ตอนที่ 73 นี่มันคงเป็นคนโง่กระมัง

เฉิงชู่ซื่อถามว่าพวกเขาจะตีเหวยฮ่าวให้หนักแค่ไหน ให้ตายเลยหรือ?

"ให้ตายน่ะ ไม่ได้หรอก เขาเป็นป๋อ ถ้าตีจนตาย พวกเราหลายคนก็จบเห่กันหมด!" อวี้ฉือเป่าหลินเอ่ยขึ้นก่อน

"จะตีจนตายได้ยังไง เขาเป็นน้องเขยในอนาคตของข้านะ!" หลี่เต๋อเจี้ยนก็มองพวกเขาแล้วพูด

"งั้นจะตีอะไร? ตีให้พิการครึ่งตัวหรือไง พวกเจ้าเคยประลองกับเจ้าทึ่มเหวยคนนี้มาแล้วไม่ใช่หรือ รู้ว่าเขาลงมือไม่รู้หนักเบา พวกเราขนาดนี้ไปรุมตีเขา ถึงตอนนั้นถ้าคุมไม่อยู่ ใครในพวกเราถูกเหวยฮ่าวตีจนพิการขึ้นมา จะทำยังไง?" เฉิงชู่ซื่อมองพวกเขาแล้วพูดต่อ พวกนั้นก็มองเฉิงชู่ซื่อ

"ข้าว่า เจ้าตกลงจะเอายังไงกันแน่?" หลี่เต๋อเจี้ยนมองเฉิงชู่ซื่อแล้วถามขึ้น

"จะตีก็ต้องตี แต่ที่ดีที่สุดคือใส่ความให้เขาสักข้อ เช่น พอเริ่มตี ก็เรียกเวรคุกมา ส่งไปที่ว่าการอำเภอฉางอาน หรือไม่ก็เรียกทหารราชองครักษ์มาจับไปกระทรวงอาญา อย่างนี้ก็บรรลุจุดประสงค์ในการสั่งสอนเขาได้" เฉิงชู่ซื่อคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วมองพวกเขาพูด

"อย่างนี้มันได้ผลหรือ? ไปแจ้งเจ้าหน้าที่ น่าอายจะตายไม่ใช่หรือ?" อวี้ฉือเป่าหลินได้ยินก็เริ่มไม่เต็มใจ คนมากมายขนาดนี้รุมแกล้งคนคนเดียว ยังต้องไปแจ้งเจ้าหน้าที่ ฟังดูไม่ค่อยสมเหตุสมผล

"งั้นเจ้าว่าจะทำยังไง?" เฉิงชู่ซื่อมองอวี้ฉือเป่าหลินแล้วถาม

อวี้ฉือเป่าหลินจะมีความคิดอะไรได้ เขาจึงมองหลี่เต๋อเจี้ยน

"ประเด็นอยู่ที่ไอ้หมอนี่มันหยิ่งเกินไป พวกเราสองพี่น้องสู้มันไม่ได้ คิดถึงเรื่องนี้ทีไรก็โมโห!" หลี่เต๋อเจี้ยนพูดอย่างหงุดหงิด

"ของเจ้ายังจิ๊บจ๊อย ข้ากับทหารราชองครักษ์หลายสิบคนยังถูกมันล้มลงหมด!" เฉิงชู่ซื่อยิ้มขื่นพลางพูด

"จะว่าไป ถ้าพวกเราลงกันหมด ไม่ใช้เครื่องมือ ก็ไม่แน่ว่าจะสู้มันได้ แต่ถ้าใช้เครื่องมือ ก็อาจถึงขั้นมีคนตาย เรื่องนี้จัดการยากจริง ๆ" อวี้ฉือเป่าหลินตอนนี้ก็วิเคราะห์ขึ้นมา

"โอ๊ย งั้นจะทำยังไงดี? ทุบร้านเลยหรือ?" เฉิงชู่เลี่ยงพูดขึ้นข้าง ๆ

"เจ้าบ้าไปแล้ว ทุบร้าน ทุบร้านแล้วถ้าตาแก่ที่บ้านเรารู้ พวกเราสองคนโดนตีตายก่อนแน่" เฉิงชู่ซื่อด่าฉิงชู่เลี่ยง เฉิงชู่เลี่ยงมองเฉิงชู่ซื่ออย่างไม่เข้าใจ

