ตอนที่ 72 ดูถูกหลี่ซื่อหมิน

หลี่ซื่อหมินบอกว่าจะยืมเงินในนามของจักรพรรดิ หลี่ลี่จื้อได้ยินก็แปลกใจ ก่อนหน้านี้ตกลงกันไว้แล้วว่าจะใช้ชื่อเซี่ยกั๋วกงในการยืมเงิน

"ยัยโง่เอ๊ย เจ้าคิดว่าเขาจะยังยืมเงินให้เซี่ยกั๋วกงอีกหรือ ตอนนี้หาตัวคนยังไม่เจอ ยังจะให้ยืมเงินอีกหรือ" หลี่ซื่อหมินได้ยินก็หัวเราะพลางถาม

"แต่ถ้าใช้ ใช้ชื่อเสด็จพ่อยืมเงิน เขาจะยืมหรือ" หลี่ลี่จื้อมองไปรอบ ๆ แล้วถามหลี่ซื่อหมินเสียงเบามาก

"ลองดูก็ได้" หลี่ซื่อหมินเอามือไพล่หลังพลางยิ้มแล้วว่า ในใจจริง ๆ อยากลองหยั่งท่าทีของเหวยฮ่าวที่มีต่อจักรพรรดิ เอาเถอะ ตอนนี้ไอ้หนูคนนี้มีต่อจักรพรรดิซึ่งก็คือตัวเขาเอง ดูถูกชัด ๆ

"ก็ได้" หลี่ลี่จื้ออดกังวลขึ้นมาไม่ได้ หากถึงตอนนั้นเหวยฮ่าวไม่ยอมให้ยืมก็ยุ่ง

"ใกล้พอแล้ว เปิดเตาได้ เตรียมตัวให้ดี" เหวยฮ่าวยืนอยู่ตรงนั้นตะโกนเสียงดัง พอพวกกรรมกรได้ยินก็เริ่มหยิบเครื่องมือขึ้นมา

"ขุดเลย ระวังหน่อย ช้า ๆ" เหวยฮ่าวตะโกนอยู่ตรงนั้น พอตะโกนเสร็จก็เดินมาทางหลี่ลี่จื้อ

"ขุดได้แล้วหรือ" หลี่ลี่จื้อถามเหวยฮ่าว

"อือ ขุดได้แล้ว ดูซิว่าเตานี้เผาออกมาเป็นอย่างไร" เหวยฮ่าวพยักหน้าว่า

"เหวยฮ่าว ข้ามีเรื่องอยากปรึกษากับเจ้า" หลี่ซื่อหมินเริ่มพูดกับเหวยฮ่าว

"ปรึกษา" เหวยฮ่าวได้ยินก็หันไปมองหลี่ซื่อหมิน หลี่ซื่อหมินพยักหน้า

"งั้นก็ไม่ต้องพูดเลย ข้ากลัวความยุ่งยาก เจ้ามาปรึกษากับข้า คงไม่ใช่เรื่องดีอะไร แถมยังเกี่ยวพันกับเงินอีก" เหวยฮ่าวรีบส่ายหน้าว่า

ส่วนหลี่ซื่อหมินก็ชะงัก ไอ้หนูคนนี้ไม่ยอมให้โอกาสเขาพูดแม้แต่ประโยคเดียว แถมยังรู้ด้วยว่าเกี่ยวกับเงิน

"เหวยฮ่าว เจ้าฟังเขาให้จบก่อนไม่ได้หรือ" หลี่ลี่จื้อช่วยพูดอยู่ข้าง ๆ

"ไม่ฟัง" เหวยฮ่าวส่ายหน้าว่า

"เอ่อ เหวยฮ่าว ราชสำนักขาดเงิน อยากขอยืมเงินเจ้า ได้หรือไม่" หลี่ซื่อหมินก็ยังพูดออกมา เขาไม่ให้ข้าพูด ข้ายิ่งจะพูดให้ได้

