ตอนที่ 74 เข้าไปให้หมดเลย

"เจ้าทึ่มเหวย เจ้าอย่าเอาให้เกินไปหน่อยเลย!" หลี่เต๋อเจี้ยนยืนอยู่ตรงนั้น ชี้หน้าเหวยฮ่าวแล้วด่าสาดเสียเทเสีย

"อะไรเรียกว่าเกินไป ฝั่งข้าถูกพวกเจ้าย่อยยับหมดแล้ว ไม่ต้องชดใช้หรือ? ของตกแต่งพวกนี้ข้าลงทุนไปตั้งมาก!" เหวยฮ่าวชี้ของที่ถูกทุบพัง พลางตะโกนใส่หลี่เต๋อเจี้ยน

"ฝั่งเราบาดเจ็บกันตั้งมากขนาดนี้ เจ้าไม่พูดถึงบ้างหรือ" เฉิงชู่ซื่อมองเหวยฮ่าวก็ตะโกนขึ้นมา

"พวกเจ้ารุมข้าคนเดียวทั้งกลุ่ม ยังมีหน้ามาพูดอีกหรือ" เหวยฮ่าวมองพวกเขาอย่างประชดประชัน

"เจ้า!" "ข้าอยากให้เจ้าฆ่ามันให้ตาย!"

"เกินไปแล้วจริง ๆ!"... พอพวกนั้นได้ยินก็ยิ่งโมโห แต่จะทำอะไรได้ พวกเขาสู้ไม่ไหว ถ้าสู้ไหวก็คงพุ่งเข้าใส่แล้ว

"เรื่องนี้ พวกเจ้าคิดว่าอย่างไร" นายทหารคนนั้นมองพวกเขาถาม เขาเองก็ไม่อยากยุ่งเรื่องนี้ แต่ตอนนี้เหวยฮ่าวจับไม่ปล่อย ถ้าไม่ยุ่งก็ไม่ได้เสียแล้ว

"ชดใช้มา!" เหวยฮ่าวพูดกับพวกเขาอย่างหนักแน่น

"เท่าไร" หลี่เต๋อเจี้ยนกัดฟันถาม ไม่มีทางเลือก เรื่องนี้ยังไงก็ต้องสะสางกันเงียบ ๆ ดีกว่า

"ห้าร้อยก้วน!" เหวยฮ่าวยื่นมือข้างหนึ่งออกมา พูดกับพวกเขา

"เจ้าทำไมไม่ไปปล้นเลย" หลี่เต๋อเจี้ยนตะโกนลั่น ส่วนคนอื่น ๆ ก็มองเหวยฮ่าวตาค้าง

"ปล้นน่ะมันผิดกฎหมาย ข้าเป็นราษฎรดี มีอีกอย่าง ปล้นเงินก็ไม่ได้เร็วขนาดนั้น ห้าร้อยก้วนน่ะ หลายร้อยชั่ง แบกขึ้นมาก็เหนื่อยจะแย่ ยังจะสบายขนาดนี้หรือ" เหวยฮ่าวมองพวกเขาพลางทำหน้าภูมิใจ

"เป็นไปไม่ได้ ของพวกเจ้ามีค่าเป็นห้าร้อยก้วนเชียวหรือ" หลี่เต๋อเจี้ยนตะโกนใส่เหวยฮ่าวต่อ

"เจ้าไม่พอใจก็ต่อรองได้ ข้าไม่ได้ห้ามเจ้าไว้สักหน่อย" เหวยฮ่าวทำหน้าจริงจังมองหลี่เต๋อเจี้ยนทันที

"สิบก้วน!" หลี่เต๋อเจี้ยนตะโกนขึ้นมาทันที

"เจ้าว่าอะไรนะ" เหวยฮ่าวแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ข้าตั้งราคาห้าร้อยก้วน เขากลับต่อเหลือสิบก้วน