"พ่อเราเนี่ย ว่างก็มากินข้าวที่นี่ ถ้าเจ้าทุบร้านนี้พัง ถึงตอนนั้นเหวยฮ่าวไม่เปิดร้านต่อ พ่อจะจัดการเจ้าเป็นคนแรก" เฉิงชู่ซื่อด่าฉิงชู่เลี่ยง

"อ้อ งั้นก็ไม่มีทางแล้ว!" เฉิงชู่เลี่ยงกางมือ พูดอย่างจนใจ

จากนั้นทุกคนก็มองหน้ากันไปมา ต่างไม่รู้จะทำอย่างไร สุดท้ายทุกคนก็มองสองพี่น้องตระกูลหลี่

"หรือว่า ยกเลิก?" หลี่เต๋อเจี้ยงกัดฟันมองหลี่เต๋อเจี้ยนแล้วถาม ไม่มีทางอื่น ดูท่าเจ้าทึ่มเหวยคนนี้จะไม่ใช่คนที่ควรไปยุ่งด้วย

"เห็นแก่น้องสาว เห็นแก่ที่เขาเป็นน้องเขยในอนาคตของเรา ยกเลิกเถอะ!" หลี่เต๋อเจี้ยนหาข้ออ้างดี ๆ ให้ตัวเอง

ส่วนเฉิงชู่ซื่อที่นั่งอยู่ตรงนั้นได้ยินก็ถอนใจในใจ หลี่ซือหยวนเป็นไปไม่ได้ที่จะได้แต่งกับเหวยฮ่าว เพราะเหวยฮ่าวเป็นของหลี่ลี่จื้อ ตอนนี้แม้แต่องฮองเฮาก็ชอบเขา หลี่ซื่อหมินก็ไม่รังเกียจเขา เรื่องนี้ถือเป็นอันตกลงแล้ว พอกินข้าวเสร็จ หลี่เต๋อเจี้ยนและพวกก็ออกจากห้องอาหาร เตรียมตัวกลับ

ตอนนี้เหวยฮ่าวก็เพิ่งจัดการธุระเสร็จ เตรียมตัวมาหาอะไรกินที่เหลาสุรา ก่อนหน้านี้หลี่ลี่จื้อกับหลี่ซื่อหมินไปก่อนแล้ว เหวยฮ่าวยังต้องสะสางเรื่องเครื่องเคลือบพวกนั้น

"ไอ้ห่า หลี่เต๋อเจี้ยน เจ้าหมายความว่าอะไร เจ้ายังกล้ามาอีกหรือ?" เหวยฮ่าวยืนอยู่ที่ประตู เห็นหลี่เต๋อเจี้ยนและพวกเดินลงบันไดมาก็ตะโกนขึ้นทันที

"เจ้าทึ่มเหวย พวกเรามากินข้าว" หลี่เต๋อเจี้ยนมองเหวยฮ่าวแล้วพูด ในใจยังกลัวเขาอยู่บ้าง ไม่มีทาง สู้ไม่ได้

"งั้นก็พอไหว ข้าบอกเจ้านะ เรื่องน้องสาวเจ้า เจ้าห้ามพูดถึงอีก!" เหวยฮ่าวเตือนหลี่เต๋อเจี้ยน

"ข้าว่าเจ้าน้องเขย เรื่องนี้ยกเลิกไปแล้วนะ!" หลี่เต๋อเจี้ยนพูดพลางเรียกเหวยฮ่าวว่าน้องเขย

เหวยฮ่าวได้ยินก็ปวดหัว ไฟก็ลุก บอกแล้วว่าอย่าเรียกน้องเขย

"เจ้าหมายความว่าอะไร ยังอยากจะชกกันอีกหรือ อย่าคิดว่าพวกเจ้ามีคนมากแล้วข้าจะกลัว ต่อให้เพิ่มอีกเท่าตัว ก็ยังไม่พอให้ข้าดูเลยด้วยซ้ำ!" เหวยฮ่าวถลึงตา จ้องพวกนั้นแล้วตะโกน

"ไอ้ห่า!"