"ใครยืมเงิน ราชสำนักหรือ ไม่สิ ราชสำนักยืมเงินแล้วเจ้ามาหาข้าจะนับว่าอะไร ต้องหาข้าก็ให้ฝ่าบาทมาหาข้า หรือไม่ก็ให้เสนาบดีกระทรวงการคลังมาหาข้า เจ้าว่ามาหาข้า มันไม่เหมาะกระมัง เจ้าเป็นรองพ่อบ้านของจวนเซี่ยกั๋วกง ยังจะไปยุ่งเรื่องกว้างขนาดนั้นได้ด้วยหรือ" พอเหวยฮ่าวได้ยินก็มองหลี่ซื่อหมินด้วยสีหน้าไม่เชื่อ

"แน่นอนว่าไม่ใช่ข้า ข้าเป็นตัวแทนท่านเจ้าของจวนของข้า อันที่จริงเงินก้อนนี้ของจวนเรา ก็ต้องให้ราชสำนักยืมอยู่แล้ว เงินก้อนของเจ้าก็เช่นกัน อย่างไรก็ตาม คราวนี้ท่านเจ้าของจวนของข้าอาจจะให้ฝ่าบาทออกใบกู้ยืมให้เจ้า ได้หรือไม่" หลี่ซื่อหมินมองเหวยฮ่าวพลางว่า ส่วนเหวยฮ่าวกำลังใคร่ครวญอยู่

"เหวยฮ่าว ราชสำนักขาดเงินจริง ๆ ตอนนี้โรงงานกระดาษของข้า กับเงินของโรงงานเตาเผาเครื่องเคลือบนี้ เกรงว่าราชสำนักจะยืมไปหมด" หลี่ลี่จื้อเอ่ยขึ้นข้าง ๆ

"เฮ่ย พวกเจ้าว่าแปลกไหม ฝ่าบาทไม่มีเงินก็ไปหาเซี่ยกั๋วกง เซี่ยกั๋วกงก็จัดพวกเจ้ามาจัดการ พวกเจ้าก็มาหาข้า ข้าก็เป็นขุนนางมีบรรดาศักดิ์ของราชสำนัก เหตุใดฝ่าบาทไม่มาหาข้าเองโดยตรง อีกอย่าง พวกเจ้าว่าราชสำนักยืมเงิน ทำไมข้าถึงไม่ค่อยเชื่อเลย ราชสำนักจะขาดเงินแค่นี้ด้วยหรือ" เหวยฮ่าวมองทั้งสองด้วยสีหน้าสงสัย

"นี่ไม่ใช่เงินแค่นิดเดียวนะ" หลี่ซื่อหมินเตือนเหวยฮ่าว

"ไม่พูดเรื่องนี้ ฝ่าบาทจะเอาเงิน ก็ได้ ถ้าเขามาหาข้า ให้เปล่า ๆ ก็ไม่เป็นไร แต่พวกเจ้า ข้าไม่เชื่อ เจ้าอย่าพูด เจ้าเป็นคนโกหก" เหวยฮ่าวพูดไปก็เห็นหลี่ลี่จื้อจะเอ่ย จึงชิงพูดก่อน

"ข้า ข้า ข้ากลายเป็นคนโกหกไปได้อย่างไร" หลี่ลี่จื้อมองเหวยฮ่าวอย่างหงุดหงิด ทุกครั้งเขาก็เรียกนางว่าคนโกหก

"คราวนี้ฝ่าบาทต้องการเงินจริง ๆ ถ้าฝ่าบาทออกใบกู้ยืมให้เจ้า เจ้าจะให้ยืมหรือไม่" หลี่ซื่อหมินมองเหวยฮ่าวพลางถามอีกครั้ง

"ให้ยืมก็ได้ แต่เหตุใดฝ่าบาทจึงไม่ยอมพบข้า ข้าก็เป็นคนมีความสามารถนะ" เหวยฮ่าวมองหลี่ซื่อหมินแล้วถามขึ้นอีกครั้ง หลี่ซื่อหมินได้ยินก็อยากเตะเขา เขาเองก็พบเขามาตั้งหลายครั้งแล้ว ตนมีตาหาได้เห็นไม่ ยังจะบอกว่าตนไม่ไปพบเขาอีก

