื่อกับพวก ประสานมือคารวะกล่าวว่า "นายน้อยทั้งหลาย พวกท่านอย่าถือสาคนต่ำต้อยเลย เจ้าฮ่าวของข้า สมองไม่ค่อยดี พูดจาก็ไม่เป็น ตรงไหนที่ล่วงเกินไป ขอได้โปรดอภัย ข้าขอแทนลูกของข้ารับโทษแทนทุกท่าน ขอทุกท่านได้โปรดยกโทษให้!"

เหวยฟู่หรงพูดจบก็ยังก้มหัวคำนับพวกเขาอีกครั้ง

"เอ่อ ท่านลุง อย่าทำเช่นนี้เลย เรื่องนี้มัน..." เฉิงชู่ซื่อได้ยินก็ลุกขึ้นยืน ไม่รู้จะพูดกับเหวยฟู่หรงอย่างไรดี ที่สำคัญ เรื่องนี้ถ้าจะโทษก็ต้องโทษเหวยฮ่าวจริง ๆ ก็โทษที่ปากของมันไม่รู้จักเก็บ

"ท่านลุง วางใจเถอะ พวกเราไม่ถือแค้น แต่เรื่องนี้ก็ต้องหาทางสะสางให้จบ" หลี่เต๋อเจี้ยนก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน แต่เดิมพวกเขาตั้งใจจะไกล่เกลี่ยกันเงียบ ๆ ไม่คิดว่าเหวยฮ่าวไอ้ทึ่มคนนี้จะดันยืนกรานแจ้งทางการ ตอนนี้ดีแล้ว ก็ได้เข้ามากันหมด

"ใช่แล้ว ท่านทั้งหลาย ข้าเอาอาหารมาไม่น้อย ข้าวมีไม่มาก แต่กับข้าวมีเหลือเฟือ ข้าคิดว่าในคุกคงมีแผ่นแป้งพอให้กินอยู่แล้ว เอ้า ส่วนนี้ให้พวกท่าน รับไปกินเถอะ ช่วงนี้ข้าจะให้คนส่งมาให้ทุกวัน ขอพวกท่านได้โปรดยกโทษให้ลูกของข้าด้วย!" เหวยฟู่หรงพูดพลางวางตะกร้าอาหารลง ประสานมือคารวะพวกเขา

สิ่งนี้ก็เป็นหลี่ลี่จื้อที่สอนเขา บอกว่าพวกนั้นเป็นลูกของกั๋วกง ต่อให้บอกว่าไม่ต้องผูกมิตร ก็ต้องทำให้พวกเขาไม่จดจำความแค้นให้ได้ ไม่อย่างนั้นภายหน้าหากเหวยฮ่าวได้เข้ารับราชการ ก็จะเดินต่อไปได้ยากลำบาก

"เช่นนี้..." เฉิงชู่ซื่อกับพวกรับฟังแล้วก็ลำบากใจนัก

"พ่อ ท่านจะส่งกับข้าวให้พวกมันทำไมกัน? จริง ๆ เลย กับข้าวกับปลาไม่ต้องใช้เงินหรืออย่างไร?" เหวยฮ่าวยืนอยู่ตรงนั้น ตะโกนเสียงดังลั่น

"เจ้ารู้อะไร ไอ้ตัวแสบ!" เหวยฟู่หรงถลึงตาจ้องเหวยฮ่าวแล้วตะโกน ส่วนเหวยฮ่าวก็อึดอัดใจนัก คิดไม่ออกว่าเหวยฟู่หรงส่งกับข้าวให้พวกเขาทำไม จากนั้นเหวยฟู่หรงก็รับผ้าห่มผืนหนึ่งมาจากมือบ่าว แล้วยื่นให้เหวยฮ่าว

"พ่อ อากาศร้อนขนาดนี้ ยังต้องใช้ผ้าห่มอีกหรือ?" เหวยฮ่าวรู้สึกแปลกประหลาด ไม่เข้าใจว่าพ่อแก่ของเขาคิดอะไรอยู่