"ไอ้หนู!"

"ไป ไปชกกัน!"

"ทนไม่ไหวแล้ว!"...

คนพวกนั้นเดิมทีก็เป็นลูกหลานขุนพล อีกทั้งยังหนุ่มแน่น ถูกเหวยฮ่าวยั่วเช่นนี้ ใครจะทนได้ ต่างก็พุ่งเข้าใส่

"มา ข้างนอกเลย!" เหวยฮ่าวพูดพลางเดินออกไปข้างนอก ในใจคิดว่า เรื่องนี้ต้องสะสางให้เด็ดขาด จะปล่อยให้หลี่เต๋อเจี้ยนเรียกข้าว่าน้องเขยไม่ได้ ไม่อย่างนั้นถ้าวันหน้าหลี่ลี่จื้อโกรธขึ้นมาจะทำอย่างไร เทียบกันแล้ว ข้ายังชอบหลี่ลี่จื้อมากกว่า

"เจ้าทึ่มเหวย เจ้าอยากตาย!" เฉิงชู่เหลียงตะโกนลั่น เขาไม่กลัวเหวยฮ่าว และไม่เคยต่อสู้กับเหวยฮ่าวมาก่อน

"มาเลย!" เหวยฮ่าวยืนอยู่ตรงนั้นตะโกน พวกนั้นพูดพลางก็พุ่งมาถึงตัวเหวยฮ่าว บางคนถึงกับคว้าม้านั่งขึ้นมา

"อย่าชกกัน!" เฉิงชู่ซื่อตะโกนเสียงดัง เขาไม่อยากให้เกิดการชกต่อย เมื่อครู่ตกลงกันแล้วว่าไม่สู้

"โอ๊ย!" เหวยฮ่าวเตะเข้าที่ท้องคนหนึ่ง คนนั้นถอยหลังไป ชนเข้ากับคนอื่น ๆ หลายคนในทีเดียว

"เข้าไปพร้อมกัน!" ไม่รู้ว่าใครตะโกน พวกนั้นได้ยินก็พุ่งเข้าใส่ทั้งหมด เหวยฮ่าวไม่กลัว ตรงนี้เป็นทางเดินเข้าออกของเหลาสุรา ค่อนข้างแคบ คนมากขนาดนี้ขยับตัวได้ไม่เต็มที่ เหวยฮ่าวจึงแค่ซัดหมัดไปข้างหน้า โดนไปหลายคน คนอื่น ๆ ก็ยังพุ่งเข้าใส่เหวยฮ่าว

ฝ่ายเฉิงชู่ซื่อเห็นทุกคนเข้าไปกันหมด ตัวเองไม่เข้าไปก็ไม่ได้ ถึงจะสู้ไม่ไหว แต่ตัวเองก็เป็นคนมีน้ำใจ จะดูพี่น้องของตัวเองถูกเหวยฮ่าวซ้อมอย่างนี้ไม่ได้

"เอาของ!" พ่อบ้านหวังเห็นเหวยฮ่าวสู้กับคนหลายคนตามลำพัง ก็ตะโกนขึ้น บรรดาคนรับใช้ในเหลาสุราก็คว้าของพุ่งเข้ามา เหลาสุราโกลาหลขึ้นมาทันที ทั้งฝูงตีกันยุ่มยวย

"ไอ้ห่า หน้าข้า! เจ้าทึ่มเหวย ข้าจะสู้กับเจ้าให้ตาย!"

"ซัดเจ้าทึ่มเหวย ต่อยให้หนัก ๆ!"...