"สิบก้วน จะเอาก็เอา ไม่เอาก็ช่าง!" หลี่เต๋อเจี้ยนตะโกนใส่เหวยฮ่าว

"ฝันไปเถิดเจ้า จะมาปัดเศษเหมือนไล่ขอทานหรือ ข้าบอกเจ้านะ ถ้าไม่มีห้าร้อยก้วน ข้าจะแจ้งความ!" เหวยฮ่าวชี้หน้าพวกเขาข่มขู่ ส่วนนายทหารคนนั้นยืนอยู่ตรงนั้น ลำบากใจนัก จะจับก็ไม่ใช่ ไม่จับก็ไม่ใช่

"ห้าร้อยก้วน ข้ายอมไปเดินแวะกระทรวงอาญาสักรอบยังดีกว่า!" บุตรชายคนหนึ่งของท่านโหวเอ่ยขึ้น

"ตอนนั้นข้าก็คิดแบบนี้ ยังจำได้ ครั้งหนึ่งข้าต่อยกับคน ชดใช้ไปหนึ่งพันสามร้อยก้วน โกรธข้าจนแทบจะหอบผ้าห่มไปกระทรวงอาญาเองเสียแล้ว!" พอเหวยฮ่าวได้ยินประโยคนี้ก็เห็นด้วยอย่างยิ่ง ตอนนั้นตัวเองก็คิดเช่นนี้

"เจ้าทึ่มเหวย เจ้าจนจัดจนบ้าไปแล้วหรือไร" เฉิงชู่ซื่อทนดูไม่ได้ รีบหันไปถามเหวยฮ่าว

"ข้าจนหรือ ไปสืบดูสิ ข้ารวยขนาดไหน ท่านทหารคนนั้น จับพวกมันเลย จับไปคุกกระทรวงอาญาให้หมด ขังสักสิบวันครึ่งเดือน!" เหวยฮ่าวชี้นายทหารคนนั้น พลางพูดขึ้น

"เจ้าทึ่มเหวย เจ้ารอข้าไว้นะ!" หลี่เต๋อเจี้ยนโมโหจัด ห้าร้อยก้วน พวกเขาไม่ได้ควักไม่ออก แต่ถ้าต้องควักจริง ๆ คนพวกนี้ก็จะกลายเป็นเรื่องตลกของเมืองหลวง ถ้าเป็นสิบก้วนยี่สิบก้วน พวกเขาก็จ่ายไปแล้ว แต่ขนาดนี้ ถ้าต้องควักออกมาก็เจ็บใจ

"เอาตัวไป!" เหวยฮ่าวดีใจนัก จับไปก็ดีเหมือนกัน นี่ก็เป็นการเตือนพวกเขาครั้งหนึ่ง

"ไปกันได้แล้ว!" นายทหารคนนั้นมองเฉิงชู่ซื่ออย่างจนใจ พลางพูด

เฉิงชู่ซื่อส่งเสียงฮึออกจากจมูก หมดทางเลือก เหวยฮ่าวจับเรื่องไม่ปล่อย คนพวกนี้ได้แต่ไปที่คุกกระทรวงอาญา ไว้ถึงตอนนั้นหลี่ซื่อหมินรู้เรื่องนี้ ก็คงลงมาจัดการเองแน่ เพราะคนพวกนี้ล้วนเป็นบุตรของกั๋วกงและท่านโหวทั้งนั้น

"ไปดี ๆ นะ ไม่ต้องมาส่ง ไม่ต้องมาส่ง ครั้งหน้าเชิญใหม่!" เหวยฮ่าวยืนอยู่ตรงนั้น โบกมือให้พวกเขา พวกเขาทั้งหมดมองเหวยฮ่าวอย่างประหลาดใจ

"เหวยฮ่าว เจ้าก็ต้องไปด้วย!" นายทหารคนนั้นมาถึงข้างเหวยฮ่าว พลางพูด รอยยิ้มของเหวยฮ่าวชะงักไปทันที ข้าเองก็ต้องไปด้วยหรือ

"เจ้า... เจ้าไม่ได้เข้าใจผิดหรอกหรือ พวกมันทุบร้านข้า เจ้าลองดูสิ ข้าเนี่ยนะ ข้าไปทำไม!" เหวยฮ่าวชี้ที่ตัวเอง สีหน้าตกใจสุดขีด