"เจ้ารู้อะไร ในคุกมันหนาวเย็นชื้น ๆ ถ้าไม่ห่มผ้าเป็นหวัดขึ้นมาจะลำบาก เอาไปเถอะ พรุ่งนี้ข้าจะให้คนส่งกับข้าวมาให้ เจ้าไอ้ตัวแสบ จำไว้ให้ดี ห้ามต่อยตี!" เหวยฟู่หรงยังคงถลึงตาตะโกนใส่เหวยฮ่าว

"ข้ารู้ อยู่ที่นี่แล้วข้าจะต่อยได้อย่างไร" เหวยฮ่าวตอบอย่างหงุดหงิด แล้วก็หยิบกับข้าวเหล่านั้นมากิน

ส่วนเฉิงชู่ซื่อกับพวกก็เริ่มกิน กับข้าวของหอจวี้เสียน พวกเขาไม่ยอมพลาดง่าย ๆ หรอก พอกินเสร็จ เหวยฟู่หรงก็ให้บ่าวถือตะกร้ากับข้าวเหล่านั้นกลับไป จากนั้นเหวยฮ่าวกับพวกก็นั่งอยู่ในห้องขัง นั่งเหม่อ

เช้าวันรุ่งขึ้น เฉิงชู่ซื่อกับพวกยังคุยเล่นกันอยู่ แต่พอถึงตอนบ่าย พวกเขาก็เริ่มทนไม่ไหว เพราะจนป่านนี้ ครอบครัวของพวกเขายังไม่มาเยี่ยมเลย ราวกับไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นสักนิด ทำให้พวกเขาเริ่มไม่มีกำลังใจ

"ไม่ถูกแล้ว ทำไมท่านพ่อของข้ายังไม่มาฉุดข้าออกไปสักที แค่ต่อยกันครั้งเดียวเอง อย่างมากก็กลับไปโดนด่าหนึ่งยก แต่ทำไมตอนนี้เงียบสนิทเลย?" เฉิงชู่ซื่อที่นั่งอยู่ตรงนั้นมองคนพวกนั้นแล้วเอ่ยถาม

"คงไม่ใช่ครอบครัวเราไม่รู้เรื่องนี้ แล้วนึกว่าเราออกไปเที่ยวเล่นเฉย ๆ กระมัง ก่อนหน้านี้เราก็ทำแบบนี้บ่อย ๆ" อวี้ฉือเป่าหลินเองก็ไม่มั่นใจ ได้แต่หาข้ออ้างแบบนี้

"แต่ว่า เอ่อ รอดูตอนบ่ายก่อนเถอะ!" หลี่เต๋อเจี้ยนก็อดกังวลไม่ได้ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ที่จริงบิดาของพวกเขารู้เรื่องทั้งหมดแล้ว และได้รับข่าวจากหลี่ซื่อหมินด้วย หลี่ซื่อหมินสั่งว่าอย่าไปยุ่ง ปล่อยให้ขังสักสองสามวันก่อน ดังนั้นเมื่อรู้ข่าวนี้แล้ว ใครก็ไม่มีใครขยับ ทำเป็นว่าไม่เคยเกิดอะไรขึ้น ในเมื่อฮ่องเต้รับสั่งเองว่าจะขัง ก็ขังไปเถอะ จะได้ไม่ต้องกลัวว่าพวกเขาจะก่อเรื่อง พอถึงตอนบ่าย เหวยฮ่าวก็นั่งไม่ติดแล้ว

"ไม่ไหว เบื่อตายแล้ว คนไหนก็ได้!" เหวยฮ่าวเอ่ยแล้วก็ตะโกนขึ้น ผู้คุมคนหนึ่งเดินเข้ามา "เจ้าไปที่เหลาสุราของข้า บอกพ่อบ้านหวังในนั้น ให้เขาไปที่โรงงานกระดาษ บอกเหล่าคนงานให้ผลิตกระดาษออกมาหลาย ๆ แผ่น หนา ๆ ยิ่งหนายิ่งดี รีบไป พอถึงที่นั่นแล้วให้ข้าค่าตีขามันห้าสิบเหวิน!" เหวยฮ่าวสั่งผู้คุมคนนั้น