"หึ พวกเจ้าเข้ามาให้หมด ข้ายังกลัวพวกเจ้าหรือ?" เหวยฮ่าวยังตะโกนอย่างอวดดีไปพลางชกไปพลาง ล้วนเป็นคนหนุ่ม ใครจะกลัวใคร ต่างก็พุ่งเข้าไปจะชกเหวยฮ่าว

แต่เหวยฮ่าวแทบจะซัดทีละคน หมัดหนึ่งล้มหนึ่งคน ทำให้พวกนั้นร้องโอดโอย แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้

"หยุด ทุกคนหยุด!" ตอนนี้มีเวรคุกสองคนมาจากข้างนอก เป็นเวรคุกของอำเภอฉางอาน เห็นคนชกกันในนี้ก็รีบตะโกนขึ้น พวกเฉิงชู่ซื่อเห็นว่าเป็นคนของศาลอำเภอฉางอาน ก็ไม่สนใจเลย พวกเขาไม่กลัวอยู่แล้ว

"เร็ว ไปเรียกทหารราชองครักษ์มา!" คนที่อายุมากกว่ารู้จักพวกเฉิงชู่ซื่อแล้ว รู้ว่าศาลอำเภอฉางอานเอาพวกเขาไม่อยู่ ทำได้เพียงเรียกทหารราชองครักษ์ เวรคุกหนุ่มคนนั้นวิ่งออกไปทันที เพราะทหารราชองครักษ์ต้องรักษาความปลอดภัยเมืองหลวง ฝั่งเมืองตะวันออกมีทหารราชองครักษ์ลาดตระเวนอยู่ หาไม่ยาก

"เจ้าทึ่มเหวย เจ้ารอข้าไว้!" เฉิงชู่ซื่อนอนอยู่บนพื้น อัดอั้นใจจริง ๆ ถูกเหวยฮ่าวซัดล้มอีกแล้ว ตัวเองยังต้องมีหน้ามีตาบ้าง

"กลัวพวกเจ้าหรือ!" ตอนนี้เหวยฮ่าวก็บาดเจ็บบ้าง ถึงอย่างไรสองหมัดก็สู้สี่มือไม่ได้ คนมากขนาดนี้ แม้เหวยฮ่าวจะมีคนรับใช้ช่วย แต่คนรับใช้พวกนั้นเข้าไปก็ไม่เป็นประโยชน์ พวกลูกหลานขุนพลล้วนฝึกยุทธ์ กับคนรับใช้ที่แทบไม่ฝึกวิชาเหล่านี้ ไม่มีแรงกดดันเลย

"ชกกันเสร็จแล้วหรือ?" ตอนนี้มีนายทหารราชองครักษ์คนหนึ่งพาคนหลายสิบมาถึงตรงนี้ เห็นคนที่นอนอยู่บนพื้นล้วนเป็นพวกเดียวกัน ส่วนเหวยฮ่าวยืนอยู่ตรงนั้น

"พวกเขามาทุบร้านข้า ข้าจัดการให้หมอบแล้ว เร็ว จับพวกเขา ให้พวกเขาชดใช้!" เหวยฮ่าวเห็นนายทหารราชองครักษ์คนนั้นก็ชี้ไปที่หลี่เต๋อเจี้ยนและพวกที่นอนอยู่บนพื้นแล้วตะโกนทันที

"ไร้ยางอาย!" พวกนั้นได้ยินก็ชี้หน้าเหวยฮ่าวด่าสาดเสีย เที่ยวนี้พวกเขามากินข้าว อีกทั้งเพิ่งตกลงกันเสร็จว่าไม่สู้ ใครจะรู้ว่าปากเหวยฮ่าวจะเสียขนาดนี้

"ท่านนายทหาร ลองดูสิ คนมากมายขนาดนี้มาทุบร้านข้า พวกท่านไม่สนใจบ้างเลยหรือ" เหวยฮ่าวพูดกับนายทหารคนนั้น นายทหารคนนั้นก็จนใจ คนที่นอนอยู่ตรงนี้หลายคนมียศสูงกว่าเขา อีกทั้งยังสังกัดกองจินอู๋ซ้ายขวา ซึ่งก็คือกองทัพที่ราษฎรเรียกกันว่าทหารราชองครักษ์ เป็นกองกำลังที่ประจำอยู่ในเมืองหลวง