"ต้องไปกันหมด!" นายทหารคนนั้นมองเหวยฮ่าวพลางพูด

"พวกมันบุกมาถึงประตูบ้าน ข้าตอบโต้ป้องกันตัว ยังจะถูกจับอีก เจ้าบังคับใช้กฎหมายเป็นหรือเปล่า?" เหวยฮ่าวจ้องนายทหารคนนั้นพลางถามเสียงดัง

"เร็วเข้า ไปได้แล้ว!" นายทหารคนนั้นจ้องเหวยฮ่าวพลางพูดขึ้น

"ฝันไปเถอะ!" เหวยฮ่าวตะโกนเสียงดัง ล้อเล่นหรือไง ข้ายังจะไปคุกกระทรวงอาญาอีกงั้นรึ

"พาตัวไป!" นายทหารคนนั้นโบกมือ สั่งพวกทหารที่อยู่ข้างหลัง พอเหวยฮ่าวได้ยินก็รีบหยิบม้านั่งบนพื้นขึ้นมาทันที

"เจ้าคิดให้ดีนะ หากขัดขืน เราสังหารกลางถนนได้เลย!" นายทหารคนนั้นจ้องเหวยฮ่าวพลางพูด

"ไอ้ปู่เจ้าเอ๊ย พวกมันทุบร้านข้า เจ้าก็จับพวกมันสิ เหตุใดต้องจับข้าด้วย?" เหวยฮ่าวตะโกนใส่นายทหารคนนั้นเสียงดัง แต่นายทหารคนนั้นไม่พูดอะไรเลย

"เจ้าน้อย เจ้าไม่รู้หรือว่าตีกันแล้วแจ้งทางการ ต้องไปที่สำนักราชการกันทุกคน?" เฉิงชู่ซื่อมองเหวยฮ่าวพลางถามขึ้น

เหวยฮ่าวมองเฉิงชู่ซื่ออย่างงุนงง

"ไปเถอะ มองอะไร เจ้าเองที่อยากแจ้งทางการ" เฉิงชู่ซื่อตะโกนใส่เหวยฮ่าวต่อ เหวยฮ่าวอึดอัดใจเหลือเกิน เขาไม่รู้จริง ๆ ถ้ารู้ เขาจะไปแจ้งทางการได้อย่างไร ไม่มีทางเลือก ได้แต่เดินตามพวกเขาไป

พอไปถึงคุกกระทรวงอาญา พวกพัศดีเห็นเหวยฮ่าวกับพวกก็ตกใจกันมาก คนพวกนี้ล้วนเป็นบุตรของกั๋วกงและฉุนเย่ แล้วเหวยฮ่าวเองก็เป็นถึงป๋อ ตอนนี้กลับมาอยู่ที่กระทรวงอาญากันหมดแล้ว

"มีเรื่องอะไรอีก?" พัศดีแก่คนหนึ่งมองเหวยฮ่าวกับพวกพลางถามขึ้น

"ข้าตีกับพวกเขา เฮ้ ถามหน่อย ตีกันนี่ต้องจับมาหมดเลยหรือ?" เหวยฮ่าวมองพัศดีแก่คนนั้นพลางถาม พัศดีแก่คนนั้นพยักหน้า

"อย่างนั้นก็ไม่ถูกสิ ครั้งก่อนข้าตีกับเหวยฉง เหตุใดไม่จับเหวยฉง?" เหวยฮ่าวซักถามพัศดีแก่คนนั้น พัศดีแก่คนนั้นมองเหวยฮ่าวพลางพูดว่า "ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร ข้าไม่ได้มีหน้าที่จับคน เจ้าไปถามคนที่จับสิ!"