"ห้าสิบเหวิน? จริงหรือเปล่า?" ผู้คุมคนนั้นมองเหวยฮ่าวอย่างตกใจแล้วถามขึ้น

"ไปขอมันเลย ถ้าไม่ให้ เจ้ากลับมาบอกข้า ข้าออกไปแล้วจะเล่นงานพวกมันให้ตาย!" เหวยฮ่าวเอ่ยกับผู้คุมคนนั้นต่อ

"ได้เลย ท่านรออยู่!" ผู้คุมคนนั้นออกไปในทันที

ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ผู้คุมก็กลับมา ได้ค่าตีขามาด้วย เรื่องก็แพร่ออกไปแล้ว

พอตกค่ำ พ่อบ้านหวังมาส่งข้าวเองด้วย ยังหอบกระดาษหนา ๆ มาเจ็ดแปดแผ่น

"นายน้อย ท่านเอาการนี้ไปทำอะไรหรือ?" พ่อบ้านหวังถามเหวยฮ่าว

"ถามมากไปหรือเปล่า? ท่านพ่อของข้าสบายดีไหม?" เหวยฮ่าวเอ่ยถามพลางกินกับข้าวไป

"ท่านเจ้าของถูกนายหญิงไล่ออกจากบ้านแล้ว" พ่อบ้านหวังยิ้มขื่นแล้วบอกเหวยฮ่าว

"หา?" เหวยฮ่าวได้ยินก็เงยหน้าขึ้นมองพ่อบ้านหวังอย่างตกใจ

"นายหญิงให้ท่านเจ้าของไปช่วยท่านออกมา ท่านเจ้าของบอกว่าตอนนี้ชั่วคราวยังไม่มีวิธี นายหญิงโกรธก็ทะเลาะกับท่านเจ้าของ แล้วก็ไล่ท่านเจ้าของออกมา คืนนี้ท่านเจ้าของคงต้องนอนที่เหลาสุรา" พ่อบ้านหวังรายงาน

"อ้อ ถ้างั้นก็ดี มีที่นอนก็พอ" เหวยฮ่าวได้ฟังก็สบายใจขึ้นมาก เหลาสุราก็ไม่เลว ข้างในมีห้องพักของตัวเองห้องหนึ่ง ตกแต่งพอใช้ อีกทั้งยังมีเสี่ยวเอ้อร์นอนเฝ้าอยู่ที่เหลาสุราด้วย ไม่ต้องกลัว

พอกินข้าวเสร็จ เหวยฮ่าวก็ให้พวกผู้คุมช่วยใช้มีดตัดกระดาษให้เรียบร้อย พร้อมให้หาพู่กัน หมึก และชาดมา พวกผู้คุมกับเฉิงชู่ซื่อและคนอื่น ๆ ก็ไม่รู้ว่าเหวยฮ่าวจะทำอะไร ได้แต่จ้องมอง ก็เห็นเหวยฮ่าวใช้พู่กันวาดอะไรบางอย่างอยู่ตรงนั้น ไม่นาน ไพ่สองสำรับเหวยฮ่าวก็วาดเสร็จ แน่นอนว่าไพ่เจ คิว เค วาดภาพไม่ได้ ทำได้เพียงเขียนตัวให้ใหญ่ขึ้นหน่อย

"มา ๆ ข้าจะสอนพวกเจ้าเล่นไพ่ ไม่งั้นคืนนี้ตอนเข้าเวรพวกเจ้าก็เบื่อไม่ใช่หรือ?" เหวยฮ่าวนั่งลงแล้วตะโกนไปทางพวกผู้คุมที่อยู่ไกลออกไป

"เล่นไพ่?" พวกนั้นไม่เข้าใจเลยสักนิด รีบรุมเข้ามาดู เหวยฮ่าวจึงสอนให้พวกเขารู้จักไพ่เหล่านั้น หนึ่ง สอง สาม พวกเขารู้จักดี แต่เจ คิว เค กับไพ่ต้าหวังเสี่ยวหวังนั้นพวกเขาไม่รู้จัก เหวยฮ่าวต้องสอน หลังสอนจนเข้าใจแล้วก็เริ่มสอนวิธีเล่นไพ่ให้