"เจ้าทึ่มเหวย เอาใบหน้าสักหน่อยได้ไหม" หลี่เต๋อเจี้ยนยิ่งจนใจ ด่าเหวยฮ่าว

"เจ้านั่นแหละที่ไม่มีหน้า มีที่ไหนเขารับน้องเขยกันมั่วแบบนี้" เหวยฮ่าวได้ยินก็ขึ้นมา ถึงแม้ความรู้สึกที่มีต่อหลี่ซือหยวนคนนั้นจะไม่เลว ก็เธอเป็นสาวสวย แต่เขาก็ไม่ได้บอกว่าจะต้องแต่งกลับบ้านสักหน่อย

"เจ้าทึ่มเหวย เจ้าหนีไม่พ้นหรอก ถ้าเจ้าไม่แต่งกับน้องซือหยวน พวกข้าจะจัดการเจ้าไม่วันใดก็วันหนึ่ง!" เฉิงชู่เลี่ยงตะโกนใส่เหวยฮ่าวอย่างอาจหาญ เทียบกับเฉิงชู่ซื่อแล้ว เขาไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดิน ส่วนเฉิงชู่ซื่อนั้นละม้ายเฉิงเหยาจินกว่า ภายนอกดูซื่อ ๆ จริงจัง แต่ในท้องเต็มไปด้วยเล่ห์กล

"ไป ลุกขึ้นทั้งหมด ไปคุกกระทรวงอาญา!" นายทหารคนนั้นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็พูดกับพวกเขา

"เจ้าอยากตายหรือไร" เฉิงชู่ซื่อมองนายทหารคนนั้นแล้วตะโกน เขายังไม่รู้ชื่อนายทหารคนนี้ แต่ขอให้เป็นคนของกองจินอู๋ เขาก็มีสิทธิ์พูดได้

"นายกองเฉิง เอ่อ... พวกท่านมาชกต่อยกันตั้งมากมาย แถมเขาดูเหมือนจะเป็นป๋อด้วย ท่านว่า ไม่ไปกระทรวงอาญา แล้วจะทำอย่างไร" นายทหารคนนั้นได้ยินเฉิงชู่ซื่อพูดเช่นนั้นก็มองเฉิงชู่ซื่ออย่างลำบากใจ แล้วถามขึ้น

"เจ้าก็ถือว่ามองไม่เห็นก็แล้วกัน! ลุกขึ้น ไป!" เฉิงชู่ซื่อพูดพลางลุกขึ้นยืน หมายจะพาพวกนี้ไป

"ไป? ใครจะชดใช้ร้านข้า ข้าบอกเจ้านะ ถ้าไม่จ่ายเงินชดใช้ ข้าจะไปฟ้องถึงวังหลวง พวกเขาทุบร้านข้า พวกเจ้าทหารราชองครักษ์มาแล้วกลับไม่สนใจหรือ" เหวยฮ่าวได้ยินก็ตะโกนใส่พวกเขา

พวกเฉิงชู่ซื่อได้ยินก็ตะลึงมองเหวยฮ่าวกันหมด ไอ้หมอนี่...คงเป็นคนโง่กระมัง? เรื่องทหารราชองครักษ์ทางฝั่งพวกเขาจัดการเองได้ เรื่องนี้แก้กันเป็นการส่วนตัวก็จบแล้ว หรือต้องให้ลากไปถึงข้างบนให้ทุกคนโดนตำหนิกันหมด เขาเหวยฮ่าวถึงจะสบายใจ

แต่เหวยฮ่าวไม่ได้คิดเช่นนั้น เขาคิดแค่ว่า การชกกันครั้งนี้จะปล่อยให้ฟรีไม่ได้ อย่างไรก็ต้องให้พวกเขาชดใช้เงินให้ตัวเองสักหน่อย ไม่อย่างนั้นต่อไปถ้าพวกเขามาชกกันบ่อย ๆ ก็จะยุ่งยากไม่ใช่หรือ เหวยฮ่าวตั้งใจไว้แล้ว ต้องให้พวกเขาชดใช้สักสามถึงห้าก้วนให้ได้