"ท่านยุ่งมาก แต่ละวันไม่รู้ว่าต้องจัดการเรื่องราวสักเท่าใด" หลี่ซื่อหมินครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น

"ยุ่งไร้สาระ ตื่นเช้าขนาดนั้นทุกวันไปทำอะไร โชคดีที่ข้าไม่ต้องเข้าเฝ้าราชสำนัก" เหวยฮ่าววิจารณ์ขึ้นมาทันทีจากข้าง ๆ หลี่ซื่อหมินโกรธจนไฟลุกพรึ่บขึ้นมา แต่ก็ยังอดกลั้นไว้ รู้ว่าเขาเป็นคนทึ่ม พูดจาอาจไม่ผ่านสมอง จึงถามเหวยฮ่าวว่า "ถึงตอนนั้นฝ่าบาทมาขอยืมเงินเจ้า คราวนี้ตกลงกันได้แล้วหรือ"

"อือ แต่ใครจะเป็นคนออกหน้าล่ะ ฝ่าบาทจะเสด็จมาเอง หรือรับสั่งเรียกข้าเข้าเฝ้า" เหวยฮ่าวมองหลี่ซื่อหมินแล้วถามขึ้น

"เรื่องนี้ เจ้าว่าจะให้ใครออกหน้า" หลี่ซื่อหมินครุ่นคิดครู่หนึ่ง เหวยฮ่าวอยากหาคนที่ไว้ใจได้ แต่ตอนนี้ตนติดเรื่องของหลี่ลี่จื้ออยู่ ยังเปิดเผยฐานะไม่ได้

"ได้ยินว่าพู่เย่ฝ่ายขวาอย่างฝางเสวียนหลิงได้รับความไว้วางใจจากฝ่าบาทอย่างมาก หากให้เขาออกหน้า ก็คงได้ ไม่ใช่สิ ข้าสงสัยจริง ๆ เหตุใดฝ่าบาทจึงไม่ยอมพบข้า" เหวยฮ่าวพูดพลางมองหลี่ซื่อหมินแล้วถามขึ้นอีกครั้ง

"อือ อาจจะกระดากใจก็ได้ ในเมื่อขอยืมเงินจากขุนนาง มันพูดยากอยู่หน่อย อีกอย่าง เรื่องนี้เจ้าห้ามเล่าออกไปข้างนอก ไม่งั้นทำให้ฝ่าบาทเสียพระพักตร์ก็ไม่ดี ถึงตอนนั้นไม่เพียงไม่มีผลงาน กลับจะกลายเป็นความผิดด้วย" หลี่ซื่อหมินครุ่นคิดแล้วเอ่ยขึ้น ในใจเริ่มนับถือฝีมือโกหกของตนเอง ข้ออ้างแบบนี้ก็ยังหาออกมาได้

"อ๋อ อย่างนี้นี่เอง ใช่ ๆ ๆ ในเมื่อฝ่าบาทเป็นเจ้าแผ่นดิน ขอยืมเงินจากขุนนาง ก็กระดากพระพักตร์จริง ๆ นั่นแหละ" เหวยฮ่าวพอได้ยินก็พยักหน้าเห็นด้วย ส่วนหลี่ลี่จื้อที่อยู่ข้าง ๆ มองเสด็จพ่อของตนด้วยสีหน้าทึ่ง หลี่ซื่อหมินก็เริ่มลำพองใจ

"ตกลง งั้นให้พู่เย่ฝางมาเจรจาแล้วกัน" เหวยฮ่าวพยักหน้าพูด

"นายน้อย ออกมาแล้ว ออกมาแล้ว!" ไกลออกไป พวกช่างงานตะโกนเสียงดัง

เหวยฮ่าวได้ยินก็วิ่งกะจ้อยร่อยไป หลี่ลี่จื้อกับหลี่ซื่อหมินก็พาบริวารตามไป สิ่งแรกที่ยกออกมาคือชามห้าสี งดงามยิ่งนัก เหวยฮ่าวถือไว้ในมือตรวจดูอย่างละเอียด ดูว่ามีตำหนิหรือไม่ ตำหนิรับได้หรือเปล่า