ไม่นานพวกผู้คุมก็เล่นเป็นหมด เหวยฮ่าวเล่นไพ่กับพวกเขาผ่านซี่ลูกกรง ส่วนเฉิงชู่ซื่อกับคนอื่น ๆ ก็รุมเข้ามาดู ไม่มีทางเลือก ในคุกไม่มีอะไรทำ ทั้งยังไม่มีหนังสืออ่าน อีกอย่างพวกเขาเป็นลูกขุนพลทหาร ไม่ค่อยมีใครชอบอ่านหนังสือ ตอนนี้เจอของเล่นสนุกแบบนี้เข้า จึงยืนดูกันสามชั้นสี่ชั้น

"เฮ้ย รุมกันอยู่ตรงนี้ทำไม? ไปเล่นกันเองสิ!" เหวยฮ่าวตะโกนใส่พวกเขา พวกนั้นก็มองเหวยฮ่าว

"มองข้าทำไม?" เหวยฮ่าวไม่เข้าใจ ถลึงตาใส่พวกเขาแวบหนึ่ง

"เจ้าทึ่มเหวย ไพ่แค่นี้พวกข้าจะเล่นกันยังไง?" เฉิงชู่ซื่อชี้ไปที่ไพ่ในมือเหวยฮ่าว ถามอย่างไม่พอใจ

"ก็ทำเองสิ ตรงนั้นไม่ใช่มีกระดาษหรือไง ให้พวกนั้นตัดให้เรียบร้อย ตัดเสร็จก็วาดเอง!" เหวยฮ่าวพูดกับเฉิงชู่ซื่อและพวก

"เร็ว ๆ ๆ ๆ!" พอเฉิงชู่ซื่อและพวกได้ยินก็ลงมือกันทันที ไม่นานไพ่เจ็ดแปดสำรับก็ทำเสร็จ พวกเขาก็เริ่มนั่งเล่นไพ่กันในคุก!

"เจ้าทึ่มเหวย มาทางนี้ ไพ่ของเจ้าให้พวกนั้นเล่นไป พวกเราฝั่งนี้ขาดคนหนึ่ง!" เฉิงชู่ซื่อตะโกนเรียกเหวยฮ่าว เหวยฮ่าวหันไปมอง ก็เห็นว่าฝั่งนั้นเหลือกันอยู่สามคน

"ได้! พวกเจ้าไปเล่นกันเถอะ ข้าเล่นกับพวกนี้เอง!" เหวยฮ่าวพูดพลางลุกขึ้นเดินไปทางเฉิงชู่ซื่อและพวก จากนั้นทั้งกลุ่มก็เริ่มเล่นกัน

วันที่สาม เหวยฮ่าวกับพวกเขายังเล่นกันต่อ คราวนี้เริ่มเล่นกันด้วยเงินแล้ว บันทึกไว้ก่อน!

วันที่สี่ ในพระราชวัง เสนาบดีกระทรวงการคลังไต้โจ้วมาขอเงินจากหลี่ซื่อหมินที่ตำหนักกานลู่ ไม่มีทางเลือก ตอนนี้ฝั่งกระทรวงกลาโหมต้องการเงิน แต่ในคลังของกระทรวงการคลังไม่มีเงินเหลือแล้ว

"ฝ่าบาท ทางกระทรวงกลาโหมต้องการเงินสองแสนก้วน แต่บัดนี้ทางกระทรวงการคลังเหลือเงินไม่ถึงสามพันก้วน กระหม่อมจนปัญญาจริง ๆ ภาษีของปีนี้กว่าจะลงมาก็ต้องรอถึงฤดูใบไม้ร่วงกับฤดูหนาว และแน่นอนว่าก็ยังไม่พออยู่ดี ขอฝ่าบาททรงชี้แนะด้วยพะย่ะค่ะ" ไต้โจ้วประสานมือพูดกับหลี่ซื่อหมิน หลี่ซื่อหมินก็หนักใจไม่น้อย เงินสองแสนก้วนจะหามาได้อย่างไร กระทรวงกลาโหมขอเงินก็ใช้ที่ชายแดน ป้องกันพวกเติร์ก