"ให้ตายสิ!" เหวยฮ่าวรู้สึกว่าที่เขาพูดมีเหตุผลเหลือเกิน ครั้งนั้นก็เป็นปัญหาของเว่ยย่งคนนั้นนั่นแหละ

"รีบเข้าไปเถอะ!" พัศดีแก่พูดกับเหวยฮ่าวกับพวก ไม่นานพวกเขาก็มาถึงในห้องขัง เหวยฮ่าวถูกขังในห้องเดียวกับพวกเขา คนพวกนั้นจ้องเหวยฮ่าวเขม็ง

"อย่างไร ยังจะตีอีกหรือ มาเลย!" เหวยฮ่าวนั่งอยู่ในมุมหนึ่ง มองคนพวกนั้นที่จ้องเขาพลางถาม

"เจ้าทึ่มเหวย ข้าถึงกับยอมเลย เจ้านี่ไม่มีเรื่องก็ต้องหาเรื่องให้ได้" เฉิงชู่ซื่อด่าเหวยฮ่าว

"ข้าไม่มีเรื่องหาเรื่องงั้นรึ? เขาจะรับข้าเป็นน้องเขย! ข้ามีคนที่ชอบอยู่แล้ว เหตุใดต้องเป็นน้องเขยของเขา? ข้าเคยได้ยินแต่บังคับซื้อบังคับขาย ไม่เคยได้ยินว่าบังคับรับน้องเขย!" เหวยฮ่าวชี้ไปที่หลี่เต๋อเจี้ยนพลางพูด

เฉิงชู่ซื่อไม่อยากพูดกับเหวยฮ่าวแล้ว

ไม่นานนัก ทางฝั่งหลี่ซื่อหมินก็รู้ข่าว เหวยฮ่าวกับเฉิงชู่ซื่อตีกัน

"ตีกันแล้วหรือ?" พอหลี่ซื่อหมินได้ยินก็มองนายทหารที่มาหารายงานด้วยสีหน้าตกใจ นายทหารคนนั้นมองหลี่ซื่อหมินอย่างไม่เข้าใจ

"เฮ้อ ได้ ขังพวกมันไว้ก่อนเถอะ!" หลี่ซื่อหมินลูบหัวตัวเองพลางพูดอย่างปวดเศียร ส่วนทางฝั่งหลี่ลี่จื้อก็รู้ข่าวอย่างรวดเร็วเช่นกัน

"เช่นนี้!" หลี่ลี่จื้อก็ตกใจไม่น้อย วันนี้ตัวเองลืมบอกเหวยฮ่าวไปว่าหลี่เต๋อเจี้ยนกับพวกจะมาจัดการเหวยฮ่าว คิดว่าพรุ่งนี้ค่อยบอกก็ได้ นี่ตัวเองเพิ่งกลับเข้าวังทางนั้นก็ตีกันเสร็จแล้ว ยังไปถึงคุกกระทรวงอาญาอีกหรือ?

คิดถึงตรงนี้ หลี่ลี่จื้อก็ไปที่ตำหนักกานลู่ตามหาหลี่ซื่อหมิน

"ไม่ปล่อย ขังไว้สักสองสามวันก่อน ค่อยว่ากัน ตีกันอยู่ข้างนอกทุกวัน!" หลี่ซื่อหมินพูดกับหลี่ลี่จื้อ

"เสด็จพ่อ ตอนนี้การขายเครื่องเคลือบยังต้องให้เขาไปทำอยู่เลย เพคะ อีกอย่าง เงินล็อตก่อนยังอยู่ในมือเขานะเพคะ" หลี่ลี่จื้อมองหลี่ซื่อหมินอย่างร้อนใจ พลางเอ่ยขึ้น

"ไม่ได้เหมือนกัน ถ้าปล่อยเขาออกมาก่อน เฉิงเหยาจินกับพวกต้องมาหาเราที่วังแน่ เรื่องนี้จะปล่อยผ่านไปอย่างนี้หรือ? ตีกันแล้วไม่ต้องรับโทษอะไรเลยหรือ? ให้พวกมันขังไว้ก่อน ตราบใดที่เหวยฮ่าวยังติดอยู่ในคุกกระทรวงอาญา คนอื่นก็ไม่กล้ามาหาเรา เจ้าไม่ต้องห่วงหรอกเจ้าหนู เราสั่งการลงไปแล้ว ห้ามทำให้เหวยฮ่าวลำบาก ทางบ้านเขามาเยี่ยมได้ ขังสักเจ็ดแปดวันเราก็ปล่อยเขาออกไป จะได้เลิกเอาแต่คิดจะชกต่อยทุกวัน ใช้กำลังแก้ปัญหา" หลี่ซื่อหมินนั่งอยู่ตรงนั้น ครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วพูดกับหลี่ลี่จื้อ หลี่ลี่จื้อได้ฟังก็โต้แย้งไม่ถนัด