"ของดี!" หลี่ซื่อหมินเห็นชามใบนั้นก็ร้องชมเช่นกัน ชามแบบนี้หาได้ยากจริง ๆ

"ของดีใช่ไหมล่ะ ชามใบนี้ตั้งหนึ่งร้อยเหวินเลยนะ" เหวยฮ่าวถือชามอย่างภาคภูมิ แกว่งไปมาแล้วพูด

"อือ คุ้มค่าจริง ๆ แต่ชาวบ้านธรรมดาไม่มีทางซื้อได้เลย" หลี่ซื่อหมินพยักหน้า พลางถอนใจเบา ๆ ในใจ

"โง่หรือเปล่า เราไม่ได้จะหากินกับเงินชาวบ้านธรรมดาสักหน่อย ชาวบ้านธรรมดาแค่ใช้ชีวิตก็ลำบากแล้ว ยังจะมีเงินซื้อชามแบบนี้อีกหรือ เราจะหาเงินก็ต้องหาเงินพวกคนรวย พวกนั้นดูแต่ของ ถามแต่ราคาที่ไหน ของดีก็พอแล้ว" เหวยฮ่าวถลึงตาใส่หลี่ซื่อหมินแล้วพูด

หลี่ซื่อหมินได้ยินก็หงุดหงิดอีก อยู่ ๆ ก็หาว่าตนโง่ แต่เครื่องเคลือบที่ยกออกมาถัดไป ทำให้หลี่ซื่อหมินวางไม่ลง อยากได้กลับไปสักหน่อย หลี่ลี่จื้อก็สังเกตเห็นว่าของที่หลี่ซื่อหมินดูแล้วล้วนถูกวางกองไว้ที่หนึ่ง รู้ดีว่าพระองค์ต้องอยากซื้อกลับไปแน่

"เจ้าทึ่มเหวย เครื่องเคลือบพวกนี้ข้าเอา ตั้งราคาต่ำสุดมา" หลี่ลี่จื้อชี้ไปที่กองเครื่องเคลือบที่หลี่ซื่อหมินคัดไว้ แล้วพูดกับเหวยฮ่าว

"เจ้าจะเอาไปทำอะไร โง่หรือเปล่า เครื่องเคลือบแบบนี้เขาขายให้คนรวย!" เหวยฮ่าวมองเครื่องเคลือบพวกนั้น แล้วมองหลี่ลี่จื้ออย่างไม่เข้าใจ

"ข้าชอบ ไม่ได้หรือ" หลี่ลี่จื้อถลึงตาใส่เหวยฮ่าว

"ก็ได้ เจ้าดูให้เองแล้วกัน แต่อย่าขายให้คนนอกก็พอ!" เหวยฮ่าวโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ

"ดูให้เอง?" หลี่ลี่จื้อได้ยินก็มองเหวยฮ่าวอย่างตกใจ

"อืม ให้ตามเห็นสมควรเลย ของของบ้านตัวเองนี่ เจ้าอยากได้ ก็คิดแค่ทุนก็พอ ให้ห้าก้วนก็แล้วกัน!" เหวยฮ่าวมองแล้วพูดต่อ พลางจ้องคนงานที่ขนเครื่องเคลือบออกมา

"ไม่ใช่สิ นี่ ห้าก้วนเนี่ยนะ ถ้าเจ้าเอาออกไปขาย จะได้สักเท่าไร?" หลี่ซื่อหมินก็มองเหวยฮ่าวอย่างตกใจ แล้วถามขึ้น

"อืม สองสามพันก้วนมั้ง ข้าไม่ได้ดูละเอียด!" เหวยฮ่าวประเมินคร่าว ๆ พลางพูด

"นี่มัน!" ในใจหลี่ซื่อหมินตกใจจริง ๆ กำไรหลายร้อยเท่า หมอนี่ไม่ใช่ทำเงินแล้ว แต่ปล้นเงินชัด ๆ

"ข้าชอบชุดนี้!" ตอนนี้หลี่ลี่จื้อถือแจกันห้าสีสี่ใบ แต่ละใบวาดเหมย กล้วยไม้ ไผ่ เก๊กฮวย

"อย่ามากไปหน่อยเลย ชุดนี้ขายยี่สิบก้วนนะ!" เหวยฮ่าวจ้องหลี่ลี่จื้อพูด

"ข้าจ่ายเอง!" หลี่ลี่จื้อจ้องเหวยฮ่าวพูด

"บ้าแล้ว ให้หนึ่งก้วน!" เหวยฮ่าวกลอกตาใส่ ส่วนหลี่ลี่จื้อยิ้มอย่างภูมิใจ ในใจยังดีใจมาก

เกือบทั้งเช้า เครื่องเคลือบพวกนั้นก็ถูกยกออกมาหมด เหวยฮ่าวให้คนของที่นี่จดบันทึกไว้เรียบร้อย แล้วเริ่มขนเข้าเมือง

ตอนเที่ยงกินข้าวที่หอจวี้เสียนเสร็จ หลี่ซื่อหมินกับหลี่ลี่จื้อก็กลับไป

ส่วนในเหลาสุราของเหวยฮ่าว สองพี่น้องหลี่เต๋อเจี้ยนกับหลี่เต๋อเจี้ยง อีกทั้งบุตรชายสองคนของอวี้ฉือจิ้งเต๋อ คืออวี้ฉือเป่าหลินกับอวี้ฉือเป่าฉี บุตรชายห้าคนของเฉิงเหยาจิน อย่างเฉิงชู่ซื่อ เฉิงชู่เลี่ยง และคนอื่น ๆ รวมทั้งบุตรหลานขุนพลคนอื่น ๆ อีก ห้องส่วนตัวหนึ่งห้องเต็มแน่น ราวยี่สิบคน พวกเขากำลังปรึกษากันอยู่ในเหลาสุราของเหวยฮ่าวว่าจะจัดการเหวยฮ่าวอย่างไร ใช่แล้ว ประตูถูกคนของพวกเขาคุมไว้

"ข้าว่า อย่าตีเลยได้ไหม?" เฉิงชู่ซื่อที่นั่งอยู่มองพวกเขาพูด เขาไม่เคยเห็นด้วยที่จะตีมาตลอด แต่ในฐานะพี่น้อง ถ้าไม่ลุกขึ้นยืน แล้วต่อไปจะคบกันเป็นพี่น้องได้อย่างไร

"ข้าว่าเจ้าน่ะเฉิงชู่ซื่อ เจ้าหมายความว่าอย่างไร ตั้งแต่สองพี่น้องเราขอให้จัดการมัน เจ้าก็คอยห้ามพวกเราไม่ให้ตีตลอด? เจ้าเองก็เคยกินของมันมาแล้ว จะยอมรับแบบนี้หรือ?" หลี่เต๋อเจี้ยงมองเฉิงชู่ซื่ออย่างไม่พอใจมาก

"ข้าว่าเจ้าเฉิงต้าหลาง เจ้ากลัวแล้วหรือ?" อวี้ฉือเป่าหลินมองเฉิงชู่ซื่อด้วยสีหน้าเหยียด ๆ

"ข้ากลัวอะไร? พวกเจ้าก็ว่ามาสิ จะตีกันถึงขนาดไหน ตีให้ตายเลยหรือ?" เฉิงชู่ซื่อได้ยินก็โมโหขึ้นมาเหมือนกัน เขาจะไปกลัวได้อย่างไร ประเด็นอยู่ที่เบื้องหลังเหวยฮ่าวมีหลี่ลี่จื้อ มีฮ่องเต้ เขาที่ติดตามอยู่ข้างหลี่ซื่อหมินบ่อย ๆ ย่อมรู้ดีว่าตำแหน่งของเหวยฮ่าวในใจหลี่ซื่อหมินกับจ่างซุนฮองเฮานั้นสูงแค่ไหน