"ไม่เป็นไรเจ้าหนู เอาแบบนี้แหละ เรื่องเครื่องเคลือบนั้น เจ้าก็เอาไปขายได้เลย" หลี่ซื่อหมินปลอบหลี่ลี่จื้อ

หลี่ลี่จื้อได้แต่จำใจออกจากตำหนักกานลู่ คิดอยู่ครู่หนึ่งก็ตัดสินใจไปหาเหวยฟู่หรง ไม่อย่างนั้นเหวยฟู่หรงคงร้อนใจจนไม่รู้เป็นอะไรแล้ว พอมาถึงหอจวี้เสียน เหวยฟู่หรงกำลังเดินวนไปวนมาด้วยความร้อนใจ ตอนนี้เขารู้แล้วว่าเหวยฮ่าวตีบุตรชายของกั๋วกงหลายคนไป เดิมทีเขาอยากส่งคนไปตามหาหลี่ลี่จื้อ แต่ไม่รู้เลยว่าหลี่ลี่จื้ออยู่ที่ไหน

"โอ๊ะ คุณหนูฉางเล่อมาแล้วหรือ?" หลี่ลี่จื้อเพิ่งปรากฏตัวที่หน้าประตูหอจวี้เสียน เหวยฟู่หรงก็รีบร้อนออกมาต้อนรับ

"ท่านลุงสบายดี เรื่องของเหวยฮ่าวข้ารู้แล้ว เราหาที่คุยกันเถอะ" หลี่ลี่จื้อยิ้มพลางพูดกับเหวยฟู่หรง เหวยฟู่หรงได้ยินก็รีบพยักหน้า แล้วตามหลี่ลี่จื้อไปที่ห้องส่วนตัวที่หลี่ลี่จื้อใช้เป็นประจำ

"ท่านลุงไม่ต้องกังวล ไม่มีอะไรหรอก ครั้งนี้ฝ่าบาททรงทราบแล้วก็ทรงพระพิโรธมาก คนขนาดนี้ตีกันขึ้นมาก็เกินไปจริง ๆ พระประสงค์ของฝ่าบาทคือขังไว้สักสิบวันครึ่งเดือนแล้วค่อยปล่อย ส่วนท่านก็ไปเยี่ยมเขาได้ แต่ไม่ต้องบอกเขาว่าถึงกำหนดจะปล่อยตัว ครั้งนี้ฝ่าบาทอยากให้เหวยฮ่าวเป็นบทเรียน จะได้เลิกตีคนบ่อย ๆ" หลี่ลี่จื้อนั่งอยู่ตรงนั้น มองเหวยฟู่หรงพลางพูด

"หา? เช่นนี้หรือ คุณหนูฉางเล่อ เรื่องนี้เป็นความจริงหรือ?" เหวยฟู่หรงยังมองหลี่ลี่จื้ออย่างไม่ค่อยวางใจ

"จริง อีกสักครู่ท่านก็ไปเยี่ยมเขาได้ ยังไงเหวยฮ่าวตีบุตรชายกั๋วกงไปตั้งหลายคน ถ้าไม่ลงโทษ พวกกั๋วกงเหล่านั้นก็ไม่ยอมปล่อยผ่านง่าย ๆ ตอนนี้ลงโทษแล้ว พวกกั๋วกงก็แก้แค้นลำบาก" หลี่ลี่จื้อยิ้มปลอบเหวยฟู่หรงต่อไป เหวยฟู่หรงฟังแล้วเห็นว่ามีเหตุผล

"งั้นข้าค่อยไปดูเขาทีหลังนะ?" เหวยฟู่หรงลองเชิงถามหลี่ลี่จื้อ หลี่ลี่จื้อยิ้มพยักหน้า